အခန်း ၁၆၄
Vol. 17 Ch. 164
အခန်း (၁၆၄)
ဆရာဟယ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
‘တကယ့်ကို ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ ထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ'
ဘဲငန်းဖြူကြီးမှာ လုံးဝ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း လင်းယန်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ထပ်ပြီး ပြဿနာ မရှာရဲတော့ပေ။
“ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ဘာလို့ တောဝက်ဘုရင်ကြီး ရှိနေရတာလဲ”
ဝက်ခြံထဲရှိ တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆရာဟယ် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားလေ၏။
သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ဤယာတောအိမ်တွင် အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားများနှင့် ဝံပုလွေများပင် ရှိနေသေးရာ တောဝက်ဘုရင်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေခြင်းမှာ ဘာဆန်းသနည်း။
“ဒီတောဝက်ဘုရင်ကြီးက ဒီကိုရောက်လာပြီး ပြန်မသွားတော့လို့လေ၊ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး၊
သစ်တောဦးစီးဌာနကလည်း သူ့ကို ကျွန်တော့်ကိုပဲ မွေးခိုင်းထားတော့ လောလောဆယ် သူ့ကို ဆက်မွေးထားရတာပေါ့၊ ဒီတောဝက်ဘုရင်ကြီးက အစားလည်း တော်တော်ကြီးတယ်”
ဆရာဟယ်သည် တစ်ခုခုကို မှတ်မိသွားပုံရပြီး ပြောလိုက်လေ၏။
“အရင်က သတင်းတစ်ခုမှာ တောဝက်ဘုရင်ကြီးက တရားမဝင် မုဆိုး သုံးယောက်ကို ဖမ်းမိခဲ့တယ်လို့ ဖတ်လိုက်ရသေးတယ်၊
အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် တော်တော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး အဲဒီတောဝက်ဘုရင်ကြီးက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် စွမ်းရတာလဲလို့တောင် တွေးမိသေးတယ်၊ ခင်ဗျားဆီမှာလည်း တစ်ကောင် ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများမှာ အလွန်အမင်း သဘောကျသွားကြလေ၏။
“ဆရာဟယ်၊ အဲဒီ တောဝက်ဘုရင်ကြီးက သူဌေးလင်းအိမ်က တောဝက်ဘုရင်ကြီး ဖြစ်မယ်လို့ ခင်ဗျား တစ်ခါမှ မတွေးမိဘူးလား”
“ဆရာဟယ်၊ သတင်းတစ်ခုကို မြင်ရင် အစအဆုံး မဖတ်ဘူးလား”
“ဟားဟားဟား၊ ဆရာဟယ်ကတော့ ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ရယ်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရှေ့တည့်တည့်က တောဝက်ဘုရင်ကြီးက အဲဒီသတင်းထဲက အကောင်ဆိုတာကို သူ မသိရှာဘူး”
ဆရာဟယ်သည် မှတ်ချက်များကို မမြင်ရသဖြင့် အမှန်တကယ် အခြေအနေကို မသိရှိပေ။
ယန်အာဟူက ဘေးမှနေ၍ သတိပေးလိုက်လေ၏။
“ဆရာဟယ်၊ ဒီတောဝက်ဘုရင်ကြီးက တရားမဝင်မုဆိုးသုံးယောက်ကို ဖမ်းမိခဲ့တဲ့ အကောင်ပါပဲ၊ သူက လုပ်ရပ်ကောင်းတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့လို့ သစ်တောဦးစီးဌာနက သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ယာယီ ခိုလှုံခွင့်ပြုထားတာပါ”
ဆရာဟယ်၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်လာလေ၏။
“ဒီတောဝက်ဘုရင်ကြီးက တကယ်ကို အဲဒီလောက်စွမ်းတာလား၊ သူက တကယ်ကို သာမန်တောဝက်ဘုရင်ကြီး မဟုတ်ဘူးပဲ”
“ဒီလို ကုသိုလ်ရှင်ကြီးက အများကြီးစားသင့်တာပေါ့”
