အခန်း ၄၃၅

အခန်း (၄၃၅) မုဆိုးမ

မာလင်းကျီ ထွက်သွားပြီးနောက် သိပ်မကြာခင် တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် သူ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိတ်ကပ်များ ထူပိန်းနေအောင် လိမ်းကျံထားပြီး တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော မုဆိုးမတစ်ဦးကို အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... သူမက မုဆိုးမဟဲပါ... ဘယ်လိုထင်လဲ..."

မာလင်းကျီသည် ရတနာတစ်ပါးကို ဆက်သသကဲ့သို့ မုဆိုးမဟဲအား လီလန်ရှေ့သို့ ခေါ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ လီလန်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူမက လက်ခံနိုင်စရာတော့ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မြှူဆွယ်ချင်တဲ့အငွေ့အသက်တွေ အရမ်းပြင်းထန်လွန်းနေတယ်... နည်းနည်းလောက် လျှော့ဖို့လိုမယ်..."

မာလင်းကျီက မုဆိုးမဟဲအား ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"မင်း ကြားလား... ဒုခေါင်းဆောင်က မင်းကို အရမ်းမြှူဆွယ်လွန်းတယ်လို့ ပြောနေတယ်... နည်းနည်းလောက် လျှော့လိုက်စမ်း..."

မုဆိုးမဟဲက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ယောက်ျားတွေအကုန်လုံးက ကျွန်မကို ဒီပုံစံမျိုးလေးပဲ သဘောကျကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီလန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... အစ်ကိုမာ... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... ကျန်းမာရေး ထိခိုက်သွားဦးမယ်..."

မုဆိုးမဟဲသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မာလင်းကျီ၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်း၍ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပရောပရည်လုပ်နေသော အမူအရာက မာလင်းကျီနှင့် မုဆိုးမဟဲတို့အကြားတွင် တစ်ခုခုရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

"ဟဲကျွီဖန်း... ငါ ပြောနေတာကို မင်း နားမလည်ဘူးလား..."

မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဟဲကို ပါးရိုက်ရန် ရည်ရွယ်၍ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ရွယ်လိုက်သည်။

"တော်တော့... မင်းသာ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် မနက်ဖြန် ငါ့အတွက် ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်တော့မလဲ..."

လီလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မုဆိုးမဟဲ... မာလင်းကျီက မင်းကို အရာအားလုံး ပြောပြပြီးပြီလား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုဆိုးမဟဲသည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း သူမကို ကြောက်ရွံ့သွားစေလောက်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိုအမျိုးသားကို မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူ ပြောပြပါတယ်..."

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပြီလေ... မနက်ဖြန် မနက်ဆယ်နာရီကျရင် မာလင်းကျီကို ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ဆီ ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်... မြို့နယ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ ချင်းယန် စက်ဘီးပြင်ဆိုင်ကို သွားလိုက်... အဲဒီမှာ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်..."

မာလင်းကျီတွင် စက်ဘီးတစ်စီး ရှိနေသောကြောင့် ယာဉ်တစ်စီးရရှိရန် သူ့အတွက် မခက်ခဲလှပေ။ အထူးသဖြင့် ပုဆိန်ဂိုဏ်းတွင် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၌ လုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် ကားပြင်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ မနက်ဖြန် သူမကို ခင်ဗျားဆီ ရောက်လာစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

မာလင်းကျီသည် သေချာစေရန်အတွက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သဘောတူတယ်..."

လီလန်သည် လိပ်ထားသော ငွေစက္ကူများကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။ မာလင်းကျီက ဖမ်းယူလိုက်ပြီး လောဘရမ္မက်ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးဖြင့် ထိုငွေများကို ကြည့်လိုက်သည်။ လီလန်သည် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"မာလင်းကျီ... ဒီသုံးဆယ်ယွမ်ထဲကနေ မုဆိုးမဟဲကို မင်း ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ..."

"ဘာ... သုံးဆယ်ယွမ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုဆိုးမဟဲမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး မာလင်းကျီ၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့သည်။

"ငါက နင့်ကို နှစ်တွေအများကြီး အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့တာကို နင်က သုံးဆယ်ယွမ်ထဲကနေ ငါ့ကို ဆယ့်ငါးယွမ်ပဲ ပေးတယ်ပေါ့..."

"မာလင်းကျီ... အကြင်နာတရားမရှိတဲ့ လုံးဝ ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်..."

မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဟဲက သူ၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ထားသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အား... အား... အား... ငါ ပေးပါ့မယ်၊ အကုန်လုံး ပေးပါ့မယ်..."

