အခန်း ၉၀၁
Vol. 76 Ch. 901
အပိုင်း (၉၀၁)
တာယင် ဘုရင်သည် မြေအောက် အကျဉ်းထောင် တစ်ခုသို့ သွားရောက်ခဲ့၏။ ဤနေရာတွင် ယွင်ယောင်၏ ဇနီး ဖြစ်သော သူ၏ သမီးတော် မင်းသမီး ယင်ကျုးကို အကျဉ်းချထားသည်။
“ခမည်းတော်...”
တာယင် ဘုရင် ဝင်လာပြီး ထိုင်လိုက်၏။
“ယင်ကျုး... တကယ်တော့ မင်းက နောက်ထပ် အသွင်ပြောင်းမှု တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့သာ လိုအပ်ပြီး အခုထက် အများကြီး ပိုပြီး အင်အားကြီးလာနိုင်ပါတယ်။”
တာယင် ဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို တားဆီးခဲ့တယ်။”
မင်းသမီး ယင်ကျုးက ပြော၏။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမီးရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ အသိဉာဏ်က လုံလောက်အောင် မခိုင်မာသေးလို့ပါ။ ဆက်ပြီး အသွင်ပြောင်းသွားရင် လူ့သဘာဝတွေ ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။”
တာယင် ဘုရင်က ပြောသည်။ “တကယ်တမ်းတော့ နုဧကရာဇ်ရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက အရမ်း အဓိပ္ပာယ် ရှိပြီး အရမ်း အသုံးဝင်တဲ့ အရာတွေပါ။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့...”
တာယင် ဘုရင်သည် ချက်ချင်း အကြောင်းပြချက်ကို မပြောပြနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။
မင်းသမီး ယင်ကျုးက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဘဝကို အပြည့်အဝ ဖြတ်သန်းပြီးတဲ့သူတွေ လေ့လာဖို့ပဲ သင့်တော်ပါတယ်။”
တာယင် ဘုရင်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီသဘောမျိုးနဲ့ ဆင်တူလောက်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင် ဒီသင်ယူတဲ့ အချိန်ကာလကို အဆက်မပြတ် ဆန့်ထုတ်ဖို့ လိုအပ်ပြီး နှစ်ရာချီ၊ ထောင်ချီ အချိန်ယူပြီး ဒီလမ်းကို ဖြတ်လျှောက်ရမှာပါ။ နှစ်ဆယ်ဂဏန်းလောက်နဲ့ ဖြတ်လျှောက်ဖို့ ကြိုးစားလို့ မရပါဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် လူတွေက လုံးဝ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ သမီးနဲ့ သား ကလည်း ဒီဘက်က အရာတွေကို လေ့လာနေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သင်ယူတဲ့ နည်းလမ်းကတော့ နည်းနည်း ကွာခြားပါတယ်။”
မင်းသမီး ယင်ကျုးက မေးလိုက်သည်။ “ဘာကွာခြားတာလဲ။”
တာယင် ဘုရင်က ပြန်မေးသည်။ “ဗုဒ္ဓတရား အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဆရာတော် တစ်ပါးနဲ့ သတ်ဖြတ်မှု အဆုံးအစမရှိတဲ့ မိစ္ဆာ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ကြားမှာ ဘာကွာခြားချက် ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။”
မင်းသမီး ယင်ကျုးက ဖြေ၏။ “အပြင်ပန်း အရတော့ ဘာမှ ကွာခြားချက် မရှိလောက်ဘူး၊ အားလုံးက တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဘာမှ မရှိကြဘူး။”
တာယင် ဘုရင်က ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်။ အဆုံးအစမရှိတဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ သက်ရှိ အားလုံးကို အထင်သေးခြင်း ဆိုတာက မျဉ်းတစ်ကြောင်းပဲ ခြားနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အရမ်း အရေးကြီးပါတယ်။ နတ်ပြည်နဲ့ ငရဲ ဆိုတာ အတွေး တစ်ချက်တည်းပါပဲ။”
မင်းသမီး ယင်ကျုးက မေးလိုက်၏။ “ခမည်းတော်... ခမည်းတော်လည်း တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို မကြိုက်ဘူး မလား။”
တာယင် ဘုရင်က ဖြေသည်။ “ငါက ဘာကြိုက်တယ်၊ မကြိုက်ဘူးမှ မရှိတာ။ ပြီးတော့ ငါက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ် ရရှိသူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှတော့ ငါက ဘာအရည်အချင်းနဲ့ မကြိုက်ရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့...”