ဆရာဟယ်သည် ဝက်စာများအားလုံးကို စားခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို အနည်းငယ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။
“မင်း၊ ဒီတောဝက်ဘုရင်ကြီးက ကြီးမြတ်တဲ့ဉာဏ်ပညာရှိတာပဲ”
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အကြီးအကျယ် သဘောကျသွားကြလေ၏။
“ဆရာဟယ်ရဲ့အမူအရာက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“အမှန်တရားကို သိသွားပြီးနောက်မှာ ဆရာဟယ်ရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတာပဲ”
တောဝက်ဘုရင်ကြီးကမူ လူအများအပြား ၎င်း အစာစားနေသည်ကို ဘာကြောင့် စောင့်ကြည့်နေကြသနည်းဆိုတာကို နားမလည်ပေ။
၎င်းကတော့ မည်သူကြည့်နေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆူညံစွာဖြင့် ဆက်လက် စားသောက်နေလေ၏။
နောက်ဖေးတွင် အခြားကိစ္စ ဘာမှမရှိတော့သည်ကို မြင်ပြီးနောက် လင်းယန်သည် ရှေ့ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာကာ မီးမွှေးပြီး ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။
အချိန် အတော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်၍ လင်းယန်သည် ဟင်းသုံးခွက်ကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ ကြော်လှော်လိုက်သည်။
မြစ်ထဲမှ ခရုငယ်လေးများအား ကြော်ထားသောဟင်းတစ်ပွဲ။
ကြက်ဥပေါင်းတစ်ပွဲနှင့် ကြက်သွန်ဖြူဖြင့် ကြော်ထားသော ဝက်ပေါင်ခြောက်ဟင်းတစ်ပွဲ။
“အရမ်း မွှေးတာပဲ”
ဆရာဟယ်သည် အနံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်လေ၏။
“ရှောင်လင်း၊ ဒါတွေအကုန်လုံး ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာလား”
“ခင်ဗျား အရင်က စားဖိုမှူး လုပ်ဖူးတာလား”
လင်းယန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေ၏。
“ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် စားဖိုမှူးလုပ်ဖူးတဲ့သူနဲ့ တူလို့လား”
“ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်ကနေ အခုလေးတင် ဘွဲ့ရထားတာပါ”
ဆရာဟယ်က အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်လေ၏。
“ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေက ထူးထူးခြားခြား မွှေးပျံ့နေလို့ပါ၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စားဖိုမှူးတွေပဲ ချက်နိုင်တဲ့ ပုံစံမျိုး ခံစားရတယ်”
ယန်အာဟူက ဆရာဟယ်အတွက် ထမင်းတစ်ပန်းကန် အပြည့် ခူးပေးလိုက်လေ၏။
“ကျွန်တော်တို့ သူဌေးက တခြားဟာတွေတော့ မတော်ရင် မတော်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကတော့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာရှိတယ်၊ သူ ဟင်းချက်တဲ့ အနံ့ကို တစ်ရွာလုံးက ရနိုင်တယ်”
လင်းယန်က သူ့ကို နောက်ပြောင်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်လေ၏။
“မြှောက်ပင့်မနေနဲ့တော့၊ ထမင်းသာ မြန်မြန်စားစမ်းပါ”
လင်းယန် ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မာရူကို ရောက်လာလေ၏။
၎င်းသည် လင်းယန်ကို ပွေ့ချီထားရန် တောင်းဆိုကာ အော်ဟစ်နေလေသည်။
ထွမ်ဇီမှာမူ အတွင်းဘက်ရှိ ဝါးအိမ်ထဲတွင် အိပ်မောကျနေလေ၏။
လင်းယန်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆိုလေ၏။
“မင်းအမေဆီသွားလေ”
မာရူကိုသည် ဝါးအိမ်ထဲသို့ မည်သို့မျှပြန်မသွားလိုပေ။ လင်းယန်မှာ မတတ်သာဘဲ ထမင်းစားနေစဉ် ၎င်းကို ပွေ့ချီထားရလေတော့သည်။
