အခန်း ၄၄၀

အခန်း (၄၄၀) အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်သူ ကျူးဟောက် မိန်းမလျာဖြစ်သွားခြင်း

"မင်းမှာ ကျန်းဝေဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့..."

ကျူးဟောက်သည် အပြစ်လွှဲချရန် ကျန်းဝေကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သောအခါ မာလင်းကျီ၏ လိပ်ပြာဓားမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် ဖမ်းချုပ်ခံထားရသော ကျူးဟောက်ကို မျက်နှာမူလိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံစိုက်မှုတစ်ခုလုံးသည် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေတော့သည်။

ကျန်းဝေသည် ဒုခေါင်းဆောင်၏ ဝမ်းကွဲအစ်မ

ဖြစ်သည်။ ဤကျူးဟောက်သည် သေရမည်ကို တကယ်ပင် မကြောက်ရွံ့တော့သည်မှာ သေချာလှ၏။

အပြုံးများဖြင့် ဖားယားနေသော ကျူးဟောက်ကိုကြည့်ရင်း မာလင်းကျီက ဘာမျှမပြောဘဲ လှောင်ပြုံးသာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤကျူးဟောက်သည် တကယ်ပင် သေချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ ပိုက်ဆံယူသွားသည်ကို သူလက်ခံလိုက်လျှင် အလွန်ဆုံး အရိုက်ခံရရုံဖြင့် ပြီးသွားမည်သာဖြစ်၏။ သို့သော် နောက်ဆုံးအချိန်၌ သူသည် အပြစ်လွှဲချရန် ကျန်းဝေကို ထပ်မံဆွဲထုတ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဤကျန်းဝေမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူ မသိပါချေ။

သူမသည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ဒုခေါင်းဆောင်၏ ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လီလန်၏ ပြောင်းပြန်အကြေးခွံလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်အထိ ဤကျူးဟောက်သည် သူ့အတွက် မည်သူက ဤထောင်ချောက်ကို ဆင်ထားကြောင်း စဉ်းစား၍မရသေးပေ။ ဤလူသည် တကယ်ပင် သေလမ်းရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရမ်းကားစွာ ကိုက်ခဲနေမည့်အစား ရိုးရိုးသားသား အရိုက်ခံလိုက်လျှင် ပိုမကောင်းပေဘူးလား။

ယခုအခါ မာလင်းကျီသည် ကျူးဟောက်ကို လွှတ်ပေးချင်လျှင်တောင်မှ လွှတ်ပေး၍မရတော့ပေ။

သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူထွားကြီးက ကျန်းဝေအကြောင်း ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ကျူးဟောက်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားသည်။

အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်။

သူနှင့် အနက်ရောင်ဂါဝန်ဝတ် အမျိုးသမီးတို့ကြားတွင် ကြီးမားသော ပတ်သက်မှု မရှိသော်လည်း သူမ၏ ရက်စက်သော စရိုက်အရ ယနေ့တွင် သူသာ ကျေနပ်လောက်သော ရှင်းပြမှု မပေးနိုင်ပါက ဤနေရာမှ အကောင်းပကတိ ထွက်ခွာရန် အလွန်ခက်ခဲမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

ထိုသို့တွေးမိကာ ကျူးဟောက်၏ ခေါင်းမှာ ဆန်စေ့ကို ဆိတ်နေသော ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပမာ တရစပ် ညိတ်နေတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး သူရဲကောင်း... ဘိုးဘေးကြီး... အစ်ကိုကြီးကို သိစေချင်တာက..."

ကျူးဟောက်သည် စကားကို ခေတ္တရပ်၍ မာလင်းကျီအား ရှုပ်ထွေးသော အခေါ်အဝေါ်မျိုးစုံဖြင့် ခေါ်ဝေါ်နေသော်လည်း မာလင်းကျီကမူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ကျွန်တော် ခုနက အစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမကို မတော်တဆ ထိမိသွားတယ်... အခု အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်မိန်းမကို ပြန်ထိလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ ကျေသွားပြီပေါ့..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကျူးဟောက်သည် မာလင်းကျီ၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မိန်းမက စက်ရုံမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ အလှပဂေးတစ်ယောက်ပါ..."

"သူမရဲ့ ရင်ဘတ်အိအိတွေက ကြီးမားရုံသာမကဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကလည်း အလွန်မိုက်တယ်..."

"လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကောင်းမွန်တဲ့အပြင် သူမရဲ့ အသားအရေကလည်း ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်နေတာပဲ..."

"ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးသာ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်မိန်းမကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်... ပြီးရင် အစ်ကိုကြီး သဘောကျသလို သူမကို အဖော်ပြုခိုင်းလို့ရတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကျူးဟောက်က အသံကိုနှိမ့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မိန်းမက အပျိုစင်လေးပဲ ရှိသေးတယ်... သူမက အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ဘာမှမကြုံဖူးသေးဘူး..."

"အစ်ကိုကြီးသာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် သူမကို အခုချက်ချင်း ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ကျူးဟောက်၏ အလွန်ဖားယားနေသော အသံမှာ လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် သူသည် မည်သည့် စံနှုန်းကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မိမိ၏ လက်တွဲဖော်ပင် ဖြစ်ပါစေ ကိစ္စမရှိတော့ပေ။ ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်နိုင်သရွေ့ အစ်ကိုကြီးကို ကျေနပ်စေရန် သူ၏ မိခင်အရင်းကိုပင် ဆွဲထုတ်လာနိုင်သေးသည်။

လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အပြင်ဘက်တွင် ကျန်းဝေသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော်လည်း သူမ လှည့်ထွက်လိုက်သည်နှင့် ကျူးဟောက်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျူးဟောက် ထိုလူယုတ်မာသည် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သူသည် သူမကိုပင် ရောင်းစားရက်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏စကားများအရ သူသည် သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝကိုပင် အလဲအလှယ်လုပ်ရန် အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစကတည်းက တောင့်ခံထားသော ကျန်းဝေမှာ ယခုအခါ မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ယိမ်းယိုင်သွားတော့သည်။

ဤလောကတွင် ဤမျှကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားသောသူ ရှိနေမည်ဟု သူမ တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ကျန်းဝေကိုကြည့်ရင်း လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ အလိုရှိသော ရလဒ်ပင်ဖြစ်၏။

သူသည် ဝမ်းကွဲအစ်မကို ကျူးဟောက်၏ အကျင့်စရိုက်အမှန်ကို သိစေချင်ရုံသာမက နောင်အနာဂတ်တွင်လည်း ကျန်းဝေအား ကျူးဟောက်ကဲ့သို့သော လူများနှင့် ဝေးဝေးနေစေချင်သည်။ ခုနက ကျူးဟောက်၏ သတ္တိကြောင်သော အပြုအမူများက သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မကို ရွံရှာစေပြီး သူနှင့် တွဲမည်မဟုတ်အောင်သာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု ကျူးဟောက်၏ လက်တွဲဖော် အပျိုစင်ဘဝကို ရောင်းစားသည့် လုပ်ရပ်ကမူ သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မအား ကျူးဟောက်လို လူမျိုးကို လုံးဝ ရွံရှာသွားစေမည်ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ရှိ လူများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ရိုးအလွန်းကြသည်။ အချို့သော ဖြစ်ရပ်များကို မကြုံတွေ့ရဘဲ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးယုတ်မာမှုကို တကယ်ပင် မသိနိုင်ကြပေ။

လီလန်သည် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မအတွက် အများကြီး တွေးတောပေးခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ရလဒ်က တကယ်ပင် အထူးကောင်းမွန်နေသည်။

ကျန်းဝေသည် လီလန်ကို ကျောခိုင်းကာ လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးများမှာ တရစပ် တုန်ယင်နေကာ ကျန်းဝေ၏ ရှိုက်ငိုသံများကို သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရဆဲပင်။

သိသာစွာပင် ကျန်းဝေက အလွန်အမင်း စိတ်နှလုံး ကွဲကြေနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ စိတ်နှလုံး ကွဲကြေကာ မျက်ရည်များ သုတ်နေချိန်တွင် လီလန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အချို့သော ကိစ္စများကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ရန် ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျန်းဝေက သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသကဲ့သို့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

"လီလန်... နင် ငါ့အတွက် ကျူးဟောက်ကို ပညာပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား..."

