အခန်း ၉၀၀
Vol. 76 Ch. 900
အပိုင်း (၉၀၀)
တာယင် ဘုရင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာမြို့တော်၏ ခေါင်းဆောင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
‘ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။ တာယင် ဘုရင်က မနက်ဖြန် စစ်တပ် အားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ သူတို့ ဘယ်လမ်းကို ရွေးကြမလဲ။’
“လုံးဝ ထွက်မတိုက်နိုင်ဘူး။ ကျုပ်တို့ရဲ့ မြို့ရိုး အပိုင်းကြီး တစ်ခု ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ် ဆိုပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ခိုင်ခံ့တဲ့ မြို့ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခံတပ်တွေ ရှိနေပါသေးတယ်။ ကျုပ်တို့ရဲ့ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သိန်းဂဏန်းလောက်ဟာ မြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး အပြည့်အဝ ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။
အကယ်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ စစ်တပ်တွေ မြို့ကို လာတိုက်ရင် သူတို့ကို ကြီးမားတဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ စစ်တပ် အားလုံး ထွက်တိုက်မယ် ဆိုရင် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိတဲ့ သဲကန္တာရမှာ ဘာအကာအကွယ်မှ မရှိဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ ကျည်ဆန်မိုး၊ အမြောက်ဆန်မိုးတွေကို ဘယ်လို ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒါကြောင့် တာယင် ဘုရင်ဟာ လုံးဝ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာပါ။”
“ဟုတ်တယ်။ တာယင် ဘုရင်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အရမ်း ရှင်းလင်းပါတယ်။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပါပဲ။ သူက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ သိုင်းသမား သိန်းဂဏန်းလောက်ကို စတေးပြီး တာ့ယန် အင်ပါယာမှာ နေရာ တစ်နေရာ ရဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။ သူနဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆွေမျိုးတွေလေ။ တာ့ယန် အင်ပါယာကို လက်နက်ချပြီးရင် သူက တာယင် ချင်ဝမ် ဆက်ဖြစ်နေအုံးမှာပဲ။”
ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်က ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့... သူက စစ်တပ် အားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်တိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလေ။ အနည်းဆုံးတော့ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ကို ခေါ်သွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲနိုင်လောက်တယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား စစ်သည် သိန်းဂဏန်းလောက် ဆုံးရှုံးသွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကုန်းစွန်းယန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံအတွက်... သူ့ကို ဖမ်းလိုက်။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ လူတိုင်း လေအေး တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိကြ၏။
‘တာယင် ဘုရင်ကို ဖမ်းမယ်။ သူက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံဧကရာဇ်ရဲ့ ဆက်ခံသူလေ၊ မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား လို့တောင် ဆိုလို့ ရတယ်၊ ပြီးတော့ ပထမဆုံး ချင်ဝမ် လည်း ဖြစ်တယ်။ သူ့ကို ဖမ်းတယ် ဆိုတာက ပုန်ကန်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။’
ကုန်းစွန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က ဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့ အထူး ကိုယ်စားလှယ်ပါ။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံအတွက်၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီး အတွက် ဆိုရင် ဘယ်လို တာဝန်မျိုးကိုမဆို ကျုပ် ယူရဲပါတယ်။”
လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။
ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ဒီနောက်ပိုင်း ရန်သူနဲ့ ပူးပေါင်းတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ တာယင် ဘုရင်က သံသယ အများဆုံး ဖြစ်နေတာပဲ။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံအတွက်၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီး အတွက် ဘယ်သူမှ မိစ္ဆာနိုင်ငံ ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို မထိခိုက်စေရဘူး။ တာယင် ဘုရင်ကို ဖမ်းလိုက်။”
ထို့နောက် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။
ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “မိစ္ဆာနိုင်ငံ အတွက် အရာအားလုံးပဲ။ တာယင် ဘုရင်ကို ဖမ်းလိုက်။”
ထိုနေရာရှိ ခေါင်းဆောင် သုံးဦးစလုံးသည် ဆန္ဒ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားကြပြီး တာယင် ဘုရင်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖမ်းဆီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များမှာ တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။