တာယင် ဘုရင်သည် ထိုဒါပေမဲ့ ဆိုသည့် စကားကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူ ပြောချင်သော စကားမှာ သူ၏ သားသမီးများ၊ သူ၏ မြေးများ စသည့် ကလေးများကို တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံတွင် နေထိုင်စေပြီး ဤအလွန် ရက်စက်သော စည်းမျဉ်းများကို လက်ခံရမည်အထိ သူ မရက်စက်နိုင်ကြောင်းပင်။
ထို့နောက် တာယင် ဘုရင်သည် သူ၏ သမီးတော်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဒီမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေလိုက်ပါအုံး။ မကြာခင် ထွက်လာလို့ ရပါပြီ။”
...................
မိစ္ဆာမြို့တော် အပြင်ဘက် မိုင်ငါးဆယ် အကွာ...
တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ စစ်တပ် သိန်းချီသည် ဤနေရာတွင် အသစ်စက်စက် ခံတပ်စခန်းများကို တည်ဆောက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျုံးများကို တူးဖော်ကာ သဲအိတ်များဖြင့် ရင်တားများကို တည်ဆောက်ထား၏။
အမြောက်ကြီးများ အများအပြား မကျန်ရှိတော့သော်လည်း ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလက် နှစ်ရာနီးပါး ထပ်မံ သယ်ယူပို့ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ပြီး အမျိုးအစားစုံလင်သော အမြောက်များလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။
ဤအမြောက်များအပြင် မရေမတွက်နိုင်သော စက်အမြောက်များလည်း ရှိသေးပြီး စစ်သည် တစ်သိန်းငါးသောင်းတွင် စက်အမြောက် ထောင်ချီ တပ်ဆင်ထား၏။
“အရှင်ဧကရာဇ်... သူတို့ တကယ်ပဲ ကိုယ်တိုင် လာတိုက်မှာလား။” ကျီးယန်က မေးသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။ “ငါးဆယ်၊ ငါးဆယ်ပဲ။ အကယ်၍ တာယင် ဘုရင်က အဆုံးအဖြတ် ပေးမယ် ဆိုရင် သူ အဲဒီလို လုပ်မှာပဲ။”
ကျီးယန်က မေးသည်။ “ဘာလို့လဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “မိစ္ဆာမြို့တော်က စားနပ်ရိက္ခာ စိုက်ပျိုးလို့ မရဘူး၊ သိုလှောင်ထားတာကိုပဲ အားကိုးနေရတာဆိုတော့ ရေမရှိတဲ့ ငါးလိုပဲ။ အရင်က ကျုပ်တို့က မိစ္ဆာမြို့တော် အကြောင်း လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက် လက်နက်တွေ အားလုံးကို ထုတ်သုံးပြီးသွားပြီလေ။
အရေးအကြီးဆုံး အချက်က သူတို့ရဲ့ မြို့ရိုးက ကျုပ်တို့ရဲ့ အပြည့်အဝ ဖောက်ခွဲမှုကို ခံလိုက်ရပြီ ဆိုတော့ နောက်ဆက်တွဲ ကျုပ်တို့က အမြောက်တွေနဲ့ အဆက်မပြတ် ဗုံးကြဲနေရင် မိစ္ဆာမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ပြီး လူအားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်။
တာယင် ဘုရင်ဟာ အရင်က တာယင် အင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး ဂုဏ်ကျက်သရေနဲ့ ယင်မိသားစု ရှင်သန်နိုင်ရေး အတွက် သူ အဲဒီလို လုပ်မှာပဲ။”
ကျီးယန် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီ မြင်ကွင်းကို ကျွန်မ တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး။”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်...
