အခန်း ၃၈၉

အခန်း (၃၈၉)

စစ်တပ်ထဲ ရောက်ဖူးတဲ့သူတိုင်း အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက်တော့ ဒါကို တွေးဖူးကြပါလိမ့်မယ်။ အရာရှိတွေကျတော့ ဖုန်းသုံးလို့ရပြီး စစ်သည်တွေကျတော့ ဘာလို့ သုံးခွင့်မရှိတာလဲ။ တာဝန်ချိန်ပြီးရင်တောင် ဘာလို့ တပ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားရတာလဲ။

တကယ်တော့ အကြောင်းပြချက်က ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ ပိုက်ဆံကြောင့်ပါ။ စစ်တပ်ဆိုတာ ဒေသ၊ ပညာရေး၊ ဝင်ငွေ၊ ပိုင်ဆိုင်မှု မခွဲခြားဘဲ လူပေါင်းစုံ စုဝေးနေတဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ကွာဟချက်ကြောင့် စစ်သည်တွေကြားထဲမှာ စိတ်ဝမ်းကွဲတာ ဒါမှမဟုတ် မကျေနပ်မှုတွေ မဖြစ်အောင် ပိုက်ဆံသုံးရမယ့် လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို လုံးဝ ပိတ်ပင်ထားတာပါ။ အခုခေတ်မှာ အခြေအနေ တော်တော်လေး ကောင်းလာပြီဆိုပေမဲ့ အရင်တုန်းကဆိုရင် တပ်ကြပ်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လစာက ဝမ် တစ်သိန်းတောင် မပြည့်ပါဘူး။

စစ်တပ်က ကျွေးမွေးပြုစု စောင့်ရှောက်ထားတာပဲ၊ ပိုက်ဆံသုံးစရာ မလိုပါဘူးလို့ တွေးမိနိုင်ပေမဲ့ လူက ထမင်းတစ်နပ်ထဲနဲ့ ရှင်သန်နိုင်မှာမလို့လား။ PX (တပ်တွင်းစတိုးဆိုင်) မှာ မုန့် ဒါမှမဟုတ် ဖျော်ရည် ဝယ်သောက်ရုံနဲ့တင် အဲဒီပိုက်ဆံက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲလေ။ ခေါင်းလျှော်ရည်၊ တိုနာ၊ လိုးရှင်း စတာတွေအပြင် ဆောင်းတွင်းရောက်ရင်လည်း ဆောင်းတွင်းသုံး ပစ္စည်းတွေကို ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ရသေးတယ်။ (စစ်တပ်ကထုတ်ပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ရှားပါးပြီး အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းလွန်းတာပါ)

စစ်သားတွေက လစာနဲ့ မလောက်ငှတော့ တစ်ခါတလေ မိသားစုဆီကနေ ပိုက်ဆံလှမ်းတောင်းရပြီး ခွင့်ပြန်တဲ့အခါမှာလည်း မိဘတွေပေးတဲ့ မုန့်ဖိုးနဲ့ပဲ သုံးစွဲကြရပါတယ်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေလဲ။ တိုင်းပြည်ကာကွယ်ဖို့အတွက် လစာရမယ့်အစား တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ့်ပိုက်ဆံကိုယ် စိုက်ထုတ်ပြီး ကာကွယ်နေရသလို ဖြစ်နေတာပါ။ စစ်တပ်ထဲဝင်ရတာက အချိန်တင်မကဘဲ ပိုက်ဆံပါ ဆုံးရှုံးတာမလို့ လူတိုင်းက စစ်မှုထမ်းရမှာကို အသည်းအသန် ရှောင်လွှဲဖို့ ကြိုးစားကြတာ ထင်ပါတယ်။

စစ်သည်တွေကို အနည်းဆုံး လုပ်ခလစာ ပေးတာကို ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းအရာ ပေါ်လာတိုင်း ဘတ်ဂျက်ပြဿနာက အမြဲတမ်း နောက်ကနေ လိုက်လာစမြဲပါ။

ရုပ်သံလိုင်းတစ်ခုကနေ သက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ အမျိုးသားကာကွယ်ရေးကော်မတီဝင်တွေ အပြင်းအထန် ငြင်းခုံဆွေးနွေးကြတဲ့ စကားဝိုင်း အစီအစဉ်တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်ခဲ့တယ်။

