အခန်း (၈၀၁-၈၀၂)

အခန်း(၈၀၁)

မိုက်ကယ်က တစ်စက္ကန့်လောက် ရပ်တန့်သွားပြီး အဲဒီအကြံကို စဉ်းစားလိုက်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။

'ဒါက အကြံကောင်းတစ်ခုလို့ ငါ မထင်ဘူး... မင်းလည်း သိသားနဲ့'

သူ အဲဒီကုဗတုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ခဲ့တုန်းက နိုဗာ အနေနဲ့ အထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒီအရာက ဘယ်လောက်အထိ အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာကို သူမ သိနေခဲ့တာပဲ။

သူ့ရဲ့ ဒရုန်းအမြင်အာရုံ ကို အသုံးပြုပြီး ဒီတုံးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ချောင်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တုန်းက သူ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပြီးပြီလေ။ သူ့မျက်လုံးတွေတောင် ကန်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ စနစ်တွေကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေအတွက် ဒီကုဗတုံးမှာ ဘယ်လို ကာကွယ်ရေး ယန္တရားမျိုးတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ သူ တွေးကြည့်လို့ ရတယ်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာဆိုရင် နိုဗာ တစ်ယောက်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။

[စိတ်မပူပါနဲ့ မိုက်ကယ်... ကျွန်မ စနစ်ကို ဆရာ့ရဲ့ အသိစိတ်ကနေ ခွဲထုတ်ထားလို့ ရတယ်၊ ဆိုးရွားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တောင် ဆရာ့ကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး] လို့ သူမက အာမခံလိုက်တယ်။

'ပြဿနာက အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ... မင်းက ငါ့အတွက် အရေးကြီးတယ် နိုဗာ... ဒီကိစ္စအတွက် မင်းအသက်ကို အန္တရာယ်ပေးဖို့ ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး'

| ငှဲ..ငှဲ..ငှဲ..ငှဲ…ငှဲ…. တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အပူအပင် ကင်းသွားတာပေါ့... လုပ်ပါ မိုက်ကယ်... သူ့ကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်စမ်းပါ |

ဒီကုဗတုံးက အလွန် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပြီး ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေထဲက နက်နဲတဲ့ အရာတစ်ခုခု ပါဝင်နေနိုင်ပေမဲ့ မိုက်ကယ်က ဒါကို ရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး မဟာမိတ်တစ်ယောက်ကို စတေးဖို့ ဆန္ဒမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါက စွန့်စားရလောက်တဲ့အထိ မတန်ဘူးလေ။

ဒီကုဗတုံး မပါဘဲနဲ့လည်း သူ ရည်မှန်းချက်တွေ အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အေအိုင် လက်တွဲဖော်ဟောင်းကြီး မပါဘဲနဲ့တော့ သူ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

[ကျွန်မ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို တွက်ချက်ပြီးပြီ... အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်လာဖို့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်]

'၃၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာက များလွန်းတယ်' လို့ သူက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်ပေမဲ့လည်း နိုဗာ က ဒါကို လွှတ်ချမထားချင်ခဲ့ဘူး။ သူမက မိုက်ကယ်အတွက်ရော သူမကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ တာဝန်သိစိတ်တစ်ခုကို ခံစားနေရတယ်။

[... ကျွန်မကို ယုံကြည်ပါ]

မိုက်ကယ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။ နိုဗာ တစ်ယောက် သူ မလုပ်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်ချင်နေတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ သူမက အမြဲတမ်း သူ့စကားတွေကို ဘာမေးခွန်း ဘာတုံ့ဆိုင်းမှုမှ မရှိဘဲ နားထောင်ခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမက သူ ပေးမလုပ်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်ဖို့ ခေါင်းမာနေခဲ့တယ်။

သူမက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆုံးဖြတ်လာခဲ့ပြီ။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ 'မင်း သိလား... ဆော့ဝဲလ်အပ်ဒိတ် တစ်ခါလုပ်တိုင်း မင်းက ပိုပြီး ပုန်ကန်တတ်လာတယ်'

သမီးဖြစ်သူက ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ပြီး သူမ တကယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတာ မြင်နေရသလိုမျိုး သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါက ဝမ်းသာစရာ ကောင်းသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝမ်းနည်းဖို့လည်း ကောင်းနေတယ်။

