အခန်း ၁၇၀

အခန်း - ၁၇၀

ရှီလဲ့အနေဖြင့် Plan R ကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ ကံတရားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရှီလဲ့သည် ကိုအိဇုမိ အိချီရိုကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဂျပန်နိုင်ငံသို့ သွားရောက်စဉ်က ဆူမီဒါခရိုင်ရှိ ရဲတပ်ဖွဲ့ကွန်ရက်ထဲသို့ ခိုးဝင်ရင်း ရာဖေးလ်ကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ထိုအဆောက်အအုံအသေးစားလေးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်အတွက်သာ မာလျန်နှင့် ကျန်းဆန်းဖောင်တို့ကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မာလျန် ယူဆောင်လာခဲ့သည့် ယူအက်စ်ဘီထဲတွင် Plan R ဟု ခေါ်သည့် အရာတစ်ခု ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု ရှီလဲ့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

မြှားလေးကို Plan R ဖိုဒါပေါ်တွင် တင်ထားရင်း ရှီလဲ့သည် လက်ညှိုးဖြင့် လက်ဝဲဘက်ခလုတ်ကို နှစ်ချက် ဆက်တိုက် နှိပ်လိုက်သည်။ စခရင်ပေါ်တွင် စကားဝှက်ရိုက်ထည့်ရမည့် အကွက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရှီလဲ့က ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်လိုက်ကာ Plan R သော့ချက်ကိုပါ နှစ်ချက် ဆက်တိုက် ထပ်မံ နှိပ်လိုက်တော့သည်။

Plan R သော့ချက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သော့ချက်ကို ထည့်သွင်းဆော့ဖ်ဝဲလ်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် မေးမြန်းသည့် စာသားကွက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှီလဲ့သည် ပန်ရှီဖိုင်းယားဝေါလ်ကို မောင်းနှင်လိုက်ပြီး ဆာဗာတစ်ခုလုံး၏ စနစ်အခြေအနေကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့် လိုအပ်ချက်မျှ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ သော့ချက်ထည့်သွင်းခြင်းကို ကလစ်နှိပ်၍ အတည်ပြုလိုက်တော့သည်။

သော့ချက်ထည့်သွင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသည်။ ပန်ရှီဖိုင်းယားဝေါလ်၏ စောင့်ကြည့်မှုအရ ထိုသော့ချက်သည် စနစ်၏ မူလဆက်တင်များကို ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ စနစ်အတွင်းသို့ အသိအမှတ်ပြု တံဆိပ်တစ်ခုသာ ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှီလဲ့ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထည့်သွင်းခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှီလဲ့သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် Plan R ဖိုဒါကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ဤအကြိမ်တွင်မူ Plan R ဖိုဒါသည် ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံခြင်း မရှိတော့ဘဲ ရှီလဲ့အနေဖြင့် ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းအကြောင်းအရာများကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ခွင့် ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ Plan R ၏ အမည်အပြည့်အစုံမှာ ‘ရိုဘော့ စီမံကိန်း’ ဖြစ်သည်။ ဖိုဒါအတွင်း၌ စက်ရုပ်များနှင့် သက်ဆိုင်သည့် သတင်းအချက်အလက် အမြောက်အမြားကို သိမ်းဆည်းထားသည်။ ရှီလဲ့အနေဖြင့် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို နားမလည်သော်လည်း ၎င်းအထဲရှိ ဖော်ပြချက်ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤနည်းပညာများက မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်လှသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။

ဂျပန်အစိုးရအဖွဲ့၏ အမိန့်အရ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာန နိုင်ငံတကာ ထောက်လှမ်းရေးဗျူရိုသည် စက်ရုပ်နည်းပညာများကို စစ်ရေးနယ်ပယ်တွင် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် သုတေသနပြုလုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါးနှစ်ကြာ သုတေသနပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် စစ်ရေးသုံး စက်ရုပ်များကို အောင်မြင်စွာ မတီထွင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ‘စက်မှုခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက် အထောက်အကူပြုဝတ်စုံ’ ဟု ခေါ်သည့် နည်းပညာတစ်ခုကိုမူ ၎င်းတို့ တီထွင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဥပမာပေးရမည်ဆိုပါက ဤစက်မှုခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက် အထောက်အကူပြုဝတ်စုံ နည်းပညာသည် အိုင်းရွန်းမန်း၏ သံချပ်ကာဝတ်စုံနှင့် ဆင်တူလှသည်။