"အခု ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်လိုက်ပါ။ လေလွင့်ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုသာ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ရင် စစ်သည်တွေရဲ့ လစာကို သိသိသာသာ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ခဲ့မှာပါ"

"သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးမှပြောပါ။ စစ်သည် ငါးသိန်းကို တစ်လ ဝမ် တစ်သန်း ပေးမယ်ဆိုရင် ဘတ်ဂျက် သိန်းပေါင်း ခြောက်ကုဋေလောက် လိုအပ်မှာပါ။ လက်ရှိ လစာစနစ်အရ သိန်းပေါင်း နှစ်ကုဋေ သုံးစွဲနေရတာမလို့ တစ်နှစ်ကို နောက်ထပ် သိန်းပေါင်း လေးကုဋေ ထပ်လိုပါတယ်။ ဒီပမာဏက ကာကွယ်ရေးဘတ်ဂျက်ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်နေလို့ 'လေလွင့်' နေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ခြွေတာခြွေတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

"ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဘတ်ဂျက်က နှစ်တိုင်း သိန်းပေါင်းကုဋေနဲ့ချီ တိုးလာတာပဲလေ။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်လို့လဲ"

"အဲဒါတွေက စက်ကိရိယာတွေနဲ့ လက်နက်တွေကို ခေတ်မီအောင် လုပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးခဲ့တာလေ"

"ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက လက်နက်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံရှိပြီး စစ်သည်တွေရဲ့ လစာတိုးပေးဖို့ကျ ပိုက်ဆံမရှိဘူးပေါ့လေ"

"နိုင်ငံရဲ့ လုံခြုံရေးက တိုက်လေယာဉ်တစ်စင်း၊ စစ်သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်မှာ မူတည်နေတာပါ။ လစာတိုးပေးဖို့အတွက် လက်နက်ဝယ်ယူမှုကို လျှော့ချလိုက်ရင် စစ်အင်အား ကျဆင်းပြီး လုံခြုံရေး အားနည်းသွားပါလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးကျရင် ဒီနိုင်ငံက မြောက်ကိုရီးယား ကွန်မြူနစ်အောက် ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်"

"အဲဒီယုတ္တိအတိုင်းဆိုရင် စစ်သည်တွေကို ဘာလို့ လစာပေးနေဦးမှာလဲ။ သူတို့ကို လစာပေးတာ လုံးဝရပ်လိုက်ပြီး အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ တိုက်လေယာဉ်တွေ ဒါဇင်နဲ့ချီ ပိုဝယ်လိုက်ရင် လုံခြုံရေးက ပိုပြီး ကောင်းမွန်မသွားဘူးလား"

"ဒါကြောင့် ပြောတာပါ။ လက်ရှိလစာက လုံလောက်ပါတယ်။ လူတွေက ပိုက်ဆံရှာဖို့ စစ်တပ်ထဲ သွားကြတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ စစ်တပ်ဆိုတာ စစ်တပ်နဲ့ တူရမယ်"

"စစ်တပ်က စစ်တပ်နဲ့ တူတာနဲ့ လစာနည်းတာ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"လစာနည်းတာက ခြိုးခြံချွေတာတဲ့ လူနေမှုပုံစံကို တွန်းအားပေးရာ မရောက်ဘူးလား။ စိတ်ရှည်သည်းခံတတ်ဖို့နဲ့ အထက်လူကြီးက လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဘယ်လို စောင့်ရှောက်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူဖို့အတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခြိုးခြံချွေတာမှုက လိုအပ်ပါတယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ် နေရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ မနေရဘူးလဲဆိုတာ သိလာတာက လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်အခန်းကဏ္ဍကို ကျေပွန်ဖို့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာတာပါ။ အခု ဒီအစိုးရက လစာတွေ တိုးပေး၊ ဖုန်းသုံးခွင့်ပေး၊ ခွင့်ရက်တွေ တိုးပေးနေလို့ စစ်တပ်က ဟာသတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီဆိုပြီး ဝေဖန်မှုတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလေ"

"အမေရိကန် စစ်သည်တွေက ကိုရီးယားစစ်သည်တွေထက် လစာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုရတယ်၊ ဖုန်းလည်း ကိုင်ကြတယ်၊ အလုပ်ပိတ်ရက်တွေမှာလည်း အပြင်ထွက်ကြတယ်။ ဒါဆို လွှတ်တော်အမတ်မင်း ပြောပုံအရ အမေရိကန်စစ်တပ်ကလည်း ဟာသစစ်တပ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

"မ-မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက..."