'ကောင်းပြီလေ... မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို မင်း သိတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်'

[သေချာတာပေါ့ မိုက်ကယ်... ဆရာ့ဘေးမှာ ဟာဘင်ဂျာ နဲ့အတူ ဒီကမ္ဘာကြီးထဲ ဆရာ့ဘာသာ ထွက်သွားဖို့ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဆရာ့ကို ပျက်စီးဖို့ပဲ ဦးဆောင်သွားလိမ့်မယ်]

| မင်းကများ |

မိုက်ကယ်က ကုဗတုံးဆီ နောက်တစ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်သွားပြီး အနားစွန်းတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

အဲဒါက လည်ပတ်နေတာ ရပ်တန့်သွားပေမဲ့ လေထဲမှာတော့ လွင့်ပျံနေဆဲပဲ။

'အိုကေ... စလိုက်တော့'

နိုဗာ က ကုဗတုံးထဲကို စတင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိုက်တာနဲ့ အေးစက်တဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုက သူ့ဦးနှောက်ကနေ စီးဆင်းလာပြီး သွေးကြောတွေဆီ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင် နိုဗာ က စာအုပ် ဒါမှမဟုတ် မန္တန် တစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ရှာဖွေပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်တယ်။ သူမက ဗိုင်းရပ်စ်တစ်ခုလို အဲဒီစနစ်တွေထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး ရနိုင်သမျှ အချက်အလက်အားလုံးကို ယူဆောင်ကာ မိုက်ကယ်ရဲ့ ဦးနှောက်ဆီ ပြန်ပို့ပေးနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ဆောင်နေတယ်။ သူမ သတိထားနေခဲ့တယ်။

သူမက ဒါကို စစ်ပွဲတစ်ခုလို သဘောထားနေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက်က နေရာအနှံ့မှာ အထက်တန်းစား စစ်သည်တွေ စောင့်ကြပ်နေတဲ့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လို့ မရနိုင်တဲ့ ခံတပ်ကြီးတစ်ခုပဲ။ အဲဒီခံတပ်ရဲ့ တံတိုင်းတွေက မြင့်မားကျယ်ပြန့်ပြီး အပေါ်ကနေ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လေးသမားတွေက မီးတွေ မိုးရွာချနေတာမို့ တက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။

သူတို့ပိုင်နက်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားလာတဲ့ ဘယ်လိုတပ်ဖွဲ့ကိုမဆို တွန်းလှန်ဖို့ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တိုက်ထဲမှာ အမြောက်တွေ ရှိတယ်၊ သေနတ်တွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲတွေကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ လက်နက်တွေ အားလုံး ရှိနေတယ်။

ဘယ်အရာကမှ သူ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးတွေကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိနေတဲ့အလား တုံးထဲမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိနေတယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း နိုဗာ က တစ်ကိုယ်တော်တပ်မတော်တစ်ခုနဲ့ တူနေခဲ့တယ်။ သူမက ဒီပိုင်နက်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ မြင့်မားတဲ့ တံတိုင်းကြီးတွေကို မော့ကြည့်နေတဲ့ သာမန် စစ်သည်တစ်ယောက်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အများကြီး ပိုကြီးမားတဲ့ တပ်မတော်တွေတောင် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ကျရှုံးခဲ့ကြတာပဲ။

တကယ်လို့ သူမက ဒီတိုင်း ရှေ့ကို တိုးသွားမယ်ဆိုရင် သူမဆီကို မြားပေါင်းသန်းချီ ရွာကျလာမယ့် မြင်ကွင်းကို နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ရင်း ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ နောက်တစ်နည်းကတော့ အတွင်းကို ခိုးဝင်ဖို့ပဲ။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေမှာ မြေအောက်မှာ နောက်ထပ် ခံတပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ကောင်းကင်ထက်မှာလည်း လင်းယုန်တပ်မတော်တစ်ခု ပျံသန်းနေတယ်။ သူတို့ မသိအောင် အတွင်းကို တိတ်တဆိတ် ဝင်သွားဖို့ဆိုတာ နည်းလမ်း မရှိဘူး။

