အခန်း (၈၀၃-၈၀၄)

အခန်း(၈၀၃)

မိုက်ကယ် ဒီအချိန်အထိ စမတ်ဖုန်းတစ်လုံး မဖန်တီးဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက လက်တွေ့မှာ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲနေလို့ပဲ။

ဖုန်းအတွက် ဟာ့ဒ်ဝဲလ်ဖန်တီးတာက လွယ်ကူတယ်။ ဒါပေမဲ့ အင်တာနက် ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းဝန်ဆောင်မှု မရှိရင် ဒါက ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ အဲဒီစနစ်တွေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ဆိုတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးတစ်ခုပဲ။

ဒါပေမဲ့ သေချာတာကတော့ သူ အနာဂတ်ရဲ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ အဲဒါကိုလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိခဲ့တယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်က တော်ဝင်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ လုပ်ချင်ခဲ့တာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် လျှပ်စစ်မီးလိုမျိုး စမတ်ဖုန်းတွေနဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာတွေရှိတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွက် လိုအပ်တဲ့ အဆောက်အအုံတွေ အားလုံးကို တည်ဆောက်နိုင်မယ်ဆိုတာ သူ သိထားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အန်စာတုံးကို ရှာတွေ့သွားတာက ဒီပြဿနာကို ချက်ချင်းပဲ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တယ်။

ဖန်တီးထားတဲ့ ဖုန်းတွေအားလုံးက အရာတစ်ခုတည်းဆီ ချိတ်ဆက်သွားမှာဖြစ်ပြီး သူတို့သာ လိုချင်ရင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကိုတောင် လွှမ်းခြုံနိုင်တဲ့ ကွန်ရက်ကျယ်ကြီးတစ်ခုကို ခွင့်ပြုပေးနိုင်မှာပဲ။

ပြီးတော့ ဒီဖုန်းက အန်စာတုံးနဲ့ ချိတ်ဆက်ဖို့အတွက် သဟဇာတ ကို လိုအပ်မှာဖြစ်လို့ သီအိုရီအရ စွမ်းအင်ကန့်သတ်ချက် မရှိနိုင်ဘူး။ သာမန်စမတ်ဖုန်းတွေလို အားသွင်းဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ အားပြန်သွင်းဖို့အတွက် လေထုထဲကနေ ဒါမှမဟုတ် သုံးစွဲသူဆီကနေ မှော်စွမ်းအင် ကို ရယူလိုက်ရုံပဲ။

သေချာတာကတော့ သဟဇာတ ကို ဗဟိုပြုပြီး ဖုန်းတစ်လုံးကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာ သူ သေသေချာချာ မသိသေးပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်ဆိုတဲ့ အသိလေးကတင် သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့တယ်။

သူက အန်စာတုံးဆီ တိုးသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

သူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ ဒီအန်စာတုံးကို သူနဲ့အတူ ယူသွားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဖုန်းတစ်လုံးစီတိုင်းကို အဲဒီထဲမှာ မှတ်ပုံတင်ဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။

'ဒါပေမဲ့ ဒါကို ငါ ဘယ်မှာထားရမလဲ'

အဲဒီထဲမှာရှိနေတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအားအရဆိုရင် သူက အခြေခံအားဖြင့် နျူကလီးယားဗုံးတစ်လုံးကို သူ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသလိုပဲ။ အမှားအယွင်း တစ်ချက်လေး လုပ်မိတာနဲ့ အဲဒါကြီး ပေါက်ကွဲသွားမလားဆိုတာ သူ မသိဘူး။ ပြီးတော့ သူ စမ်းသပ်လည်း မကြည့်ချင်ဘူး။

လောလောဆယ်တော့ သူ စဉ်းစားလို့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသောနေရာက သူ့ရဲ့ ဒရုန်း ထဲက ရေဂီယို ပဲ ဖြစ်တယ်။

လက်တစ်ဖက်က အန်စာတုံးကို ဘေးမှာကိုင်ထားရင်း ဒရုန်း ရဲ့ ကိုယ်ထည် ပေါ်က တံခါးပေါက်အသေးစားလေးကို သူ တွန်းဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူရော အန်စာတုံးပါ ရေဂီယိုထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။