ဟုတ်ပေသည် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာန နိုင်ငံတကာ ထောက်လှမ်းရေးဗျူရို၏ နည်းပညာမှာ အိုင်းရွန်းမန်း၏ ဝတ်စုံကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ရပါချေ။ ၎င်းက လူသားတို့၏ ခွန်အားနှင့် ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်ကို တိုးမြှင့်ပေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ရှီလဲ့သည် ဖိုဒါထဲရှိ နည်းပညာဆိုင်ရာ မိတ်ဆက်ချက်များကို လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤစက်မှုခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက် အထောက်အကူပြုဝတ်စုံသည် သာမန်လူသားတစ်ဦးကို အလေးချိန် နှစ်တန်အထိ မချီနိုင်စွမ်း ရှိစေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဒီငနဲတွေရဲ့ စက်မှုနည်းပညာက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ” ရှီလဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဤစက်ရုပ်စီမံကိန်းမှ နည်းပညာများကို မည်သို့အသုံးချရမည်နည်းဆိုသည်ကို စတင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

စက်ရုပ်စီမံကိန်းထဲရှိ ဒေတာများသည် စက်ရုပ်များ၏ စက်မှုနည်းပညာသာမက အခြားသော ဆက်စပ်နည်းပညာများဖြစ်သည့် စွမ်းအင်မြင့် ဘက်ထရီများ တီထွင်မှု၊ ရုပ်ပုံမှတ်မိခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း စနစ်များ၊ ဆင်ဆာထိန်းချုပ်မှု စနစ်များနှင့် တည်နေရာပြ အချက်အလက်စနစ်များ ပါဝင်သည်။

ထိုအထဲမှ ရုပ်ပုံမှတ်မိခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း နည်းပညာကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှု ဖမ်းယူရေး ပရိုဂရမ် အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းရန် ရှီလဲ့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အခြားနည်းပညာများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရှီလဲ့ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးချေ။

စက်ရုပ်စီမံကိန်းမှ ဒေတာအားလုံးကို ကူးယူပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် နံပါတ် (၁) ဆာဗာပေါ်ရှိ မူရင်းဖိုင်များကို စတင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် ယူအက်စ်ဘီထဲရှိ မူရင်းဖိုင်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့တော့သည်။

ကူးယူခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှီလဲ့သည် ‘Energy’ ဟု အမည်ရသော ဖိုဒါကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အနည်းငယ်မျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရှီလဲ့တစ်ယောက် အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤ ‘Energy’ ဖိုဒါနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက စက်ရုပ်စီမံကိန်းမှာ အလွန် သေးငယ်လွန်းလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ ‘Energy’ ဖိုဒါအတွင်း၌ နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံ အမျိုးမျိုးနှင့် ဆက်စပ်နည်းပညာများ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှီလဲ့ မွေးဖွားခြင်းမပြုမီ အချိန်ကာလက နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံများကို မျိုးဆက်လေးခုအထိ ခွဲခြားထားခဲ့သည်။

ပထမမျိုးဆက် နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံများမှာ စမ်းသပ်မှု သဘောသဘာဝသာဖြစ်ပြီး ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ထုတ်ကုန်များအဖြစ် သမိုင်းအမှိုက်ပုံးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမျိုးဆက် နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံများမှာ ၁၉၇၀ နှင့် ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ထုတ်ကုန်များ ဖြစ်ကြသည်။ လက်ရှိ တရုတ်နိုင်ငံတွင် လည်ပတ်နေသော နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံများ အားလုံးမှာ ဒုတိယမျိုးဆက် နည်းပညာများကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယမျိုးဆက် နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ မွေးဖွားခြင်းမပြုမီက တရုတ်နိုင်ငံတွင် ၂၀၁၃ ခုနှစ်၌ တည်ဆောက်ပြီးစီး၍ လည်ပတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှီလဲ့ ကြားသိခဲ့ဖူးသည်။