"ဒါတွေအားလုံးကို ပြောနေတဲ့ လွှတ်တော်အမတ်မင်းကကျတော့ စစ်မှုထမ်းတာ ကင်းလွတ်ခွင့် ရခဲ့တာဆိုတော့ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု၊ အထက်လူကြီးနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို ဘယ်လို စောင့်ရှောက်ရမလဲဆိုတာ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်အချိန်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ် နေရမလဲ၊ မနေရဘူးလဲဆိုတာကို သင်ယူခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်အခန်းကဏ္ဍကို ကျေပွန်ဖို့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေလည်း မရှိဘဲနဲ့ လွှတ်တော်အမတ် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နေတာလဲ"

"ချီးပဲ။ သူတောင်းစား။ မင်းက အခု ငါ့ကို ရန်စနေတာလား"

တာဝန်ထမ်းဆောင်ဆဲ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေရဲ့ နုတ်ထွက်စာ တင်မှုတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအတွင်း အလွဲသုံးစားလုပ်မှုနဲ့ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုတွေ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထောင်ဒဏ် ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံရရင် သူတို့ရဲ့ နုတ်ထွက်ကြေးနဲ့ ပင်စင်လစာတွေ ဖြတ်တောက်ခံရမှာပါ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် သူတို့က အရင်ဦးဆုံး နုတ်ထွက်စာ တင်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

"အမွှေးတူတဲ့ ငှက်တွေက အတူတူ ပျံသန်းကြတယ်" ဆိုသလိုပဲ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက သူတို့ရဲ့ နုတ်ထွက်စာတွေကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကန်ဂျင်ဟူက "နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှု ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ နုတ်ထွက်စာကို လက်ခံပြီး သူတို့ရဲ့ နုတ်ထွက်ကြေးနဲ့ ပင်စင်လစာတွေကို ထုတ်ယူခွင့်ပေးတာက မြောက်ကိုရီးယား လိုလားတဲ့ ကွန်မြူနစ်တွေ လုပ်မယ့်အလုပ်ပဲ။ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာရင် ကျေးဇူးပြုပြီး သတင်းပို့ပေးကြပါ" လို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်တဲ့အခါ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနအနေနဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ အားလုံး မပြီးမချင်း ပတ်သက်ဆက်နွှယ်သူတွေရဲ့ နုတ်ထွက်စာကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ရတော့တယ်။

အဲဒီလို အဂတိလိုက်စားသူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ဘာတွေများ ဆင်ခြေပေးနိုင်ဦးမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ "မသာတိုင်းမှာ ဆင်ခြေရှိတယ်" ဆိုတဲ့ စကားပုံအတိုင်းပါပဲ။

"ကျွန်တော်တို့က စစ်တပ်ထဲကို ကစားဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် စစ်မှုထမ်းတုန်းကဆိုရင် ပိုဆိုးတဲ့ ယူနီဖောင်းတွေကို ဝတ်ခဲ့ရပေမဲ့ ဘာမှ မညည်းညူခဲ့ဘူးလေ"

"အသက် ၂၀ အရွယ်တွေက အစာခြေစနစ် ကောင်းကြတာမလို့ သက်တမ်းကုန်ဆုံးနေတဲ့ ရိက္ခာတွေကို စားလည်း အဆင်ပြေပါတယ်"

"အမေရိကန် စစ်သည်တွေက ကိုယ်ပိုင်စစ်ဖိနပ်တွေကို ကိုယ်တိုင် ဝယ်စီးကြတာပါ။ အလကား ပေးထားတာကို ဘာတွေ လာပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာလဲ"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေဆိုရင် ဒီထက်မက ပိုပြီး စားခဲ့ကြတာတောင် ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကျမှ ဒီလို လာလုပ်နေရတာလဲ"

"ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူလူထုအတွက်ပဲ စွန့်လွှတ် အနစ်နာခံပြီး ဆောင်ရွက်ခဲ့တာပါ။ ဒီလို သေးငယ်တဲ့ အမှားလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ အပြစ်ပေးခံရတာက အရမ်းကို မတရားလွန်းရာ ကျလွန်းတယ်"