“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”
ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေသော စစ်စည်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထို့နောက် အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် မိစ္ဆာမြို့တော်၏ မြေအောက် အသိုက်များမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး မြို့ရိုး အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးလာကြသည်။
အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေ တိုင်းသည် မျက်လုံးများ နီရဲနေကြပြီး ရက်စက် သွေးဆာနေကြသည်။ သို့ပေမည့် သူတို့သည် အတော်လေး ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သိသိသာသာ ပိန်လှီနေကြ၏။
ယခင်က မိစ္ဆာမြို့တော်ဟာ သူတို့ကို မည်ကဲ့သို့ ကျွေးမွေးခဲ့သနည်း ဆိုခြင်းကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ချေ။
အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေများသည် မိစ္ဆာမြို့တော် အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီနေကြပြီး ပို၍ ပို၍ များပြားလာကာ ပို၍ ပို၍ များပြားလာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးအစမရှိ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားမတတ် ဖြစ်သွားပြီး အကောင် နှစ်သိန်းခန့် အထိ ရှိလာ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေများကို မြင်တွေ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ဟေးယန်အင်ပါယာ၏ သိုင်းပြိုင်ကွင်းတွင်ဖြစ်ပြီး ထိုအသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေ နှစ်ကောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သို့ပေမည့် မိစ္ဆာမြို့တော်၏ အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေများသည် ပိုမို ရက်စက် သွေးဆာနေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ပင်လျှင် သူတို့ကို သိပ်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေ စစ်တပ်များ စီတန်း ပြီးစီးသွားပြီးနောက် အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမားအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ပြီး တစ်ဖွဲ့ မိစ္ဆာမြို့တော်မှ ထွက်လာကြ၏။ သူတို့ထွက်လာပုံမှာ စနစ်တကျ ရှိကာ အမှောင် ရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
တစ်သိန်း၊ နှစ်သိန်း၊ သုံးသိန်း၊ လေးသိန်း…
တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား လေးသိန်းတိတိသည် သဲကန္တာရ ကွက်လပ်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်စပ်သွားမတတ် ဖြစ်နေ၏။
တာယင် ဘုရင်သည် အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေ တစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ မြို့စား ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။
သူသည် တစ်ကွင်းလုံးကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံက စစ်မတိုက်ခင်မှာ ဘယ်တော့မှ ကြွေးကြော်သံတွေ မအော်ဘူး၊ စကားလည်း မပြောဘူး။ ဓားဆွဲထုတ်ပြီး သတ်ရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျားတို့ကို စကား နည်းနည်း ပြောရမယ်။ ပထမ - မိစ္ဆာမြို့တော်ရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဒုတိယ - သိုင်းသမား တစ်ယောက်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက အသက် မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်ကျက်သရေနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ။”
တာယင် ဘုရင် ပြောသော စကားမှာ ဤမျှသာ ဖြစ်ပြီးနောက် သူသည် ဓားကြီးကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ “သတ်… တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက်၊ သိုင်းသမားတွေရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ အတွက်…”
တာယင် ဘုရင်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေ နှစ်သိန်းနီးပါးသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် မီတာ သုံးသောင်းကျော် အကွာရှိ တာ့ယန် အင်ပါယာ စစ်တပ်၏ ခံတပ် စခန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။
ထို့နောက် အနောက်ဘက်ရှိ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံအသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား စစ်သည် သိန်းချီ သည်လည်း ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
မြေကြီး တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ လိပ်တက်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် တကယ်ကို အဆုံးအစမရှိသော အမှောင် ရေလှိုင်းကြီးများ အဆက်မပြတ် လှိမ့်ဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။
“ပစ်...”
“ပစ်...”
အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ အမြောက် ရာပေါင်းများစွာသည် ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အမြောက် အလက် ထောင်ချီ တပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်လိုက်၏။
အသွင်ပြောင်း သိမ်းငှက် ထောင်ချီ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ အမှောင် စစ်တပ်များဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
ယခုအခါ အသွင်ပြောင်း သိမ်းငှက်များ၏ ကုန်းနှီးများကို အားလုံး ပြုပြင်မွမ်းမံ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး စက်အမြောက်များကို ဝမ်းဗိုက်အောက်တွင် တပ်ဆင်ထားကာ မြေပြင် ပစ်မှတ်များကို တိုက်ခိုက်ရန် သင့်တော်သည်။ မကြာမီ အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေများ၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။
“ဒက်... ဒက်... ဒက်...”
