အခန်း ၄၃၉

အခန်း (၄၃၉) ကျွန်တော့်အဖေက စက်ရုံမှူး

မုဆိုးမဟဲသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော သူတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ ထိုသူမှာ ကျူးဟောက်ပင် ဖြစ်၏။

"ကျူးဟောက်..."

ရုတ်တရက် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်လေးထဲမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျန်းဝေကို တောင်းပန်နေဆဲဖြစ်သော ကျူးဟောက်မှာ ထိုအသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားတော့၏။

သူ၏လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက်ကျသွားကာ လမ်းသွယ်လေး၏ အဝင်ဝကို ထိတ်လန့်တကြား လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

မည်သည့်အချိန်ကတည်းကန်းမသိ၊ လမ်းသွယ်အဝင်ဝတွင် တောင့်တင်းသန်မာသော လူမိုက်ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်က ပိတ်ဆို့ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မာလင်းကျီ၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော လိပ်ပြာဓားတစ်လက်က ကခုန်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ကျူးဟောက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။

"မင်းက သတ္တိတော့ မသေးဘူးပဲ ကောင်လေး..."

"ငါ့မိန်းမကိုတောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထိရဲတယ်ပေါ့လေ..."

မာလင်းကျီသည် သွားဖြီးကာ ပြုံးရင်း ကျူးဟောက်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျူးဟောက် တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးခင်မှာပင် မာလင်းကျီ၏ နောက်မှပါလာသော လူမိုက်ကြီးနှစ်ယောက်က ကျူးဟောက်ကို ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ပမာ မတင်လိုက်ကြ၏။

မာလင်းကျီ၏ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်ခံရပြီးမှသာ ကျူးဟောက်၏ ဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်လာတော့သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ရန်လိုနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် အနက်ရောင်ဂါဝန်နှင့် မုဆိုးမဟဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်လုပ်ရင်း ကျူးဟောက်၏ ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီ မြည်လာတော့၏။

သူ နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့ သူ အကွက်ဆင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရာက အလှပဂေးဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။

အားလုံးက သူ၏ ကာမရာဂစိတ် ကြွနေမှုကြောင့်သာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျင်းသက်သွားရခြင်းဖြစ်၏။

မုဆိုးမဟဲသည် သူမ၏ အနက်ရောင်ဂါဝန်ကြယ်သီးကို တပ်လိုက်ပြီး ကျူးဟောက်၏ရှေ့သို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျယ်လောင်သော ပါးရိုက်သံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဖျန်း... ဖျန်း..."

ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံများက လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်လေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ထို့နောက် မုဆိုးမဟဲက ကျူးဟောက်၏ မျက်နှာကို တံတွေးဖြင့် ထွေးချလိုက်သည်။

"ထွီ..."

"စောစောက စိတ်လောပြီး လိုက်စမ်းနေတဲ့ မျောက်လောင်းလေး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

မုဆိုးမဟဲက အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ သရုပ်ဆောင်မှုတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်ရန် မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် ကျူးဟောက်ကဲ့သို့ ကာမရူးသွပ်နေသူနှင့် မည်သို့လုပ် ပတ်သက်စရာ အကြောင်းရှိမည်နည်း။

ဤခွေးမသားက တကယ့်ကို အလွန်အမင်း နှာဘူးထနေသူ ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် မုဆိုးမဟဲသည် ကျူးဟောက်၏ ခြေထောက်ကို နင်းချလိုက်ရာ ကျူးဟောက်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာမဲ့သွားတော့၏။

"ကဲ... မင်း ခဏလောက် ဘေးဖယ်နေလိုက်ဦး..."

မာလင်းကျီက စကားပြောရင်း နောက်ကျောဘက်သို့ သိမ်မွေ့စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လီလန်နှင့် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေတို့က အနီးအနားမှနေ၍ ပွဲကြည့်နေကြမည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိထား၏။

ယနေ့ စင်မြင့်က ပြင်ဆင်ပြီးပြီဖြစ်ရာ မာလင်းကျီအနေဖြင့် ဤပြဇာတ်ကို ကောင်းကောင်း ကပြရမည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယခေါင်းဆောင်၏ ရှေ့တွင် သူ မျက်နှာကောင်းရအောင် လုပ်ရမည် ဖြစ်၏။

"ကျူးဟောက်... သခင်လေးကျူး... ဒီနေ့ကိစ္စကို ဘယ်လိုရှင်းကြမလဲလို့ မင်း ထင်လဲ..."