တချို့ကဆိုရင် "စစ်ပွဲဖြစ်ပွားလာရင်လည်း အမေရိကန်စစ်တပ်က ကျွန်တော်တို့အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးမှာမလို့ အရည်အသွေး နည်းနည်းညံ့တဲ့ လက်နက်တွေကို သုံးလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ပြောဆိုမှုတွေအထိ လုပ်လာတာကြောင့် လူထုကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။

-ဟားဟား၊ ဒီကောင်တွေ အခုထိ သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးပဲ။

-ဝိုး။ သူတို့ပြောတာ ကြားရတဲ့သူဆိုရင် အဓမ္မလုပ်အားပေး ဒါမှမဟုတ် အခမဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ခဲ့ကြတယ် ထင်နေဦးမယ်။

-ဘာစွန့်လွှတ် အနစ်နာခံမှုလဲ။ မင်းတို့တွေက လစာတွေ အကုန်ယူပြီး စစ်သည်တွေကို ကိုယ်ပိုင် အစေခံတွေလို ခိုင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

-မင်းတို့အတွက် သုံးခဲ့တဲ့ အခွန်တွေက နှမြောစရာကြီးကွ။

-မင်းတို့ အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ပြန်အန်ထုတ်လိုက်စမ်း။

-အမေရိကန်စစ်တပ်က တိုက်ပေးမှာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ကိုပဲ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပါတော့။

-သေနတ်နဲ့ပစ်ပြီး ကွပ်မျက်တာကပဲ တစ်ခုထဲသော အဖြေပဲ။

-ကျည်ဆန်တောင် နှမြောစရာကောင်းတယ်။ ဝါးချွန်တွေနဲ့ပဲ ထိုးသတ်ကြရအောင်။

လူထုရဲ့ ဝေဖန်သံတွေ ဆူညံပွက်လောရိုက်လာတာကြောင့် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း လောကတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့တယ်။

ဌာနတစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဝန်ကြီးတွေက စည်းကမ်းတင်းကြပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့တယ်။ အစဉ်အလာအရ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဧည့်ခံပွဲတွေနဲ့ လူမှုရေးဆုံပွဲတွေကိုတောင် သတိပြုရှောင်ကြဉ်ဖို့ တရားဝင် သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ချက်တွေ ပေးပို့ခဲ့တယ်။

အစိုးရဌာနက လူတိုင်းက မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ထိပ်တန်းအရာရှိကြီးတွေ ဆက်တိုက် ပြုတ်ကျသွားတာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဘယ်သူမှ ထုတ်ဖော် မပြောရဲကြတော့ပါဘူး။ ကန်ဂျင်ဟူက ဒီလိုမျိုး ထပ်မလုပ်ဘူးလို့ ဘယ်သူမှ အာမ မခံနိုင်တာကြောင့်ပါ။ ဝန်ကြီးချုပ်ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်လာပြီး အဂတိလိုက်စားမှု ပပျောက်ရေးကို အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး အကြီးစား ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကြီး စတင်ခဲ့တယ်။

ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ သန့်ရှင်းမှု အညွှန်းကိန်းက နှစ်တိုင်းနှစ်တိုင်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့တာကတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူထုရဲ့ မျှော်မှန်းချက်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတာလည်း အမှန်ပဲလေ။ Moody's နဲ့ S&P လိုမျိုး အကြွေးအဆင့်သတ်မှတ်တဲ့ အေဂျင်စီတွေကတော့ ဒါကို အပြုသဘောဆောင်ပြီး အကဲဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ အဂတိလိုက်စားမှုကို ဖယ်ရှားခြင်းက စီမံခန့်ခွဲမှု စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့နဲ့ စီးပွားရေး ပြန်လည်ဦးမော့လာစေဖို့ များစွာ အထောက်အကူ ပြုတာကြောင့်ပါ။

မျက်လုံးပွင့်လာတဲ့အခါ ကုတင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်ထဲ ကျွန်တော် ရှိနေခဲ့တယ်။

ထိုင်လိုက်ပြီး ပထမထပ်ကို ဆင်းလာတော့ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ကော်ဖီသောက်ရင်း ထိုင်နေတဲ့ အယ်လီကို မြင်လိုက်ရတယ်။