သူက ဒရုန်း ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေအားလုံးကို ဖွင့်ဖို့အတွက် ခလုတ်တွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ ထိန်းချုပ်ခန်း ထဲကို ကျရောက်သွားခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ ပျံသန်းမှုအတွက် ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာဘေးမှာ အဓိက ရေဂီယိုထဲကို ထွက်သွားနိုင်တဲ့ အလိုအလျောက်ပွင့်တဲ့ တံခါးတစ်စုံ ရှိနေတယ်။

သူ တိုးသွားလိုက်တာနဲ့ တံခါးတွေ ပွင့်သွားပြီး လူသူမရောက်သေးတဲ့ တောင်စောင်းပေါ်က တောအုပ်ကြီးတစ်ခုရဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒီ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေး က စိမ်းလန်းတဲ့ သစ်ပင်တွေကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူး။ အပင်တွေကလွဲလို့ အထဲမှာ တခြား သက်ရှိသတ္တဝါတွေ မရှိဘူးလေ။

လောလောဆယ်တော့ ဘာမှလုပ်ဖို့ မလိုအပ်သေးတာကြောင့် ဒီ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေး နဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး။

ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက သူ ကိုယ်တိုင်အတွက် ဆောက်ထားတဲ့ တဲလေးတစ်လုံးပဲ။

သစ်သားတဲလေးထဲကို ရောက်သွားဖို့ သူ အချိန်သိပ်မယူလိုက်ရဘူး။ အထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ အနီရောင် ကတ္တီပါအခုအခံလေး ပါတဲ့ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

"အာ... ငါ့မှာ ဒါရှိတာကို မေ့နေတာ" လို့ သေတ္တာဆီ တိုးသွားရင်း သူက ပြောလိုက်တယ်။

အထဲမှာတော့ တောက်ပနေတဲ့ ဂလက်ဆီတစ်ခု မျောလွင့်နေတဲ့ ပုလဲတစ်လုံးကို သတိရစေမယ့် စက်လုံးပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရှိနေတယ်။

ဒါက နစ်စီ ကို ကူညီပေးခဲ့လို့ ကသူလူး သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့အရာပဲ။ ဒီအရာက ဘာအတွက်သုံးလဲဆိုတာ သူ သေချာ မသိခဲ့တာကြောင့် ဒါကို ဒီမှာ သိမ်းထားခဲ့တာကိုပါ သူ လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့တာ။

'ဒီနေရာက စွမ်းအားကြီးတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုကနေ ငါ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းတဲ့နေရာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်'

သူက ပတ်ဝန်းကျင်က တောအုပ်ထဲက သစ်သားကိုသုံးပြီး ဆင်တူတဲ့ သေတ္တာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ကာ ပုလဲဘေးမှာ ချထားလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် သူ ပြုလုပ်ထားတဲ့ အခွက်လေးထဲကို အန်စာတုံးလေးကို ညင်ညင်သာသာ ထည့်လိုက်တယ်။

အန်စာတုံးက ကတ္တီပါအခုအခံပေါ်ကနေ လက်မအနည်းငယ်လောက် လွင့်ပျံသွားပြီး သူ ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တုန်းကလိုပဲ စတင် လည်ပတ်နေခဲ့တယ်။

အန်စာတုံးက ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေတာကို မြင်တော့မှ သူ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တယ်။ လုံးဝ အသစ်ဖြစ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုထဲကို ထည့်လိုက်ရင် မနှစ်မြို့စရာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ အလကားသက်သက် စိုးရိမ်ခဲ့တာပဲ။

ပစ္စည်းနှစ်ခုစလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံတယ်ဆိုတာ သေချာသွားတော့မှပဲ တောအုပ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ထိန်းချုပ်ခန်း ထဲကို သူ ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။

ဖုန်းအကြောင်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်နေဆဲဖြစ်တာမို့ သူ ဒီနေရာကနေ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်သွားချင်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ထိန်းချုပ်ခန်းထဲကို ဝင်လိုက်ချိန်မှာပဲ သီးသန့်အခန်း ကို သူ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ မြင်လိုက်ရတယ်။

