အခန်း ၁၆၆

အခန်း (၁၆၆) ကျွန်တော် ဒီနေရာ နှစ်ခုလုံးကို ယူချင်တယ်...

ဟျောင်ချွေဟွာသည် ကျိုးချန်ယဲ့က အခြားအိမ်ဝင်းများအကြောင်းကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် စောစောက စျေးနှုန်းကြောင့် လန့်သွားသည်ဟု ထင်လိုက်မိသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမသည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့်ပင် အလေးအနက် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့လေသည်...။

"ဒီအိမ်ဝင်း နှစ်ခုက သီးခြားစီ ဖြစ်ပြီးတော့ နောက်ဘက်က အိမ်ဝင်းက ပိုပြီး ကျယ်တယ်...”

"မင်းက နောက်ဘက် အိမ်ဝင်းကို ဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဘေးက ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းလည်း ပါလိမ့်မယ်...”

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူမသည် အသေးစိတ် စျေးနှုန်းကို ပြောပြခဲ့လေသည်...။

"မင်းက သီးခြားစီ ဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရှေ့ဘက် အိမ်ဝင်းက ယွမ် ခုနစ်ရာ ကျမှာ ဖြစ်ပြီးတော့ နောက် ဘက် အိမ်ဝင်းကတော့ ပိုပြီး စျေးကြီးတယ်…ယွမ် ကိုးရာ ကျလိမ့်မယ်...”

"တကယ်လို့ နှစ်ခုလုံးကို ဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ အန်တီ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ပါတယ်... တစ်ခုကို ယွမ် ခုနစ်ရာ့ ငါးဆယ် စျေးနဲ့ စုစုပေါင်း တစ်ထောင်ငါးရာ ယွမ်နဲ့ပဲ ရောင်းပေးမယ်...”

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဟျောင်ချွေဟွာအား ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက် လေသည်...။

"အန်တီဟျောင်... ကျွန်တော် ဒီနေရာ နှစ်ခုလုံးကို ယူချင်ပါတယ်...”

ကျိုးချန်ယဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟျောင်ချွေဟွာက ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ သည်...။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီနေရာ နှစ်ခုလုံးအတွက် စုစုပေါင်း တစ်ထောင်ငါးရာ ယွမ် ကျသင့်မှာပေါ့... မနက်ဖြန်ကျရင် သဘောတူညီချက် စာချုပ် လာချုပ်လိုက်ပါ...”

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမအား ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်...။

"အန်တီဟျောင်... ကျွန်တော်ပြောတဲ့ နေရာနှစ်ခုက အန်တီထင်တဲ့ နေရာတွေ မဟုတ်ဘူး...”

"ကျွန်တော်က ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံး ဘေးက အိမ်ဝင်းနှစ်ခုပါတဲ့ အိမ်နဲ့ အန်တီအခုနက ပြောပြတဲ့ သုံးထပ်ကွမ်း အိမ်ဝင်းကြီး... အဲ့ဒါတွေ နှစ်ခုလုံးကို ယူချင်တာပါ...”

ဟျောင်ချွေဟွာ၏ အပြုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွား ကာ သူမ၏ အသံမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားခဲ့လေသည်...။

"ဘာ..."

သူမသည် နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်မိကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မေးလိုက်လေ၏။

"မင်းက အိမ်ဝင်း နှစ်ခုပါတဲ့ အိမ်နဲ့ သုံးထပ်ကွမ်း အိမ်ဝင်းကြီး... အဲ့ဒါတွေ နှစ်ခုလုံးကို ဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောတာလား... မင်း...မင်းက နှစ်ခုလုံးကို ယူချင်တာလား...”

"ဟုတ်ပါတယ်...”

ကျိုးချန်ယဲ့သည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သူသည် သူ့စကားအဆုံးတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသော အားနာသည့် အမူအရာတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော်က ဒီနေ့ စုံစမ်းရုံသက်သက် လာတာဆိုတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားမိဘဲ လက်ထဲ မှာ ငွေအဲ့လောက်အများကြီး ပါမလာဘူး...”

"အန်တီဟျောင်... ကျွန်တော့်ကို အထူးအခွင့်အရေးအနေနဲ့ ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား... နောက်နှစ်ရက်နေရင် လိုအပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ လုပ်ဖို့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်...”