"ဘယ်အချိန်က နိုးတာလဲ"

"စောနကမှ နိုးတာ။ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်ပြီး ရေချိုးလိုက်တာလေ"

ဒါကြောင့် ထင်တယ်၊ အယ်လီရဲ့ အသားအရေနဲ့ ဆံပင်တွေက စိုစွတ်နေတုန်းပါ။ အယ်လီက ဒီနေ့လည်း လှနေတုန်းပဲ။

"ပိတ်ရက်မှာတောင် တက်ကြွနေတာပဲ"

"မကြာသေးခင်ကအထိ အရမ်းအလုပ်များနေလို့ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု သိပ်မလုပ်ဖြစ်ဘူး။ ဒီနေ့လို အချိန်ရတုန်းမှာ လုပ်ထားရမယ်လေ"

ကျွန်တော်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ကော်ဖီ သွားယူလိုက်တယ်။

ဒီအိမ်ကို စတင်ပြောင်းရွှေ့လာတုန်းကတော့ အိမ်ကြီးက အရမ်းကြီးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလိုမျိုး သိပ်မခံစားရတော့ပါဘူး။ တော်ရုံသင့်ရုံပဲလို့ ခံစားရပါတယ်။

အရင်တုန်းက နေခဲ့တဲ့အိမ်မှာ ပြန်နေရမယ်ဆိုရင်တော့ နေနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူသားတွေက တကယ်ပဲ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်တတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။

ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဖြာကျနေတဲ့ နေရောင်ခြည်နဲ့ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေတဲ့ ဥယျာဉ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ နွေရာသီ ရောက်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

ဒီနှစ်လည်း တော်တော်လေး ပူဦးမယ်ထင်တယ်။

ကော်ဖီ အတူတူ သောက်နေကြတုန်း စွပ်ကျယ်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီတွဲ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ တက်ဂယူက ဧည့်ခန်းထဲကို ထွက်လာတယ်။

"မနေ့ညက ဘာလို့ အဲလောက်တောင် နောက်ကျနေတာလဲ"

"အန်နီကဲနဲ့ တွေ့ခဲ့လို့လေ"

"ဘာလုပ်ခဲ့ကြလဲ"

"အန်နီကဲက Neverland ကို သွားချင်တယ်လို့ ပြောတာနဲ့ အတူတူ သွားခဲ့ကြတာ။ မပြန်ခင်အထိ လှည့်လည်ပြသတဲ့ ပွဲစဉ်ကိုပါ ကြည့်ခဲ့ကြသေးတယ်"

"ဪ။ ဟုတ်လား"

Neverlandဆိုတာက ဆိုဆောင်း အုပ်စုက ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ အပန်းဖြေပန်းခြံ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်လည်း အရင်က အယ်လီနဲ့အတူ သွားဖူးပါတယ်။

မင်းသမီး အန်နီကဲက ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပတဲ့ ရုပ်ရည် ရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် တက်ကြွတဲ့ အရည်အချင်း ရှိပြီး ဂိမ်းတွေ၊ အန်နီမေးရှင်းကာတွန်းတွေနဲ့ Cosplay လုပ်ရတာကို သဘောကျသူပါ။

ဒါကြောင့် ဂိမ်းနဲ့ အန်နီမေးရှင်း ကြိုက်တဲ့ အမျိုးသားတွေအတွက်တော့ အန်နီကဲက အိပ်မက်ထဲကလို စံပြအမျိုးသမီးပါပဲ။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ကိုရီးယား တက္ကသိုလ်ကို ပြောင်းရွှေ့လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ အင်ဂျင်နီယာ ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ အန်နီကဲရဲ့ ရေပန်းစားမှုက ကြီးမားလာခဲ့တယ်။ ဖျော်ဖြေရေး နယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရောက်ဖို့နဲ့ ကြော်ငြာရိုက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းမှုတွေ အများကြီး ရရှိခဲ့တယ်လို့တောင် သိရပါတယ်။ အန်နီကဲကတော့ ပညာရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ချင်တယ်လို့ ပြောပြီး အကုန်လုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာပါ။

