အခန်း (၇၈၉-၇၉၀)

အခန်း(၇၈၉)

မိုက်ကယ် က ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ကြီးကို ကြက်သီးမွေးညင်းထသွားလောက်အောင် အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ တန်ခိုးစွမ်းရည် ကို ဒီလောက်တိကျသေချာတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ ထည့်သွင်းထားနိုင်မယ်လို့ သူ ထင်တောင်မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တန်ခိုးစွမ်းရည် ကို အပ်ချည်ကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုထားတဲ့ အပ်ချုပ်သမလေးတစ်ယောက်က ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ရဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ သေသေချာချာ ချုပ်နှောင်ထားသလိုမျိုး သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

| ငှဲ..ငှဲ..ငှဲ..ငှဲ…ငှဲ…. မင်း ဘာစောင့်နေတာလဲ။ အဲဒီအပေါ် လက်တင်လိုက်လေ | လို့ ဟာဘင်ဂျာ က တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် က အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ နည်းနည်းတော့ သတိထားနေတယ်။ ရှေးဦးခေတ် က မှော်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုကို သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ထိကိုင်မိတုန်းက ထွက်ပြေးစရာလမ်းမရှိတဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာလေ။

| ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ကို ထိတာက ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ | လို့ ဟာဘင်ဂျာ က ပြောတယ်။

|သူတို့ ငါတို့ကို ဘာချန်ထားရစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။ ဒါက စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပဲ |

ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ပေါ်မှာရှိတဲ့ လက်ဝါးရာနှစ်ခုကို မြင်တဲ့သူတိုင်း သတိမထားမိဘဲ မနေနိုင်အောင် မြှားတွေနဲ့ ဝန်းရံပြသထားတယ်။

ဘာသာစကားအခက်အခဲ ရှိနေရင်တောင် အသိဉာဏ်နည်းနည်းရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဒီနေရာကို ပုံစံထုတ်တဲ့သူတွေ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာကို အလွယ်တကူ နားလည်နိုင်တယ်။

'မင်းရဲ့လက်တွေကို ဒီမှာတင်လိုက်' လို့ ဆိုလိုနေတာပဲ။

မိုက်ကယ် က ကလေးမဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ခိုင်းတိုင်း အရာတစ်ခုကို သွားထိမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်ဦးမယ်။

ဒါနဲ့ သူက ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ဆီကနေ တခြားသဲလွန်စတွေများ ရနိုင်မလားဆိုတာ သိရအောင် သူ့ရဲ့ ဒရုန်း ကို ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် အနားဆီ ကပ်သွားအောင် မောင်းနှင်လိုက်တယ်။ ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ကို ထိလိုက်ခြင်းအားဖြင့် ဒီနေရာကို ပုံစံထုတ်တဲ့သူက သူ့ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲဆိုတာ သိနိုင်ဖို့ သူ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ မြှားတွေနဲ့ လက်ဝါးရာတွေကလွဲလို့ ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် မှာ ထူးခြားတာ ဘာမှမရှိဘူး။

သူ သေချာသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဒရုန်း ကို ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ဆီ ပျံသန်းစေလိုက်ပြီး ဒရုန်းရဲ့ ကိုယ်ထည် ကို မျက်နှာပြင်ပေါ်က လက်ဝါးရာပေါ် ဖွဖွလေး ထိခိုင်းလိုက်တယ်။

ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။

'ငါကိုယ်တိုင် ထိတာကိုပဲ သူက လိုချင်နေပုံရတယ်'

သူက ရိုးရှင်းတဲ့ မန္တန် တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်တဲ့အခါ သူ့ဘေးနား တစ်မီတာလောက်အကွာက မြေကြီးပေါ်မှာ မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

အရိပ်ထဲကနေ နေရာရွှေ့ပြောင်းတဲ့ စွမ်းရည်ကို သူ သုံးတုန်းကလိုပဲ မှော်စွမ်းအင် တွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဆင်းလာတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ယှဉ်ကြည့်ရင် မှော်စွမ်းအင် လိုအပ်ချက်က အတော်လေးကို နည်းပါးနေတယ်။