အမှောင်သစ်သား ကို သူ သတိရသွားတယ်။ တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အရမ်းအလုပ်များနေလို့ သူ့ရဲ့ စိုက်ခင်းဆီကို မသွားဖြစ်တာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ရှိနေပြီလေ။

သူက သီးသန့်အခန်း ဆီ အမြန်လှည့်သွားပြီး တံခါးဘေးက မော်နီတာတွေကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တယ်။

အတိုင်းအတာတွေအားလုံးက အစိမ်းရောင် ပြနေဆဲပဲ။ ဆိုလိုတာက အထဲက အပူချိန်၊ လေ၊ ရေ နဲ့ တခြားအရာအားလုံးက အမှောင်သစ်သား ကြီးထွားမှုအတွက် အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ ရှိနေဆဲဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

အဲဒီနောက် သူ့မျက်လုံးတွေက အထဲကို ကြည့်နေတဲ့ စီစီတီဗီ ကင်မရာဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။ ပုံရိပ်က လုံးဝ အမည်းရောင်ဖြစ်နေတယ်။

သူ့ရဲ့ အမှောင်သစ်သား စိုက်ခင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီလားဆိုပြီး စိုးရိမ်သွားကာ တံခါးအလယ်မှာရှိတဲ့ ဘီးကို အမြန်လှည့်ပြီး သော့ဖွင့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခပ်ဖွဖွလေး တွန်းလိုက်တာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ သီးသန့်အခန်း ထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရမှန်း သိလိုက်တယ်။

သူ့ခြေထောက်က စိုစွတ်နေတဲ့ မြေကြီးပေါ်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အခန်းတစ်ခုလုံးနီးပါးကို နေရာယူထားတဲ့ ထူထဲရှုပ်ထွေးနေတဲ့ သစ်ခေါက်သား ကြီးထွားမှုကြီးတွေ သူ့ကို ဝန်းရံထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စီစီတီဗီက အမည်းရောင်မျက်နှာပြင်ကိုပဲ ပြနေတာ မဆန်းပါဘူး။ အဲဒါက ပိတ်ဆို့ခံထားရတာကိုး။

ဒီထူထဲတဲ့ ကြီးထွားမှုတွေက သစ်ပင်တစ်ပင်လိုမျိုး နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး အမြစ်တွေနဲ့ အရွက်မရှိတဲ့ ထိပ်ဖျားတွေက အပြင်ဘက်ကို ဖြာထွက်နေကာ အခန်းထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ နေရာလပ်တိုင်းကို ယူထားကြတယ်။ အဲဒီနောက် အဲဒီ ထူထဲရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေက အလယ်မှာ သေးသွယ်သွားပြီး တစ်ခုလုံးကို သဲနာရီတစ်ခုလို မြင်ရစေတယ်။

'ဒါက... အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်သွားတာပဲ'

အရင်က သူဖတ်ခဲ့တဲ့ အမှောင်သစ်သား စမ်းသပ်ချက်တွေအရဆိုရင် အမှောင်သစ်သား တွေ အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်သွားတဲ့အခါ အမြစ်တွေလို ပြန့်နှံ့နေတဲ့ စပျစ်နွယ်ပင်လို ဖွဲ့စည်းပုံကြီးတွေ ကြီးထွားလာမယ်လို့ ဆိုတယ်။ အခု သူ ကြည့်နေတဲ့အရာကို အတိအကျ ပုံဖော်ထားတဲ့ ပုံကြမ်းတစ်ခုတောင် ရှိသေးတယ်။

'ဆိုလိုတာက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အမှောင်သစ်သား ကို ငါ နောက်ဆုံးတော့ ရိတ်သိမ်းလို့ ရပြီပေါ့'

မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့အတူ သူက ဖွဲ့စည်းပုံရဲ့ ဗဟိုကို ရောက်တဲ့အထိ မြေပြင်ပေါ်မှာ ရှုပ်ပွနေတဲ့ သစ်သားလို ထူထဲတဲ့ နွယ်ပင်တွေကို ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။