ဘယ်လို သာမန်စစ်သည်ကမှ ဒီလောက် ခိုင်မာတဲ့ ကာကွယ်ရေးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက သူမက စစ်သည်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလေ။ သူမက အလယ်ခေတ်က လာတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက အများကြီး ပိုပြီး တိုးတက်တဲ့ နည်းပညာမျိုးနွယ်တစ်ခုဆီကနေပဲ တွေ့နိုင်တဲ့ နက်နဲတဲ့ ဗဟုသုတတွေ ရှိထားတဲ့ အေအိုင် လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်နေတာပဲ။

ဒါက သူမရဲ့ အားသာချက်ပဲ။

သူမက ထိုးဖောက်လို့ မရနိုင်တဲ့ ဒီခံတပ်ကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ဆိုနာတွေ၊ ဘူမိဗေဒမြေပုံတွေ၊ အပူလှိုင်း ထောက်လှမ်းမှုတွေနဲ့ တခြား နည်းပညာ အားသာချက်တွေ အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမမှာ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်။ သူမက တစ်ချက်တည်းနဲ့ အကုန် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးတွေကို ဖြတ်ကျော်မြင်နိုင်ဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။

မိုက်ကယ်က တုံးကို ငြိမ်နေအောင် ဆက်ကိုင်ထားချိန်မှာပဲ နိုဗာ က သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ သူမက အားလုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်တော့တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလို တုံးဆီကနေ မျက်စိကျိန်းမတတ် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ အလင်းရောင်ရဲ့ ပြင်းအားကြောင့် မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ အရေပြားပေါ်မှာ၊ အထူးသဖြင့် တုံးကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်ချောင်းတွေမှာ အလွန် ပြင်းထန်တဲ့ ပူလောင်မှု ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူက ချက်ချင်းပဲ အဲဒါကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်း အနောက်ကို လေးဘက်ထောက် ဆုတ်သွားခဲ့တယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပူရှိန် လျော့ကျသွားခဲ့တယ်။

သူ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး တုံးက မြေပြင်ပေါ် လွင့်ပျံပြီး လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ မသိစိတ်ဆီ အာရုံလှည့်လိုက်ပြီး နိုဗာ ကို ခေါ်လိုက်တယ်။

'မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား'

အလင်းတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တစ်ခုခု ပြတ်ထွက်သွားသလိုမျိုး သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ကနေ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ ချက်ချင်းပဲ အဆိုးဆုံး အရာကို တွေးလိုက်မိတယ်။

အချိန်စက္ကန့်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး နိုဗာ ဆီက တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်တာမို့ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက ပိုပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာတော့တယ်။

'နိုဗာ'

သူက စနစ် မျက်နှာပြင် ကို ဖွင့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့အခါ သူ့အမြင်အာရုံထဲမှာ ဖန်သားပြင် ပျက်နေတဲ့ ပုံရိပ်ကလွဲပြီး ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ စာသားတွေက ရှိနေသေးပေမဲ့ နည်းနည်းလွဲချော်နေပြီး မြင်ကွင်းက နှောင့်ယှက်မှုတွေကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ရွဲ့စောင်းနေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ စာသားဝင်းဒိုး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

[... ကျွန်မ... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်...]

မိုက်ကယ်က ချက်ချင်း မတ်မတ် ထိုင်လိုက်တယ်။

'နိုဗာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ'

[ကျွန်မ... ကျွန်မ တုံးနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ... သူက ကျွန်မကို ချက်ချင်း မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်... စကြဝဠာတစ်ခုလုံးရဲ့ အလေးချိန်က ကျွန်မအပေါ် ကျရောက်လာသလိုမျိုး... ခံစားလိုက်ရတယ်...]

'မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား'

[အဆင်ပြေသွားမှာပါ... ကုဗတုံးဆီက တုံ့ပြန်မှုကြောင့် စနစ် နည်းနည်းလောက်... ချို့ယွင်းသွားတယ်... ကုဒ်တွေထဲက အမှားတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်နည်းနည်း ယူရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထာဝရ ထိခိုက်သွားတာမျိုးတော့ မရှိဘူး]

သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ နိုဗာ ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ သူ တွေးလိုက်မိတဲ့ အဲဒီတိုတောင်းတဲ့ အချိန်လေးက သူ့ဘဝမှာ အကြောက်ရဆုံး အခိုက်အတန့်ပဲ။

သူ ဒါကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မကြုံချင်တော့ဘူး။

[ကုဗတုံးက... ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတယ်... သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ကျွန်မ သေသေချာချာ နားလည်နိုင်ဖို့ အရမ်းကို... ကြီးမားလွန်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အရိပ်အယောင်လေးတော့ ဖမ်းမိခဲ့တယ်...]

'အရိပ်အယောင်လေး'

[ဟုတ်တယ်... ကုဗတုံးက... ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကိုရော... ဘာလို့ ကိုယ်ပွားတွေ က တုံ့ပြန်မှုဖြစ်စေခဲ့တာလဲ ဆိုတာကိုပါ... ကျွန်မ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်]

မိုက်ကယ် တံတွေးမြိုချလိုက်တယ်။

[ဒီကုဗတုံးက... ချိတ်ဆက်ပေးတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ၊ သဲလွန်စမှာ ပြောခဲ့သလိုပါပဲ... သူက ဦးနှောက်တစ်ခုလိုပဲ... စနစ်တွေကို အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်ခွင့်ပေးတယ်... ပြီးတော့ ဆက်သွယ်ခွင့် ပေးတယ်...]

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ 'အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... စနစ်တွေ ဆက်သွယ်တယ်'

[ဒီအခြေအနေမှာတော့... အဲဒါက သဟဇာတ ဆက်သွယ်တာပဲ... သူက သဟဇာတ ကို အခြား အတိုင်းအတာတစ်ခုကနေတစ်ဆင့်... အချင်းချင်း စကားပြောဆိုနိုင်အောင် လုပ်ပေးတယ်...]

ဒီစကားက သူ့အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားတယ်။ 'ငါ့ကို ထပ်ပြောပြပါဦး နိုဗာ... သဟဇာတ က ဘယ်လို အချင်းချင်း စကားပြောတာလဲ'

[ဒါက လူတွေအပေါ်မှာ... အလုပ်မလုပ်ဘူး... အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ မန္တန် တွေပေါ်မှာပဲ အလုပ်လုပ်တာ... အဲဒါကြောင့်ပဲ သူက ဆရာ့ကို တုံ့ပြန်မှု မပြခဲ့တာပဲ...]

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၇)

အခန်း(၈၀၂)

အဲဒီကုဗတုံးနဲ့ ခဏတဖြုတ် ထိတွေ့လိုက်ရုံနဲ့တင် နိုဗာတစ်ယောက် ဖျက်ဆီးခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအရာရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေက သာမန်သတ္တဝါတွေ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့အရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမရဲ့ အဆင့်မြင့် နည်းပညာသုံး နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ ဟက်ကင်းပညာရပ်တွေကတစ်ဆင့် အထဲမှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ ယန္တရားတွေရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံကို သူမ အနည်းငယ် မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့တယ်။

'ဒါဆို ဒီကုဗတုံးက အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ သဟဇာတတွေကို အချင်းချင်း စကားပြောခွင့်ပြုပေးတာပေါ့'

[ဒါက... သူလုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ သူနဲ့ ခဏလေး ထိတွေ့ခဲ့ရတဲ့အချိန်အတွင်း... ဒါလောက်ပဲ ငါ သိနိုင်ခဲ့တာ...]

ဒီကုဗတုံးရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ဖုံးကွယ်နေဆဲပဲ။ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ သဟဇာတကိုယ်ပွားတွေကသာ ဒီအရာဆီကနေ တုံ့ပြန်မှုရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲဆိုတဲ့ အဖြေကိုပဲ နိုဗာတစ်ယောက် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တာလေ။

[ကုဗတုံးထဲမှာ... မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေက... အကွာအဝေးကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဘဲ... အချင်းချင်း ဆက်သွယ်နိုင်ကြတယ်...]