မာလင်းကျီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီလန်၏ တောင်းဆိုချက်က ကျူးဟောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိပ်စက်ရန်ဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချာပေါက် အပျော်ရှာရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

မာလင်းကျီ၏ အကြည့်က ကျူးဟောက်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူ၏ အသံနေအသံထားမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

"ပြောစမ်းပါဦး... မင်းအဖေက စက်ရုံမှူးဆိုတော့ တော်တော်လေး အာဏာရှိတယ် မဟုတ်လား... သူက ဘယ်လိုလုပ် မင်းလို ကံဆိုးတဲ့ကောင်မျိုးကို မွေးလာရတာလဲ..."

မာလင်းကျီက သူ၏ မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းကို ထည့်ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ကျူးဟောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့လာ၏။ သူ၏ ဖောင်းအစ်နေသော ပါးပြင်များကြောင့် မျက်လုံးများမှာ ပျားတုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"သူရဲကောင်းကြီးတို့..."

"အစ်ကိုကြီးတို့..."

"ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်..."

သူ့ရှေ့ရှိ လူက စက်ရုံမှူးဖြစ်သော သူ့အဖေကို သိနေပုံရသဖြင့် ကျူးဟောက်၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေး ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားတော့၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူလုပ်ခဲ့သမျှက လမ်းခုလတ်တွင် မုဆိုးမဟဲ၏ အဝတ်အစားများကို ထိမိရုံသာဖြစ်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

ဤလူများက အလှပဂေးဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်နေသည်ဆိုလျှင်တောင် သူ့ထံမှ ငွေအများကြီး တောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျူးဟောက်က သူ၏အဖေ စက်ရုံမှူးအကြောင်းကို ထုတ်ပြောလာသည်ကို မြင်သောအခါ မာလင်းကျီမှာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

မာလင်းကျီ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျူးဟောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူ့အဖေ စက်ရုံမှူးရာထူးက အနည်းငယ် ဟန့်တားနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေပုံရသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျူးဟောက်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ကျယ်လောင်လာတော့၏။

"သူရဲကောင်းကြီး... ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံရဲ့ ဒုစက်ရုံမှူးဆိုတာကိုလည်း ခင်ဗျား သိပါတယ်..."

"သူ နေ့တိုင်း ဆက်ဆံနေတဲ့သူတွေက ကျွန်တော်တို့နယ်က နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေချည်းပဲ..."

"အခြားအရာတွေ မပြောနဲ့ဦး... ဒီနယ်က ရဲစခန်းမှူးဆိုတာတောင် ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ..."

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကျူးဟောက်က ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမှ မရှိသည်ကို သတိထားမိပြီးနောက် သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိ၏။

အခြေအနေတွေက ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ရန် ကိုယ့်အဖေကို ထုတ်သုံးခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။

သူသည် ခုနလေးတင် တဏှာရူးကာ ဤမိန်းမနောက်သို့ အဝေးကြီး လိုက်လာခဲ့မိသည်။

ယခု သူတို့ရောက်နေသော နေရာက မြို့နှင့် အလှမ်းဝေးလှ၏။ သူ အသံကုန်ဟစ်အော်လျှင်တောင် ကယ်မည့်သူ ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျူးဟောက်မှာ သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"ခုနက ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာတုန်းက သူ့မျက်နှာကို လူတွေအများကြီး မြင်လိုက်တယ်..."

ကျူးဟောက်သည် ဘေးနားတွင် လက်ပိုက်ရပ်နေသော မုဆိုးမဟဲကို မေးဆတ်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုလုပ်ရင် သူရဲကောင်းကြီးတို့က ထွက်ပြေးလို့ရပေမယ့် ဒီမိန်းမကတော့ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး..."

သူ စကားပြောနေစဉ် ကျူးဟောက်၏ အသံမှာ ပိုပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

မှန်သည်။

သူသည် စက်ရုံမှူး သခင်လေးဖြစ်သည်။

သူ့အဖေက ရာထူးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးစုံနှင့် စားသောက်ပေါင်းသင်းနေသူဖြစ်၏။

အစိုးရဌာန အားလုံးတွင် သူ့အဖေ၏ သူငယ်ချင်းများ ရှိကြသည်။

သူသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်။

ဤလူများ တကယ်ပဲ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား။

လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်လေးထဲတွင် ကျူးဟောက်သည် စကားရှည်ကြီးတစ်ခွန်းကို တစ်ထိုင်တည်း ပြောချလိုက်သည်။

