အခန်း ၄၃၂

အခန်း (၄၃၂) ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားပြေပြစ်ကာ ရင်သားကြီးမားသူ

အိမ်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ကြိမ်ကုလားထိုင်တစ်လုံးရှိနေပြီး မာလင်းကျီသည် ထိုခုံပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယပ်တောင်ခတ်နေကာ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ မြေစေးလက်ဖက်ရည်ကရားအိုးကို ကိုင်ထား၏။

လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် သူက ပေါင်ကိုပုတ်ကာ စည်းချက်လိုက်သည်။

"လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေနဲ့ အချိန်ကောင်းလေးပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ခုလိုသာယာလှတဲ့ အိမ်ဝိုင်းလေးကို ဘယ်သူက ပိုင်ဆိုင်တာပါလိမ့်..."

မာလင်းကျီ၏ လူရမ်းကားအဆင့်အတန်းကို ကြည့်ပြီး မလှည့်စားခံလိုက်ပါနှင့်။ သူ့ထံတွင် အော်ပရာသီချင်းနားထောင်ခြင်းကဲ့သို့သော အတော်လေး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ဝါသနာများ ရှိနေပေသည်။

ယနေ့ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် သူသည် ပြဇာတ်တစ်ခုကို ခံစားနားဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အိုး.. တော်တော်လေး အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ အကြိုက်ပါလား..."

ရုတ်တရက် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စည်းချက်လိုက်ကာ အော်ပရာသီချင်း ဆိုနေသော မာလင်းကျီမှာ မထင်မှတ်ထားသော အသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားတော့သည်။

သူသည် နေရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ မြေစေးလက်ဖက်ရည်ကရားအိုးထဲမှ လက်ဖက်ရည်များမှာ သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိတ်ကျကုန်လေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

မာလင်းကျီသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေကာ သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြနေသော လီလန်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"လီလန်..."

"မဟုတ်ဘူး... ဒုခေါင်းဆောင်..."

မာလင်းကျီသည် လီလန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခေါ်ဝေါ်မှုကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာလည်း အထူးပင် ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ရှိနေတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး..."

မာလင်းကျီက အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို ပေးလိုက်လေသည်။

"ထိုင်စရာမလိုပါဘူး... ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်..."

လီလန်သည် တကျွီကျွီမြည်နေသော ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မာလင်းကျီ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ကျဆင်းသွားတော့၏။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရှိ စက်ဘီးပြင်ဆိုင်ကိစ္စအကြောင်း ဖြစ်နေနိုင်မည်လား။

ထိုကိစ္စက ပြီးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

သူက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ချင့်ချိန်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ….

“ခင်ဗျားမှာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ အဆက်အသွယ်တွေရှိပြီး ရွာထဲမှာလည်း နာမည်ပျက် ရှိနေတယ်လေ…..ခင်ဗျား ကျုပ်အတွက် လူတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးဖို့ လိုတယ်..."

ရွှမ်းရွှေရွာမှ မာလင်းကျီသည် သောက်စားခြင်း၊ လောင်းကစားခြင်းနှင့် မိန်းမလိုက်စားခြင်းတို့တွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး ချစ်သူများစွာရှိကာ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများကြားတွင် ဖြစ်သည်။

မာလင်းကျီသည် သာမန်ရုပ်ရည်သာ ရှိသော်လည်း သူ၏ အပြောအဆိုမှာ အလွန်ချောမွေ့လှပေသည်။ အမျိုးသမီးများကို ချီးမွမ်းရာတွင် သူ၏ ပါးစပ်၌ ပျားရည်သုတ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ အမျိုးသမီးများသည် သူ၏ ချိုသာသော စကားများကို နားထောင်ရန် နှစ်သက်ကြပြီး သူ၏ လှည့်ကွက်များထဲသို့ လွယ်ကူစွာ ကျဆင်းသွားတတ်ကြသည်။

မာလင်းကျီသည် ရွှမ်းရွှေရွာရှိ မုဆိုးမများကို မကြာခဏ အခွင့်ကောင်းယူလေ့ရှိပြီး အားလုံးမှာ သူ၏ ချိုမြိန်လှသော စကားများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာရမှာလဲ..."

"မုဆိုးမတစ်ယောက်..."

"သူမက လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိရမယ်... ရင်သားကြီးရင် ပိုကောင်းတယ်... အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းပြီး မျက်နှာလေးကလည်း ချောမောလှပနေရမယ်..."

လီလန်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

မာလင်းကျီသည် ပထမတော့ အံ့ဩသွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် ဒုခေါင်းဆောင်သည် စိတ်ထကြွနေပြီး ပျော်ပါးချင်နေကြောင်း နားလည်သွားတော့သည်။

မာလင်းကျီသည် လီလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်၍ အာမခံလိုက်လေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါတယ်... ခင်ဗျားအတွက် သေချာပေါက် ရှာပေးပါ့မယ်..."