ဒီကြီးထွားမှုရဲ့ ပါးလွှာတဲ့ အလယ်ဗဟိုက သူ အစောင့်မျှော်ဆုံး သီးနှံကို ရရှိမယ့်နေရာပဲ ဖြစ်တယ်။

အခု သူ လုပ်ရမှာက အလယ်ကနေ ဖြတ်ချပြီး ပိုမည်းမှောင်တဲ့ အရောင်ရှိတဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ ပိုပါးလွှာတဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ နွယ်ပင်လေးတွေကို မမြင်ရမချင်း ထူထဲပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ သစ်သားလို နွယ်ပင်တွေကို ဖွင့်ကြည့်ဖို့ပဲ။

စာအုပ်ထဲမှာတော့ အမှောင်သစ်သား ရဲ့ ထုတ်ယူမှု လုပ်ငန်းစဉ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သိပ်မပြောထားဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ပထမပတ်လွန်တဲ့အထိတောင် အဲဒါကို အနိုင်နိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့ရတာကိုး။ ရိတ်သိမ်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်အထိ အလွန်အမင်း သိမ်မွေ့ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကိုပဲ ပြောထားခဲ့တယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ အမှောင်သစ်သား ကို မထုတ်ယူခင်မှာ ဒီနွယ်ပင်တွေ ကြီးထွားမှုအားလုံးကို မထိခိုက်စေရဘူး။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အမှောင်သစ်သား က နွယ်ပင်တွေထဲကနေ လုံးဝ ထွက်လာမှသာ သူ့ရဲ့ နာမည်ကြီးတဲ့ ခွန်အား၊ ခံနိုင်ရည်နဲ့ ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်းကို ရရှိတာလေ။ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာတော့ ဒါက အားနည်းနေသေးတာမို့ ဒီနွယ်ပင်တွေအတွင်းမှာရှိတဲ့ 'သေဆုံးမှု' မှန်သမျှက အမှောင်သစ်သား ဆီကို ကူးစက်သွားပြီး တစ်ခုလုံးကို ညစ်ညမ်းသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

ဒီအချက်တွေအားလုံးကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားရင်း သူက ထူထဲတဲ့ နွယ်ပင်တွေကြားကို သူ့လက်တွေကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုမှ မပြတ်ရှသွားအောင် သတိထားကာ အဲဒါတွေကို စတင် ဆွဲခွဲလိုက်တော့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ အထဲက မည်းမှောင်ပြီး ကြိုးလို ပါးလွှာတဲ့ နွယ်ပင်လေးတွေကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။

သူက လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မြန်ဆန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့တာပဲ။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၇)

အခန်း(၈၀၄)

လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ မိုက်ကယ်က ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ... ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။

သူ့ရဲ့လက်တွေက အရိုးရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မျက်နှာပြင်ကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် ရေခဲရိုက်ခံထားရသလို ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ထဲကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပဲ။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားတဲ့အခါ ဒီလို ခဏတာ ရပ်တန့်နေမှုလေးက ပုံမှန်အခြေအနေကနေ နည်းနည်းလေး ထူးဆန်းတဲ့ဘက်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

"ဟားဟားဟား သမိုင်းရူးသွပ်သူတွေက တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ" လို့ ဇိုဗီရုက အော်ပြောလိုက်တယ်။ သူ့အတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသလိုမျိုး ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ကို အရူးအမူး စွဲလမ်းနေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကလွဲပြီး ဘာကိုမှ မမြင်ခဲ့ရဘူး။

ကာတာရီနာက မိုက်ကယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့မျက်လုံးတွေဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။

တကယ်တော့ ဒါက သူမအတွက် ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ရဘူး။ သူမရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက အရေးကြီးတဲ့ သမိုင်းဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုကို လေ့လာဖို့ အလုပ်များနေတဲ့ အချိန်တိုင်း ဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်နေတာကို သူမ မြင်ဖူးခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ ကီယိုက သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်တာမို့ သူ့ဖခင်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လေ့လာမှုအမူအကျင့်တွေကို အမွေဆက်ခံထားတယ်လို့ ပြောရင်လည်း လွန်မယ်မထင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေမှာ ထူးဆန်းတာတစ်ခု ရှိနေပြီး ပိုအရေးကြီးတာက သူ ဘာမှ ဆက်မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေတာပဲ။

