အခန်း ၄၃၇

အခန်း (၄၃၇) ဝမ်းကွဲယောက်ဖ- ဒီအမျိုးသမီးက တကယ့်ကို မိုက်လှပေသည်

မွှေးပျံ့သော လေပြေတစ်ရပ်က သူ၏မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းလေးတစ်ပွင့်က သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ကျူးဟောက်မှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာကျေနပ်သွားသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပူးကပ်နေကြပြီး အနည်းငယ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွန်းသော အနေအထားမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးမှာ မည်သည့် ငြင်းဆန်မှုမျှ မပြဘဲ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... ကျွန်မ ခြေခေါက်သွားလို့ ဟန်ချက်ပျက်သွားတာပါ..."

အမျိုးသမီးက ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ကျူးဟောက်၏ လက်များမှာလည်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာကာ အမျိုးသမီး၏ သွယ်လျသော ခါးလေးပေါ်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိပင် တင်လိုက်တော့သည်။

"ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ခင်ဗျား မတော်တဆ ခြေခေါက်သွားတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ဖမ်းဆွဲထားလိုက်မိတာ ကံကောင်းသွားတာပေါ့..."

အမျိုးသမီးသည် ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး ကျူးဟောက်အား ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူမသည် စကားပြောနေရင်း ရှေ့သို့ တမင်တကာ တိုးဝင်လာပြီး ကျူးဟောက်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တင်းကျပ်စွာ မှီတွယ်လိုက်လေသည်။

သူတို့၏ အနေအထားမှာ လုံလောက်စွာ ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးက ရှေ့သို့ ထပ်မံတိုးဝင်လာသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်လုမတတ် ပူးကပ်သွားတော့သည်။

ကျူးဟောက်သည် နွေဦးရေကြည်များ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့သော အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

"ခံစားလို့ကောင်းနေတာ မဆန်းပါဘူး... သူမက မြူဆွယ်တတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး..."

ကျူးဟောက်မှာ တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်သွားပြီး အမျိုးသမီး၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူမ၏ ပေါင်ကို ဆိတ်ရန် သူ၏လက်ကို အောက်သို့ လျှောချလိုက်ပြီး သူမအား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။

အမျိုးသမီးကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလာသည်။ ခဏတာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် သူမသည် ကျူးဟောက်အား ရုတ်တရက် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက် ကျူးဟောက်၏ ကြွက်သားထစ်နေသော လက်မောင်းများကို တမင်တကာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... ရှင်က တကယ့်ကို သန်မာတာပဲ..."

ကျူးဟောက်သည် အရပ်မရှည်ဘဲ ပိန်ပါးသော်လည်း သူသည် အလုပ်ရုံ၌ စက်ကိရိယာများကို ကိုင်တွယ်မောင်းနှင်ရသူ ဖြစ်သောကြောင့် ခွန်အားများစွာ အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည်။

နှစ်ကာလများစွာ ကြာလာသောအခါ ကျူးဟောက်သည် ကြွက်သားများ ဖွံ့ဖြိုးလာပြီး ပိန်သော်လည်း သန်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့သည်။

သူ့တွင် ဗိုက်ကြွက်သားလေးထစ်ပင် ရှိနေသေး၏။

ကျူးဟောက်သည် အမျိုးသမီး၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ကြွက်သားတွေကိုပဲ ကိုင်မနေနဲ့ဦး... ကျွန်တော့်မှာ ဗိုက်ကြွက်သားတွေလည်း ရှိသေးတယ်..."

သူသည် စကားပြောရင်း သူမ၏ နားထဲသို့ လေပူလေးများ ဖွဖွလေး မှုတ်သွင်းလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မမှုတ်ပါနဲ့... ကျွန်မ နားထဲမှာ အရမ်းယားလာလို့ပါ..."

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မတို့ တခြားတစ်နေရာကို သွားကြမလား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျူးဟောက်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး လည်ချောင်းများပင် ခြောက်သွေ့လာတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီလန်သည် ကျန်းဝေအား ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... ဒီနေရာက ကျွန်တော်တို့ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရဲ့ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းပဲ..."

ကျန်းဝေသည် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝ၌ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ဖက်တွယ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အေးခဲသွားတော့သည်။

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူသည် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မချင့်မရဲဖြင့် ညည်းညူလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ခေတ် ရဲဘော်တွေကတော့ တကယ်ပါပဲ..."

"ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝကြီးမှာ ဖက်လျက်ကြီးနဲ့... ဘယ်လို အကျင့်စရိုက်တွေလဲ မသိဘူး..."

