အခန်း ၄၃၆

အခန်း (၄၃၆) ဝမ်းကွဲယောက်ဖကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း

မာလင်းကျီက ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"မုဆိုးမဟဲကို မြူဆွယ်ခိုင်းလိုက်တဲ့လူက ခင်ဗျားရဲ့ ယောက်ဖဆို..."

မုဆိုးမဟဲမှာလည်း အံ့သြသွားသည့်ဟန်ဖြင့်...

"ဒုခေါင်းဆောင်... ဒါက..."

"အိုး... ကျွန်မ ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး... သူများမိသားစုကို ဖြိုခွဲတာက ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ မညီသလို ပြဿနာလည်း တက်နိုင်တယ်... တရားဥပဒေနဲ့တောင် ငြိစွန်းနိုင်တယ်နော်..."

လီလန်သည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး...

"သူတို့က လက်ထပ်စာချုပ်တောင် မရသေးတာကို... ဘာက သူများမိသားစုကို ဖြိုခွဲတာလဲ..."

"အာ... သူတို့က လက်ထပ်စာချုပ် မရသေးဘူးလား... ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို ယောက်ဖလို့ ခေါ်နေတာလဲ..."

"နောက်တစ်မျိုး ပြောင်းပြောရရင်... ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ ရည်းစားပေါ့..."

လီလန်က မုဆိုးမဟဲအား မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

မာလင်းကျီက တွေးတောကာ...

"အမ်း... ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... ခင်ဗျားရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မနဲ့ ယောက်ဖတို့က အဆင်မပြေကြလို့လား..."

"သူတို့က အရမ်းကိုအဆင်ပြေကြတယ်..."

"ဒါဆို ဘာလို့များ ခင်ဗျားက..."

"အဲဒါ မင်းမေးရမယ့်ကိစ္စလား..."

လီလန်က မာလင်းကျီအား စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

မာလင်းကျီသည် သူစကားမှားသွားမှန်း သိလိုက်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်အမှားပါ... ကျွန်တော်က စပ်စုလွန်းသွားတာပါ..."

မုဆိုးမဟဲသည် ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေရာ မာလင်းကျီတစ်ယောက် လီလန်၏ရှေ့၌ မြေးတစ်ယောက်ပမာ ရိုကျိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒီဒုခေါင်းဆောင်က တကယ်တော့ ဘယ်သူများလဲ... ဘာလို့ မာလင်းကျီက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ..."

မုဆိုးမဟဲ သိထားသည်မှာ ဒုခေါင်းဆောင်၏ အမည်မှာ လီလန်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်းရွှေရွာရှိ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာမှလွဲ၍ သူမ ဘာမှမသိသလို မာလင်းကျီကလည်း သူမကို မပြောပြထားချေ။

သူက သူမအား ဒုခေါင်းဆောင်နှင့် တွေ့သည့်အခါ လေးစားသမှုရှိရန်နှင့် ယဉ်ကျေးရန်၊ မပြောသင့်သည့်စကားများကို မပြောရန်သာ သတိပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤဒုခေါင်းဆောင်သည် ကြီးမားသော နောက်ခံရှိပြီး ဩဇာကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အထူးတလည် ထည့်ပြောထားသေး၏။

မည်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်၍ မြေအောက်လောကတွင် ကျင်လည်သော မာလင်းကျီကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်ကပင် မြေးတစ်ယောက်ပမာ လိုလိုလားလား ရိုကျိုးနေရသနည်း။

"မုဆိုးမဟဲ..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်မ ရှိပါတယ်... အမိန့်သာပေးပါ..."

"မင်းဆန္ဒမရှိရင် အခုပဲ ပြန်သွားလို့ရတယ်... ငါ မင်းကို တားမှာမဟုတ်ဘူး..."

လီလန်၏ ဩဇာပါသော အသံမှာ မုဆိုးမဟဲ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ယနေ့ အိမ်မှမထွက်ခွာမီ မာလင်းကျီ ပြောခဲ့သော စကားကို မုဆိုးမဟဲ ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

"မင်းသာ ဒုခေါင်းဆောင် သဘောကျအောင် လုပ်နိုင်ရင် နောင်အနာဂတ်မှာ မင်း သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရလိမ့်မယ်..."

မုဆိုးမဟဲသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး...

"ဒုခေါင်းဆောင်... အမိန့်သာ ပေးပါ... ကျွန်မကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ..."

"အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်... ခဏနေရင် ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်မနဲ့ ယောက်ဖတို့နဲ့ အတူရှိနေတဲ့အချိန် မင်းက..."

လီလန်က အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

မာလင်းကျီသည် ဘေးမှ နားထောင်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီလန်သည် သူ၏လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး...

"ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်မ အခုလောက်ဆို မြို့ထဲကို ရောက်နေလောက်ပြီ... အချိန်ကတော့ ကွက်တိပဲ..."

"မုဆိုးမဟဲ... စောစောက ငါပြောခဲ့တာတွေကို မင်း မှတ်မိတယ်မလား..."

"ငါ့ယောက်ဖက မှတ်မိရ လွယ်ပါတယ်... ငါ့ညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်းသာ လုပ်ပြီး ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝမှာ ကြိုသွားစောင့်နေလိုက်..."

မုဆိုးမဟဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ..."

"သွားတော့..."

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သုံးယောက်က လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။ မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဟဲအား ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လီလန်ကမူ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ဆီသို့ စက်ဘီးစီး၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လီလန်သည် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မြို့တံခါးဝ၌ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

သူ ဤသို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ဆယ်မိနစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"လီလန်..."

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လမ်းအဆုံးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီလန်အား လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

လီလန်သည် သူမ၏ ဖြူဝေးသော မျက်နှာပေါ်မှ ချိုမြိန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပါးချိုင့်လေးနှစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျန်းဝေသည် လီလန်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး သူ၏ပခုံးကို ဖွဖွလေးပုတ်ကာ...

"လီလန်... နင် စောင့်နေတာ ကြာပြီလား..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်...

"အင်း... သိပ်မကြာသေးပါဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့..."

"လာ... နင့်ယောက်ဖကို သွားရှာကြမယ်... ငါ သူ့ကို ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝမှာ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ထို့နောက် လီလန်သည် သူ၏စက်ဘီးကို တွန်းကာ ကျန်းဝေနောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး စကားတပြောပြော ရယ်တမောမောဖြင့် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူကား။

မာလင်းကျီနှင့် မုဆိုးမဟဲတို့သည်လည်း ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူကများ ဒုခေါင်းဆောင်ရဲ့ ယောက်ဖလဲ..."

မာလင်းကျီ၏ မျက်လုံးများသည် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း၌ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသော ဖောက်သည်များကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေသည်။

"သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာ မှဲ့တစ်လုံးရှိတယ်... အရပ်သိပ်မရှည်ဘူး... တစ်ဒသမခုနစ်ငါး မီတာလောက် ရှိတယ်... တော်တော်ပိန်ပြီး ဆံပင်ကို အမောက်ကလေး ထောင်ထားတယ်တဲ့..."

မုဆိုးမဟဲသည် လီလန်ပြောပြထားသော ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်လက္ခဏာများကို ပြန်လည်မှတ်မိနေသည်။

"မှဲ့နက်... အရပ်မရှည်ဘူး... တစ်ဒသမခုနစ်ငါး မီတာ..."

မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဟဲ ဖော်ပြထားသော လက္ခဏာများအပေါ် အခြေခံ၍ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝတွင် ရှာဖွေနေလေသည်။

"အရမ်းဝေးလွန်းနေတယ်... မှဲ့ကို သေသေချာချာ မမြင်ရဘူး... ငါတို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးသွားရအောင်..."

မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဟဲအား ခေါ်ဆောင်၍ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုမာ... အဲဒီလူလား..."

ရုတ်တရက် မုဆိုးမဟဲက အမျိုးသားတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မာလင်းကျီအား မေးလိုက်၏။

မာလင်းကျီသည် ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အရပ်မှာ တစ်ဒသမခုနစ်ငါး မီတာခန့်ရှိပြီး ဆံပင်ကို အမောက်ထောင်ထားကာ ပါးစပ်ထောင့်တွင် မှဲ့နက်တစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုမှဲ့နက်မှာ အလွန်သိသာထင်ရှားပြီး မှတ်မိရန် လွယ်ကူလှပေသည်။

"သူပဲ..."