အန်နီကဲက စာသင်ချိန်တွေကို မှီအောင် လိုက်နေရပြီး ကိုရီးယားစာကိုလည်း သင်ယူနေရတာမလို့ နေ့ရက်တွေကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ဖြတ်သန်းနေရပုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း တက်ဂယူနဲ့တော့ မကြာခဏ တွေ့ဆုံဖြစ်နေတာပါ။ သူတို့က တွေ့ဆုံဖြတ်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တော်တော်လေး ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြပြီး မင်းသမီး အန်နီကဲက တက်ဂယူကို "အိုပါး (ကိုကို)" လို့ သဘာဝကျကျ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့တယ်။

သူက အသက်ပိုကြီးတာမို့ "အိုပါး" လို့ ခေါ်တာ မှန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကိုကျတော့ စီအီးအိုကြီးလို့ပဲ ဆက်ပြီး ခေါ်နေရတာလဲ။

အဲဒီလို တွေးနေတုန်း တက်ဂယူက ရုတ်တရက်ကြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောလာတယ်။

" မင်းကို ဒီစကား ပြောဖို့ တွေးနေတာ ကြာပြီ"

"ဘာကိုလဲ"

"ငါက အမျိုးသမီးတွေကြားထဲမှာ တော်တော်လေး ရေပန်းစားနေတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား"

"ဟင်"

ပုံမှန်အားဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်က ဒီလို စကားမျိုး ပြောလာရင် စိတ်ကူးယဉ်နေတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောတဲ့သူက အိုတက်ဂယူ ဖြစ်နေရင်တော့ ဇာတ်လမ်းက တခြားစီ ဖြစ်သွားပါပြီ။

ရုပ်ရည်ကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ သူက ရေပန်းစားမယ့်ပုံ လုံးဝမပေါ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရုပ်ရည်တစ်ခုထဲနဲ့ပဲ အကဲဖြတ်တာက မိုက်မဲရာ ရောက်တယ်လေ။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမှာပေါ့။

အိုတက်ဂယူက OTK Company ရဲ့ ဒုတိယ အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင် ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ ဒုတိယ အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပါ။ အဲဒီဂုဏ်ပုဒ်ကနေ ရရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် လွှမ်းမိုးမှု အကျိုးသက်ရောက်မှုက တကယ်ပဲ ကြီးမားလွန်းပါတယ်။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုဆိုတာက တစ်ခုထဲ ရှိတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ရုပ်ရည်၊ အရည်အချင်း၊ ဗဟုသုတ၊ အလေ့အထ၊ အမူအကျင့်၊ ပြောဆိုပုံ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၊ ပိုင်ဆိုင်မှု စတာတွေ အားလုံးရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုပါ။

ဒါကြောင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝတာကလည်း အိုတက်ဂယူရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တာ သေချာပါတယ်။ အမွေဆက်ခံတာထက် ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တာဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိပါသေးတယ်။

တကယ်တော့ ဥရောပမှာ ရှိနေတုန်းကလည်း အမျိုးသမီး အများကြီးက တက်ဂယူဟာ ဘာလို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ မလာတာလဲလို့ မေးခဲ့ကြသေးတယ်။ အိုတက်ဂယူရဲ့ ရေပန်းစားမှုက အဲဒီလောက်အထိ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဆင့် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

သူ့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုက ကိုရီးယားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေတာမလို့ သူ့ရဲ့ ရေပန်းစားမှုက ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဆင့် ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောရမလားမသိဘူး။

"ဘာလို့ အဲလို ထင်တာလဲ"

အယ်လီကလည်း ချက်ချင်းပဲ လှမ်းမေးတယ်။

"မြန်မြန် ပြောပြ"

"အထွေအထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မနေ့က စားသောက်နေကြတုန်း အန်နီကဲက ရုတ်တရက်ကြီး 'အိုပါး၊ တို့နှစ်ယောက်က ဘာတွေလဲ' လို့ မေးလာလို့"

တက်ဂယူရဲ့ စကားကြောင့် အယ်လီနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

အယ်လီ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာလည်း အယ်လီလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။

တို့နှစ်ယောက်က ဘာတွေလဲ။

ဘယ်လို ပတ်သက်မှုမျိုးက အဲဒီလို မေးခွန်းမျိုးကို ထွက်လာစေတာလဲ။

"ဒါနဲ့ မင်း ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ"