မနက်ဖြန်တွင် တာယင် ဘုရင်သည် အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား စစ်သည် သိန်းဂဏန်းခန့်နှင့် အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေ သိန်းဂဏန်းခန့်ကို တကယ် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ သွားဆင်နွှဲကာ သူ၏ အမြောက်များဖြင့် အားလုံး သေဆုံးသွားအောင် လုပ်ဆောင်မည် ဆိုပါက မိစ္ဆာမြို့တော် အတွက် လုံးဝ ပျက်စီးခြင်း ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်သွားမှာဖြစ်သည်။
သို့ပေမည့် ဖမ်းဆီးသည်ဟု မပြောဘဲ အကျယ်ချုပ် ချထားသည်ဟုသာ ပြောရမည်ဖြစ်ပြီး ပိုမို ကြီးမားအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သလို တစ်မြို့လုံး သိအောင်လည်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝ ထိခိုက်သွားစေပေလိမ့်မည်။
တာယင် ဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဆွေမျိုးများကို ဓားစာခံ အဖြစ် အသုံးပြုကာ တာ့ယန် အင်ပါယာ စစ်တပ် မြို့ကို မတိုက်အောင် တားဆီးခြင်းသည် သူတို့ စဉ်းစားနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။
နန်းဆောင် တစ်ခု အတွင်းတွင် တာယင် ဘုရင် အိပ်စက်နေ၏။
ရုတ်တရက် ခြေသံ တစ်ခု ဝင်လာ၏။ သူ၏ ယုံကြည်ရသော အတွင်းလူ ဖြစ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဘုရင်ကြီး... ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်၊ အထူး ကိုယ်စားလှယ် ကုန်းစွန်းယန် တို့ လျှို့ဝှက် လာရောက်ပြီး ဘုရင်ကြီးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စ ရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်။”
တာယင် ဘုရင်က ပြောလိုက်၏။ “သူတို့ကို ဝင်ခိုင်းလိုက်။”
အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး အမည်းရောင် အရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်လာကြသည်။
တာယင် ဘုရင်က မေးလိုက်၏။ “ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်၊ အမတ်ကြီး ကုန်းစွန်းယန်... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။”
အထူး ကိုယ်စားလှယ် ကုန်းစွန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။ “တာယင် ဘုရင်... ကျုပ်တို့နဲ့ တစ်ခေါက်လောက် လိုက်ခဲ့ပေးပါ။”
တာယင် ဘုရင်က မေး၏။ “ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။”
အထူး ကိုယ်စားလှယ် ကုန်းစွန်းယန်က ဖြေသည်။ “မြေအောက် သန့်ရှင်းသော နန်းဆောင် ကိုပါ။ အဲဒီမှာ ဧကရာဇ်မင်းကြီး ရဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော် ရှိပါတယ်။ ကျုပ်တို့ လေးယောက် အတူတူ သွားဖွင့်ရမှာပါ။”
တာယင် ဘုရင်က သံသယ ဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ခမည်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော်ဟုတ်လား။ ကျုပ် ဘာလို့ မသိရတာလဲ။”
ကုန်းစွန်းယန်က ဖြေသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းကြီး ရဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော်ပါ။ မိစ္ဆာမြို့တော်ကို လာတိုက်ခံရပြီး အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အချိန်ကျရင် သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော်ကို ဖွင့်လို့ ရပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။”
တာယင် ဘုရင်က ထပ်မေး၏။ “ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်း… ဘာဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်းလဲ။”
ကုန်းစွန်းယန်က ဖြေသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းကြီးဟာ အရမ်း တော်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒီနေ့ ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စတွေကို သူ သေချာပေါက် ကြိုသိနေမှာပါ။ အဲဒါကြောင့် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ အခု မိစ္ဆာမြို့တော် ဟာ အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေမှာ ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဧကရာဇ်မင်းကြီး ရဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော်ကို ဖွင့်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပါပြီ။ ပြီးတော့ ဒီလျှို့ဝှက် အမိန့်တော်ကို ဘုရင်ကြီး တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖွင့်လို့ ရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘုရင်ကြီးက မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်နေလို့ပါ။”
တာယင် ဘုရင်က သဘောတူလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ကျုပ်တို့ အခုပဲ အတူတူ သွားဖွင့်ကြတာပေါ့။”
ထို့နောက် တာယင် ဘုရင်သည် ခေါင်းဆောင် သုံးဦးနှင့်အတူ မြေအောက် သန့်ရှင်းသော နန်းဆောင်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
လူလေးဦးသည် ကိုယ်ပိုင် သော့များကို အသီးသီး ထုတ်ယူကာ မြေအောက် လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လိုက်ကြ၏။
မြေအောက် လမ်းကြောင်း အတိုင်း တောက်လျှောက် လျှောက်သွားသည်၊ ဝင်ရောက်သွားသည်၊ ဝင်ရောက်သွားသည်။