သို့သော် လီလန်မှာမူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသည်။ မုဆိုးမဟဲ၏ နည်းဗျူဟာများက တကယ့်ကို ထိရောက်လှသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူမသည် ကျူးဟောက်အား သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။

လီလန်သည် မုဆိုးမဟဲအား ဖက်တွယ်ထားသော အမောက်ကလေး ထောင်ထားသည့် အမျိုးသားကို သဘာဝကျကျပင် မှတ်မိနေသည်။

သူက သူ၏ယောက်ဖ ကျူးဟောက်ပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ဤမိစ္ဆာကောင်သည် လက်ထပ်ပြီးနောက် သူ၏စရိုက်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ကာ သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မအား သေသည်အထိ နှိပ်စက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ ကျောရိုးကိုပင် ချိုးဖဲ့ပစ်ခဲ့သည်အထိ ရက်စက်ခဲ့သည်။

ဆံပင်ကို အမောက်ထောင်ထားသော ကျူးဟောက်အား စိုက်ကြည့်ရင်း လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းကြုတ်နေတော့သည်။

"တိရစ္ဆာန်..."

ကျန်းဝေသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးရှိရာသို့ လျှောက်သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် လီလန်က သူမကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

"ကျွန်တော်တို့က ယောက်ဖကို ဒီနေရာမှာ စောင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ယောက်ဖလည်း မရောက်သေးဘူးလေ... အလောတကြီး မလုပ်ပါနဲ့ဦး..."

ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေပြီး သူမသည် အနက်ရောင်ဂါဝန်နှင့် အမျိုးသမီးအား ဖက်တွယ်ထားသော ဆံပင်အမောက်နှင့် အမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲဒီသစ္စာဖောက်က နင့်ရဲ့ယောက်ဖပဲ..."

လီလန်က ဟန်ဆောင်ကာ အံ့သြပြလိုက်၏။

"ဘာ... သူက ယောက်ဖလား..."

"သူသာ... သူသာ ယောက်ဖဆိုရင် ဟိုအမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ..."

"သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

ကျန်းဝေမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် လီလန်ပင် သူမကို တားမရတော့ချေ။

"ကျူးဟောက်... အဲဒီခွေးကောင်... ငါ့ကို ဖောက်ပြန်နေတယ်..."

"ငါ့ကို မတားနဲ့... အဲဒီခွေးကောင်ကို ဟိုအမျိုးသမီးက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သွားမေးမယ်..."

ကျန်းဝေသည် လီလန်၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ရူးသွပ်စွာ ကြိုးစားနေသည်။

လီလန်သည် ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... စိတ်အေးအေးထားပါဦး... ဟိုမှာကြည့်... သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ..."

"သူတို့ ဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ..."

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ သူတို့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားကြမယ်..."

လီလန်သည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း အောက်ဘက်မှ မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သားကောင်များကို ခြေရာခံရာတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဖြစ်သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားရအောင်... သူတို့ သေချာပေါက် လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းဝေသည် ထိုအရာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်မိသဖြင့် သူမနှင့် လီလန်တို့သည် ကျူးဟောက်နှင့် အမျိုးသမီးတို့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် မီတာသုံးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးမှနေ၍ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျူးဟောက်မှာ ရမ္မက်စိတ်များ ထကြွနေပြီး လက်တစ်ဖက်က မုဆိုးမဟဲ၏ ခါးကို ဖက်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက သူ ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှပဂေးလေးအား ဖက်တွယ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အားကျသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြ၏။

ဤအားကျနေသော အကြည့်များက ကျူးဟောက်အား အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားစေသည်။

ကျူးဟောက်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော့်ကို ဘယ်နေရာကို ခေါ်သွားမလို့လဲ..."

မုဆိုးမဟဲက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ... မောင်လေးက ပျော်ချင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား... အစ်မက ဗိုက်ကြွက်သားတွေကို တစ်ခါမှ မစမ်းကြည့်ဖူးသေးဘူး..."

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။ မာလင်းကျီနှင့် သူ၏ တပည့်များက အနီးအနားမှ လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သူမက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာရာ လမ်းမှာ ပို၍ လူပြတ်လာလေသည်။ ကျူးဟောက်သည် သူတို့မြို့နယ်၏ ပင်မလမ်းမကြီးမှ သွေဖည်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး…

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော့်ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားမလို့လဲ... အစ်မကြီး မပြောပြရင် ကျွန်တော် မလိုက်ဘူးနော်..."

