အခန်း ၄၃၄

အခန်း (၄၃၄) ဒုခေါင်းဆောင်အကြောင်း မမေးနှင့်

"ငါ့ရဲ့ တူမလေးကို ကြည့်လိုက်ပါဦး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်းလှ ရုပ်လေးလည်းချောတဲ့အပြင် ရင်သားတွေကလည်း ထွားသေးတယ်... ဟိုမုဆိုးမထက် ပိုပြီး ဇိမ်တွေ့စေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

မာလင်းကျီသည် လီလန်အား ကိလေသာရမ္မက်ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မာလင်းကျီ... သူမကို ပြန်ခေါ်သွားလိုက်... သူမ ဒီအလုပ်ကို မလုပ်နိုင်ဘူး..."

လီလန်သည် သူ့ကိုကြည့်ကာ ခေါင်းခါမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒီကိစ္စက..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မာလင်းကျီမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး လီလန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်တော့သည်။

"တူမလေး... သွားကြစို့... ငါတို့ ပြန်ကြမယ်..."

မာလင်းကျီက လှည့်၍ လီရှန်းဟွာကို ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေတော့၏။ လီလန် စောစောက ပြောခဲ့သော "သူမ ဒီအလုပ်ကို မလုပ်နိုင်ဘူး" ဆိုသည့် စကားမှာ လူအများကြီးရှေ့တွင် သူမကို ရှင်းလင်းစွာ စော်ကားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"လီလန်... ရှင် ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ..."

"ကျွန်မက ဒီအလုပ်ကို မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"ကျွန်မ လီရှန်းဟွာက မှိုလည်း ခူးတတ်တယ် အဝတ်လည်း လျှော်တတ်တယ် ထမင်းလည်း ချက်တတ်တဲ့အပြင် မီးဖိုချောင်အလုပ်တွေလည်း လုပ်နိုင်တယ်... ဒါကို ကျွန်မက မလုပ်နိုင်ဘူးလား..."

"ဟွန့်... ကျွန်မကို လာပြီး အထင်မသေးနဲ့..."

"အစ်မကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့..."

လီလုံသည် သူ၏ အစ်မကြီးမှာ မိုက်မဲစွာ ပြုမူနေမှန်း သိလိုက်သဖြင့် အခြေအနေမကောင်းတော့ကြောင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီလန်သည် ယခုအခါတွင် ရွာထဲ၌ ဩဇာအာဏာရော အဆင့်အတန်းပါရှိနေသော နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် လီလန်ကို မစော်ကားဝံ့သည့်အပြင် သူ၏ အစ်မကြီးနှင့် လီလန်တို့ ပြန်လည်အဆင်ပြေသွားရန်ပင် မျှော်လင့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ မိုက်မဲမှုက အရာအားလုံးကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေရန်သာ ဦးတည်သွားစေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီအလုပ်ကို... မင်းက တကယ် လိုချင်နေတာလား..."

လီလန်သည် လီရှန်းဟွာကို နှိမ့်ချကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဘာလို့ မလိုချင်ရမှာလဲ... ကျွန်မ လီရှန်းဟွာမှာလည်း လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ရှိတာပဲ... ပိုက်ဆံရှာလို့ရမယ့် အလုပ်ရှိနေမှတော့ ကျွန်မက ဘာလို့ ပိုက်ဆံမရှာရမှာလဲ..."

လီရှန်းဟွာက ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် မင်း ငါနဲ့အတူ မြို့နယ်ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်... အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဝတ်လာဖို့ မှတ်ထားပြီး နည်းနည်းလောက် ဖော်ဟိုက်နေရင် ပိုကောင်းတယ်..."

"လီလန်... ရှင် အတိအကျ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."

"ဒါက မင်း မေးရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး... မင်းက ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမှာဖြစ်ပြီး ငါက မင်းကို ပိုက်ဆံပေးမှာပဲ..."

"အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သိသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ရိုးရှင်းပါတယ်... မင်းက လူတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်ရမှာ..."

လီလန်သည် လီရှန်းဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများမှာ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကဲ့သို့ပင် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ရိုက်ခတ်သွားစေတော့သည်။

"ဘာ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက လီရှန်းဟွာကို လူတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်ခိုင်းချင်တာလား..."

"လီလန်က ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ... အစ်မကြီးကို အဲဒီလိုမျိုး အလုပ်တွေ လုပ်ခိုင်းနေတာလား..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကတော့..."

"..."

လီတာ့ဟိုင်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားပုံရပြီး လီလန်ဘက်သို့ အမြန်လှည့်လာသည်။

"သား... ဒီကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ..."