အဆင့်မြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် စတုတ္ထမျိုးဆက် နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံများမှာမူ လက်ရှိတွင် သုတေသနပြုဆဲ အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး ရှီလဲ့၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ဒေတာများသည် ထိုစတုတ္ထမျိုးဆက် နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံများ၏ သုတေသန အချက်အလက်များပင် ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမျိုးဆက် နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံများ၏ သုတေသန ဒေတာများကို ကြည့်ရင်း ရှီလဲ့တစ်ယောက် လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအရာက ပူလောင်လှသော အာလူးပူတစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးက အလွန်တရာ မြင့်မားလှသော်လည်း ရှီလဲ့အနေဖြင့် ၎င်းကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်နည်းဆိုသည်ကို မသိရှိချေ။

နိုင်ငံတော်အဆင့် အင်အားစုများနှင့် ထိုစူပါကုမ္ပဏီကြီးများမှလွဲ၍ အခြားမည်သူက ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်ပါမည်နည်း။

ခေတ္တမျှတွင် ရှီလဲ့၏ စိတ်ထဲ၌ ဤနည်းပညာကို ရောင်းချပစ်ရန် တွေးမိလိုက်သည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးအရ ဒေါ်လာ ဘီလီယံပေါင်း သောင်းချီ၍ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော်လည်း ရှီလဲ့အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို မည်သို့ ဝံ့ရဲစွာ ရောင်းချနိုင်ပါမည်နည်း။

အကယ်၍ ရှီလဲ့သာ ၎င်းကို ရောင်းချရန် ကြိုးပမ်းပါက ဂျပန်နိုင်ငံသည် သူ့ကို ရှာဖွေပြီး သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် မည်သည့်ကုန်ကျစရိတ်ကိုမဆို ပေးဆပ်ရန် ဝန်လေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် လက်ရှိတွင်မူ ရှီလဲ့အနေဖြင့် ဘီလီယံပေါင်း သောင်းချီတန်ဖိုးရှိသော ဤဒေတာများကို နံပါတ် (၁) ဆာဗာအတွင်း၌သာ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပြီး ဖုန်တက်ခံထားရန်သာ တတ်နိုင်ပေသည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် ရှီလဲ့၏ ဩဇာအာဏာက လုံလောက်စွာ ကြီးမားလာသောအခါ သို့မဟုတ် ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ရန် သင့်တော်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိလာသောအခါမှသာ ရှီလဲ့ ဤဒေတာများကို ပြန်လည် ထုတ်ယူပေလိမ့်မည်။

ရှီလဲ့သည် စက်ရုပ်စီမံကိန်းနှင့် နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံ ဒေတာများကို နံပါတ် (၁) ဆာဗာရှိ ဝှက်ထားသော ဒစ်ခ်တစ်ခုအတွင်း၌ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဤအချက်အလက်နှစ်ခုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထပ်မံ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

ကွန်ပျူတာ၏ ညာဘက်အောက်ခြေရှိ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နံနက် ၂ နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှီလဲ့က သမ်းဝေလိုက်ရင်း ဂျပန်နိုင်ငံရှိ ဘေးဒုက္ခမျိုးစုံကို လျစ်လျူရှုကာ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်း၍ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့မှာ စနေနေ့ ဖြစ်သည်။ ရှီလဲ့သည် နံနက် ၁၁ နာရီခန့်တွင် ဝေဝေဝါဝါဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ စနေနေ့တွင် အတန်းမရှိသည်မှာ သဘာဝပင်။ ရှီလဲ့အနေဖြင့် စနေနေ့ မဟုတ်သည့် ရက်များတွင်လည်း အတန်းတက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

လမ်းဘေးဆိုင်တစ်ခုမှ ဝယ်ယူထားသော တီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ရင်း ရှီလဲ့သည် ကွန်ပျူတာစားပွဲပေါ်မှ ကားသော့ကို ကောက်ယူကာ နံနက်စာနှင့် နေ့လယ်စာကို တစ်ပါတည်း စားသောက်ရန်အတွက် နောက်ဘက်လမ်းဆီသို့ ကားမောင်းထွက်ခဲ့တော့သည်။

သူ၏ အဖြူရောင်ကားလေးကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် တရုတ်စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ကာ ဖုန်းကို ထုတ်၍ လင်းယွီမော့ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သူ လင်းယွီမော့၏ နံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ လင်းယွီမော့က ဖုန်းလက်ခံဖြေကြားခဲ့သည်။