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျန်းဝေသည် ရုတ်တရက် လှည့်လာကာ လီလန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယခု သူမ အားကိုးနိုင်သူမှာ လီလန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမတွင် ကျူးဟောက်ကို လက်စားချေရန် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိချေ။ ထို့အပြင် ကျူးဟောက်တွင် ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖြစ်သော ဖခင်တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။ ဤအချိန်၌ ကျန်းဝေ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ကျူးဟောက် ဒုက္ခရောက်သည်ကိုသာ မြင်ချင်ပြီး သူ့ကို သေစေချင်နေသည်။ ခုနက ကျူးဟောက်သည် ပုဆိန်ဂိုဏ်း လူရမ်းကားများ၏ ယွမ်နှစ်ရာကျော် လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။

ယွမ်နှစ်ရာကျော်ဆိုသည်မှာ ကျူးဟောက်၏ ရင်ကို နာကျင်စေရန် လုံလောက်သော်လည်း ကျန်းဝေကို ကျေနပ်စေရန်အတွက်မူ မလုံလောက်သေးပေ။

ထိုသို့တွေးမိကာ ကျန်းဝေသည် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လီလန်က ကျူးဟောက်အား ပြင်းထန်သော ပညာပေးမှုတစ်ခု လုပ်ပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။

"ပညာပေးမယ်..."

ကျန်းဝေက 'ပညာပေး' ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ လီလန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ကျူးဟောက်ကို ပညာပေးရုံအတွက်သာ ဤမျှ ပြဿနာပေါင်းစုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း လီလန်သည် စကားတစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် သူ့ကို မေ့ပျောက်လို့မရတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပေးပါ့မယ်..."

"ဒီကိစ္စပြီးရင် သူ အစ်မကို ဘယ်တော့မှ လာအနှောင့်အယှက်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်..."

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး အလွန် အန္တရာယ်များသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီလန်သည် လှည့်ကာ လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ဘက်သို့ သိမ်မွေ့သော အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အတွင်း၌...

ကျူးဟောက် စကားပြောပြီးနောက် မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းပင် မဟကြချေ။

ကြီးမားသော လမ်းသွယ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ကျူးဟောက်၏ ရင်ထဲတွင်မူ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ဖားယားနေသော အပြုံးမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ကျန်းဝေကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

လျစ်လျူရှုမှုမှသည် သနားကြင်နာမှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်၏။

အကယ်၍ အစက သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူထွားကြီးသည် ကြောင်နှင့် ကြွက် ကစားနေသကဲ့သို့ နောက်ပြောင်လိုသော ခံစားချက်မျိုးရှိခဲ့လျှင် ယခု တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်မှုအပြင် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်များပင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လေထုမှာ ပို၍ ဖိနှိပ်မှုများလာပြီး ကျူးဟောက်၏ မအီမသာဖြစ်ဖွယ် ကြိုတင်ခံစားချက်မှာ ပို၍ အားကောင်းလာတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး အစ်ကိုကြီးကို ပေးလိုက်ပြီလေ..."

"ကျွန်တော့်မိန်းမကိုတောင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အိပ်ဖို့ ပေးလိုက်ပြီပဲ... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မလွှတ်ပေးသေးတာလဲ..."

ကျူးဟောက်ခမျာ လုံးဝကို ပြိုလဲသွားတော့သည်။ သူ ပေးနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် တစ်ဖက်လူက မကျေနပ်သေးသည့်ပုံ ပေါက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤလူနှင့် အိပ်ရန်အတွက် သူ၏ အမေအိုကြီးကိုပါ ခေါ်လာရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

ထိုသို့တွေးမိကာ ကျူးဟောက်သည် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လာတော့သည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ရုန်းကန်စေကာမူ သူ၏ဘေးရှိ လူထွားကြီးနှစ်ယောက်က သူ့ကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်ထားဆဲပင်။

သူသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်ပမာ မည်သူ့ကမဆို အလွယ်တကူ စီရင်နိုင်သော အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

မာလင်းကျီသည် ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လာသော ကျူးဟောက်ကို လျစ်လျူရှုကာ လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျူးဟောက်က မာလင်းကျီသည် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း ထိုသူ၏ အကြည့်နောက်သို့ အမြန်လိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျူးဟောက် စိတ်ပျက်သွားစေသည်မှာ သူသည် ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ကယ်ကြပါ... ကယ်ကြပါ... ကျွန်တော့်နာမည် ကျူးဟောက်ပါ... ကျွန်တော့်အဖေက ဘာယီသံမဏိစက်ရုံရဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးပါ..."