"အဖေ... အဲဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... သား ပြောတာကိုပဲ နားထောင်ပါ... သား ဘာဆိုးသွမ်းမှုမှ မလုပ်ပါဘူး..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် မေးခွန်းများ ဆက်မမေးတော့ပေ။ လီရှန်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာမူ ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖန်သွားတော့သည်။ သူမက လက်သီးများကို ဆုပ်ထားကာ အံကြိတ်ထားလိုက်၏။

"လီလန်... ရှင်... ရှင်... ရှင်..."

လီလန်က သူမအား လူတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်ရန် ခိုင်းစေခြင်းမှာ သူမကို ဗြောင်ကျကျ စော်ကားလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူက သူမကို လူတစ်ယောက်လိုပင် ဆက်ဆံမနေပေ။ လီရှန်းဟွာက ဤကိစ္စကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"ဘာလဲ... မင်းက မလုပ်နိုင်ဘူးလား..."

"ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန် ထွက်သွားလိုက်တော့... ငါ့အိမ်မှာ ဆက်မနေနဲ့..."

လီလန်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို နှင်ထုတ်သကဲ့သို့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မာလင်းကျီ... မင်းက အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... သူမကို ခေါ်သွားလိုက်တော့..."

လီလန်က မာလင်းကျီအား အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသော မာလင်းကျီမှာ သတိပြန်ဝင်လာလေသည်။

"တူမလေး... သွားကြစို့... မင်းက ဒီအလုပ်ကို တကယ် မလုပ်နိုင်ပါဘူး..."

မာလင်းကျီ လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ လူတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး လုပ်နိုင်သည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဤအရာက လူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပျက်စီးစေမည့် ကိစ္စမျိုးဖြစ်ပြီး မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်သော မုဆိုးမများသာ လုပ်သင့်သည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုမုဆိုးမများမှာလည်း ယောက်ျားများကို မည်သို့ချုပ်ကိုင်ရမည်ကို သိရှိကာ မြှူဆွယ်တတ်ပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူများ ဖြစ်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမစ်ရှင်မှာ ကျရှုံးသွားရန် အလွန်သေချာနေသည်။

မာလင်းကျီက သဘောပေါက်သွားလေပြီ။ ဒုခေါင်းဆောင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်ရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဘယ်ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့သူက ဒုခေါင်းဆောင်ကို သွားပြီး စော်ကားမိတာလဲ..."

"ရန်စစရာ လူတွေအများကြီးထဲမှာမှ ဘာလို့ ဒုခေါင်းဆောင်ကို သွားပြီး ရန်စရတာလဲ... ကျွတ် ကျွတ်..."

မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

လွန်ခဲ့သော အချိန်ခဏက မြို့နယ်ရှိ ကားပြင်ဆိုင်တွင် ဒုခေါင်းဆောင်၏ နည်းလမ်းများကို သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးပင်လျှင် ဒုခေါင်းဆောင်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ မည်သို့မျှ ဒေါသမထွက်ဝံ့ခဲ့ပေ။

"တူမလေး... သွားကြစို့... မင်းက အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ..."

လီရှန်းဟွာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မာလင်းကျီက အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လီရှန်းဟွာမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။

ထို့နောက် မာလင်းကျီက အကြံပေးလိုက်သည်။

"တူမလေး... ငါက မင်းကို ဆုံးမနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်... ဒါပေမဲ့ မင်းက အိမ်ထောင်မကျသေးဘူးလေ မင်းက အိမ်ထောင်မပြုရသေးတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ... မင်းသာ ဒီအလုပ်ကို လက်ခံလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."

"ဒီကိစ္စသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် မင်းအတွက် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်..."

လီရှန်းဟွာ နားမထောင်သည်ကို မြင်သောအခါ မာလင်းကျီက ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ဖြစ်သော လီလုံနှင့် လီဟူတို့အား အကြည့်တစ်ချက် အမြန်ပေးလိုက်သည်။

လီလုံသည် လီလန်အား တစ်ချက်ကြည့်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ပြန်ကြရအောင်... ကျွန်တော်တို့ ဒီပိုက်ဆံကို မရှာတော့ဘူး..."

ဤအလုပ်ကို တကယ်လက်ခံ၍မရပေ။ ၎င်းမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အလွန်ခက်ခဲလွန်းပြီး အလွန်အမင်း ပူလောင်လွန်းလှသည်။

လီလုံသည်လည်း အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။ လီလန်သည် မည်သူ့ကို မြှူဆွယ်ရန်အတွက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေရာတွင် ဤမျှလောက် ငွေကြေးများစွာ အကုန်အကျခံနေရသနည်း။ ထို့ပြင် ထိုသူက မည်သူဖြစ်ပြီး လီလန်ကို မည်သို့ စော်ကားခဲ့သနည်း။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလုံ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားကာ တုန်ယင်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ လီလန်က တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပျက်စီးစေမည့် ထောင်ချောက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤခေတ်ကြီးတွင် မည်သည့်အရာက အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သနည်း။

ဂုဏ်သိက္ခာ...