လင်းယန် ဤမျှလောက်အလုပ်ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာဟယ်မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေ၏။
“ဒီပန်ဒါပေါက်စလေးကိုလည်း သစ်တောဦးစီးဌာနက ယာယီ ခိုလှုံခွင့်ပြုထားတာလား”
လင်းယန်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီပန်ဒါပေါက်စလေးတင်မကဘူး၊ သူ့အမေလည်း ဒီမှာပဲ”
“ဒါဆို ခင်ဗျားက တိရစ္ဆာန်လေးတွေ အများကြီးကို ဂရုစိုက်ပေးရတဲ့အပြင် ယာတောအိမ်ကိုလည်း လည်ပတ်နေရတယ်ဆိုတော့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းမှာပဲနော်”
လင်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်လာလေ၏。
“ကျွန်တော် အသားကျနေပါပြီ”
“မြန်မြန်စားပါ ဆရာဟယ်၊ ခင်ဗျား ဒီနေ့ ခရီးတွေ အများကြီးသွားထားရတာ၊ စားပြီးရင် သေချာလေး အနားယူလိုက်ပါဦး”
ဆရာဟယ်သည် လင်းယန်အတွက် ရင်ထဲမှ အနည်းငယ် စာနာမိသွားသည်။ ဤအလုပ်သည်လည်း လွယ်ကူပုံ မရပေ။
“ခင်ဗိားရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ! အရမ်း အရသာရှိတာပဲ! ခင်ဗျချက်ထားတဲ့ ဒီဟင်းတွေကို စားပြီးရင် တခြားအစားအသောက်တွေအပေါ် ခံတွင်းပျက်သွားမယ်လို့တောင် ကျွန်တော် ခံစားရတယ်”
ဤစကားများကို မည်သည့်လိမ်လည်မှုမျှမပါဘဲ ရိုးသားစွာ ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆရာဟယ် ကျိန်ဆိုရဲသည်။
သူ့ဘဝတွင် အရသာရှိသော အစားအစာ များစွာကို စားသုံးခဲ့ဖူးသည်။
ယုတ္တိအရဆိုလျှင် ဤယာတော ဟင်းလျာများသည် သူ၏ ခံတွင်းကို လှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်း မရှိသင့်တော့ပေ။
သို့သော် မထင်မှတ်ထားစွာပင် တစ်လုတ်စားတိုင်း သူ၏ အရသာခံဖုများကို အတိအကျ ထိမှန်နေလေသည်။
ဆရာဟယ်သည် ကျောက်ခဲကိုပင် မျိုချပစ်ချင်လောက်အောင် မွှေးပျံ့လွန်းလှသည်ဟု ခံစားနေရ၏။
ဤနေရာတွင် လဝက်ခန့် နေထိုင်ရမည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော နေ့ရက်များကို စတင် မျှော်လင့်လာမိတော့သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ဆရာဟယ်သည် လင်းယန်မှာ ပန်ဒါပေါက်စလေးကို နို့တိုက်ရန် အလုပ်များနေရဆဲဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို အနည်းငယ် မျှဝေထမ်းဆောင်ပေးရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအနေဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်လေ၏။
လင်းယန်သည် မာရူးကိုကို ဆရာဟယ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေ၏。
“ဒီအစ်ကိုကြီးကို နို့တိုက်ခိုင်းလိုက်နော်”
သူသည် နို့ဗူးကိုပါ တစ်ပါတည်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။
လင်းယန်က ၎င်းကို နို့မတိုက်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ မာရူကိုသည် ထပ်မံ၍ ပြဿနာရှာရန် စတင်လာတော့သည်။
ယင်းက ဆရာဟယ်ကို အလန့်တကြား ဖြစ်သွားစေသည်။
“အို... ဘုရားရေ၊ နို့မြန်မြန်သောက်လိုက်ပါ၊ ပြဿနာမရှာနဲ့လေ”
“ငြိမ်ငြိမ်နေနော်၊ မင်း နို့သောက်ပြီးတာနဲ့ ရှောင်လင်းဆီကို ပြန်ပို့ပေးမယ်”
မာရူကို ဤစကားကို ကြားသောအခါ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေလေ၏။
သို့သော် လင်းယန်၏ တာဝန်များမှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဟွမ်မောင်ကို ရေချိုးပေးရန် ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။