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်မယ်ဆိုရင်... ယွမ်တစ်ရာ ပေးပါ့မယ်..."

"ကယ်ကြပါ... ဒီမှာ ဓားပြတွေရှိနေတယ်..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... လူသတ်သမားတွေ... ပြီးတော့ အလှပဂေးနဲ့ ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ..."

ကျူးဟောက်သည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ယောက်ယောက်ဟု ထင်ကာ ဖြတ်သွားသူ တစ်ဦးဦးက သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျူးဟောက် စိတ်ပျက်သွားစေရန် အကြောင်းဖန်လာသည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ အသံဝင်သည်အထိ အော်ဟစ်ခဲ့သော်လည်း လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူ အမြင်မှားသွားခြင်းသာ ဖြစ်တန်ရာ၏။

ကျူးဟောက်၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးနေသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မာလင်းကျီ၏ လှောင်ပြောင်နေသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ဘာလဲ... သခင်လေးကျူး မခေါ်တော့ဘူးလား..."

မာလင်းကျီက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်လောက် အော်ဖို့ အချိန်ပေးရမလား..."

ဤလူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်မှာ သူတို့ ကြိုတင် ရှာဖွေထားသော အလွန်ကောင်းမွန်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ ခေါင်လွန်းပြီး အခြေခံအားဖြင့် မည်သူမျှ လာရောက်လေ့ မရှိပေ။ ကျူးဟောက်သည် အသံဝင်သည်အထိ အော်ဟစ်နေစေကာမူ မည်သူကမျှ သူ့ကို လာရောက် ကယ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျူးဟောက် စကားပြောရန် မစောင့်တော့ဘဲ မာလင်းကျီသည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ မုဆိုးမဟဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ဘက်သို့ မေးဆတ်ပြကာ သူမကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

မုဆိုးမဟဲ လမ်းသွယ်အဝသို့ ရောက်သောအခါ အတွင်းဘက်မှ ဥတစ်လုံး ကွဲသွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဖောက်...

မုဆိုးမဟဲကို ကျောခိုင်းထားလျက် မာလင်းကျီသည် သူ၏ တပည့်နှစ်ယောက်ကို ကျူးဟောက်အား ဖမ်းချုပ်ထားစေပြီး ခြေထောက်များကို ကားထားခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မာလင်းကျီသည် ကျူးဟောက်၏ ပေါင်ခြံကြားသို့ အပြင်းအထန် ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။

မာကျောသော သားရေဖိနပ်သည် ကြီးမားလှသော အင်အားများကို သယ်ဆောင်လာကာ ကျူးဟောက်၏ လျှို့ဝှက်နေရာဆီသို့ ကန်ကျောက် နင်းခြေလိုက်လေသည်။

ကန်ချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင်... ဥအနှစ်တစ်ခု ကြေမွသွားတော့သည်။

“အု…”

မာလင်းကျီက ကျူးဟောက်၏ ဥအနှစ်ကို ခွဲချေလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပုစွန်တစ်ကောင်ပမာ ချက်ချင်း ကွေးကောက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာကာ ပါးစပ်ကြီး ဟနေသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မထွက်လာနိုင်ချေ။

အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ကျူးဟောက်၏ အာရုံကြောများကို အညှာအတာမဲ့စွာ နှိပ်စက်နေလေသည်။ သူ တုံ့ပြန်နိုင်ရန်အတွက် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျူးဟောက်၏ ဝက်သတ်သကဲ့သို့ စူးရှသောအော်သံကြီးမှာ လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။

“အား... အား... အား…”

ကျူးဟောက်ခမျာ အသေအလဲ ရုန်းကန်လေတော့သည်။ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရသဖြင့် သူ၏ ခွန်အားများလည်း အလွန်တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူသည် ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေပြီး သူ၏ ကြီးမားလှသော ခွန်အားများကြောင့် ချုပ်နှောင်ထားမှုများမှ လွတ်မြောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဤအကြိမ် လီလန် ခေါ်လာသော သူများမှာ ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်နေ၍သာ တော်တော့သည်။ သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး လုပ်ရာတွင် အလွန် အတွေ့အကြုံများသူများဖြစ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့်သာ ကျူးဟောက် လွတ်မြောက်မသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက်ကို ဖမ်းချုပ်ထားသော လူထွားကြီးသည် သူ၏ ရုန်းကန်မှုများကို ခံစားမိကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ကျူးဟောက်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ ကျူးဟောက်၏ လည်ပင်းနောက်ကျောသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