သူ့မျက်လုံးတွေက တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်တန့်နေပြီး သူ့အကြည့်တွေက ခပ်ဝေးဝေးဆီကို ဖြတ်သန်းကြည့်နေသလိုပဲ။ သူက ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ကို တကယ်ကြည့်နေတာမဟုတ်ဘဲ ငေးမောနေတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေတယ်။

"သူ ဒီလောက် သတ္တိရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး" လို့ ဇိုဗီရုက ပြောလိုက်တယ်။ "ငါတောင် ပထမဆုံး ထိလိုက်တုန်းက နည်းနည်း စူးခနဲ ဖြစ်သွားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက နည်းနည်းလေးတောင် မတွန့်သွားဘူး ဟားဟားဟားဟား"

ကာတာရီနာရဲ့ မျက်ခုံးတွေ မြင့်တက်သွားခဲ့တယ်။ "စူးခနဲ ဖြစ်သွားတယ် ဟုတ်လား"

"ဒီ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ကို ထိတဲ့သူတိုင်း သွေးအစုပ်ခံရလိမ့်မယ်" လို့ ဇိုဗီရုက ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "ဒါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် အဲလိုမျိုး တစ်ခုခုပဲ"

ကာတာရီနာက သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ပုံမှန်အတိုင်း ထိန်းထားပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ သူမ တော်တော်လေး လန့်ဖျပ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အဖွဲ့အစည်းက ရှေးဦးခေတ်ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်မြောက်မြားစွာကို စုဆောင်းနေခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီခေတ်က ပစ္စည်းတစ်ခုခုနဲ့ ထိတွေ့မိသူတိုင်းရဲ့ သွေးကို 'စူးခနဲ' စုပ်ယူသွားပြီဆိုရင် အဲဒါတွေက အမြဲတမ်း အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ မှော်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေတတ်တယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့မှာ သဲလွန်စတစ်ခုပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါက သဟဇာတ ပဲ။ ဒါက သွေးကနေတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းပြီး မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော စွမ်းအားဖြစ်တယ်။

ပြီးတော့ နေရာတင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ မိုက်ကယ်ကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

သူ့ရဲ့ အဝေးဆီကို ငေးမောနေတဲ့ အကြည့်တွေ၊ သူ့ရဲ့ ငြိမ်သက်နေမှုတွေက... သူ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရနေတာများ ဖြစ်နိုင်မလား။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြောင်းလဲမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုခု ရှိမလားဆိုပြီး မိုက်ကယ်ကို သူမ စတင်ကြည့်ရှုလိုက်ချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းနဲ့ မသိမသာ လက်သွားခဲ့တယ်။

သူမက သူ့ကိုရော သူ ကိုင်ထားတဲ့ အရိုးကိုပါ သေချာ စကင်ဖတ် ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ သန္ဓေဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်စဉ်နဲ့တောင် သူမ ထူးခြားတာ ဘာတစ်ခုမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရဘူး။

သူမ မှားနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

တကယ်လို့ သူနဲ့ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ကြားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေတယ်ဆိုရင် သူမ ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မြင်တွေ့ရမှာပဲလေ။

အဲဒီလိုနဲ့ သူမရဲ့ သံသယတွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ 'ကီယို' က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပါမောက္ခရဲ့ ခြေရာကို နင်းပြီး ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ထဲ စိတ်နစ်ဝင်လွန်းသွားလို့ ဘယ်နေရာကိုမှန်းမသိ ငေးမောနေတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေတာပါ။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခု သူမရဲ့ စိတ်ထဲကနေ လွတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါက သန္ဓေဝိညာဉ် အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေတဲ့ အရိုးထဲက စွမ်းအားတွေက အပြင်ဘက်ကို ဘယ်လိုလှုပ်ရှားမှုမျိုးမှ မပြဘဲ တက်တက်ကြွကြွ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေပဲ။