“ရှောင်မော့.. ကျောင်းမှာလား” ရှီလဲ့က ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှီလဲ့သည် လင်းယွီမော့အပေါ် အားနာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ သူ မွေးဖွားခြင်းပြုပြီးနောက် စာသင်နှစ်အစတွင် ယခင်က ကျောင်းအလှမယ်လေးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရှီလဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လောဘစိတ်ကြောင့် ရှီလဲ့သည် လင်းယွီမော့ကို တက်ကြွစွာ စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှသော အမှတ်တရများကို အောင်မြင်စွာ ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရှီလဲ့သည် လင်းယွီမော့ကို အပြည့်အဝရှိသော နှလုံးသားတစ်ခု မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ လင်းယွီမော့၏ ဂရုစိုက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှီလဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်နှင့် အားနာစိတ်များသာ ခံစားရသော်လည်း သူမကို စွန့်လွှတ်ရန်အတွက်မူ သူ မစဉ်းစားခဲ့ချေ။

“ရှီလဲ့... ငါ ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မေမေနဲ့အတူ ရှိနေတာ” လင်းယွီမော့၏ အသံထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး သူမ၏ မိခင်နှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းက သူမကို အလွန် ပျော်ရွှင်စေပုံရသည်။

ရှီလဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ လင်းယွီမော့က သူမ၏ မိခင်နှင့်အတူ ရှိနေတာလား။ ရှီလဲ့ မှတ်မိသရွေ့ လင်းယွီမော့၏ မိခင်မှာ ပထမပြည်သူ့ဆေးရုံကြီး၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သည်။ လင်းယွီမော့ ပထမပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်မလား။

“ရှောင်မော့.. နင် ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးမှာလား” ရှီလဲ့ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်ယွီမိုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “ရှီလဲ့... နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ”

ရှီလဲ့က ပြန်လည်မရှင်းပြဘဲ ပြုံး၍သာ “ရှောင်မော့.. နင် ဆေးရုံမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဆေးရုံက ပိုးသတ်ဆေးနံ့တွေက အဆင်မပြေလှဘူး၊ ပြီးတော့ လူနာတွေလည်း အများကြီးဆိုတော့ လေထဲမှာ ဗက်တီးရီးယားတွေ အများကြီး ရှိနေမှာ၊ နင်များ”

“ရှီလဲ့” လင်းယွီမော့က ရှီလဲ့၏ စကားကို တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “နင် ပြောတာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့မှာ ဆေးရုံမှာ လုပ်စရာ အလုပ်ရှိတယ်...ငါက ပထမပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးရဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း သူနာပြုတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကူညီမှုလိုအပ်နေတဲ့ လူနာတွေကို ကူညီပေးနေတာ၊ သူတို့ ရောဂါဝေဒနာတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့နဲ့ သက်ရှိထင်ရှား ရှင်သန်နိုင်ရေး အံ့ဖွယ်တွေကို ဖန်တီးပေးဖို့ ကူညီနေတာ... ကဲပါ... ငါ နင်နဲ့ ဆက်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး၊ ဒီနေ့ လူနာတွေ အရမ်းများနေလို့”

လင်းယွီမော့က ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။ ရှီလဲ့သည် ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားရင်း မျက်နှာထက်တွင် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။ လင်းယွီမော့၏ ကြင်နာတတ်မှုက ရှီလဲ့ကို မိမိကိုယ်ကို အလွန် ရှက်ရွံ့မိစေသည်။

‘ရှောင်မော့... နင်က တကယ့်ကို လူ့လောကထဲကို ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို ကြင်နာတတ်လွန်းပါတယ်.. ငါ နင့်ကို ကတိပေးပါတယ်၊ ငါက လူဆိုးတွေထဲက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပြီး ငါ့ရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို လိုက်နာသွားပါ့မယ်’ ရှီလဲ့သည် စိတ်ထဲကနေ လျို့ဝှက်စွာ ကျိန်ဆိုလိုက်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှီလဲ့သည် ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး လီချိုင်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ “ ရှောင်လီ... နိုးပြီလား.. ငါ နောက်ဘက်လမ်းက ရုကျားစားသောက်ဆိုင်မှာ နေ့လယ်စာ စားတော့မလို့၊ အလကား လာစားချင်ရင် မြန်မြန်လာခဲ့”