မှော်စွမ်းအင် တွေ အပြည့်အဝ ပုံပေါ်သွားတဲ့အခါ မှော်စက်ဝိုင်းထဲကနေ အရိပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ တစ်စက္ကန့်အကြာမှာတော့ အဲဒီသဏ္ဌာန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကနေ အရိပ်တွေ ကျဆင်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံကို ဖော်ပြလိုက်တယ်။

အဲဒါက အက်တမ်အဆင့်အထိ သေချာတူညီနေတဲ့ မိုက်ကယ် ရဲ့ ပုံတူကိုယ်ပွားတစ်ခုပါပဲ။ ဒီကိုယ်ပွားမှာ ကွာခြားတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာကတော့ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေ မပါတာပဲ။ ဒီကိုယ်ပွားဆီမှာ အဲဒါတွေ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူးလေ။

သူက သူ့ကိုယ်ပွားကို ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်နား ကပ်သွားစေပြီး ကျောက်တိုင်ပေါ်က လက်ဝါးရာပေါ်ကို လက်တင်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

အဲဒီလိုလုပ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်တိုင်တစ်ခုလုံးဆီကနေ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတွေ ရုတ်တရက် ဖြာထွက်လာတယ်။ ထို့နောက် ကျောက်တိုင်ရဲ့ မီးတောင်မှန်ကျောက် မျက်နှာပြင်ပေါ်က ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းတွေဆီကနေ အငွေ့တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကိုယ်ပွားရဲ့ဘေးနားမှာ လာရောက်စုဝေးသွားတယ်။

ကိုယ်ပွားဟာ သူ့ရဲ့ ဒရုန်းတစ်စင်းလိုပဲ သူနဲ့ တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်နေတဲ့အတွက် ကိုယ်ပွားခံစားရသမျှကို သူပါ တစ်ထပ်တည်း ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။ အေးစက်နေတဲ့ မြူခိုးတွေက ကိုယ်ပွားရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို စိမ့်ဝင်သွားတယ်။ ဒီမြူခိုးတွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို လိုက်လံရှာဖွေ စစ်ဆေးနေတယ်ဆိုတာကို သူ သိနေတယ်။ အဲဒီနောက် မြူခိုးတွေဟာ သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်အမြုတေတွေဆီကို ရောက်ရှိသွားတယ်။

ထိုစဉ် ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားဆီကနေ စူးရှတောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဲဒီအလင်းတန်းတွေက အပြင်ဘက်ကို တန်းတူညီမျှ အပိုင်း (၈) ပိုင်း ခွဲထွက်သွားတယ်။ မိုက်ကယ်ရဲ့ ကိုယ်ပွားဆီက ဆဲလ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို မြူခိုးတွေ စိမ့်ဝင်သွားတာနဲ့အမျှ အလင်းရောင်က ပိုပိုပြီး တောက်ပလာခဲ့ကာ... နောက်ဆုံး သူ့နှလုံးသားဆီကို ရောက်သွားချိန်မှာတော့ အတောက်ပဆုံးဖြစ်သွားတယ်။

မြူခိုးတွေက နှလုံးခန်းတစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို သေချာလိုက်လံရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ရှာနေတဲ့အရာကိုတော့ မတွေ့ခဲ့ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မြူခိုးတွေဟာ ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ရဲ့ ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းတွေထဲ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ကျောက်တိုင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး အလင်းတန်းတွေကလည်း တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ခွဲခြားလို့မရလောက်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ အရာအားလုံး ပြန်လည်မှောင်မိုက်သွားတယ်။ ရှာနေတဲ့အရာကို မတွေ့ခဲ့တဲ့အတွက် ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကြီးဟာလည်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။

'ငါ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်အမြုတေတွေကြောင့် ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကြီး အသက်ဝင်လာတာပဲ။ အကယ်လို့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေကိုပါ တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါကြီးက အပြည့်အဝ အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်'

ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်က ဘာတွေလုပ်ပေးနိုင်လဲဆိုတာ သိချင်ရင်တော့ သူကိုယ်တိုင် သွားထိကြည့်မှ ရမယ့်ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီကျောက်တိုင်ကို သွားထိလိုက်ရုံနဲ့ ချက်ချင်းကြီး အန္တရာယ်မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ အခု သေချာသိသွားပြီလေ။ အဲဒီလိုမလုပ်ခင်မှာ ဒီနေရာတစ်ဝိုက်ကို အရင်ဆုံး စူးစမ်းကြည့်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုပြီးသေချာမြင်ရအောင် သူ့ရဲ့ ဒရုန်းကို အပေါ်တည့်တည့်ဆီ ပျံတက်ခိုင်းလိုက်တယ်။ သူ ရပ်နေတဲ့နေရာဟာ လုံးဝမှောင်မည်းနေတဲ့ အမှောင်ထုကြီး ဝန်းရံနေတာကလွဲရင် ဘာမှမရှိတဲ့ ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရဖို့ ဒရုန်းကို အမြင့်ကြီးအထိ ပျံတက်စေဖို့တောင် မလိုခဲ့ပါဘူး။

သူက သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာတာနဲ့ အပြင်ဘက်ကို ဆက်လက်စူးစမ်းဖို့ ဒရုန်းကို ကျွန်းအပြင်ဘက်ဆီ မောင်းနှင်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်းရဲ့ အစွန်ဆုံးကို ရောက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲကနေ ဆစ်ခနဲဖြစ်သွားကာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရတယ်။

အကယ်လို့သာ အဲဒီချောက်ကမ်းပါးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ဒရုန်းကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားရလိမ့်မယ်လို့ သူ့ရဲ့ အလိုအလျောက်သိစိတ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးနေခဲ့တယ်။

အခုတော့ ကျွန်းအလွန်က နေရာလွတ်ကို သူ သတိထားသွားမိပြီး နောက်ဘက်ကို အမြန် ပြန်ပျံသန်းလာခဲ့တယ်။

'အဲဒါ ဘာကြီးလဲ'

| အဲဒါ သန္ဓေဝိညာဉ် နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်နေတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုပဲ | လို့ ဟာဘင်ဂျာ က ပြောတယ်။

| အကယ်လို့ မင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးချင်ရင် အဲဒီချောက်နက်ကြီးထဲကို ခုန်ချလိုက်ရုံပဲ |

'နောက်မနေနဲ့ ဟာဘင်ဂျာ'

| ငါ အတည်ပြောနေတာ | လို့ ဟာဘင်ဂျာ က ပြောတယ်။

| ဒီချောက်နက်ထဲက စွမ်းအားက ငါတို့ကို ဒီနေရာကို ရောက်လာစေခဲ့တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လုံးဝကို ထပ်တူကျနေတယ်။ မင်း အဲဒီထဲကို ခုန်ချလိုက်ရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင် ပြန်လာနိုင်ဖို့တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ |

ဒါဟာ အခြေခံအားဖြင့် သူ အလိုရှိတဲ့အချိန်တိုင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အသွားအပြန်မရှိတဲ့ လမ်းဖြစ်လို့ ထွက်သွားပြီးရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

လိုအပ်လာရင် အချိန်မရွေး ထွက်သွားလို့ရတယ်ဆိုတဲ့အသိက သူ့ကို တော်တော်လေး လုံခြုံမှုပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အခုချိန်မှာတော့ ဒီလိုလုပ်ဖို့ သူ့မှာ အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး။

ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကြီးက သူ့ကို ဆက်လက်ခေါ်ဆောင်နေဆဲပဲ။ အန္တရာယ်များနိုင်ပေမဲ့ ကံကောင်းမှုတွေလည်း ရလာနိုင်တယ်။ ပါမောက္ခပြောပုံအရဆိုရင် အရိုးပေါ်က စာသားတွေဟာ ထိုက်တန်သူသာ ရရှိနိုင်မယ့် အမွေအနှစ်တစ်ခုအကြောင်းကို ညွှန်ပြနေတာပဲ ဖြစ်တယ်။