၎င်းမှာ ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သိမ်းဆည်းရာ စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် ငွေသားသက်သက်ပင် ယွမ် တစ်သိန်းကျော် ရှိနေခဲ့လေသည်။ သူသည် အိမ်ဝင်း နှစ်ခုမက အခြားသော အိမ်ခြံမြေများစွာကိုပင် အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိလေ၏။

သို့ရာတွင် ထိုငွေပမာဏမှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း လက်ငင်း မပေးအပ်လိုခဲ့ချေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အား ပစ်မှတ်ထားလာပါက ကြီးမားသော ပြဿနာများ မဖြစ်ပွားနိုင် သော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

အခြားသူများအနေဖြင့် သူသည် ငွေလိုက်လံရှာဖွေနေသည်ဟု ထင်မှတ်စေရန်အတွက် သူသည် တမင်တကာ နှစ်ရက်မျှ အချိန်ဆွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အရာအားလုံးထက် ပြဿနာများ မဖြစ်ပွားစေရန် ရှောင်ရှားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေရာ ထိုကိစ္စ အတွက် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်မျှ စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ ထိုက်တန်လှပေသည်။

ဟျောင်ချွေဟွာသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေ၏။ ကျိုးချန်ယဲ့သည် တည် ကြည်လေးနက်နေပြီး သည်အတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက လိုလိုလားလားပင် သဘောတူလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီ... အန်တီဟျောင် ညည်းအတွက် သိမ်းထားပေးမယ်လေ... ဘယ်သူလာမေးမေး မရောင်း ဘူး... စိတ်ချလက်ချသာ သွားပါ... နောက်နှစ်ရက်နေရင် ငွေပေးပြီး စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ပြန်လာခဲ့နော်..."

ထျန်လီလီသည် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် အရာအားလုံးကို အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ် လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ ၎င်းတို့သည် နောက်နှစ်ရက်နေလျှင် ငွေပေးပြီး စာချုပ်ချုပ်ရန် သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

သူမသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့မိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ မပြောဖြစ်ခဲ့ချေ။

————————————

ထျန်လီလီသည် ကျိုးချန်ယဲ့အား ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စိုးရိမ် ပူပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ...။

"ချန်ယဲ့... မင်းက... တကယ်ပဲ ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား...”

ကျိုးချန်ယဲ့က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလှပေသည်...။

"အကုန်လုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ... ပြန်ပြင်စရာ မရှိတော့ဘူး...”

"ဒါပေမဲ့..."

ထျန်လီလီသည် ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးထူးခြားခြား တည်ကြည်နေခဲ့ကာ အံကြိတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါဆိုရင်... မင်းနဲ့ ရှောင်ယာမှာ ငွေလုံလောက်ရဲ့လား...”

"တကယ်လို့ မလောက်ရင် အိုက်တန့်နဲ့ ကျွန်မဆီမှာ စုထားတာလေးတွေ ရှိတယ်လေ... သိပ်မများပေမဲ့ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်...”

ကျိုးချန်ယဲ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ထျန်လီလီက သူ့အား ငွေချေး ရန် ကမ်းလှမ်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိချေ။

သူက ပြုံးလျက် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်...။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မလီလီ... ဒါပေမဲ့... ရှောင်ယာနဲ့ ကျွန်တော် ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငွေအချို့ စုထားတာ ရှိပါတယ်...”

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေ လာလည်တုန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ငွေလိုနေမှာ စိုးလို့ဆိုပြီး ငွေအများကြီး ထပ်ပေးသွားကြသေးတယ်လေ... လုံလောက်ပါတယ်...”

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထျန်လီလီအား ကြည့်ကာ သူ၏ အမူအရာမှာ ပိုမိုတည်ကြည် သွားခဲ့ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ သတိပေးလိုက်လေသည်...။

"တကယ်လို့ အစ်မလီလီနဲ့ အိုက်တန့်မှာ ပိုတဲ့ငွေရှိရင် ပီကင်းမှာ အိမ်အချို့ ထပ်ဝယ်ထားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်... ဒါက သေချာပေါက် အကျိုးရှိမယ့် အရာပဲ...”

ထျန်လီလီသည် ကျိုးချန်ယဲ့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားခဲ့လေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် လွန်ခဲ့သောနေ့က သူမ၏ ခင်ပွန်း ပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရသွားခဲ့လေ၏။

ထိုသို့ တွေးတောမိရင်း ထျန်လီလီသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည့်အလား ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်မ ပြန်သွားပြီး အိုက်တန့်နဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမအား ထပ်မံ၍ ဖျောင်းဖျခြင်း မပြုတော့ချေ။ သူသည် အရာရှိ၏ အခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေ၏။

ကျောင်းတက်ချိန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထျန်လီလီအား စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုကာ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပို၍ ပြောဆိုခြင်း မရှိတော့ချေ။ အချို့သော အရာများကို အချိန်ပေးရမည် ဖြစ်ပြီး အလွန်အကျွံ ပြောဆိုခြင်းမှာ တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သူသည် လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းတက်ရန် အချိန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထျန်လီလီ အား ပြုံးပြလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"မိုးချုပ်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် အခုပဲ ကျောင်းကို ပြန်လိုက်ပါတော့မယ်...”