စက်အမြောက် ထောင်ချီ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး ကျည်ဆန်များ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာကျသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာ၏။ တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပင် သတ်ဖြတ်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အသွင်ပြောင်း ဧရာမ ဝံပုလွေများသည် မည်မျှပင် အင်အားကြီးမားပါစေ စက်အမြောက် ကျည်ဆန်များကို မခံနိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်များ တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းခံရကာ သွေးနှင့် အသားများ တစ်စစီ ဖြစ်သွားပြီး သေဆုံးသွားကြ၏။
“ရွှီး… ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”
အမြောက်ဆန် ထောင်ချီ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”
မရေမတွက်နိုင်သော မီးပွင့်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဗုံးစများ လွင့်စင်လာသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် ကော်ဇောခင်း ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးဖြစ်ပြီး ၃၆၀ ဒီဂရီ ထောင့်စေ့ လုံးဝ လွတ်ကင်းနိုင်ခြင်း မရှိသော သတ်ဖြတ်မှုကြီးဖြစ်၏။
ထိုအသွင်ပြောင်း ဧရာမဝံပုလွေအုပ်စုသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဟူသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ကြခြင်း မရှိပေ။ သူတို့၏ခေါင်းထဲတွင် အယူအဆတစ်ခုတည်းသာ ကိန်းအောင်းနေသည်။
ထိုအရာမှာ ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် ပြေးဝင်သွားရန်နှင့် တာ့ယန်အင်ပါယာ၏ ခံတပ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အဝစားကာ အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်ပင် ဖြစ်၏။
သူတို့၏ အမြန်နှုန်းသည် ကျားသစ်များထက်ပင် သာလွန်နေသေး၏။ ရူးသွပ်မိုက်မဲစွာ ပြေးဝင်နေချိန်၌ သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ တစ်စက္ကန့်လျှင် မီတာသုံးဆယ်ကျော်အထိ ရှိပြီး မီတာသုံးသောင်းခန့် ကွာဝေးသော အကွာအဝေးကို ဆယ်မိနစ်ကျော် အချိန်တိုလေးအတွင်း ပြေးဝင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
သို့ရာတွင် ထိုဆယ်မိနစ်ကျော် အချိန်ကာလလေးသည်ပင် တာ့ယန်အင်ပါယာ စစ်တပ်အတွက် အမြောက်ဆန်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ပစ်လွှတ်ရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဤသို့ဖြင့် တိုက်ပွဲသည် အလွန်တရာ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းဟူသော ကိစ္စရပ်များသာ ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့အား The Last Samurai ဟူသော ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားတစ်ကားကို အမှတ်ရသွားစေ၏။
ထိုဇာတ်ကားမှာ ခေတ်မီ အပူလက်နက် စစ်ပွဲခေတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်၌ အင်အားကြီးမားလှသော အအေးလက်နက်ကိုင် မြင်းစီးသူရဲများက အပူလက်နက်တပ်ဆင်ထားသည့် စစ်တပ်ဆီသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြသည့် အကြောင်းအရာပင် ဖြစ်သည်။
ရလဒ်မှာမူ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အအေးလက်နက်ကိုင် မြင်းစီးသူရဲများ တပ်လုံးကျွတ်နီးပါး သေပွဲဝင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို သေကြောင်းကြံစည်သည့်နှယ် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးသော ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဖော်ကျူးပြသရန်သာ ဖြစ်၏။
အသွင်ပြောင်း ဧရာမဝံပုလွေများသည် တာ့ယန်အင်ပါယာ ခံတပ်စခန်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုနီးကပ်လာကြသည်။
မီတာနှစ်သောင်း၊ မီတာတစ်သောင်းခွဲ၊ မီတာတစ်သောင်း၊ မီတာငါးထောင်၊ မီတာသုံးထောင်...
မီတာတစ်ထောင်...
နောက်ဆုံးတွင်မူ မီတာတစ်ထောင် အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤအချိန်၌ အသွင်ပြောင်း ဧရာမဝံပုလွေ အကောင်ရေ နှစ်သိန်းနီးပါးအနက် ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်ပင် မကျန်ရှိတော့ချေ။
သို့တိုင်အောင် အသွင်ပြောင်း ဧရာမဝံပုလွေ နှစ်သောင်းဆိုသည်မှာလည်း အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော အင်အားတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ တာ့ယန်အင်ပါယာ ခြေလျင်တပ်တော်က စတင်ပစ်ခတ်လိုက်၏။
“ဒက်... ဒက်... ဒက်...”
စက်အမြောက် ထောင်နှင့်ချီ၊ အလိုအလျောက် ရိုင်ဖယ်သေနတ် သိန်းနှင့်ချီ၍ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။
ကျည်ဆန်ကုန်ကျမှုကို ပမာမထားတော့ဘဲ ရူးသွပ်မိုက်မဲစွာပင် ပစ်ခတ်နေကြသည်။ ၎င်းသည် ဤစစ်ပွဲကြီး စတင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ အရူးသွပ်ဆုံးနှင့် အပြွတ်သိပ်ဆုံးသော ပစ်ခတ်မှုကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသော အသွင်ပြောင်း ဧရာမဝံပုလွေ နှစ်သောင်းသည် လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်၊ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်၊ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။
နောက်ဆုံး၌ အကောင်ရေ နှစ်ထောင်ပင် မပြည့်တော့သော အသွင်ပြောင်း ဧရာမဝံပုလွေများသည် တာ့ယန်အင်ပါယာ စစ်တပ်၏ ခံတပ်စခန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာကြ၏။