“ငါ နေ့လယ်ဘက် အိမ်ကနေ ခဏလေးထွက်သွားတာကို၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ပြန်ညစ်ပတ်လာရတာလဲ”
မည်မျှအထိ ညစ်ပတ်နေသလဲဆိုလျှင် ပိုင်မောင်က ဟွမ်မောင်ကို ၎င်းတို့၏အသိုက်ထဲသို့ပင် ပြန်မလာစေချင်တော့ပေ။
“ကြည့်စမ်း၊ မင်းအစ်ကိုတောင် မင်းကို ဒီလောက်ရွံရှာနေတာ၊ တကယ်တော့ ငါလည်း မင်းကို တော်တော်လေး ရွံရှာနေပြီ၊
နောက်တစ်ခါ ဒီလောက် ညစ်ပတ်လာရင် အိမ်မပြန်ခင် သေတ္တာငယ်လေးထဲမှာ မင်းဘာသာမင်း သွားဆေးကြောလိုက်”
ဟွမ်မောင်မှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေ၏။
“ဂရားး”
(ဒါ ရွှံ့တွေပါ)
(ဒါကို တောရိုင်းသဘာဝလို့ ခေါ်တယ်)
(ငါက မိန်းကလေးမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် သန့်ရှင်းနေဖို့ လိုရမှာလဲ)
(ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝမတူဘဲ မိန်းမဆန်ဆန် ပြုမူနေရမှာလား)
လင်းယန်သည် ဟွမ်မောင်၏ အငြင်းပွားမှုကို ကြားပြီး သဘောကျသွားလေ၏။
“ကြမ်းကြုတ်တဲ့ကျား ဟုတ်လား၊ မင်းရဲ့ နူးညံ့ပြီး အမွေးပွပွပုံစံလေးက ဘယ်နေရာကများ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ကျားနဲ့ တူနေလို့လဲ”
“မင်းရဲ့ အမွေးတွေတောင် အပြည့်အဝမပေါက်သေးဘူး၊ အခုကတည်းက ကြမ်းကြုတ်တဲ့ကျား ဖြစ်ချင်နေပြီလား”
ဟွမ်မောင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ထိုစကားများကို မကြားချင်ကြောင်း ပြသလိုက်လေ၏။
လင်းယန်သည် ဟွမ်မောင်ကို ခေါင်းလျှော်ရည် ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်လေ၏။
“မင်း၊ ကောင်လေး နည်းနည်းတော့ကြီးလာသလိုပဲ”
မသိမသာဖြင့် ဟွမ်မောင်နှင့် ပိုင်မောင်တို့ သူ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးလနီးပါး ရှိနေလေပြီ။
ဤကျားပေါက်လေးနှစ်ကောင် ရောက်လာချိန်က နွေရာသီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဆောင်းဦးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းယန်တို့ဘက်ရှိ သဟဇာတဖြစ်သော အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ဆရာဟယ်မှာမူ အလန့်တကြား ဖြစ်နေလေ၏။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မာရူကိုကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ချော့မော့နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် မာရူကို ဗိုက်ဝသွားပြီးနောက် ဆရာဟယ်၏ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်သွားလေ၏။
သို့သော် ၎င်းသည် ဝတုတ်တုတ် ပုံစံလေးဖြစ်ရာ ခြေနှစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း တစ်ကြိမ်ယိုင်လဲနေလေသည်။
ဆရာဟယ်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေပြီး မာရူကိုကို အလျင်အမြန် ကောက်ချီလိုက်ပြန်လေ၏။
“လျှောက်မပြေးနဲ့လေ၊ မင်းအမေဆီကို ပြန်ပို့ပေးမယ်”
မာရူကို၏ ရုန်းကန်နေမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ သူသည် မာရူကိုကို ဝါးအိမ်အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေ၏။
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများမှာ ရယ်ရလွန်းသဖြင့် ဗိုက်ပင် နာလာကြလေပြီ။
“ဆရာဟယ်က ဘာလို့ အမြဲတမ်း သတိကြီးကြီးထားနေရတဲ့ ပုံပေါ်နေရတာလဲ”