"ငါလည်း သေချာမသိလို့ စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်"

ဒါက ဖြေရလွယ်ကူတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမျိုးမျိုး အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူနိုင်တဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ ပါ။

မှန်ကန်တဲ့ အဖြေကို ပေးနိုင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် အရင်ဦးဆုံး မေးခွန်းမေးတဲ့သူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိတိကျကျ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

"မင်းကော မင်းတို့ ပတ်သက်မှုကို ဘယ်လို ထင်လဲ"

တက်ဂယူက အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးမှ ပြောတယ်။

"ဆမ်း လို့ပဲ ပြောရမလား"

ဘာသာစကားက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရာဝတ္ထုတွေကိုတင်မကဘဲ စိတ်ကူးပုံဖော်ချက်တွေကိုပါ ပိုင်းခြားပေးပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် မနက်နဲ့ နေ့လည်ကို ဒါမှမဟုတ် မနက်စာနဲ့ နေ့လယ်စာကို တိတိကျကျ ပိုင်းခြားပေးထားတဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းမျိုး မရှိဘူးလေ။

(ဥပမာ နေ့လည်မှအိပ်ယာထပြီး အစာစားတာကို မနက်စာ စားတယ်လို့ပြောကြတာမျိုးပေါ့)

လူသားတွေရဲ့ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုကလည်း အတူတူပါပဲ။ ဥပမာအားဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူငယ်ချင်းအဆင့်ကနေ ချစ်သူအဆင့်ကို ကူးပြောင်းသွားတယ်ဆိုရင် သူငယ်ချင်းအဆင့်က ဘယ်နေရာမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး အချစ်က ဘယ်နေရာမှာ စတင်ခဲ့လဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတ်မှတ်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။

စိတ်ဝင်စားစရာ အချက်ကတော့ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးတွေက အရမ်း အဖြစ်များလာတာကြောင့် "ဆမ်း" (썸) ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရအသစ် ထွက်ပေါ်လာတာပါ။

အရင်တုန်းက သူငယ်ချင်းတွေက ချစ်သူတွေ ဖြစ်လာကြတယ်ဆိုရင် အခုတော့ သူတို့က "ဆမ်း" လို့ ခေါ်တဲ့ ကြားအဆင့်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းကြရပါတယ်။

"နင်က 'ဆမ်း' ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား"

ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို အယ်လီက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"သိတာပေါ့။ အစတုန်းက 'ဆမ်းညော' (ဆမ်း ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းကလေး)၊ 'ဆမ်းနမ်' (ဆမ်း ဖြစ်နေတဲ့ ယောက်ျားလေး) နဲ့ 'ဆမ်းထန်ဒါ' (ဆမ်း ဖြစ်နေကြတာ) လို့ ကြားတုန်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သေချာ နားလည်သွားပြီ။ အဲဒါက 'ငါ့ဟာလည်း ဟုတ်သလိုလို၊ မဟုတ်သလိုလိုနဲ့ ငါ့ဟာလို့ ခံစားရတာ' ဒါမှမဟုတ် 'အချစ်ထက်တော့ ဝေးပြီး သူငယ်ချင်းထက်တော့ နီးစပ်တာ'၊ 'ချစ်သူတွေလည်း မဟုတ်သလို သူငယ်ချင်း သက်သက်လည်း မဟုတ်တာ'၊ အဲဒီလို ပတ်သက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူးလား"

(သူငယ်ချင်းမက ချစ်သူမကျလို့ဆိုလိုတာနဲ့ပိုနီးစပ်မယ်ထင်တယ်)

"နင်က သေချာ နားလည်ထားတာပဲ"

"နိုင်ငံခြားမှာလည်း အဲဒီလိုမျိုး ဆင်တူတဲ့ စိတ်ကူးပုံဖော်ချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ 'ဆမ်း'ဆိုတာက မတည်ငြိမ်တဲ့ ပတ်သက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါက ချစ်သူလို့ တိတိကျကျပြောလို့မရပေမဲ့ ချစ်သူဖြစ်နိုင်တဲ့လမ်းကြောင်းဆီ ဦးတည်ချက် ရှိနေတာဆိုတော့ မတည်ငြိမ်တဲ့ပတ်သတ်မှုလို့ ပြောလို့ရပါတယ်"