သို့သော် မာလင်းကျီနှင့် မုဆိုးမဟဲတို့ကမူ တိတ်ဆိတ်လျက်ပင် ရှိနေကြ၏။

သူတို့က ယနေ့ လီလန်၏ အမိန့်ဖြင့် ကျူးဟောက်ကို ရှင်းလင်းရန် အထူးရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက်ပြောသည့် စကားများက အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မည်သည့် တုန်လှုပ်မှုမှ မရှိပေ။

ယနေ့ ကျူးဟောက်တွင် မည်မျှပင် တန်ခိုးအာဏာရှိသော အသိုင်းအဝိုင်း ရှိနေပါစေ၊ သူ အလွယ်တကူ ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မာလင်းကျီသည် လမ်းသွယ်လေး၏ အဝင်ဝသို့ နောက်ကြောင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီလန်၏ ပြတ်သားသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။

လီလန်က မာလင်းကျီကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို သူတာဝန်ယူနိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်၏။

လီလန်၏ အာမခံချက်ရရှိပြီးနောက် မာလင်းကျီတွင် မည်သည့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်ထဲမှ လိပ်ပြာဓားကို ဆက်လက်ကစားရင်း ကျူးဟောက်ကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ရော..."

"ပြီးတော့ရော..." ဟူသော စကားထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်လေးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ခုနကမှ စကားတွေ တရစပ်ပြောနေခဲ့သော ကျူးဟောက်မှာ ယခုအခါ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဟနိုင်တော့ပေ။

ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းသွယ်လေးထဲတွင် သူ့ကို လူမိုက်ကြီးနှစ်ယောက်က ဖမ်းချုပ်ထားရာ လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင်တော့ လည်ပတ်နေသော လိပ်ပြာဓားတစ်လက် ရှိနေလေသည်။

လိပ်ပြာဓားက ကျူးဟောက်၏ မျက်နှာဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်စွာ လည်ပတ်လာ၏။

"ရွှတ်."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လိပ်ပြာဓား၏ အဖျားက လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ကျူးဟောက်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြတ်ခုတ်သွားတော့သည်။

"အား..."

ကျူးဟောက်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား၏။

သူက အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်၏။

"ကယ်ကြပါဦး..."

"လူသတ်နေတယ်..."

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်မယ့်သူ မရှိဘူးလား..."

ကျူးဟောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြွေစေ့အရွယ်အစားရှိ အမာရွတ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြတ်ရှရာတစ်လျှောက် သွေးနီရဲရဲများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

မာလင်းကျီသည် လိပ်ပြာဓားကို ပါးစပ်နားသို့ ယူဆောင်သွားပြီး သွေးများကို လျှာဖြင့်လျက်လိုက်သည်။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်..."

"သခင်လေးမာ... မင်းရဲ့ သွေးအရသာက မဆိုးဘူးပဲ..."

မာလင်းကျီက စကားပြောရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ကျူးဟောက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်၏။

"လာပါ လာပါ ဆက်ပြောပါဦး..."

"သခင်လေးကျူးရဲ့ စက်ရုံမှူးအဖေက တကယ့်ကို အာဏာရှိတာပဲ..."

"ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အကုန်လုံး အရမ်းကြောက်နေပြီ..."

"ရဲစခန်းမှူးတွေ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေ၊ ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ထပ်ပြောပါဦး ငါ သေးထွက်ကျမတတ် ကြောက်သွားအောင်လို့..."

မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူ၏ အသံတွင်မူ နွေးထွေးမှု မရှိပေ။

မာလင်းကျီ ထိုသို့ပြောသည်ကို မုဆိုးမဟဲက ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

"ငါလည်း သခင်လေးကျူးကြောင့် သေမတတ် ကြောက်နေပြီ..."

"ရာထူးကြီး အရာရှိတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရင်လေးတောင် တုန်လာပြီ..."

"ကျူးဟောက်... ငါတို့နယ်က နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အားလုံးကို ဘာလို့ စာရင်းမလုပ်လိုက်တာလဲ..."