မာလင်းကျီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ငွေလိပ်တစ်ခုလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရသည်။ မုဆိုးမဟဲသည် ငွေများကို ယူလိုက်ပြီးမှသာ ကျေနပ်စွာဖြင့် သူမလက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ နင့်လို အကြင်နာတရားမရှိတဲ့ကောင်က နင့်နေရာ နင် သိသေးတာပဲ..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

မုဆိုးမဟဲသည် သူမကိုယ်သူမ သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လီလန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... မနက်ဖြန် သေချာလုပ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

နောက်တစ်နေ့။

မနက် ဆယ်နာရီ။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၊ ချင်းယန် စက်ဘီးပြင်ဆိုင်။

ဝင်ပေါက်တွင် အဓိကထိုင်ခုံကြီး တစ်လုံးကို ချထားပြီး ၎င်း၏ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်၊ ဖရဲစေ့များ၊ မြေပဲများ၊ မုန့်များနှင့် အခြား သရေစာများကို တင်ထားသည်။ လီလန်သည် ထိုအဓိကထိုင်ခုံကြီးပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်နေသည်။ ပြင်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်တွင် သူ ထင်ထင်ရှားရှားရှိနေခြင်းက လမ်းသွားလမ်းလာများစွာ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သွားကြသည်။

လီလန်သည် ထိုအကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ လျူလိုင်ဇီက ပြင်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာကာ ခါးညွတ်၍ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ဒီလက်ဖက်ရည်က အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျွန်တော့်ဆိုင်က လက်ဖက်ရည် မကောင်းဘူးလို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်လေ... ခင်ဗျား လာမယ်လို့ ကြားကြားချင်းပဲ လက်ဖက်ရည်အသစ်ကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း သွားဝယ်လာခဲ့တာ..."

"ဟွမ်ရှန်းမောင်ဖန်း လက်ဖက်ရည် အစစ်ပါ၊ ဒီနှစ်မှ အသစ်ခူးထားတာ..."

လီလန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... မဆိုးပါဘူး မဆိုးဘူး... လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ..."

"ဟွမ်ရှန်းမောင်ဖန်း လက်ဖက်ရည်မလား... ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်... နောက်မှ ကိုယ်တိုင် သွားဝယ်ဦးမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူလိုင်ဇီက ဆိုင်ထဲသို့ ချက်ချင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ရှောင်စန်းဇီ... ဒီနေ့ ငါဝယ်လာတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်တွေကို ထုပ်ပြီး ဒုခေါင်းဆောင်ရဲ့ စက်ဘီးလက်ကိုင်မှာ သွားချိတ်ထားလိုက်စမ်း..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... ပိုက်ဆံမဖြုန်းပါနဲ့... ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ ဒီဟွမ်ရှန်းမောင်ဖန်း လက်ဖက်ခြောက်က ကျင်းဝက်ကျော်လောက် ကျန်ပါသေးတယ်..."

"ဆရာလျူ... မင်းက ပိုပြီး ပါးနပ်လာတာပဲ..."

လီလန်သည် လျူလိုင်ဇီကို မဲ့ပြုံးပြုံးကာ ကြည့်လိုက်သည်။ လျူလိုင်ဇီက သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ပိုပါးနပ်လာရမှာပေါ့... ခေါင်းဆောင်ကြီးဆီကနေ လစာလအတော်များများ အဖြတ်ခံထားရပြီးပြီလေ..."

လူတို့သည် မိမိတို့၏ အမှားများမှ သင်ခန်းစာယူရပေမည်။ အကယ်၍ မယူပါက တွေးခေါ်တတ်ရန် သင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် မိုက်မဲနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

"သူတို့ ရောက်လာပြီ..."

ထိုအချိန်တွင် လီလန်သည် လမ်းထောင့်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်သည်။ လမ်းထောင့်တွင် မာလင်းကျီသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ၂၈-လက်မ စက်ဘီးတစ်စီးကို စီးနင်းလာပြီး ဂါဝန်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တင်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမမှာ မုဆိုးမဟဲပင် ဖြစ်သည်။ မုဆိုးမဟဲကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျူလိုင်ဇီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူသည် သွားရည်ကျလာသဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်လေသည်။

"ဟိုအမျိုးသမီးက တကယ်လှတယ်..."

လျူလိုင်ဇီသည် မုဆိုးမဟဲ၏ ဖော်ဟိုက်နေသော ဖြူဖွေးသည့် ရင်ဘတ်ကို ကြည့်ကာ လောဘတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ထဲရှိ အလုပ်သင်များကလည်း ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရန် ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူ၏ အလုပ်သင်များ ကားမပြင်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ လျူလိုင်ဇီက သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

"သွားကြစမ်း... သွားကြစမ်း... ကားပြင်တဲ့အလုပ်ကို ပြန်သွားလုပ်ကြ..."