သူငယ်ချင်းဖြစ်တာ ဒါမှမဟုတ် ချစ်သူရည်းစားဖြစ်တာတွေက ဆက်ဆံရေးတစ်ခုနဲ့ တိတိကျကျပတ်သက်နေတာဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်ကြပါတယ်။ တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ "ဆမ်း"ဆိုတဲ့ ပတ်သက်မှုက တိကျတဲ့ဆက်ဆံရေးတစ်ခုဆီ ဦးတည်နေတာဖြစ်လောက်ပေမဲ့ တိကျတဲ့ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဆမ်းဆိုတဲ့ပတ်သတ်မှုမှာ ဦးတည်နေတဲ့ ဆက်ဆံရေးပြောင်းသွားတာမျိုးဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်။

နောက်ပြန်ဆုတ်သွားရင်တော့ သူငယ်ချင်း သက်သက် ဒါမှမဟုတ် သူစိမ်းတွေ ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့ကို ဆက်တိုးရင်တော့ ချစ်သူရည်းစား ပတ်သက်မှုအဖြစ် တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားမယ်။ အဲ့ဒါမျိုးပေါ့

တကယ်တော့ ခဏလောက် တွဲပြီးရင် ဖွင့်ပြောပြီး တရားဝင် တွဲမလား ဒါမှမဟုတ် ဆက်မတွေ့တော့ဘူးလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ကတော့... တွေ့ဆုံနေကြတုန်းပဲ။

မင်းသမီး အန်နီကဲအနေနဲ့ အဲဒီလို မေးခွန်းမျိုးကို အရင်ဦးဆုံး မေးလာဖို့ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်မရှည် ဖြစ်နေခဲ့ရမလဲ။

ဒါကြောင့် အန်နီကဲက မတည်ငြိမ်တဲ့ "ဆမ်း" အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ ပတ်သက်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ချင်လို့ ပြောတာလို့ ယူဆရမှာထင်တယ်။

တက်ဂယူက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောတယ်။

"ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်တော့ မင်ဟာယောင်းနဲ့ ယန်ဟန်နာတို့ကလည်း အရင်က အဲဒီလိုမျိုး ဆင်တူတဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးဖူးကြတယ်"

"ဘာ"

သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လန့်သွားခဲ့ရတယ်။

ဒီကောင်က ဘာလို့ အဲလောက်တောင် ရေပန်းစားနေရတာလဲ။

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ သူ့ကို အဆင်ပြေစေချင် ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ မနာလို ဖြစ်နေရတာလဲ။ မနာလိုဖြစ်တာလို့ပဲ ငါအထင်မှားနေတာများလား။

အယ်လီက တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း လှမ်းမေးတယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင်က အားကျနေတာတို့၊ မနာလို ဖြစ်နေတာတို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ကျွန်တော် ခေါင်းကို နင်းကန် ခါယမ်းလိုက်တယ်။

"လုံး-လုံးဝမဟုတ်ပါဘူးဟာ"

ကျွန်တော်က အိုတက်ဂယူကို မနာလို ဖြစ်ရမှာလား၊ မဖြစ်နိုင်တာ။

"ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်သူ့ကို သဘောကျတာလဲ"

တက်ဂယူက လက်ပိုက်ပြီး အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်မေးတယ်။

"ငါက တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်ထဲကိုပဲ သဘောကျရမှာလား"

"......"

သောက်ကျိုးနည်း။ ဒီကောင် ပြောတာကို ကြည့်ဦး။

ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူက မိန်းမတွေလေးယောက်လောက် ယူလို့ရတဲ့ ဆော်ဒီအာရေဗျ နိုင်ငံသားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မယ်လို့ ပြောလာဦးမယ်ထင်တယ်။ အဲဒီဘက်ကဆိုရင်တော့ သူ့ကို လက်ကမ်းကြိုဆိုကြမှာ သေချာပါတယ်။

သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ ကိုယ့်အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းကို ယောက်ျားကောင်း မောင်းမတစ်ထောင် လမ်းစဉ်ဆီကို လျှောက်လှမ်းခွင့် မပေးနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို လုံးဝ တားဆီးရမယ်။

ကျွန်တော် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။

"အေး။ မင်း လူတစ်ယောက်ထဲကိုပဲ သဘောကျရမယ်"