မုဆိုးမဟဲ၏ နောက်ပြောင်မှုကြောင့် ကျူးဟောက်က သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဆက်မလုပ်တော့ပေ။

သူ၏ ပါးပြင်မှာ ခုလေးတင် ပြတ်ရှသွားပြီး သူ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူမိုက်ကြီးနှစ်ယောက်၏ လက်မောင်းများမှာ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရာ သူ မည်မျှပင် ရုန်းကန်စေကာမူ လက်တစ်လုံးခန့်ပင် မရွေ့လျားနိုင်ပေ။

သေစမ်း။

သူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဓားပြများနှင့် တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုလေးတင် သွက်လက်နေသော ကျူးဟောက်၏ ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်းပင် လုံးဝသေဆုံးသွားတော့၏။

ဤအရာက သာမန်အလှပဂေးဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤလူများက နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ဓားပြများ ဖြစ်ရမည်။

သူတို့က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူဆိုးများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့က ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်ကြပေ။

သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ရန် ရဲစခန်းမှူးကိုပင် ထုတ်သုံးခဲ့သော်လည်း မည်သူသိမည်နည်း၊ သူတို့က အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ကြပေ။

ဤလူများက သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျူးဟောက်၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားတော့၏။

"အဘိုးတို့..."

"ဘိုးဘေးတို့... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ သဘောတူသရွေ့..."

"ကျွန်တော် ဘာမဆိုလုပ်ပါ့မယ်..."

ကျူးဟောက် တကယ့်ကို ကြောက်ရွံ့လာပြီ ဖြစ်သည်။

ခုလေးတင် မျက်နှာကို အခုတ်ခံလိုက်ရပြီး ယခုအခါ ဒဏ်ရာက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေဆဲဖြစ်၏။

ဤလူများက သူ့ကို တကယ်သတ်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ဘာရဲစခန်းမှူး၊ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လဲ။

အနီးအနားက တာဝန်ရှိသူက အဝေးကလူထက် ပိုအာဏာရှိသည်။

ကျူးဟောက်သည် ယခု သူတို့လက်ထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ သနားညှာတာမှုအောက်တွင် လုံးဝ ရောက်ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျူးဟောက်မှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားကာ ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်နှင့် နှပ်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

သူ အနိုင်နိုင် စုဆောင်းထားရသော သတ္တိလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တချို့လူတွေက ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မိသားစု အာဏာနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းကို အားကိုးကာ သူတို့က မဆင်မခြင်ပြုမူပြီး ဘာမဆိုလုပ်ရဲကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ နောက်ခံနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းက တကယ် အသုံးမဝင်တော့သည့်အခါ ထိုလူမျိုးများ၏ ဒူးများက အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ပျော့ညံ့သွားတတ်ကြသည်။

"အဘိုးတို့... ဘိုးဘေးတို့..."

"အဒေါ်ကြီး..."

"ခုနက ကျွန်တော် မျက်စိကန်းသွားလို့ပါ..."

"ခင်ဗျားကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ လောက်အောင်အထိ ကျွန်တော် မရူးသွပ်ဝံ့ပါဘူး..."

"ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

ကျူးဟောက်က နှလုံးကွဲမတတ် ငိုကြွေးလေတော့၏။

သူ တကယ် ကြောက်နေပြီဖြစ်၏။

သူ့ကို မိန်းမတွေ ဒါမှမဟုတ် စက်ရုံအလုပ်သမားတွေကို အနိုင်ကျင့်ခိုင်းမယ်ဆိုရင် သူက ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားလေးဟန်ကို အပြည့်အဝ ဖမ်းနိုင်ပြီး သူတို့ကို မကြာခဏ ရိုက်နှက်၊ ဆဲဆို၊ စော်ကားကာ အလွန် အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျတတ်သည်။

သို့သော် သူ၏ နောက်ခံက တကယ်တမ်း အသုံးမဝင်တော့လျှင် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ သတ္တိကြောင်သွားတတ်ပေသည်။

"ရှီး..."

ကျူးဟောက်က လူတိုင်းကို တောင်းပန်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ပေါင်ကြားမှာ လုံးဝ စိုရွှဲသွားလေသည်။

ပြင်းထန်သော ဆီးနံ့တစ်မျိုးက လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်လေးထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။

လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် လီလန်၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေမှာ ကျူးဟောက် ဘောင်းဘီထဲ သေးပါချလိုက်သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

*တစ်ဖက်လူက သူမျက်နှာပေါ်မှာ အကြွေစေ့အရွယ်အစား ပြတ်ရှရာတိမ်တိမ်လေး တစ်ချက်ပဲ လုပ်ရသေးတယ်။ တခြားဘာမှတောင် တကယ် မဖြစ်သေးဘူးလေ။ သူက ဘောင်းဘီထဲ သေးပါချလိုက်ပြီလား*

ကျန်းဝေ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

*အရင်က ကျူးဟောက်က လူရှုပ်လေး တစ်ယောက်ဆိုပေမယ့် သူ့မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းကို အားကိုးပြီး သူက မောက်မာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် အချိုးမျိုး ရှိသေးတယ်လေ*

ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျတတ်တဲ့သူက ပြဿနာနဲ့ကြုံတဲ့အခါ ဤသို့သော သတ္တိကြောင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။

သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသော လီလန်သည် ကျန်းဝေနှင့်အတူ လမ်းသွယ်လေး၏ အဝင်ဝတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ချက်ချင်းပင် အဆုံးသတ်စကား ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဟောက်လို လူယုတ်မာတွေက သူတို့ရဲ့ မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းကြောင့်သာ မာကျောနေတာ..."