“ဒုတ်…”

ကျူးဟောက်၏ လည်ပင်းသို့ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ခြင်းက သူ့ကို သတိမေ့မြောသွားစေသည်။

ကျူးဟောက် သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မာလင်းကျီသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ချေ။ ကျူးဟောက်၏ ခြေထောက်များကို ခြေထောက်ဖြင့် ခွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ဥအနှစ်ဆီသို့ နောက်ထပ် အားပြင်းပြင်း ကန်ချက်တစ်ခု ထပ်မံ ပေးလိုက်သည်။

“ဖောက်…”

ဥကွဲသွားသည့် အသံနှင့်အတူ ကျူးဟောက်သည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် နိုးလာတော့သည်။

သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး မျက်ရည်များ၊ နှပ်ရည်များ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာကာ သူ၏ ခြေလက်များမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှံ့ပုံကြီးတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။

သွားပြီ... အကုန်ဆုံးရှုံးသွားပြီ... သူ၏ ဥနှစ်လုံးစလုံး ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသံဝင်ကာ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးမှာ လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်သော ဆီးနံ့တစ်မျိုးက လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဤအချိန်၌ ကျူးဟောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စုတ်တစ်ခုပမာ အပေါ်သို့ မ,တင်ကာ စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ခြင်း ခံနေရသည်။ သူ့တွင် ရုန်းကန်ရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။ သူသည် တရစပ် အော်ဟစ်ငိုယိုကာ သနားခံရန် တောင်းပန်ခြင်းနှင့် ကျိန်ဆဲခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်တော့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ... အစ်ကိုကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ..."

"မင်းတို့ကို သေချင်းဆိုးပါစေ... ငါ့အဖေက ဒုတိယစက်ရုံမှူးဆိုတာကို မင်းတို့ သိရဲ့လား..."

"မင်းတို့ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲတယ်ပေါ့... ငါ့အဖေက မင်းတို့ကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ အကုန်လုံး သေရမယ်..."

"ငါ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်လို့ မရတော့ဘူး... ငါ့ဘဝက မင်းတို့ကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီ... မင်းတို့လည်း အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော ကျိန်ဆဲသံမျိုးစုံနှင့် အောက်ကျို့စွာ သနားခံ တောင်းပန်သံများမှာ လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အတွင်း တစ်လှည့်စီ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

မာလင်းကျီ၏ မျက်မှောင်များပင် မတွန့်ချိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် လီလန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို တွေးမိကာ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ ချက်ချင်းပင် သူသည် မြေပြင်တွင် စိုက်ထားသော လိပ်ပြာဓားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။

ကျူးဟောက်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ မာလင်းကျီသည် အသက်အောင့်၍ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... စူးရှလှသော ဓားအလင်းတန်း လေးချက်က လေထုကို ဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။

လိပ်ပြာဓား၏ အသွားမှာ အလွန်ထက်မြက်အောင် သွေးထားပြီး အင်အား အနည်းငယ် သုံးလိုက်ရုံဖြင့် ကျူးဟောက်၏ လက်နှင့် ခြေထောက် အကြောများကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်လေသည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်တို့မှ စူးရှသော နာကျင်မှုနှင့် အားအင်ကုန်ခမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသော ကျူးဟောက်မှာ လုံးဝကို ထုံကျဉ်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဗလာနယ်ဖြစ်နေပြီး အရာအားလုံးကို လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်သည့် ခံစားချက်ဖြင့်သာ ကြည့်နေလေတော့သည်။ သူ၏ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အတွင်း၌ သူ့ကို ချန်ထားခဲ့ချိန်အထိ သူသည် ထပ်၍ပင် မအော်ဟစ်တော့ဘဲ လမ်းသွယ်အထက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးကိုသာ ငေးကြောင်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...

လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်အတွင်းမှ ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မာလင်းကျီသည် သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို ဦးဆောင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းသွယ်အဝတွင် ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် လူအုပ်စုသည် လီလန်၏ ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုလန်..."

မာလင်းကျီက တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးဟောက်ထံမှ ခုနက လုယူလာခဲ့သော ယွမ်နှစ်ရာကျော်ကို လီလန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ပိုက်ဆံကို ရေတွက်ပင် မရေတွက်ဘဲ လီလန်သည် တိုက်ရိုက်ပင် တစ်ဝက်တိတိ ခွဲကာ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီယွမ်တစ်ရာကျော်က ညီအစ်ကိုတွေ ပင်ပန်းသွားတဲ့အတွက်ပါ..."

"ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး..."

လီလန်သည် စကားပြောရင်း သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူဖြူ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ကာ မာလင်းကျီအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းဆီကို တိုက်ရိုက်ပြန်မသွားကြနဲ့..."

လီလန်၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုမှာ အလွန် ထက်မြက်လှသည်။ ယခု ပုဆိန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားခြင်းက အခြားသူများအား သူတို့၏ အခြေစိုက်ရာမှာ ပုဆိန်ဂိုဏ်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေမည်။

ကျူးဟောက်သည် လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဖခင် ဒုတိယစက်ရုံမှူးမှာမူ တကယ်ပင် အလွန်စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မာလင်းကျီနှင့် အခြားသူများ စက္ကူဖြူများကို မကြည့်ရသေးခင်မှာပင် လီလန်၏ အသံက မရပ်မနား ဆက်ထွက်လာသည်။

"ဒီစက္ကူဖြူတွေက ငါ မင်းတို့အတွက် ကြိုတင် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ နေရာတွေပဲ..."

"မင်းတို့ အရင်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်က ခရိုင်တွေနဲ့ မြို့တွေဆီကို လှည့်ပတ်သွားနေကြ... ဒီယွမ်တစ်ရာကျော်နဲ့ဆိုရင် ခဏတော့ တောင့်ခံထားလို့ ရပါတယ်... စားဖို့သောက်ဖို့အတွက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း လီလန်သည် မာလင်းကျီ ခုနက ပေးခဲ့သော ယွမ်တစ်ရာကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ရပ်မနေကြနဲ့... ဒီညပဲ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ထဲကနေ ထွက်သွားကြ..."

ဤခေတ်ကာလတွင် လူများ၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်နည်းပါးလှသည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်မည်ဆိုလျှင် အခြားသူများ၏ သတိထားမိခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် သူတို့ကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရိုင်များနှင့် မြို့များကို လှည့်ပတ်ပြီးမှ ပြန်လာစေရန် အစီအစဉ်ဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့မှသာ အပြစ်အနာအဆာကင်းမည် ဖြစ်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုခေါင်းဆောင်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုခေါင်းဆောင်..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... စိတ်မပူပါနဲ့... ညီအစ်ကိုတွေက သပ်သပ်ရပ်ရပ် အလုပ်လုပ်ပါတယ်... ဘာသက်သေမှ ချန်ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျူးဟောက်ကလည်း ရဲမယ်မထင်ပါဘူး..."

"မှန်တယ်... မှန်တယ်... ငါတို့ ချင်းယန်မြို့နယ်က ပုဆိန်ဂိုဏ်းက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ..."

"သူ့အဖေက ဒုတိယစက်ရုံမှူး ဖြစ်နေတာကိုထား... စက်ရုံမှူး ဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့က ကြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကဲပါ... ဒီမှာ စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... ပိုက်ဆံယူပြီး အမြန်သွားကြ..."

လီလန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မုဆိုးမဟဲ... ဒီကိုခဏလာခဲ့..."

လီလန်သည် သူ၏ ယွမ်တစ်ရာကျော်ထဲမှ ယွမ်နှစ်ဆယ်ကို ရေတွက်ကာ မုဆိုးမဟဲအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ယခင်ယွမ်နှစ်ဆယ်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် မုဆိုးမဟဲသည် စုစုပေါင်း ယွမ်လေးဆယ် ရရှိသွားလေသည်။ ဤသရုပ်ဆောင်မှုအတွက် ပွဲခမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး အလွန်လွယ်ကူစွာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုခေါင်းဆောင်..."

မုဆိုးမဟဲသည် ယွမ်နှစ်ဆယ်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မီးသီးများပမာ တောက်ပသွားတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... နောက်နောင် ဒီလိုအလုပ်မျိုးရှိရင် ကျွန်မကိုရှာဖို့ သတိရပါဦး... ကျွန်မ ဟဲကျွီဖန်က တခြားကိစ္စတွေမှာ မတော်ပေမယ့် ယောကျ်ားတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာကတော့ အလွယ်လေးပါ..."

"ကောင်းပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။