“သူ့ဘဝမှာ တိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးဝန်ထမ်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဆရာဟယ် အိပ်မက်ထဲမှာတောင် တွေးထင်ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒီတီဗီအစီအစဉ်က ဆရာဟယ်ကို တိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးဝန်ထမ်း အတွေ့အကြုံကို ပေးလိုက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတာပေါ့”
“ဆရာဟယ် - ငါ မလာခင်က ကျေးလက်ဘဝကို ခံစားရမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးဝန်ထမ်း ဖြစ်သွားရတာလဲ”
ထွမ်ဇီသည် သူမ၏ ကလေး ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ခွံကိုသာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး ကြီးမားသောတုံ့ပြန်မှုများမပြသခဲ့ပေ။
ဆရာဟယ်မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေ၏။
“မင်းရဲ့ ကလေး ပြန်ရောက်လာတာကို ဘာလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိရတာလဲ”
“ဒါကများ မင်းရဲ့ ကလေးအရင်းမဟုတ်လို့လား”
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများက ထပ်မံနောက်ပြောင်လိုက်ကြလေ၏။
“သူ့ကလေးကို သွားခိုးကြည့်လေ၊ အရင်းဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ မင်း သိသွားလိမ့်မယ်”
“ဒီခြံဝင်းလေးရဲ့ ဘောင်ထဲမှာပဲ မင်း မာရူကိုကို ပွေ့ချီပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာလို့ ရတာ၊ အကယ်လို့ ဒီခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်သွားရင် ပန်ဒါအမေက မင်းကို ထုမထုဆိုတာ ကြည့်လိုက်”
“စကားမစပ်၊ အချိန်ဒီလောက်ကြာသွားတာတောင် အဲဒီတုန်းက ပန်ဒါပေါက်စလေးကို ဘယ်သူခိုးသွားလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိရသေးဘူးနော်”
“အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းပြောလိုက်မှ အဲဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငါ သတိရသွားတာ”
ဆရာဟယ် လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်လေ၏။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ရှောင်လင် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့”
လင်းယန်သည် ယခုလေးတင် ရှင်းလင်းရေးလုပ်ပြီးစီးကာ ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်ရန်ပြင်ဆင်နေလေ၏။
“ဆရာဟယ်၊ မာရူကိုကို နို့တိုက်ဖို့ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ခင်ဗျားရဲ့အခန်းက ဒီဘက်မှာပါ၊ အိပ်ရာခင်းတွေ အကုန်လုံးကို အသစ်တွေနဲ့ လဲထားပေးပါတယ်”
“ကင်မရာမန်းက ခင်ဗျားရဲ့ ဘေးအခန်းမှာ တည်းမှာပါ၊ ကျွန်တော့်အခန်းက ခင်ဗျားအခန်းရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ရှိတယ်၊ ဒီည တစ်ခုခုလိုအပ်တာရှိရင် အချိန်မရွေး လာရှာလို့ရပါတယ်”
“စောစော အနားယူလိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန် ရွာထိပ်မှာစုရမယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်မလား”
ဆရာဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။
“ခင်ဗျားလည်း စောစောအနားယူလိုက်ပါဦး၊ မနက်ဖြန် ဘာတာဝန်တွေ ကြေညာမလဲဆိုတာ မသိရသေးပေမဲ့ တာဝန်တိုင်းမှာ ပထမရအောင် ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားကြတာပေါ့”