သူ အဲဒီအမွေအနှစ်ကို လိုချင်တယ်။ ပြီးတော့ ဒါက သူရနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးလို့ ထင်ရတာကြောင့် ဒါကို သေချာပေါက် အရယူဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူက ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ဆီကို လျှောက်သွားပြီး ကျောက်တိုင်ပေါ်က လက်ဝါးရာပေါ်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်စလုံး တင်လိုက်တယ်။

ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကြီးက ထပ်မံတောက်ပလာပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အရင်တစ်ခေါက်ကထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်စူးရှနေတယ်။ ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းတွေဆီကနေ အငွေ့တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကို အရပ်လေးမျက်နှာလုံးကနေ ဝန်းရံသွားတော့တယ်။

ထိုအငွေ့တွေက သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်အမြုတေတွေကို ဝင်ရောက်စစ်ဆေးလိုက်ပြီး အဲဒီလို ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားဆီကနေ အဝါရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာခဲ့တယ်။ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းတန်း (၈) ခုဟာ အောက်ဘက်မြေပြင်ဆီ ရစ်ဝဲသွားပြီးနောက် အထက်ပိုင်းဆီ ပြန်လည်တက်သွားကာ သူတို့အပေါ်က နက်ရှိုင်းလှတဲ့ အမှောင်ထုဆီကို တည့်တည့် ညွှန်ပြနေတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မြူခိုးတွေက သူ့ရဲ့ နှလုံးသားဆီကို ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေကလည်း တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေတယ်။ သူ့နှလုံးသားထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အပ်ချည်ကြိုးမျှင်လို အရာတွေကို မြူခိုးတွေက အာရုံခံမိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲဒီမြူခိုးတွေဟာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုလို ရုတ်တရက် ဝဲကတော့ထိုးလာတယ်။

မိုက်ကယ်တစ်ယောက် မြူခိုးမုန်တိုင်းကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရောက်နေမှန်း သူကိုယ်သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကြီးဆီကနေ အလင်းတိုင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးအစမရှိတဲ့ အပေါ်ဘက်က အမှောင်ထုကောင်းကင်ကြီးဆီကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မြူခိုးတွေက ကွဲလွင့်ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။

ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကြီးက အပေါ်ဘက်ကို ထိုးတက်သွားတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းတိုင်တစ်ခုကို ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်နေပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဘာမှ ထပ်မဖြစ်လာတော့ဘူး။ သူ ကျောက်တိုင်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လက်ဝါးရာနှစ်ခုလုံးဟာ သူတို့ကို ညွှန်ပြနေတဲ့ မြှားတွေနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အခုတော့ အဲဒီနေရာမှာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုကြီးတဲ့ သော့ခလောက် (၃) ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတယ်။ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးမှာရှိတဲ့ သော့ခလောက်ကတော့ ထင်ရှားတဲ့ အပိုင်း (၈) ပိုင်းအဖြစ် အက်ကွဲနေပြီး လတ်တလောမှာ အလင်းရောင်တွေ တလက်လက်နဲ့ တောက်ပနေပါတယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၆)

အခန်း(၇၉၀)

အရင်လက်ဝါးရာတွေလိုပဲ၊ ဒီသော့ခလောက်တွေကိုလည်း ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်ကြိုးတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတာဖြစ်တယ်။

လတ်တလောမှာတော့ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးက သော့ခလောက်တစ်ခုတည်းသာ လင်းလက်နေပြီး ကျန်တဲ့နှစ်ခုကတော့ အလင်းရောင် လုံးဝမထွက်ဘဲ မှောင်မည်းငြိမ်သက်နေတယ်။

'ဒီသော့ခလောက်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ' လို့ မိုက်ကယ် ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်တယ်။