ရှောင်လီက ဖုန်းထဲကနေ ဝမ်းသာအားရဖြင့် “အစ်ကိုရှီ.. အစ်ကိုက တကယ့်ကို လူကောင်းပဲ ကျွန်တော်လည်း နေ့လယ်စာ ဘာစားရမလဲ စဉ်းစားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ”

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီချိုင်သည် အရပ် ၁.၆ မီတာခန့်ရှိပြီး ဆံပင်တိုတို၊ အသားဖြူဖြူနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ ရုကျားစားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ လမ်းလျှောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှီလဲ့သည် ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီချိုက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ရှောင်လီ... မင်းရဲ့ ရည်းစားလား”

ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် “မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုရှီ.. ညီမက လီချိုင်ရဲ့ ရည်းစားပါ၊ နာမည်က တုလန် လို့ ခေါ်ပါတယ်”

“အော်...” ရှီလဲ့သည် တုလန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမက ရှီလဲ့ စိတ်ထဲတွင် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ချေ။

ရှီလဲ့၏ စိတ်ကူးထဲတွင် တုလန်သည် အနည်းငယ် ခေတ်ဆန်လွန်းလှသူ သို့မဟုတ် အဝတ်အစားများကို ပွင့်လင်းစွာ ဝတ်ဆင်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် တုလန်သည် ရှီလဲ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ခံစားချက်မျိုးကိုသာ ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

“မင်္ဂလာပါ တုလန်... ငါက လီချိုင်ရဲ့ အဆောင်ဖော် ရှီလဲ့ ပါ” ရှီလဲ့က ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် လီချိုင်ကို ကြည့်၍ စနောက်လိုက်သည်။ “ရှောင်လီ.. ငါက ဒီနေ့ တစ်ယောက်တည်းပါဆိုမှ မင်းက မင်းရဲ့ ရည်းစားကို ခေါ်လာတော့ ငါက ကြားညှပ်တဲ့သူ ဖြစ်နေပြီပေါ့”

လီချိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း “အစ်ကိုရှီ... အစ်ကို့ရဲ့ လင်းယွီမော့ကော ဘယ်ရောက်နေလဲ ပြီးတော့ မုရွှမ်းကကော...” ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီချိုင်ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ကျွန်တော် သိသလောက်ဆို ဆရာမလီလည်း ရှိသေးတယ်မလား”

“အဟွတ်... အဟွတ်... “ ရှီလဲ့က လီချိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း “မြန်မြန် ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဟင်းမှာစမ်းပါ”

ရုကျားစားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးသည် မီနူးကို လီချိုင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် မှတ်စုစာအုပ်အသေးစားလေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဟင်းမှာယူမှုများကို မှတ်သားရန် ဘေးတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

လီချိုင်၏ မျက်လုံးများက ဝဲပျံသွားခဲ့ပြီး သူက ပြုံးလျက် “ဒီဆိုင်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေက ဘာတွေလဲ”

ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ “ခရစ္စတယ် ဝက်လက်ပေါင်း၊ ငါးလန်ချပ်ကြော်၊ အမည်းရောင်နဲ့ အဖြူရောင် တို့ဟူးဟင်း၊ ပြီးတော့ ငါးပြုတ်ဟင်းတို့ ပါပဲရှင်”

“အဲဒီ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာ လေးမျိုးစလုံး ယူမယ်၊ ပြီးတော့ ဟင်းချိုတစ်ခွက်နဲ့ ရာသီပေါ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော် နှစ်ပွဲပါ ပေးပါ၊ ဒါပါပဲ” လီချိုက်က အားနာခြင်းမရှိဘဲ မှာယူလိုက်တော့သည်။

တုလန်က လီချိုက်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ “လီချိုင်... အဲဒါတွေ အားလုံး ကုန်ပါ့မလား”

လီချိုင်ကလည်း တိုးတိုးလေး ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မကုန်ရင် ပါဆယ်ထုတ်သွားတာပေါ့... ငါတို့ အဆောင်မှာ မီးဖိုချောင် ရှိတယ်၊ ညကျရင် ပြန်နွှေစားလို့ရတယ်”

ရှီလဲ့သည် ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ သူသည် တစ်ခုခုကို တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းယွီမော့ကို ကူညီပေးနိုင်မည့်အပြင် မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း ကူညီပေးနိုင်မည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။