မာလင်းကျီသည် ဒုခေါင်းဆောင်က "မင်း သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ အကုန်သိလိမ့်မယ်" ဟု ဘာကြောင့် ပြောခဲ့ရသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ထိုမှဲ့နက်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေလေသည်။

"သူပဲ... ဒါက ဒုခေါင်းဆောင်ရဲ့ ယောက်ဖပဲ... သူ့နာမည်က ဘာတဲ့... ကျူးဘာဆိုလား..."

"သူ့နာမည်က ကျူးဟောက်ပါ..."

မုဆိုးမဟဲက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျူးဟောက်..."

"ဒါဆို အစ်ကိုမာ... ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်..."

"သွားလေ... မင်းရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ပြသရမယ့် အလှည့်ရောက်ပြီ..."

မာလင်းကျီက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

မုဆိုးမဟဲသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝ၌ ကျူးဟောက်သည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေ၏။

"ဘာလို့ သူတို့ မရောက်သေးတာလဲ..."

"ချိန်းထားတဲ့ အချိန်လည်း ကျော်နေပြီကို..."

သူ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုခံစားချက်မှာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျူးဟောက်သည် သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။

ဤရနံ့မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး သူ့အတွက် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းမှုမျိုး ပါဝင်နေသောကြောင့် သူ့မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားလေသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အရပ်ရှည်ရှည် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရင်သားထွားထွားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အနက်ရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးကို လိမ်းခြယ်ထားသည်။

သူမသည် ရင့်ကျက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဤအမျိုးသမီးကိုကြည့်ရင်း ကျူးဟောက်မှာ မျက်စိပင် မခွာနိုင်တော့ချေ။

တကယ်တမ်းတွင် ကျူးဟောက် တစ်ယောက်တည်းသာမက လမ်းပေါ်၌ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော သူအားလုံးမှာလည်း ဤလှပပြီး အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးအား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ အမျိုးသားများဆိုသည်မှာ အမြင်အာရုံကို ဦးစားပေးသော သတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်သည့်အခါ အလွယ်တကူပင် ဆွဲဆောင်ခံရတတ်စမြဲဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်အဝရှိသည့် ဤအရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားပြေပြစ်သော အမျိုးသမီးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးသည် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်း၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း... ဒီနေရာပဲ..."

အမျိုးသမီးသည် စကားပြောနေရင်း ခြေတစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူမသည် မတော်တဆ ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားတော့၏။

"အာ့..."

အမျိုးသမီးသည် လဲကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျူးဟောက်သည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များမှာ အမျိုးသမီး၏ ပေါ်လွင်နေသော ဖြူဖွေးသည့် ရင်သားအစုံဆီသို့ အမှတ်မထင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"အိုး.. နာလိုက်တာ..."

ကျူးဟောက်သည် သူမ၏ ညည်းတွားသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားလိုက်၏။

"ရဲဘော်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ခင်ဗျားကို ထူပေးဖို့ လိုအပ်လား..."

ကျူးဟောက်က တက်ကြွစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လှပသော အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး…

“အိုး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်..."

အမျိုးသမီးသည် စကားပြောရင်း ကျူးဟောက် ကမ်းပေးထားသော လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"အိုး.. မရဘူး... ကျွန်မ ခြေထောက်က အရမ်းနာနေလို့ လှုပ်လို့ မရတော့ဘူး..."

သူမက နာကျင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို အမြန်ရမ်းပြလိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ကျူးဟောက်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ကျွန်တော် ထူပေးမယ်…”

ကျူးဟောက်က ဤအမျိုးသမီးအား ကူညီပေးရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေလေသည်။

သူသည် ခါးကို ကိုင်းချလိုက်ရာ အမျိုးသမီးက အရှိန်ကို အသုံးချကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်တွယ်လိုက်တော့သည်။

"ရဲဘော်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင်က သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ..."

သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခု သူတို့အပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အရှေ့၌ ဖက်တွယ်ထားကြရာ အနည်းငယ် မရှင်းမလင်းဖြစ်နေသော အနေအထားမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျူးဟောက်မှာမူ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပြီး...

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး..."