ကျူးဟောက်သည် မုဆိုးမဟဲ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော သူ့လက်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မသေချာသော မကောင်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စောစောက တိုက်ခတ်သွားသော လေအေးတစ်ချက်က သူ့အား အနည်းငယ် သတိဝင်လာစေခဲ့၏။

ကျူးဟောက်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတော့ စိတ်လွတ်သွားတော့မလို့ပဲ..."

ဤအမျိုးသမီးက တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း သူမက လှပပြီး ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲသော ဆူးပါသည့် နှင်းဆီတစ်ပွင့် ဖြစ်နေမည်ကို ကျူးဟောက် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

မုဆိုးမဟဲက သူ့အား ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြကာ…

"မောင်လေးက လူကောင်ကြီးပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြောက်တတ်ရတာလဲ... အစ်မက မောင်လေးကို စားပစ်မှာ ကြောက်လို့လား..."

ကျူးဟောက်က စိန်ခေါ်လိုက်၏။

"အဲဒါကတော့ ပြောရခက်ပါတယ်... ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို စားမလဲဆိုတာ သေချာသေးတာမှ မဟုတ်တာ..."

"ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင်လည်း ဒီနေရာမှာပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

မုဆိုးမဟဲသည် ကျူးဟောက်အား လူပြတ်သော ထောင့်တစ်နေရာရှိ လမ်းပိတ်နေသည့် နေရာတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ကျူးဟောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာလား..."

"ကြောက်နေလို့လား..."

"ဘယ်သူက ကြောက်လို့လဲ..."

"စကားပြောတော့ ကောင်းသားပဲ... ဒါပေမဲ့ ကြွားနေတာလားဆိုတာတော့ မသိဘူးနော်..."

မုဆိုးမဟဲသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျူးဟောက်၏ ရှေ့၌ပင် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စတင်ချွတ်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် ပထမဦးစွာ ဆံပင်များကို သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျသွားစေပြီးနောက် အနက်ရောင်ဂါဝန်၏ ကျောဘက်မှ ကြယ်သီးများကို စတင်ဖြုတ်လိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီးက တကယ်လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးဟောက်က စကားပြောနေရင်း သူ၏ အဝတ်အစားများကိုလည်း စတင်ချွတ်လိုက်၏။

"ခဏနေရင် ငါကြွားနေတာလား မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာ မင်းကို ပြရသေးတာပေါ့..."

သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လောနေပြီး သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို လျင်မြန်ကျွမ်းကျင်စွာ ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းခံကိုပါ ချွတ်လိုက်သည်။

ဤလမ်းဆုံးမှာ အတော်လေး လူပြတ်ပြီး ပင်မလမ်းမကြီးနှင့်လည်း အနည်းငယ် ဝေးကွာကာ လမ်းသွားလမ်းလာ နည်းပါးသောကြောင့် ကျူးဟောက်မှာ မည်သည့် အကြောက်တရားမျှ မရှိတော့ချေ။

သူသည် ပြင်ပ၌ ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

"အစ်မကြီး... ကြယ်သီးကို မြန်မြန်ဖြုတ်ပါဗျာ... ကျွန်တော် မျှော်လင့်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

မုဆိုးမဟဲ၏ နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်လောနေသော ကျူးဟောက်သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ မုဆိုးမဟဲ၏ ဂါဝန်ကြယ်သီးများကို ကူဖြုတ်ပေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

ကျူးဟောက်က လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော် ဖြုတ်ပေးမယ်... ကျွန်တော် ဖြုတ်ပေးပါ့မယ်..."

မုဆိုးမဟဲက ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ အပြုံးမှာ ဆွဲဆောင်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေလေသည်။

"မောင်လေး... မလောပါနဲ့... အလောတကြီးလုပ်ရင် အမှားပါတတ်တယ်နော်..."

"ဒီကျိန်စာသင့် ကြယ်သီးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြုတ်ရခက်နေတာလဲ..."

မုဆိုးမဟဲက နူးညံ့ချိုသာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး... အစ်မ ဖြုတ်လို့ မရတော့ဘူး... ကူညီပေးပါဦး..."

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော် လုပ်ပေးမယ်..."

အင်္ကျီဗလာဖြစ်နေသော ကျူးဟောက်သည် မုဆိုးမဟဲ၏ အနက်ရောင်ဂါဝန် ကျောဘက်ရှိ ကြယ်သီးများကို ကူဖြုတ်ပေးရန် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးသွားလိုက်၏။

သို့သော် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျူးဟောက်..."