"ဒီညပဲ ခင်ဗျားရဲ့ အခန်းထဲကို ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်သည် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားဘာတွေအဓိပ္ပာယ်မရှိတာ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ကျုပ်အတွက် မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆိုရင် ဘယ်သူ့အတွက်လဲ..."

မာလင်းကျီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ဒုခေါင်းဆောင်က ပျော်စရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားက ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေတဲ့သူပါ... ခုလိုလိုအပ်ချက်မျိုး ရှိတာက လုံးဝကို ပုံမှန်ပါပဲ... ခင်ဗျား ရှက်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

လီလန်...

သူ ဘာတွေ ပြောနေတာပါလိမ့်။

"မာလင်းကျီ... ခင်ဗျားထပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား..."

မာလင်းကျီမှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

"ကောင်းပြီ... ထပ်ပြီး ခန့်မှန်းမနေနဲ့တော့... ကျုပ်အတွက် လူသာ ရှာပေးပါ... ဒီညပဲ သူမကို လိုအပ်တယ်..."

"ဒီမှာဆယ်ယွမ်... သူမ ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် နောက်ထပ် ဆယ်ယွမ် ထပ်ပေးမယ်..."

လီလန်က ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ မာလင်းကျီကို ပေးလိုက်လေသည်။

“ဆယ်ယွမ်... ဒုခေါင်းဆောင်က တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ”

"ဒုခေါင်းဆောင် စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားရှာလိုက်ပါ့မယ်..."

မာလင်းကျီက ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူကို ယူကာ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ဪ... စကားမစပ် ဒုခေါင်းဆောင်... မုဆိုးမတွေမှပဲ ရမှာလား... အပျိုစင်တွေဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

"ငါ့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်မီနေသရွေ့ ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မရှိဘူး..."

"နားလည်ပါပြီ..."

မာလင်းကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူရှာရန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

လီလန်သည် မာလင်းကျီ၏ အိမ်ဝိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တကျွီကျွီမြည်နေသော ကြိမ်ကုလားထိုင်အိုကြီးပေါ်တွင် အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကာ အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မာလင်းကျီသည် အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဘယ်သူ့ကို ရှာရမည်နည်းဟု စဉ်းစားကာ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"ချောမောလှပတဲ့ မျက်နှာ... ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရင်သားကြီးကြီး... အဲ့တာက ရှာတွေ့ဖို့ သိပ်မလွယ်ဘူး..."

အကယ်၍ သတ်မှတ်ချက် တစ်ခုတည်းသာရှိပါက မာလင်းကျီသည် လီလန်အတွက် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း လူရှာပေးနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သတ်မှတ်ချက် သုံးခု၊ မုဆိုးမတစ်ယောက်တည်းတွင် အရည်အချင်း သုံးခုစလုံး ပြည့်စုံနေရန် ဆိုသည်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူ၏ ချစ်သူများမှာ ရင်သားကြီးမားသူများ၊ သို့မဟုတ် ချောမောလှပသော မျက်နှာနှင့် အသားဖြူသူများ၊ သို့မဟုတ် အရပ်ရှည်ပြီး ရင်သားသေးငယ်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ချောမောလှပသော မျက်နှာ၊ ကြီးမားသော ရင်သားနှင့် အချိုးအစားပြေပြစ်သော ခန္ဓာကိုယ် ဤသည်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲလှ၏။

မည်မျှပင် ခက်ခဲစေကာမူ မာလင်းကျီသည် ယနေ့ မိုးမချုပ်ခင် လီလန်အတွက် လူတစ်ယောက် ရှာပေးမည်ဟု စစ်တပ်ကတိတစ်ခု ပေးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

မာလင်းကျီ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဟူဇီ... ငါ့အစား အမေ့ကို ကြည့်ထားပေးဦး... ငါ အပြင် ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်..."

"ဟိုအသံက..."

မာလင်းကျီသည် ဘေးအိမ်ရှိ လီမိသားစုအိမ်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် တံခါးလိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်ကာ အတွင်းခန်းထဲမှ ထွက်လာ၏။

ထိုအမျိုးသမီးတွင် အချိုးအစားပြေပြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်၊ ဖြူဝေးသော အသားအရည်၊ ကြီးမားသော ရင်သားတို့ရှိပြီး သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း တင့်တယ်လှပပေသည်။

မာလင်းကျီသည် လီရှန်းဟွာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

"သူမက ငါရှာနေတဲ့သူ အတိအကျပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒုခေါင်းဆောင်က သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ပြည့်မီနေသရွေ့ မုဆိုးမဖြစ်စေ၊ အပျိုစင်ဖြစ်စေ မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မျှမရှိဟု ပြောထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့နောက် မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဝူ၏ အိမ်ဝိုင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ စကားပြောရန်အတွက် လီရှန်းဟွာထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

"တူမလေး... ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ..."