အဲဒီနောက် မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ကိုယ်ပွားတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ 'ဒါဆို ကုဗတုံးကို ထိလိုက်လို့ ရွှေရောင်လင်းလက်သွားတာက သူ့ရဲ့စနစ်ထဲမှာ သူတို့ မှတ်ပုံတင်လိုက်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာပဲ'

ဘာလို့ ကုဗတုံးက ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့မှုမှာသာ တုံ့ပြန်ပြီး နောက်ပိုင်း ထပ်ထိတဲ့အခါတွေမှာ တုံ့ပြန်မှုမရှိတာလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။

သဘောတရားအရဆိုရင် သူ့ရဲ့ကိုယ်ပွားတွေက အခု ကုဗတုံးထဲကို ချိတ်ဆက်သွားပြီဖြစ်ပြီးတော့ ကုဗတုံးက သူတို့အားလုံးကို စနစ်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းချိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိုယ်ပွားတွေ ဖြစ်နေတာမို့ သူတို့အချင်းချင်း စကားပြောနိုင်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ပါပြီးသားလေ။ တကယ်တော့ စကားပြောဆိုမှုဆိုတာတောင် ပါဝင်တာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ပွားတိုင်း အချိန်မရွေး ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သူ သိနေတာလေ။ ကိုယ်ပွားတစ်ခုစီက ကုဗတုံးကို မထိတွေ့ခင်ကတည်းက ချိတ်ဆက်ပြီးသား ဖြစ်နေတာ။

'ဒါဆို ဒီကုဗတုံးက ဘာအတွက် အသုံးဝင်မှာလဲ'

'ငါ စမ်းကြည့်ရမယ်...'

'မင်္ဂလာပါ ကမ္ဘာလောကကြီး'

သတင်းစကားက သူ့စိတ်ထဲမှာ စုစုပေါင်း ဆယ်ကြိမ်လောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မိုက်ကယ်တစ်ယောက် နာကျင်မှုကြောင့် သူ့နားတွေကို အလိုအလျောက် ဖုံးအုပ်လိုက်မိတယ်။ သတင်းစကားတစ်ခုချင်းစီက ပိုပိုပြီး ပုံပျက်လာကာ ပထမဆုံးတစ်ခုထက် ပိုကျယ်လောင်ပြီး အသံပိုစူးလာတာပဲ။

ဒါက သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက မိုက်ကို စကားပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ့ဆီကို ပဲ့တင်ပြန်ရိုက်လာပြီး ကာရာအိုကေစက်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ နားငြီးစရာ အသံစူးစူးကြီးကို သွားသတိရစေတယ်။

'ဒါက ဘာကြီးလဲ'

| သတင်းစကားက... ပဲ့တင်ထပ်နေတာပါ... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆက်သွယ်ရေးစနစ်နဲ့... ကုဗတုံးရဲ့ ချိတ်ဆက်မှုက... အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်မိနေတာ…|

စနစ်နှစ်ခုက အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်မိနေတာမို့ မူလသတင်းစကားကို ပုံပျက်သွားစေတာပဲ။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းဆက်သွယ်ရေးစနစ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပွားကို လေထဲမှာ စိတ်အာရုံနဲ့ စကားပြောကြည့်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ သူက မှော်ပညာကိုဖြစ်စေ၊ တန်ခိုးစွမ်းရည်ကိုဖြစ်စေ အသုံးပြုနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။

'မင်္ဂလာပါ ကမ္ဘာလောကကြီး'

ပြီးတော့ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါမှာတော့...

'မင်္ဂလာပါ ကမ္ဘာလောကကြီး'

အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သတင်းစကားက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေအားလုံးဆီကို သေသေချာချာ ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။ ဘယ်ကမှန်းမသိ ထွက်လာတဲ့ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတာမို့ ပထမတော့ အနည်းငယ် ကြက်သီးထစရာ ကောင်းနေပေမဲ့ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် စမ်းကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ အသားကျသွားခဲ့ပြီ။

'ဒီဆက်သွယ်မှုက ဘယ်လိုတောင် အလုပ်လုပ်တာလဲ' လို့ သူက သူ့ကိုယ်သူ မေးလိုက်တယ်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကိုယ်ပွားက ကုဗတုံးကို သုံးပြီး စတင်ဆက်သွယ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ သူက သူ့ရဲ့ ဒရုန်းကို အသုံးပြုလိုက်တယ်။