ထျန်လီလီက အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်...။

"သွားပါ... သွားပါ... ကျောင်းတက်နောက်မကျစေနဲ့ဦး... ကျွန်မလည်း ပြန်ရောက်ရင် ဒီအကြောင်းကို အိုက်တန့်နဲ့ သေချာ ဆွေးနွေးလိုက်ပါ့မယ်...”

"ကောင်းပါပြီ...”

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြန်ထူးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးမှ အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ လေတော့သည်။

————————————

နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးသို့ သွားရောက် ကာ အရောင်းအဝယ် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပြီး အိမ်ဝင်း နှစ်ခုလုံးအတွက် ပိုင်ဆိုင်မှု အထောက် အထား လက်မှတ်များကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်လီလီနှင့် ဝမ်အိုက်တန့်တို့သည်လည်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် အန်တီဟျောင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော ပထမဆုံး အိမ်ဝင်းအသေးလေးကို အံကြိတ်၍ ဝယ်ယူခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ဝမ်အိုက်တန့်၏ မိဘများက ၎င်းတို့ အိမ်ဝင်းတစ်ခု ဝယ်လိုက်သည်ကို သိရှိသွားသောအခါ အထင်လွဲမှု သေးသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။

သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ အိမ်ဝယ်လိုက်သည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသောအခါ သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြလေတော့သည်။

ဆွန်းလီပင်းသည် ထျန်လီလီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ဆက်တိုက် မေးမြန်းနေခဲ့လေ၏။

"အိုက်တန့်... မင်းတို့ ဒီမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေလျက်နဲ့ ဘာလို့ အိမ်ဝင်းတစ်ခုကို ဝယ်လိုက် ရတာလဲ...”

"မင်းတို့က ငါတို့နဲ့အတူ နေရတာ မပျော်လို့ သီးသန့်ခွဲထွက်ပြီး နေချင်တာလား...”

သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဝမ်ကျင်းယဲ့သည်လည်း ခက်ထန်သော မျက်နှာထားနှင့် ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"တကယ်လို့ မင်းတို့ ခွဲထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မြေးဦးလေးကိုတော့ ဒီမှာ ထားခဲ့ရမယ်... ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ်..."

ထျန်လီလီသည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အလျင်အစလို လက်ယမ်းကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်...။

"အဖေ၊ အမေ... ကျွန်မတို့က ခွဲထွက်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး... အခု အိမ်စျေးတွေက သိပ်မကြီးသေးတဲ့အချိန် မှာ အိမ်အချို့ ထပ်ဝယ်ထားချင်ရုံ သက်သက်ပါ...”

သူမသည် ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ ထပ်လောင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါက အာယဲ့ရဲ့ အကြံပေးချက်ပါလေ... သူက အိမ်ဝင်းတစ်ခု ဝယ်ထားတာက ပိုပြီး စိတ်ချရတယ်လို့ ပြောလို့ပါ...”

ထိုအကြံမှာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ အကြံပေးချက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီး မောင်နှံမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး စောစောက စိုးရိမ်မှုများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ကာ ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်ကြလေတော့သည်။

၎င်းတို့သည် အာယဲ့မှာ လိမ်မာယဉ်ကျေးပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း၊ သူ ပြောသမျှမှာ အမြဲတမ်း မှန်ကန်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ကြလေ၏။

ဆွန်းလီပင်းသည် ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိတော့ရုံတင်မကဘဲ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကာ အဝတ်အိတ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ ထျန်လီလီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်...။

"လီလီ... ဒီမှာ ယွမ် သုံးရာ ရှိတယ်... ဒါက တို့ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ စေတနာ လက်ဆောင်လေးပါ...”

"ညည်းတို့ အခုပဲ အိမ်ဝယ်ထားတော့ လက်ထဲမှာ ငွေပြတ်နေမှာ စိုးလို့ပါလေ... ဒါလေးယူထားပြီး အကူ အညီဖြစ်အောင် သုံးပါ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ မနှမြောနဲ့နော်..."

ဝမ်အိုက်တန့်သည် ကျောင်းမှ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူထံမှ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက် ရသောအခါ သူ၏ မိဘများ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကို သိရှိရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားခဲ့ ပြီး သူ၏ မိဘများမှာ ဘက်လိုက်လွန်းလှသည်ဟု ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။

သူသည် မိသားစုထံမှ နွေးထွေးမှုအချို့ကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံ၏ ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုများကိုသာ ခံယူလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ လက်လျှော့လိုက်ရ လေ၏။

————————————

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအတွက် နေ့စဉ် အာဟာရဖြစ်စေမည့် အစားအစာများကို ပြင်ဆင် ပေးရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီ ကျိုးချန်ယီ လက်ထပ်တော့မည့် သတင်းကို ရုတ်တရက် ရရှိခဲ့လေတော့သည်။