အလင်းရောင်က လူတစ်ယောက် အသက်ရှူနေသလိုမျိုး တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ စည်းချက်ကျကျ လင်းနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်စက္ကန့်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ဒီလိုလင်းလက်နေတဲ့နှုန်းက တဖြည်းဖြည်း ပိုမြန်လာတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံးလို တဂျောက်ဂျောက်နဲ့ စူးရှတဲ့အသံတစ်သံပါ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ပထမဆုံးသော့ခလောက်ဟာ အရှိန်အမြင့်ဆုံးကို ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲတော့မယ့်အလား စူးရှကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့အတူ တောက်ပတဲ့အလင်းရောင်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။

ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်လာတော့မယ်အထင်နဲ့ မိုက်ကယ်လည်း ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အကာအကွယ်နံရံတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားတဲ့အထိ ဘာပေါက်ကွဲမှုမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး。

သူ အကာအကွယ်နံရံအပြင်ဘက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ပေါ်က ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံး သော့ခလောက်လေးဟာ အလင်းရောင် ထွက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို တဖျတ်ဖျတ် လင်းမနေတော့ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ငြိမ်သက်သွားပြီ ဖြစ်တယ်။

ထူးခြားသွားတာက ဒါတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မှောင်မည်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ မျောလွင့်နေတဲ့ စက်လုံးပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစက်လုံးဟာ ဖရဲသီးအရွယ်အစားလောက်ရှိပြီး မီးခိုးရင့်ရောင် ကျောက်တုံးတစ်မျိုးနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်တယ်။

လတ်တလောမှာတော့ ကောင်းကင်ထက်မှာ ဒီတိုင်းမျောလွင့်နေရုံသက်သက်သာဖြစ်ပြီး ဘာအန္တရာယ်မှ ပေးနိုင်မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။

'အနည်းဆုံးတော့ ဗုံးမဟုတ်လို့ တော်သေးတာပေါ့'

အရင်ကလိုပဲ သူ အခြေအနေကို စူးစမ်းဖို့ သူ့ရဲ့ဒရုန်းကို အသုံးပြုလိုက်တယ်။ စက်လုံးအနီးကို ပိုကပ်သွားစေပြီး မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်နိုင်အောင် မောင်းနှင်လိုက်တယ်။ သူ ပထမဆုံး သတိထားမိတာက အဲဒီစက်လုံးထဲမှာ စွမ်းအင် လုံးဝမရှိနေတာပဲ။ ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်နဲ့ မတူဘဲ မျက်နှာပြင် တစ်နေရာမှာမှ တန်ခိုးစွမ်းရည် အပ်ချည်ကြိုးတွေကို မတွေ့ရဘူး။

အဲဒီအစား အပေါ်ဘက်မှာ သစ်ရွက်ပုံစံနဲ့တူတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ပန်းပုလက်ရာတစ်ခုကို ထွင်းထုထားတယ်။

'ဒါက ဘာလုပ်ဖို့အတွက်လဲ'

သူ ကျွန်းတစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ တခြားဘာမှ မတွေ့ရဘူး။ ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကြီး အသက်ဝင်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပြောင်းလဲသွားတာဆိုလို့ ဒီကျောက်တုံးစက်လုံးလေးပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီစက်လုံးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပေမဲ့ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် သွားကိုင်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး။

သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ ကြိုးစားနေတာ မိနစ်သုံးဆယ်တောင် ကြာသွားတယ်။

'ဟာဘင်ဂျာ၊ ဒါက ဘယ်လို စမ်းသပ်မှုမျိုးလဲ'

ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကနေ ထွက်လာမယ့် ဘယ်အရာကိုမဆို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ သူ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာမှလုပ်လို့မရတဲ့ ကျောက်တုံးစက်လုံးတစ်ခုကိုသာ ချပေးထားတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အမြွက် တစ်ခုမှ မပေးထားတာပဲ။ အရင်ကဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ လက်ဝါးရာတွေမှာ မြှားတွေပြပြီး အရိပ်အမြွက်ပေးတဲ့ သဘောထားလေး ရှိသေးတယ်။