'မင်္ဂလာပါ ကမ္ဘာလောကကြီး'

ပထမတော့ သတိထားမိဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဒရုန်းနဲ့ကျတော့ အဲဒါကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တဲ့ သတင်းစကားကို ပို့လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ်ပွားဆီကနေ မမြင်ရတဲ့ လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မှော်စွမ်းအင် နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အမြင်အာရုံနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ လှိုင်းလုံးက ကုဗတုံးဆီ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

သတင်းစကားကို စုပ်ယူလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကုဗတုံးက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို မှော်စွမ်းအင် နယ်ပယ်အတွင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ သဟဇာတကိုယ်ပွားတွေဆီကို ဦးတည်ပို့လွှတ်လိုက်တာပဲ။

'ဒါက... အချက်ပြလှိုင်းတစ်ခုလို လုပ်ဆောင်နေတာပဲ' လို့ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။

နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှု အနည်းငယ် လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက ကိုယ်ပွားတစ်ခုတည်းကိုပဲ ရည်ရွယ်ပြီး ပို့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင်တောင် သူ့ရဲ့သတင်းစကားတွေက ကိုယ်ပွားတွေအားလုံးဆီ ရောက်သွားနေမှန်း သူ သတိပြုမိသွားခဲ့တယ်။

'ကိုယ်ပွား နှစ်ခုကြားမှာပဲ ဆက်သွယ်လို့ရမယ့် သတင်းစကားပေးပို့တဲ့ စနစ်တစ်ခုကို ငါ ဖန်တီးနိုင်မလား'

[အဲဒါက... ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သဟဇာတကိုယ်ပွားရဲ့... မှော်ကျင့်စဉ်ကို... ပြောင်းလဲရလိမ့်မယ်...]

မိုက်ကယ်နဲ့ နိုဗာတို့က သူ့ရဲ့ကိုယ်ပွားတွေကို တစ်သားတည်း လုပ်ဆောင်နိုင်အောင် ပုံစံထုတ်ထားခဲ့ကြတာလေ။ သူတို့အားလုံးကြားမှာ ခွဲခြားမှု လုံးဝမရှိစေရဘူးဆိုပြီး မှော်ကျင့်စဉ်ထဲမှာကတည်းက အသေမှတ်သားထားတာဖြစ်လို့ သူတို့အားလုံးကြားက ဆက်သွယ်မှုက အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းနေရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။

ဒါက ကုဗတုံးရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်က သတင်းစကားကို စတင်ပို့လွှတ်သူအပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်ပြီး အလုပ်လုပ်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။

တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ သဟဇာတကိုယ်ပွားတွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုတည်းကိုသာ အသံမက်ဆေ့ချ်တွေ ပို့ဖို့ ရည်ရွယ်ထားမယ်ဆိုရင် ကုဗတုံးကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ လိုက်လုပ်မှာပေါ့။

'ဒါဆို... ကုဗတုံးရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်ကို စိတ်ကြိုက် ပြင်ဆင်လို့ရတာပဲ' လို့ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။

ချက်ချင်းပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေမြောက်မြားစွာက သူ့စိတ်ထဲကို ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တယ်။

'နိုဗာ... ငါတွေးနေတာကို မင်းရော တွေးမိလား'

[အင်း... ကိုယ်ပွားတွေအပေါ်မှာ... ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု... လုပ်ဖို့လေ...]

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မှော်ကျင့်စဉ် အသစ်တစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲကို လွှမ်းခြုံဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို သူ့ဆီ အမြန်လာဖို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ်ပွားရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်ရင်း လုံးဝအသစ်ဖြစ်နေတဲ့ မှော်ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုကို သူ စတင် အသက်သွင်းလိုက်တော့တယ်။

ချက်ချင်းပဲ ကိုယ်ပွားရဲ့ ခြေရင်းမှာ အစိမ်းရောင် မှော်စက်ဝန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ထူးဆန်းတာတစ်ခုက မှော်စက်ဝန်းထဲမှာ ရေးဆွဲထားတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်တွေနဲ့ စာသားတွေက ဒီကမ္ဘာမှာ အတွေ့ရများတဲ့ ရိုးရာမှော်စက်ဝန်းတွေနဲ့ လုံးဝ မတူတာပဲ။ အဲဒီအစား အရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ မတူညီတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်တုံးတွေကို ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ အလင်းရောင်တွေ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေတဲ့ မျဉ်းဖြောင့်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဆားကစ်ပြားတစ်ခုနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။