"သူက သူ့ရဲ့ စက်ရုံမှူးအဖေကို အားကိုးပြီး အမြဲတမ်း ဗိုလ်ကျနေတာ..."

"ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာရင် သူက လုံးဝ အသုံးမကျဘူး..."

လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မဝမ်းကွဲ... အဲဒီလို လူမျိုးကို သဘောကျစရာ ဘာရှိလို့လဲ..."

သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို ဤလူယုတ်မာနှင့် ဝေးရာသို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန်အတွက် သူ ယနေ့အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကျူးဟောက်၏ တကယ့်သဘာဝကို သူ မသိခဲ့သဖြင့် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို ကျူးဟောက်နှင့် လက်ထပ်ခွင့်ပြုခဲ့ပြီးနောက် သူမမှာ ကျူးဟောက်၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် သေဆုံး သို့မဟုတ် ဒုက္ခိတ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဤဘဝတွင် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို မီးတွင်းထဲသို့ ထပ်မံခုန်ချခွင့် လုံးဝ မပြုနိုင်ပေ။

ယနေ့ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ကျူးဟောက်က မုဆိုးမဟဲကို ထိတွေ့ကာ ရည်းစားစကားပြောနေသည့် လုပ်ရပ်များကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ၏ ကျူးဟောက်အပေါ် ရွံရှာမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသင့်ပြီဖြစ်သည်။

အနည်းငယ်မျှသော အန္တရာယ်ကြုံသည်နှင့် ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ ဘောင်းဘီထဲ သေးပါချတတ်သော ဤအမျိုးသားကို သူမ လုံးဝ လက်မထပ်ချင်တော့ပေ။

သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေကို ကျူးဟောက်ထံမှ ဝေးရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန်ဟူသော ကနဦး ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ တလက်လက် တောက်ပသွားလေ၏။

သို့သော် သူက ဤမျှနှင့် မကျေနပ်သေးပေ။

"ကျူးဟောက်... ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်..."

လီလန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ့ဘေးမှ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီအချိန်ကစပြီး နင့်လမ်း နင်သွား ငါ့လမ်း ငါသွားမယ်..."

"လမ်းက ကျယ်ပါတယ်... ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတာပေါ့..."

ကျန်းဝေနှင့် ကျူးဟောက်တို့က ချစ်သူရည်းစား အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။

တရားဝင် လက်မထပ်မီ ကျူးဟောက်၏ တကယ့်သဘာဝကို တကယ် သိရှိလိုက်ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို အလွန်ကံကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

"လီလန်... သွားကြစို့..."

ကျန်းဝေက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ကျူးဟောက်အပေါ် လုံးဝ စိတ်လျှော့လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ကျူးဟောက်က အလှပဂေးဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်ခံရလျှင်တောင် ကျန်းဝေက ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အကြည့်တစ်ခု လင်းလက်သွားစဉ် လီလန်၏ အသံက သူမဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... ကျွန်တော့်နားနား ကပ်မပြောနဲ့လေ..."

လီလန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ပြောရင်း သူ၏ နားရွက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းဝေ၏ ထွက်သက်က သူ၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် လီလန်မှာ မရည်ရွယ်ဘဲ တုန်ယင်သွားမိတော့၏။

သူ လှည့်ကာ သူ၏ လှပသော အစ်မဝမ်းကွဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် နောက်တစ်ဖန် ကတိပြုလိုက်သည်။

ယခုမှစ၍ ကျူးဟောက်ကဲ့သို့သော လူများကို ကျန်းဝေနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးတွင် ထားရှိရမည်ဖြစ်သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... သွားဖို့ မလောပါနဲ့ဦး..."

လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်လေးထဲတွင် ဘောင်းဘီထဲ သေးပါချထားသော ကျူးဟောက်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဘဝနှစ်ခု နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သို့သော လူမျိုးများကို သူ မမြင်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။

ကျူးဟောက် ဘောင်းဘီထဲ သေးပါချခြင်းက သူ၏ အောက်တန်းအကျဆုံးလုပ်ရပ်ဟု မင်း ထင်နေသလား။

မယိမ်းယိုင်သော ပြတ်သားမှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသည့် လီလန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝေမှာ ထပ်မံစကားမပြောတော့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် လီလန်အနားသို့ ပိုတိုးကပ်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်အတိုင်း လမ်းသွယ်လေး၏ အဝင်ဝဆီသို့ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

"အဘိုးတို့..."

"အဒေါ်ကြီး..."

"ခင်ဗျားတို့က ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တာပေါ့... ဟုတ်တာပေါ့... ကျွန်တော့် အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိပါတယ်..."

ကျူးဟောက်သည် သူတို့ကို 'အဘိုး'၊ 'အဒေါ်ကြီး' ဟု ခေါ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ လူများက သူ့ကို လွှတ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် မပြကြပေ။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတော့၏။

*အခြားသူတွေ သူ့ကို အကွက်ဆင်တာ…ငွေအတွက် ဖြစ်ရမယ်…*

*ဟုတ်တယ်…ဟုတ်တယ်.. ဟုတ်တယ်…ငွေအတွက်…*

*သူ ကျူးဟောက်က တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အသက်တစ်ချောင်းပါ…သူတို့က ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက်တောင် အချိန်ကုန်ခံနေရမှာလဲ…*

*သူတို့သာ သူ့ကို သတ်ချင်ရင်...ခုနက ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လို့ ရနေတာပဲ...ဘာလို့ ဒီလောက် အချိန်တွေ ဖြုန်းနေရမှာလဲ…*

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျူးဟောက်မှာ ရုန်းကန်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ဘောင်းဘီအိတ်ကပ် ကြားထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော့် အသက်ကို ဝယ်ဖို့ ဒီပိုက်ဆံတွေကို သုံးပါ့မယ်..."

ကျူးဟောက် ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မာလင်းကျီက သူ၏ တပည့်ကို အချက်ပြလိုက်လေသည်။

"ဗြိ..."

လူမိုက်ကြီးတစ်ယောက်က ကျူးဟောက်၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲကိုင်ကာ အားကုန်ဆွဲလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်အိတ်ကပ်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။

ရှာဖွေပြီးနောက် ဘယ်ဘက်အိတ်ကပ်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ထူထဲသော ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို တွေ့ရှိသွားတော့၏။

အမြန်ရေတွက်ကြည့်ရာ ယွမ်နှစ်ရာကျော် ရှိသည်။

မာလင်းကျီသည် ငွေပမာဏကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ယွမ်နှစ်ရာကျော်တောင်။

မာလင်းကျီက ငွေအားလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးဟောက်၏ မျက်လုံးများမှာ စိမ်းသွားတော့၏။

ဤယွမ်နှစ်ရာကျော်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေ အားလုံးပင်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ အားလုံး အယူခံလိုက်ရပြီ။

သူ့တွင် စက်ရုံမှူးအဖေ ရှိနေသော်လည်း ယွမ်နှစ်ရာဆိုသည်မှာ နည်းပါးသော ပမာဏ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကိုကြီးတို့ သူရဲကောင်းကြီးတို့... ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူပြီးပြီပဲ... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလို့ ရပြီလား..."

ကျူးဟောက်က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ပါသမျှ ငွေအားလုံးကို ထုတ်ပေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။

ဤယွမ်နှစ်ရာက သူ့အသက်ကို ဝယ်ရန် လုံလောက်ပြီဖြစ်၏။

ကျူးဟောက်၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များအောက်တွင် မာလင်းကျီက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မုဆိုးမဟဲကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီယွမ်နှစ်ရာက မင်းအသက်ကို ဝယ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်..."

"ဒါပေမယ့် ခုနက မင်း ငါ့မိန်းမကို ထိထားတာကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျူးဟောက်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့၏။

သူသည် မုဆိုးမဟဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ခုနက ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမကို ထိမိသွားတော့ တရားမျှတအောင် အစ်ကိုကြီးလည်း ကျွန်တော့်မိန်းမကို ထိလို့ရပါတယ်..."

"ကျွန်တော့်မိန်းမ နာမည်က ကျန်းဝေပါ... သူက စက်ရုံရဲ့ အလှပဂေးပါ... အစ်ကိုကြီး သဘောကျရင် သူ့ကို ကျွန်တော် ခေါ်လာပေးရမလား..."