[ဒါက စက်လုံးကို ဖျက်ဆီးခိုင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်] လို့ နိုဗာက အကြံပေးလိုက်တယ်။ [ဖန်တီးသူက တစ်ယောက်ယောက်ကို အဲဒီစက်လုံးကိုထိစေချင်ရင် လှေကားတွေ ဖန်တီးပေးထားမှာပေါ့။ စောစောက အကြိမ်ကြိမ် ထိဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာတွေ အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့က ဒါကို ဖျက်ဆီးစေချင်တယ်လို့ ယူဆတာက ပိုယုတ္တိရှိတယ်]

'မင်းပြောတာ မှန်လောက်တယ်'

သူ လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ညှိုးနဲ့ ကျောက်တုံးစက်လုံးကို ချိန်ရွယ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု သဟဇာတသေနတ် ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒြပ်စင် (၈) ခုလုံး သူ့လက်ထဲမှာ စုစည်းသွားပြီး ကြီးမားတဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ တောက်ပလှတဲ့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

တစ်စက္ကန့်အကြာမှာပဲ သူ့လက်ညှိုးဆီကနေ အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပစ်ထွက်သွားပြီး စက်လုံးရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားတယ်။ သို့သော်လည်း စက်လုံးက ဘာမှမဖြစ်သလို ဆက်လက်မျောလွင့်နေဆဲဖြစ်ကာ ခြစ်ရာတစ်ခုတောင် မကျန်ခဲ့ပါဘူး။

အပြင်းထန်ဆုံး ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ အတိုက်ခံလိုက်ရတာတောင်မှ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နဂိုအတိုင်း ရှိနေဆဲပဲ။ မိုက်ကယ် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။

'ဒီဟာကြီးကို ဘာနဲ့လုပ်ထားတာလဲ'

အခုတော့ ဒီအရာကို ဘယ်လိုဖျက်ဆီးရမလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ အကြံအိုက်သွားပြီ။ ခုနကဟာက သူ့ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုလေ။ သူ စဉ်းစားလို့ရတဲ့ နောက်ထပ် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သူ့ရဲ့ ကွမ်တမ်ဓားချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် စွမ်းအင်အများကြီး လိုတယ်။ ဘက်ထရီ သုံးလုံး အပြည့်လိုအပ်တာဖြစ်ပြီး လက်ရှိ သူ့ဆီမှာ အဲဒီလောက် အများကြီး မရှိဘူး။

'နေပါဦး... အဲဒီ ကမ္ပည်းစာက ဘာပါလိမ့်'

သူ့ရဲ့ဒရုန်းကို စက်လုံးရဲ့ အပေါ်ဘက်ဆီ မောင်းနှင်သွားလိုက်တော့ မျက်နှာပြင်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ သစ်ရွက်ပုံစံတစ်ခုကို ပြန်မြင်လိုက်ရတယ်။

'ဒါက သစ်ရွက်မဟုတ်ဘဲ မြေဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်ကို ဆိုလိုတာဆိုရင်ကော'

ဖြစ်နိုင်ချေ နည်းပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စမ်းကြည့်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သဟဇာတသေနတ်တောင် အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားတဲ့နောက် ခေါင်းထဲဝင်လာတဲ့ ဘယ်အကြံဉာဏ်ကိုမဆို စမ်းကြည့်ရမယ်ဆိုတာ သူ သိနေတယ်။

သူ လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လေထဲမှာရှိတဲ့ မြေဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံးကို သူ့ဆီ ဆွဲယူလိုက်တယ်။ မမြင်နိုင်တဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းလုံးလေးတွေက သူ့လက်ဖဝါးပေါ်မှာ စုပုံလာပြီး စစ်မှန်တဲ့ မြေဒြပ်စင် စွမ်းအင်အဖြစ် ပုံပေါ်လာတယ်။ ဒါက သူဖန်တီးနိုင်တဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး မှော်ပညာပဲ။ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ အကောင်အထည်ပေါ်နေတဲ့ မြေဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်လုံးလေးနဲ့အတူ သူ လှည့်လိုက်ပြီး စက်လုံးဆီကို ချိန်ရွယ်လိုက်တယ်။