လီလန် လျူလိုင်ဇီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာလျူ... အဲဒါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုမာရဲ့ တရားမဝင်မိန်းမပဲ... မင်း သူမဆီ သွားပြီး နမ်းရဲလား..."

သူမက မာလင်းကျီ၏ အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူလိုင်ဇီက ချက်ချင်း နောက်တွန့်သွားပြီး ခေါင်းအမြန်ခါလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် မရဲပါဘူး... အစ်ကိုမာရဲ့ အမျိုးသမီးကို ကျွန်တော် မထိရဲပါဘူး..."

"သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်... မင်းမှာ ဒီသတ္တိလောက်ပဲ ရှိတာလား..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်း မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... သွား... ဟိုအမျိုးသမီးကို သွားနမ်းလိုက်စမ်း..."

လျူလိုင်ဇီမှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မနောက်ပါနဲ့... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ရဲမှာလဲ... အကယ်၍ အစ်ကိုမာသာ သိသွားရင်..."

မာလင်းကျီသည် လီလန်၏ ရှေ့တွင် မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသော်လည်း သူသည် ပုဆိန်ဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ လျူလိုင်ဇီကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက်ပဲ အကုန်ခံလိုက်လေ... အကယ်၍ မင်းရဲ့ အစ်ကိုမာကလည်း အဲဒီလိုမျိုး သဘောကျနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လီလန်သည် လျူလိုင်ဇီအား မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မဲ့ပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ လျူလိုင်ဇီ ကြားလိုက်ရသည်မှာ…

"အစ်ကိုမာကလည်း အဲဒီလိုမျိုး သဘောကျနေရင်..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား ပြောတာက အစ်ကိုမာက... အစ်ကိုမာက ဖောက်ပြန်ခံရတာကို သဘောကျတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

"ဟုတ်တယ်... သွား စမ်းကြည့်လိုက်လေ..."

လီလန်က လျူလိုင်ဇီကို အားပေးလိုက်သည်။ လျူလိုင်ဇီသည် သူတို့၏ ဆိုင်ဘက်သို့ လျှောက်လာနေသော မုဆိုးမဟဲကို ကြည့်ကာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

"ဒု... ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ရအောင်..."

လျူလိုင်ဇီတွင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိသော်လည်း သတ္တိမရှိပေ။ သူသည် မာလင်းကျီကို လုံးဝ မရန်စဝံ့ပေ။ လီလန်သည်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ အဓိကထိုင်ခုံကြီးပေါ်တွင် ခြေချိတ်ကာ ထိုင်နေလေသည်။ မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဟဲနှင့်အတူ မြို့နယ်လမ်းမတစ်လျှောက်မှတစ်ဆင့် လီလန်၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် လူခေါ်လာခဲ့ပါပြီ..."

မာလင်းကျီက ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော် အချိန်တိကျတာပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မုဆိုးမဟဲသည် ဒီဇယ်ဆီအနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်ဆိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့သွားပြီး နှာခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်လေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ရှင်က ကျွန်မကို ဘာလို့ မြို့နယ်ဆီ လာခိုင်းရတာလဲ..."

မုဆိုးမဟဲသည် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် သူမ၏ အသံကို မြှင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ လီလန်သည် မုဆိုးမဟဲ၏ ဖော်ဟိုက်နေသော ဖြူဖွေးသည့် ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်ဖို့ ကူညီခိုင်းချင်လို့..."

"ဘယ်သူ့ကိုလဲ..."

လီလန်က ဘာမျှ မပြောဘဲ အနီးနားတွင် ရပ်နေကာ နားစွင့်၍ ခိုးနားထောင်နေကြသော လျူလိုင်ဇီနှင့် အလုပ်သင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သွားကြစမ်း... သွားကြစမ်း... ဒီမှာမှာ လာရပ်မနေကြနဲ့ မင်းတို့အလုပ် မင်းတို့ သွားလုပ်ကြ..."

မာလင်းကျီသည် လျူလိုင်ဇီနှင့် ပြင်ဆိုင်အလုပ်သင်များကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား အခုလိုမျိုး အချိန်တွေ အများကြီး အကုန်ခံပြီး လုပ်နေရတဲ့လူက အတိအကျ ဘယ်သူလဲ..."

လီလန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းပဲ..."