ဒီလို စွမ်းအားမျိုးက သူမရဲ့ လက်ရှိ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတာမို့ ဒါကို သူမ ဘယ်တော့မှ တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒါက ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ကို သာမန် အရေးပါမှုလောက်ကနေ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်အထိ ပြောင်းလဲသွားစေလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ သူမက မိုက်ကယ်ဆီ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့ကို သတိဝင်လာအောင် ပုတ်ဖို့ သူမရဲ့ လက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ချိန်မှာပဲ အတွင်းဘက်မှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတဲ့ တံခါးခေါက်သံတစ်ခုကို သူတို့ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်တယ်။

ဇိုဗီရုနဲ့ ကာတာရီနာ နှစ်ယောက်စလုံးက မျှော်စင်ရဲ့ အဝင်ပေါက်ဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတဲ့အထိ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုကာ ရွှေတွေ၊ ကျောက်မျက်ရတနာပုံ အများကြီးကို ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုလိုက်ကြတယ်။

ဇိုဗီရုရဲ့ နဂါးမျှော်စင် ရှေ့ဘက် လှေကားထစ်တွေပေါ်မှာ ခါးကုန်းကုန်းနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ မျက်နှာထားရှိတဲ့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တယ်။

"ဘာစတီယန် လား" လို့ ဇိုဗီရုက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ရှုပ်ထွေးနေမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနဲ့အတူ အသံထွက် ရေရွတ်လိုက်တယ်။

သူက ရွှေပုံတွေအပေါ်ကနေ ပျံသန်းသွားပြီး တံခါးဆီကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့တယ်။

ကာတာရီနာက ဇိုဗီရုရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါက ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် အလွန် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။

သူမ သိရမှ ဖြစ်မယ်။

ဒါကြောင့် သူမက နဂါးရဲ့ ရတနာသိုက်ပေါ်ကနေ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားဖို့ လှည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ထွက်တဲ့ ပေါ်တယ်ဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။

သူမ မထွက်သွားခင်မှာ နေရာမှာတင် ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးက ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ မိုက်ကယ်ကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူမက ပေါ်တယ်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။

အပြင်ဘက်ကို ရောက်တာနဲ့ ဇိုဗီရုနဲ့ ဘာစတီယန် တို့ အချင်းချင်း စကားပြောနေကြတာကို သူမ တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ" လို့ သူမက တော်တော်လေး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မေးလိုက်တယ်။

ဇိုဗီရုက စိတ်ထဲထားပုံမရဘဲ "ဒါ ဘာစတီယန် တဲ့၊ တော်ဝင်တိုက်ကြီးမှာရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူပေးရတဲ့ ငါ့ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းပဲ" လို့ ဖြေလိုက်တယ်။

နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တွေမှာ အစေခံတွေ ရှိတာက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်တာမို့ ကာတာရီနာ အံ့ဩမသွားခဲ့ဘူး။

"သခင် ဇိုဗီရု... သခင့်ရဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာ နည်းနည်း ရှိနေပုံရတယ်" လို့ ဘာစတီယန် က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့လက်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"အိမ်နီးချင်းတွေ"

ဇိုဗီရုက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်တွေက အလယ်မှာရှိတဲ့ မတူညီတဲ့ နဂါးမျှော်စင်တွေဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ "သူတို့က ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"သူတို့က... သူတို့ နောက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားကြပြီ သခင်"

ဇိုဗီရုရဲ့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ အနီရောင် မျက်ခုံးတွေ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အပြုံးက ပိုကျယ်လာခဲ့တယ်။ "ဟို ဟိုး... သူတို့ နောက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားတယ် ဟုတ်လား၊ မင်း သေချာရဲ့လား"

ဘာစတီယန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်ပါတယ် သခင်... အဲဒါ နောက်ထပ် အရိုးတစ်ခုပါ"

ဒီတစ်ခါတော့ ကာတာရီနာက သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းထဲကို မဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ "နောက်ထပ် အရိုးတစ်ခု ဟုတ်လား၊ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်... အဲဒါ နောက်ထပ် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် တစ်ခုများလား"

သူမက သူမရဲ့ တကယ့် ခံစားချက်တွေကို မျက်နှာပေါ်မှာ မပေါ်လွင်စေပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ ပိုပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့တယ်။

တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ နယူးစပါတာ နဲ့ လုပ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စက သူတို့ ပထမဆုံး တွေးထားတာထက် အများကြီး ပိုရှုပ်ထွေးလာနေပြီ။

တကယ်လို့ ဘာစတီယန် ပြောတာသာ အမှန်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် တစ်ခုကို သူတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်ဆိုရင် အဲဒါကို ရယူဖို့က သူမအတွက်လည်း အလွန် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီမှာ တိုးတက်ပြောင်းလဲနေမှုတွေကို အမီလိုက်နိုင်ဖို့ သူမတို့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းအနေနဲ့ နယူးစပါတာ မှာ နောက်ထပ် အဖွဲ့ဝင်တွေကို ပိုပြီး စေလွှတ်ထားရလိမ့်မယ်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း နောက်ကျသွားပြီ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဘာစတီယန် ရာ... ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်အပေါ် ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုက လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ၊ ငါ့အတွက် နောက်ထပ်တစ်ခု မလိုအပ်တော့ဘူး"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် ကာတာရီနာက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်တယ်။

"ရှင် မလိုချင်ရင် ငါ ယူမယ်"

ဇိုဗီရုက သူမကို လက်ခါပြလိုက်တယ်။ "ရပါတယ်... ရပါတယ်... ဘာစတီယန်... ပါမောက္ခရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း သိထားတာတွေကို ပြောပြလိုက်ပါဦး"

ဘာစတီယန် က ကာတာရီနာဘက်ကို လှည့်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်တယ်။ "သခင်မ... ပြောရတာတော့ ကံမကောင်းပေမဲ့ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကလေ... ပြောရရင်တော့ သူက သခင် ဇိုဗီရုလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တွေက ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းတတ်တဲ့ အကျင့် ရှိကြတယ်လေ။

ကျွန်တော့်သခင်ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုနဲ့ မတူတာက ဒီနဂါးမျိုးနွယ်ဝင်က ကမ္ဘာ့ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် တော်တော်လေး အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတတ်တယ်။ သူတို့က ဆက်သွယ်ရခက်ပြီး ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို ငြင်းပယ်လွှတ်လိုက်မှာပဲ"

ဇိုဗီရုက လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။ "ငါက သဘောထားကြီးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ရိုးရိုးလေး ပျင်းနေရုံသက်သက်ပဲ"

ကာတာရီနာက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ပိုသိရအောင် ဘာစတီယန် ကို ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် မေးမြန်းနေခဲ့တယ်။ "ဒါဆို သူတို့ကို ငါတို့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲ"

"ဒါက ခက်ခဲလိမ့်မယ်" လို့ ဘာစတီယန် က ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်တို့ အခု ပြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဒီနဂါးမျိုးနွယ်ဝင်နဲ့ စကားပြောခွင့်ရဖို့ အဖွဲ့အစည်း အများအပြားက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံး ကျရှုံးကြလိမ့်မယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တွေရဲ့ အလေ့အထတွေကို မသိကြဘူးလေ။ သူတို့ကို ဆက်သွယ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ဆောင်တစ်ခုခု ပေးရလိမ့်မယ်"

ကာတာရီနာက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ကြွားတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ သူမက ဇိုဗီရုနဲ့ တခြား နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်တွေနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အဆင့်တူလောက်မှာ ရှိနေတာပဲ။ ဒီနဂါးမျိုးနွယ်ဝင်နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရဖို့ဆိုရင် သူမစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ အလွန်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ အများကြီး သူမဆီမှာ ရှိနေတယ်။

"ဒါက ဘယ်လို အဖိုးတန် ကျောက်မျက် ဒါမှမဟုတ် မှော်ဝင်ပစ္စည်းမှ မဟုတ်ဘူး" လို့ ဘာစတီယန် က ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒါက လူတစ်စုပါ၊ ဒီ နဂါးမျိုးနွယ်ဝင်က နတ်မျိုးနွယ်တွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုတချို့ ရှိနေတယ်"

သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကာတာရီနာရဲ့ ပခုံးတွေက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ ကျဆင်းသွားခဲ့တော့တယ်။

* * * * * * * *