ဂုဏ်သိက္ခာ...

ဂုဏ်သိက္ခာ...

အရေးကြီးသော အရာများကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောရပေမည်။

ဤခေတ်တွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ဂုဏ်သိက္ခာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာသာ ပျက်စီးသွားပါက သူတို့သည် လမ်းဖြတ်ကူးသော ကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ရန် အော်ဟစ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ဂုဏ်သိက္ခာမရှိပါက အနာဂတ်တွင် မည်သည့်အလုပ်အတွက်မဆို သူတို့ကို မည်သူကမျှ အလိုရှိမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ အလုပ်တစ်ခုရ၍ စတင်လုပ်ကိုင်ပါကလည်း ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ဖယ်ကြဉ်ခြင်းများကို ခံရဦးမည်သာဖြစ်သည်။

ထိုသူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေရန်အတွက်သာ လီလန်က ထိုသူကို မြှူဆွယ်ရန် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေရာတွင် ငွေကြေးများစွာ အကုန်အကျခံရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ရပ်က အလွန် ရက်စက်လွန်းလှပေသည်။

လီလုံ၏ ဉာဏ်မှာ လီဟူထက် ပို၍ ထက်မြက်ပြီး လျင်မြန်လေသည်။ ရိုးရှင်းသော သုံးသပ်ချက်တစ်ခု အပြီးတွင် သူ ကြက်သီးများ ထသွားခဲ့ပြီး ကျောပြင်တစ်လျှောက် ချွေးအေးများ စီးကျလာတော့သည်။

လီလန်သည် ဤလူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ငွေကြေးများစွာ အကုန်အကျခံရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးကတော့...

"ဟူဇီ... ငါတို့အိမ်ဝိုင်းထဲက ထွက်သွားတဲ့အခါ ဒီကိစ္စကို မေ့ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လီလုံသည် သူ၏ညီငယ်ဖြစ်သူ လီဟူကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်... ဘာကိစ္စလဲ..."

လီဟူမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။

"လီလန် ပိုက်ဆံပေးပြီး လူရှာတဲ့ကိစ္စကို ပြောတာ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"မင်း သေမသွားချင်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်... မှတ်ထား၊ နောက်နောင် လီလန်ကို မြင်ရင် သူ့ကို သွားစော်ကားတာထက် သူ့ရဲ့ မြေးတစ်ယောက်လို ပြုမူတာက ပိုကောင်းတယ်..."

လီလုံသည် သူ၏ ညီငယ် လီဟူကိုကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်နေသည်။

"ကောင်းပါပြီ ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... တစ်ခွန်းမှ မဟဘူးလို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်..."

လီဟူသည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို လီလုံမှာ အလွန်တည်ကြည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒုတိယအစ်ကို... ဒီအလုပ်ကရော..."

လီဟူက သူ၏ အစ်မကြီး လီရှန်းဟွာထံသို့ မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြကာ တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"လုပ်လို့မရဘူး... ဒါက ဂုဏ်သိက္ခာကို ပျက်စီးစေတဲ့ အလုပ်ပဲ... ဒီပိုက်ဆံက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အရမ်းကို ပူလောင်လွန်းတယ်..."

"အစ်မကြီးကို လက်လျှော့ခိုင်းလိုက်ပါ..."

လီလုံက ချိန်ဆကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ညီငယ်ဖြစ်သူ လီဟူကို စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလုံသည် ရှေ့သို့ ချက်ချင်းတက်လှမ်းကာ အစ်မကြီးဖြစ်သူ လီရှန်းဟွာ၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... အိမ်ပြန်ကြရအောင်..."

လီဟူသည်လည်း ရှေ့သို့ လိုက်ပါလာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်က တွန်း၊ တစ်ယောက်က ဆွဲဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အစ်မကြီးကို လီလန်၏ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်ဝိုင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် မာလင်းကျီက တံခါးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လှည့်၍ မောင်နှမ သုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တင်းမာသော မျက်နှာထား၊ အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်ကြ..."

"အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲတယ်ဆိုရင်... သူတို့နဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါ မာလင်းကျီကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

"ဦးလေးမာ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ တစ်ခွန်းမှ ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လီလုံက ခေါင်းညိတ်ကာ အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းက ပါးနပ်တဲ့သူပဲ လီလုံ..."

မာလင်းကျီက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီဟူသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးမာ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ဘယ်သူ့အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်နေတာလဲ..."

"သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးဖို့ လူတစ်ယောက် ရှာတာတောင် ငွေကြေးတွေ အများကြီး အကုန်အကျခံနေရတာ... အဲ့လူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို အတိအကျ ဘယ်လိုစော်ကားခဲ့တာလဲ…

"မမေးနဲ့... ဒုခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်း သိပ်မစပ်စုတာ ကောင်းမယ်..."

"ဒုခေါင်းဆောင်..."