ကိုယ်ပွားရဲ့ အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံတွေ ပြောင်းလဲသွားတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းနဲ့အတူ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ လင်းလက်သွားခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ ပြန်ငြိမ်ကျသွားတယ်။

သူက နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားတစ်ခုကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ခုကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က ပထမဆုံးကိုယ်ပွားကို ရိုးရှင်းတဲ့ အချက်ပြတစ်ခု ပို့ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

အချက်ပြက ကုဗတုံးဆီ ရောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ သွားရမယ့်နေရာဆီကို ပြန်ကန်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

ရုတ်တရက်ပဲ ဒုတိယကိုယ်ပွားရဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းက အဖြူရောင် အလင်းတန်းနဲ့ လင်းလက်လာခဲ့တယ်။

သူက လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ဖျံကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အဲဒီမှာ သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းနဲ့ ရေးသားထားတဲ့ စာသားကတော့ 'မင်္ဂလာပါ ကမ္ဘာလောကကြီး :)' တဲ့လေ။

မိုက်ကယ်က ကိုယ်ပွားဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှု ရလဒ်တွေကို ကြည့်ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ။

ဘယ်လောက်ပဲ ရိုးရှင်းနေပါစေ အဲဒီ အပြုံးမျက်နှာလေးက ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကုဗတုံးရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်ကို သူ့ကို မြင်တွေ့ခွင့် ပေးလိုက်တာပဲ။

ဒီအရာဝတ္ထုက အသံကိုသာမက စာသားတွေနဲ့ ပုံရိပ်တွေကိုပါ ပို့လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေတာလေ။

ပြီးတော့ နိုဗာပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီဆက်သွယ်မှုက အကွာအဝေး ကန့်သတ်ချက်လည်း မရှိဘူး။

ဒါက ဝိုင်ယာလက်စ် စနစ်ပဲ။

တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ အရင်ကမ္ဘာက တခြားလူတစ်ယောက်ယောက်သာ ဒီအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရရင် ဒီကုဗတုံးအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေကို သူတို့ သိပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

နောက်ဆုံးတော့ မိုက်ကယ်က ချက်ချင်းစာပို့လို့ရတဲ့ စက်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တော့မှာပဲ။

သူ ဖုန်းတစ်လုံးကို ဖန်တီးနိုင်တော့မယ်လေ။

ကုဗတုံးက အင်တာနက်စနစ် လိုအပ်မှုကိုပါ အစားထိုးပေးနိုင်တယ်။ ကုဗတုံးက အင်တာနက်ပဲလေ။ အဲဒါက မိုက်ကယ် သဟဇာတနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ မတူညီတဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖုန်းတွေကိုပါ ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်တယ်။

သူက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားလာတာမို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိတော့တယ်။

'နိုဗာ... အဲဒါက ဖြစ်နိုင်လား'

[အဲဒါက... ဖြစ်နိုင်တယ်...]

ကုဗတုံးက ပေးပို့သူဆီက အချက်အလက်တွေအပေါ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေတာဖြစ်လို့ သဟဇာတ အရာဝတ္ထုရဲ့ ကုဒ်တွေကို သူ ပြောင်းလဲလိုက်နိုင်သရွေ့ သဘောတရားအရဆိုရင် မတူညီတဲ့ သတင်းစကားတွေကို ပေးပို့နိုင်မယ့် အက်ပ်တွေကိုပါ သူ ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။

ဒီအခြေအနေမှာတော့ Appတွေအတွက် ကုဒ်ဆိုတာက သဟဇာတ အရာဝတ္ထုအတွက် မှော်ကျင့်စဉ်ပဲလေ။

သူက ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်းထွက်သွားပြီး ငွေရှာနိုင်မယ့် ဒီပရောဂျက်အသစ်ကို စတင် ဖန်တီးချင်နေပြီပဲ။

* * * * * * * *