သူ စိတ်ထဲကနေ အမိန့်ပေးလိုက်တာနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မြေဒြပ်စင်စွမ်းအင်လုံးဟာ သာမန်အမြန်နှုန်းနဲ့ အပြင်ကို ပစ်ထွက်သွားတယ်။ မြှားတစ်စင်းထက် နှေးပေမဲ့ လက်နဲ့ပစ်တာထက်တော့ ပိုမြန်တယ်။ မှော်စွမ်းအင်လုံးလေးဟာ စက်လုံးရဲ့ မျက်နှာပြင်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားပြီး မြေဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်တွေက စက်လုံးတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အစအနလေးတွေအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ အဲဒီစက်လုံးဆီကနေ တောက်ပတဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီနောက် အစအနပေါင်း သန်းချီကွဲထွက်ပြီး အရင်က ကျောက်တုံးစက်လုံး ရှိနေတဲ့နေရာမှာ မျောလွင့်နေတဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းစက်လေးတစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။

'တင်း'

မိုက်ကယ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ပထမဆုံးသော့ခလောက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဟာ ရုတ်တရက် အစိမ်းရောင်လင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ကြည်လင်စူးရှတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အရင်ကွဲထွက်သွားတဲ့ အစအနတွေထဲကနေ နောက်ထပ် စက်လုံးတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အစိမ်းရောင် အလင်းစက်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် မီတာအနည်းငယ်အကွာမှာ နေရာယူထားတယ်။

'ဒီပဟေဠိကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ ငါ သိပြီထင်တယ်'

စက်လုံးအသစ်ရဲ့ အပေါ်ဘက်ကို သူ့ရဲ့ဒရုန်းကို ပျံသန်းမောင်းနှင်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ ပုံစံကို သူ ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မီးတောက်ပုံစံ ဖြစ်နေတယ်။

ဘာမှတောင် ထပ်စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ မိုက်ကယ်က မြေဒြပ်စင် မှော်ပညာကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး သူ့လက်ဖဝါးပေါ်မှာ မီးဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်ကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ အနီရောင် မီးဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင် အစုအဝေးကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး စက်လုံးဆီကို သူ ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်။

အဲဒါက စက်လုံးရဲ့ မျက်နှာပြင်ကို ထိမှန်သွားပြီး စက်လုံးတစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံသွားတဲ့ သီးခြား မီးဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်တွေအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတယ်။ ဒီစွမ်းအင်နဲ့ အတိုက်ခံရတဲ့အခါ စက်လုံးဟာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတုန်ခါခင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနဲ့ စတင်လင်းလက်လာတယ်။

အရင်ကလိုပါပဲ၊ စက်လုံးဟာ အစအနပေါင်း သန်းချီကွဲထွက် ပေါက်ကွဲသွားကာ အဲဒီနေရာမှာ အနီရောင် အလင်းလုံးသေးသေးလေးတစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

"ငါ ထင်သားပဲ" လို့ သူ အော်ပြောလိုက်တယ်။

ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပြီးနောက် ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ဆီကနေ နားထောင်လို့ကောင်းတဲ့ 'ဒေါင်' ဆိုတဲ့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ ပထမဆုံးသော့ခလောက်ရဲ့ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု အနီရောင် လင်းလာခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက် ကောင်းကင်ယံမှာ စက်လုံးအသစ်တစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာတယ်။

'ဒီပဟေဠိက ဒြပ်စင် (၈) ခုလုံးကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ငါ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ' လို့ သူ ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။

အဲဒီစက်လုံးတွေဟာ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ သီးခြား မှော်စွမ်းအင် ဒြပ်စင်တစ်ခုကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးကိုမဆို ထိခိုက်မှုမရှိအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိကြတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ အဓိကတိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် သဟဇာတသေနတ်နဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေကိုပဲ အသုံးပြုဖို့ အရမ်းအသားကျနေခဲ့တဲ့အတွက် မှော်ပညာအကြောင်း စဉ်းစားဖို့ လုံးဝမေ့လျော့နေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းနိုင်သွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ပထမဆုံးသော့ခလောက်ကို အပြီးသတ်ဖွင့်နိုင်ဖို့ နောက်ထပ် စက်လုံး (၆) ခုကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * *