အခန်း ၄၃၈

အခန်း (၄၃၈) ဝမ်းကွဲအစ်မနှင့်အတူ ဖောက်ပြန်သူကို ဖမ်းဆီးခြင်း

"ကျူးဟောက်..."

မုဆိုးမဟဲ၏ စကတ်ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ပေးနေသော ကျူးဟောက်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

ထိုအသံကို သူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"ဝေဝေ..."

ကျူးဟောက်က သူ့ခေါင်းကို တောင့်တင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းကြားအဝင်ဝတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ရပ်နေကြသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူ၏ချစ်သူ ကျန်းဝေပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို ဝေဝေလို့ မခေါ်နဲ့ ကျူးဟောက် နင်ခေါ်ဖို့ မတန်ဘူး..."

ကျန်းဝေက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ဒေါသတကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"ဝေဝေ ငါရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး ငါရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး..."

"ဘာတွေ ရှင်းပြစရာ ရှိသေးလို့လဲ သက်သေအထောက်အထားနဲ့ မိနေတာတောင် ဘာတွေ ရှင်းပြချင်နေသေးတာလဲ..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ၏ အရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြေးဝင်လာသော ကျူးဟောက်အား ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ကျူးဟောက်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားတော့သည်။

"ကျန်းဝေ သူက ဘယ်သူလဲ..."

ကျူးဟောက်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကျူးဟောက် အပြစ်ကို တခြားလွှဲချဖို့ မကြိုးစားနဲ့ သူမက ဘယ်သူလဲ သူမက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."

ပြဿနာကို ရှောင်လွှဲလေ့မရှိသော မုဆိုးမဟဲသည် ဘေးမှနေ၍ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူဖြစ်ရမှာလဲ သူ့ရဲ့ ချစ်သူပေါ့ ငါတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား ရှင်တို့နှစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ငါတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာအချိန်လေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ..."

မုဆိုးမဟဲ၏ အနက်ရောင်စကတ်မှ ကြယ်သီးနှစ်လုံးမှာ ပြုတ်နေပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မြင်တွေ့နေရသည်။

"နင့်လို မိန်းမပျက်ကို ငါမေးနေတာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းဝေက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်…”

မုဆိုးမဟဲသည် ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း လီလန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။

"ဘယ်သူက မင်းချစ်သူလဲ ပေါက်ကရတွေ လျှောက်မပြောနဲ့ ငါမင်းကိုတောင် မသိဘူး..."

ကျူးဟောက်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဝေဝေ ငါရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး..."

"အိုး ငါ့အစ်ကိုကြီးရယ် ငါတို့ ခုလေးတင် နမ်းခဲ့ကြတာကို အခုကျတော့ ချက်ချင်း ကျောခိုင်းသွားပြီပေါ့..."

"ကျွတ် ကျွတ် ငါရှင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အထင်မှားသွားတာပဲ..."

မုဆိုးမဟဲက ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အနက်ရောင်စကတ်မှ ကြယ်သီးများကို ပြန်တပ်ကာ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်၍ လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မထွက်ခွာမီ သူမက လီလန်အား အပြုံးမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုသွားခဲ့သည်။

လီလန်သည် ကျန်းဝေနှင့် ကျူးဟောက်တို့ကို ကျောခိုင်းထားရင်း သူ၏လက်ကို နောက်သို့ပစ်ကာ မုဆိုးမဟဲအား လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"ကျူးဟောက် ငါတို့လမ်းခွဲကြရအောင်..."

ကျန်းဝေသည် ကျူးဟောက်အား အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုကာ လွန်စွာဂရုမစိုက်သောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သေဆုံးသွားသော နှလုံးသားတစ်ခုထက် ပို၍ ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုမျိုး မရှိတော့ချေ။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် ရှေ့မှ အမျိုးသားအပေါ် လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မနက်ဖြန်တွင် လက်ထပ်စာချုပ် သွားလုပ်ကြတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤအမျိုးသားသည် လမ်းပေါ်၌ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်နေခဲ့သည်။

ကျန်းဝေ၏ နှလုံးသားမှာ သေဆုံးသွားတော့သည်။

သူမ၏ လှပသော လက်ထပ်ခြင်းအိပ်မက်များသည် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ခံလိုက်ရသည့် မှန်တစ်ချပ်ပမာ ကွဲအက်သွားသည်။

ကျူးဟောက်၏ အတိတ်က သူမအပေါ် ကြင်နာမှုများ အလေးထားမှုများ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်မှုများနှင့် သူ၏ နူးညံ့သောဘက်ခြမ်းစသည့် အရာအားလုံးသည်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အတုအယောင်များသာ ဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် အတုအယောင်များသာ ဖြစ်တော့သည်။

ကျူးဟောက်ကား လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူသည် လိမ်လည်လှည့်စားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။

ကျူးဟောက် သူသည် လုံးဝကို အလိမ်အညာသမား တစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်၏။

လီလန်မှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသည်။ သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မသည် နောက်ဆုံးတွင် အသိတရား ရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သေချာပြင်ဆင်ထားသော အစီအစဉ်များမှာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ချေ။

"ဝေဝေ မလုပ်ပါနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး မလမ်းခွဲပါနဲ့..."

"ငါတောင်းပန်ပါတယ် ငါနဲ့ မလမ်းခွဲပါနဲ့..."

"ငါပြင်ပါ့မယ် ငါသေချာပေါက် ပြင်ပါ့မယ် နောက်တစ်ခါ ခုလိုမျိုး လုံးဝ မလုပ်တော့ပါဘူး ငါထပ်လုပ်ခဲ့ရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး အဆိုးရွားဆုံး သေချင်းဆိုးနဲ့ သေပါစေလို့ ငါကျိန်ဆိုပါတယ်..."

ကျူးဟောက်သည် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး ကျန်းဝေ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျိန်စာတိုက်လျက် မိမိကိုယ်ကို ပါးရိုက်ကာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပါမည်ဟု ထပ်တလဲလဲ ကတိပေးပြီး ထိုအမှားမျိုးကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မကျူးလွန်တော့ကြောင်း ပြောဆိုနေသည်။

ဤသို့ မိမိကိုယ်ကို နှိပ်စက်ပြသော နည်းဗျူဟာသည် ထိရောက်မှုရှိသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမသည် သိသိသာသာပင် တွေဝေသွားသည်။ ကျူးဟောက်၏ ရိုးသားပုံပေါ်သော နောင်တရနေမှုများကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သနားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

သူမ၏ ကွဲအက်သွားခဲ့သော နှလုံးသားမှာ သူ့အလိုလို ပြန်လည်သက်သာလာရန် စတင်ကြိုးစားလာသည်။

ကျန်းဝေတစ်ယောက် ကျူးဟောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏လက်ကိုပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး..."

ဤကျိန်စာသင့် ကျူးဟောက်က တကယ့်ကို အရှက်မရှိ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းလှပေသည်။

ဤအမျိုးသား၏ မျက်နှာကြောသည် ပေကျင်းမြို့ရှိ မဟာတံတိုင်းကြီးထက်ပင် ပို၍ ထူထဲနေသေးသည်။

လီလန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အကြွေစေ့တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ့လက်များကို နောက်သို့ပစ်ထားကာ လမ်းကြားအဝင်ဝဆီသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

လမ်းကြားအဝင်ဝတွင် ပုဆိန်ဂိုဏ်းမှ နောက်လိုက်တစ်ဦးမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုနောက်လိုက်သည် အကြွေစေ့ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လမ်းထောင့်ဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုမာ ဒုခေါင်းဆောင် အချက်ပြလိုက်ပြီ..."

မုဆိုးမဟဲ၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို ချီးကျူးနေသော မာလင်းကျီသည် အကြွေစေ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မုဆိုးမဟဲဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေကို နည်းနည်းလောက် ရှုပ်ပွသွားအောင် လုပ်လိုက်ဦး ပြီးတော့ စကတ်ကိုလည်း ညစ်ပတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်..."

"ထားလိုက်တော့ ငါ့ဘာသာငါပဲ လုပ်လိုက်မယ်..."

မာလင်းကျီသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ မုဆိုးမဟဲ၏ စကတ်လက်စွပ်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သူ့ဖိနပ်ကို ချွတ်ကာ မုဆိုးမဟဲ၏ စကတ်ပေါ်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမ၏ အနက်ရောင်စကတ်မှာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"ရပြီလား အစ်ကိုမာ ကျွန်မ ဆံပင်တွေ လုံလုံလောက်လောက် ရှုပ်ပွသွားပြီလား..."

မုဆိုးမဟဲက ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး..."

မာလင်းကျီသည် လက်လှမ်း၍ မုဆိုးမဟဲ၏ ဆံပင်များကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲဖွပစ်လိုက်သည်။

မုဆိုးမဟဲ၏ ရှုပ်ပွနေနှင့်ပြီးဖြစ်သော ဆံပင်များမှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ပွသွားတော့သည်။

"မင်းမျက်နှာပေါ်မှာ ပါးရိုက်ခံထားရတဲ့ အရာလည်း လိုသေးတယ်..."

မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဟဲအား

ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ဒါက ဘာလို့ ပါးရိုက်ခံထားရတဲ့ အရာလိုတာလဲ..."

"ကျွန်မ ပါးရိုက်ခံရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား..."

"ဟင့်အင်း ကျွန်မ လက်နဲ့ပဲ ဖုံးထားလိုက်မယ် သူတို့ မမြင်ရင် ရပြီလေ..."

မုဆိုးမဟဲက နာကျင်မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။

"ဇာတ်လမ်းက ဆက်ကရမှာပဲ ဒါက ဒုခေါင်းဆောင်ရဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့ တောင်းဆိုချက်ပဲ..."

မာလင်းကျီက မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပါးတစ်ချက်ရိုက်ရင် ယွမ်နှစ်ဆယ်ပဲ..."

"ဟဲကျွီဖန် နင်လို စုန်းမအိုကြီးကများ..."

"ယွမ်သုံးဆယ်..."

"မဟုတ်ပါဘူး အစ်မဟဲရယ် ကျွန်တော် မှားပါတယ် ကျွန်တော် မှားပါတယ်..."

"ဟွန့် ငါ့ကို လာစတဲ့အတွက် ခံရတာ မှတ်လောက်ပြီလား..."

"ယွမ်သုံးဆယ်ဆိုလည်း ယွမ်သုံးဆယ်ပေါ့ ဒုခေါင်းဆောင် ပျော်ရွှင်ဖို့က ဘာထက်မဆို ပိုအရေးကြီးတယ်..."

မာလင်းကျီက မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံအရင်ပေး..."

မုဆိုးမဟဲက သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"နင် အရိုက်ခံရပြီးမှပေးမယ်..."

"ဟင့်အင်း ရှင်သာ ကတိမတည်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကျွန်မ အလကား ပါးအဖြစ်ခံရမှာပေါ့ ပိုက်ဆံအရင်ပေး ပြီးမှ ပါးရိုက်..."

မာလင်းကျီမှာ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့ အားလုံး နည်းနည်းစီလောက် ထည့်ကြပါဦး ငါ့ဆီမှာ ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတယ် မလောက်ဘူး ပိုက်ဆံစုကြရအောင်..."

နောက်လိုက် ညီအစ်ကို အုပ်စုကြီးမှာ မာလင်းကျီအတွက် ပိုက်ဆံများ စုထည့်ပေးကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြပြီး သူတို့ထံတွင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်သာ ရှိသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်နှစ်ဆယ့်ခြောက်ယွမ်သာ စုဆောင်းရရှိခဲ့သည်။

"ကျန်တဲ့ လေးယွမ်ကိုတော့ မှတ်ထားလိုက်မယ် နောက်မှ ပြန်ဆပ်ရမယ်နော်..."

"လောဘကြီးတဲ့ စုန်းမကြီး..."

မာလင်းကျီသည် ပိုက်ဆံများကို မုဆိုးမဟဲ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ဖြန်းခနဲ မြည်အောင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ပါးရိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"မာလင်းကျီ နင်လို လူယုတ်မာ ဖြည်းဖြည်းရိုက်ပါလို့ ပြောထားတာကို ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ရလား..."

မုဆိုးမဟဲက ဝက်သတ်ခံရသကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့က ဒုခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းအတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေရတာပါ အစ်မဟဲ နည်းနည်းလောက် သည်းခံပေးပါ..."

"မာလင်းကျီ ရှင်နဲ့တော့ အပြတ်ပဲ..."

ငိုယိုနေသော မုဆိုးမဟဲသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး မာလင်းကျီအား လက်သီးများဖြင့် ထုရိုက်လေသည်။

မာလင်းကျီက လက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မုဆိုးမဟဲ ပြဿနာရှာတာကို ရပ်လိုက်တော့ ဒုခေါင်းဆောင်က ဇာတ်လမ်းကူဖို့ ငါတို့ကို စောင့်နေသေးတယ်..."

"ငါတို့ နောက်ကျလို့ ဒုခေါင်းဆောင် ဒေါသထွက်သွားရင် အကျိုးဆက်တွေကို ငါ တာဝန်မယူနိုင်ဘူး..."

"ဒုခေါင်းဆောင်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိသားပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မုဆိုးမဟဲ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရစ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် မာလင်းကျီသည် မျက်နှာတွင် သွေးစို့နေသော အနီရောင်အရာကြီး ထင်နေသည့် မုဆိုးမဟဲအား လမ်းကြားအဝင်ဝဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

လမ်းကြားအဝင်ဝတွင် လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့သည် ကျူးဟောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။

ကျူးဟောက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ ကျိန်ဆိုနေပြီး မိမိအမှားကို ဝန်ခံကာ မိမိကိုယ်ကို နှိပ်စက်ပြသော နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုလျက် သူနောင်တရပါကြောင်းနှင့် နောက်ထပ် ဤကဲ့သို့ လုံးဝမလုပ်တော့ကြောင်း ကျန်းဝေအား ကတိပေးနေသည်။

ခဏတာမျှ စိတ်ပျော့သွားသော ကျန်းဝေက ကျူးဟောက်အား ထူပေးရန် ပြင်လိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် လူရမ်းကားပုံပေါက်နေသော လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သည် လမ်းကြားအဝင်ဝ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရာ လူအုပ်ကြီးမှာ မည်းမှောင်နေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်လုပ်သူမှာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပါးကာ ရင်ဘတ်ကို ဟထားပြီး လည်ပင်းတွင် အနက်ရောင်ပုဆိန်တက်တူးတစ်ခု ထိုးထားရာ လူမိုက်တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်ကောင်ကများ သတ္တိကောင်းပြီး ငါ့မိန်းမကို လာထိရတာလဲ..."

"မိန်းမပျက် ပြောစမ်း အဲဒါ ဘယ်ကောင်လဲ..."

"သူလား ဒါမှမဟုတ် သူလား..."

မာလင်းကျီသည် မုဆိုးမဟဲအား လူအုပ်ကြားထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သံပိုက်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းကာ လီလန်ကို ဦးစွာ လက်ညှိုးထိုးပြီးနောက် ကျူးဟောက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။