မာလင်းကျီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

လီရှန်းဟွာသည် လူရမ်းကား မာလင်းကျီ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အလှမ်းဝေးဝေးတွင် နေလိုက်၏။

"ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မာလင်းကျီမှာ သူမ၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း တွေ့မြင်နေရသူဖြစ်သည်။ လီရှန်းဟွာသည် သူ့ကို ဗြောင်ကျကျ မစော်ကားချင်သော်လည်း သူက ရွာထဲတွင် နာမည်ပျက်ရှိသော ဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ ဦးလေးမာက ပျင်းနေလို့ စကားပြောချင်ရုံလေးပါ..."

"တာ့လုံနဲ့ ဟူဇီ အိမ်မှာရှိတယ်... ရှင် စကားပြောချင်ရင် အထဲဝင်ပြီး သူတို့ကိုသာ သွားရှာလိုက်..."

"ကျွန်မ လုပ်စရာရှိသေးတယ်..."

လီရှန်းဟွာက ပြောလိုက်ပြီး မာလင်းကျီကို ရှောင်ကွင်းကာ အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် မာလင်းကျီက သူမကို တားဆီးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက သူမကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

သူ ကြည့်လေလေ ပို၍ ကျေနပ်လာလေလေဖြစ်ကာ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်သည်။

"မာလင်းကျီ... ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ... ရှင့်ကို ကျွန်မ သတိပေးလိုက်မယ်... ဒီနေရာက ကျွန်မအိမ်ပဲ... အထဲမှာလည်း တာ့လုံနဲ့ ဟူဇီ ရှိတယ်နော်..."

လီရှန်းဟွာသည် သတိထားနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

မာလင်းကျီ ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အသံကျယ်လောင်မှုကို ကြားလိုက်ရသော လီလုံနှင့် လီဟူတို့သည် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။

"အစ်မကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"အစ်မ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဘယ်သူက အစ်မကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာလဲ..."

လီလုံနှင့် လီဟူတို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မာလင်းကျီကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဦးလေးမာ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ..."

လီလုံက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မာလင်းကျီကို ကြည့်လိုက်၏။

မာလင်းကျီသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"တူမလေး... အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်... မင်း လုပ်ချင်လား..."

"အလုပ်ပြီးသွားရင် ဆုကြေးငွေ ဆယ့်ငါးယွမ်ရမယ်..."

လီရှန်းဟွာ၏ အကြည့်များက အသစ်စက်စက် ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားတော့သည်။

"ဘယ်လို အလုပ်မျိုးလဲ..."

လီရှန်းဟွာက မေးလိုက်သည်။

လီရှန်းဟွာတွင် ဝင်ငွေမရှိသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော မိခင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အလုပ်များနေခဲ့ရာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရှိ အလုပ်မှတ်များပင် နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ မိခင်အတွက် ဆေးကုသစရိတ်မှာလည်း ကြီးမားလှပေသည်။ ဤအလုပ်အတွက် ဆယ့်ငါးယွမ် ရနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမမှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

ဆယ့်ငါးယွမ်ဖြင့် ကောက်နှံရိက္ခာများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်ပြီး သူတို့ မိသားစုလေးယောက်ကို အချိန်အကြာကြီး ကျွေးမွေးနိုင်ရန် လုံလောက်ရုံသာမက မိခင်၏ ဆေးဖိုးအတွက်လည်း ဆယ်ယွမ်ကို ကူညီအသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိသေးဘူး... ငါလည်း အခြားတစ်ယောက်ဆီကနေ ယူထားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မခက်ပါဘူး... တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်..."

မာလင်းကျီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အစ်မ... ဘာလို့ ရပ်နေသေးတာလဲ... ဦးလေးမာနဲ့ လိုက်သွားလေ..."

"ဦးလေးမာက ငါတို့ ကြီးပြင်းလာတာကို စောင့်ကြည့်လာခဲ့တဲ့သူပါ... သူက ငါတို့ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး... ဒါက ဆယ့်ငါးယွမ်တောင်နော်... ကျွန်တော်နဲ့ ဒုတိယအစ်ကို တောင်ပေါ်မှာ နှစ်လလောက် အမဲလိုက်တာတောင် ဒီလောက်မရဘူး..."

ဟူဇီသည် မာလင်းကျီ၏ လက်ထဲရှိ ဆယ်ယွမ်ကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမမောင် လီဟူက ဤသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းဟွာမှာ စိတ်ယိမ်းယိုင်သွားတော့သည်။