မြေအောက် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် အနက်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အရှေ့တွင် တံခါး တစ်ပေါက် ရှိ၏။
ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်နှင့် တာယင် ဘုရင် နှစ်ဦး ရှေ့တိုး၍ တံခါးကို အတူတကွ ဖွင့်လိုက်ရာ မြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဤနေရာတွင် ခေါင်းတလားလွတ် တစ်ခု ရှိသည်။ ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်က ကြိုတင် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း အသုံးမပြုခဲ့ပေ။
ယခင် ဧကရာဇ်များသည် ထိုသို့ပင်ဖြစ်ကြပြီး ကိုယ့်အတွက် သင်္ချိုင်းဂူကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတတ် ကြသည်။
ကုန်းစွန်းယန်က ပြောလိုက်၏။ “တာယင် ဘုရင်... ဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော်က ဒီခေါင်းတလားထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဖွင့်ပြီး ဖတ်ပြပါ။”
တာယင် ဘုရင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှေ့တိုးကာ ကျောက်ခေါင်းတလား၏ အဖုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
ကျောက်ခေါင်းတလား အတွင်းတွင် တကယ်ပဲ သေတ္တာ တစ်လုံး ရှိနေပြီး ရွှေရောင် လင်းလက်နေသော သေတ္တာ တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ တာယင် ဘုရင် ရှေ့တိုးကာ သေတ္တာကို ယူထုတ်လာခဲ့၏။
လူတိုင်း ချက်ချင်း ခါးညွှတ်လိုက်ကြပြီး အလွန် ရိုသေသော ပုံစံကို ပြသလိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဤသေတ္တာ အတွင်းတွင် ဧကရာဇ်မင်းကြီး၏ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။
တာယင် ဘုရင်သည် သေတ္တာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းတွင် တကယ်ပဲ အမိန့်တော် တစ်စောင် ရှိနေသည်။
ချက်ချင်းပဲ ထိုနေရာရှိ ခေါင်းဆောင် သုံးဦးစလုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။
‘ဒါက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော်ပဲ။ အကြံဉာဏ် အိတ်လေး တစ်ခုလိုပဲ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် မိစ္ဆာမြို့တော်ရဲ့ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ တာ့ယန် အင်ပါယာ စစ်တပ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မလား။ အဲဒါဆိုရင် အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းနေပြီ။’
တာယင် ဘုရင်သည် လျှို့ဝှက် အမိန့်တော်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖတ်ပြရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့ပေမည့် အမိန့်တော်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက်မှာ အတွင်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး စာလုံး တစ်လုံးမှ မရှိဘူး ဆိုသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပဲ သူ ခေါင်းမူးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်လာကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ‘ဒီအထဲမှာ အကြံအစည် တစ်ခု ရှိနေတယ်။’
တာယင် ဘုရင်က အက်ကွဲသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့... ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ပုန်ကန်ချင်တာလား။”
ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ကျောက်ခေါင်းတလားကို မှီထားလိုက်ရ၏။
ဤအချိန်တွင် ကုန်းစွန်းယန် ခေါင်းမော့လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တာယင် ဘုရင်... ကျုပ်တို့ကို လုံးဝ အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျုပ်တို့ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံအတွက်ပါ၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီး အတွက်ပါ။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ အင်အားလေးကို ခင်ဗျား ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှာကို ကျုပ်တို့ ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူး။ “
ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “တာယင် ဘုရင်... နောက်ပိုင်း ရှင် ဒီမြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာပဲ ကောင်းကောင်း အနားယူနေလိုက်ပါ။ မိစ္ဆာမြို့တော်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင် ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ဓားစာခံအဖြစ် သုံးပြီး သူ မြို့ကို မတိုက်အောင် ကျွန်မတို့ တားဆီးမယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ယုတ်မာပြီး အောက်တန်းကျပါစေ ကျွန်မတို့ ဂရုစိုက်နေလို့ မရတော့ဘူး။”
ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ်က အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ပြောသည်။ “ကျုပ်တို့က မူလတည်းက အမှောင် အင်ပါယာပဲလေ။ လူ့ကျင့်ဝတ်တွေကို သွားဂရုစိုက်နေရင် အရမ်း ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလား။”
ခေါင်းဆောင် သုံးဦး စကားပြောပြီးနောက် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာကာ တာယင် ဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ကျောက်ခေါင်းတလား အတွင်းတွင် ပိတ်လှောင်ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။
သို့ပေမည့် ထိုအချိန်မှာပဲ တာယင် ဘုရင် မတ်မတ် ပြန်ရပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပဲ ကျုပ်ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ တကယ်ပဲ ကျုပ်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရဲတယ်ပေါ့။”
ထို့နောက် တာယင် ဘုရင်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “လူတွေ လာကြ... ဒီတာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ သစ္စာဖောက် သုံးယောက်စလုံးကို အားလုံး ဖမ်းလိုက်စမ်း။ “
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ ခေါင်းဆောင် သုံးဦး၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထို့နောက် အင်အားကြီးမားသော သိုင်းသမား ရာပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ထို့နောက် ဤလူများသည် ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်နှင့် ကုန်းစွန်းယန် တို့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားကြ၏။
ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် မိစ္ဆာမြို့တော် အတွင်း၌ ပြည်တွင်းစစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ရာ တကယ်ကို နောက်ဆုံးနေ့ ရောက်လာတော့မှာဖြစ်သည်။
မိုးလင်းချိန်တွင် တာယင် ဘုရင်သည် မြေအောက် လမ်းကြောင်း အတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး ဗဟို ခန်းမကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။
ဤအချိန်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်နှင့် မြို့စား ဆယ်ဂဏန်းခန့်တို့သည် ခန်းမကြီး အတွင်း၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်နှင့် အခြားသူများ မဟုတ်ဘဲ တာယင် ဘုရင် ထွက်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ လူတိုင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြ၏။
တာယင် ဘုရင်က ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဘာကို မြင်ချင်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ စောင့်နေတဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ လူတိုင်း အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကြ၏။
ထို့နောက် တာယင် ဘုရင်က လက်ထဲရှိ အမိန့်တော်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခမည်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော် ရှိပါတယ်။ စစ်ပွဲ ကာလအတွင်း တာယင် ဘုရင်က မိစ္ဆာမြို့တော်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စစ်သေနာပတိ ဖြစ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူ မကျေနပ်တာ ရှိလဲ။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤအမိန့်တော်က တကယ် ရှိသလား။ ဤအချက်ကို လူတိုင်း မသိရှိကြပေ။
သို့ပေမည့် မြေအောက် အမှောင် သန့်ရှင်းသော နန်းဆောင်မှ ထွက်လာသူမှာ တာယင် ဘုရင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းဆောင်များ မထွက်လာကြကြောင်းကို လူတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။
အနိုင်ရသူက ဘုရင်၊ ရှုံးနိမ့်သူက သူပုန် ဖြစ်ပြီး တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံသည် ပို၍ပင် လက်တွေ့ကျသည်။ ထို့အပြင် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းက မရှိခြင်းထက် ပိုကောင်း၏။
“နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့ မိစ္ဆာမြို့တော်ရဲ့ အာဏာ အားလုံးကို ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း ချုပ်ကိုင်မယ်၊ အားလုံး ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား။”
တာယင် ဘုရင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တာ့ယန် အင်ပါယာကို ကျုပ် သေချာပေါက် အဆုံးအထိ တိုက်ပွဲဝင်သွားမယ်၊ အဆုံးအထိ ခုခံသွားမယ် ဆိုတာကို အားလုံး စိတ်ချပါ။”
ထိုနေရာရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဆယ်ဂဏန်းနှင့် မြို့စား ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် ထပ်မံ၍ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။
လူတစ်ယောက်က ဦးဆောင်ပြီး ဒူးထောက်လိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော လူများလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။
တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ အကြောက်ဆုံး အရာမှာ ခေါင်းဆောင် မရှိဘဲ စွမ်းအား တူညီသော ခေါင်းဆောင် အချို့က အသေအကျေ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး အောက်ခြေရှိ လူများကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိပါက လူတိုင်းက နာခံကြမှာဖြစ်၏။
တာယင် ဘုရင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “ယဇ်ပုရောဟိတ် အားလုံး၊ မြို့စား အားလုံး၊ ကိုယ့်စစ်တပ်တွေကို စုစည်းပြီး တာ့ယန် အင်ပါယာနဲ့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲဖို့ ပြင်ဆင်ကြ။”
“ဘုရင်ကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်။” ထိုနေရာရှိ လူဆယ်ဂဏန်းခန့် ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။