အခန်း ၈၁

ပြိင်ဖက်ကင်း ဓားသမား

အခန်း ၈၁ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော နည်းလမ်း

နောက်တစ်နေ့တွင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ပိုင်မာစီမြို့မှ အမွှေးတိုင်၊ ဖယောင်းတိုင်နှင့် စက္ကူများကို ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် တူရိယာတီးခတ်သူများနှင့် အသုဘဂီတအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ငှားရမ်းကာ ဆရာတော်ဝူချန်၏ ဂူဗိမာန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူက ချန်လင်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆရာတော်၏ ဂူရှေ့တွင် ဝတ်ပြုကန်တော့လေသည်။

ဤအရာများမှာ အပေါ်ယံအစီအစဉ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ချန်လင်စု မြင်တွေ့ရသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးအပေါ် ထားရှိသည့် သူမ၏ သဘောထားမှာ ကောင်းမွန်သွားတော့၏။ အခြားအရာများကို ထားလိုက်ဦးတော့... ဤကဲ့သို့ ကန်တော့သည့် စိတ်ထားလေးတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။

ချန်လင်စုသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မေတ္တာငတ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်ပြီး မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုကိုလည်း မရရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ ညီအစ်မရင်းများပင် သူမအပေါ် ရင်းနှီးဖော်ရွေမှု မရှိကြချေ။ ငယ်စဉ်မှစ၍ အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူမသည် ဆရာတော်ဝူချန်နှင့် အတူရှိနေစဉ်အချိန်မှသာ နွေးထွေးမှုကို စစ်မှန်စွာ ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဆရာတော်ဝူချန်က သူမအား တပည့်အဖြစ် လက်ခံချိန်တွင် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ရာ နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ပညာသင်ပေးပြီးနောက် ပျံလွန်တော်မူသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာတော်ဝူချန်သည် ပျံလွန်တော်မူခါနီးတွင် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး တတ်မြောက်ထားသော ပညာရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် “ဆေးဘုရင်ကျမ်းမြတ်” ကို ချန်လင်စုထံသို့ လွှဲအပ်ပေးခဲ့လေသည်။ ဤပညာအမွေသည် သူမအတွက် အမွေဆက်ခံခွင့် ရရှိစေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ဒုက္ခများကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို နှစ်ဦးနှင့် စီနီယာအစ်မ တစ်ဦးတို့သည် ဆရာတော်ချန်ထားရစ်ခဲ့သော “ဆေးဘုရင်ကျမ်းမြတ်” ကို အလွန်အမင်း လောဘတက်ကာ လိုချင်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ချန်လင်စု၏ အဆိပ်အတတ်ပညာကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် သူမအား လွန်လွန်မင်းမင်း ဖိအားမပေးရဲကြချေ။

ချန်လင်စုသည် အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာပြီး ထူးခြားပြောင်မြောက်စွာ ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်ရာ အရာရာကို ကြိုတင်တွက်ဆ၍ စီစဉ်ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။ သူမ၏ဆရာထံမှ သင်ယူထားသော အဆိပ်အတတ်နှင့် ဆေးဝါးအတတ်ပညာမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မများအားလုံးသည် သူမ၏လက်ချက်ကြောင့် တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမကို အလွန်အကျွံ မစော်ကားရဲကြခြင်းပင်။ သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် ပျိုမြစ်နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု နက်ရှိုင်းသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အခြားသူများ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံချင်ရှာပေသည်။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ချန်လင်စုကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား အမျိုးသားများနှင့် ဆက်ဆံဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးလှပြီး အထူးသဖြင့် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော လူငယ်လူရွယ်များနှင့် မတွေ့ကြုံဖူးပါက မည်သည့် မိန်းကလေးငယ်ကမူ အချစ်ကို မမက်မောဘဲ နေပါမည်နည်း။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ အမြင်အရမူ ဤအရာအားလုံး၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ချန်လင်စုသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မေတ္တာငတ်မွတ်ခဲ့ရပြီး လောကကြီးတွင် လူကောင်းများနှင့် တွေ့ဆုံခွင့် နည်းပါးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမဆို သူမအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးပါက သူမ၏ နှလုံးသားကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်သူသည် မွန်မြတ်သော စိတ်ထား ရှိရမည်ဟူသော အချက်က အဓိကကျပေသည်။ အကယ်၍ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိခဲ့ပါက အဆိပ်လက်ဆေးဘုရင်၏ နောက်ဆုံးပိတ်တပည့်ဖြစ်သူ ချန်လင်စု၏ စူးရှသော မျက်လုံးများအောက်မှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူမထံမှ ဆရာတော်ဝူချန်၏ ဆေးပညာများကိုသာ သင်ယူလိုခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမအပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် စိုးစဉ်းမျှ မရှိပေ။ သူသည် စိတ်ရင်းအတိုင်း ပွင့်လင်းရိုးသားလှသဖြင့် ချန်လင်စုက သူ၏ အတွင်းစိတ်ကို ထိုးထွင်းမြင်သွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိချေ။ ဆရာတော်ဝူချန်ကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ချန်လင်စု၏ အိမ်ရာဝင်းထဲသို့ သွားရောက်ကာ သူမအား ပြောလိုက်သည်။

“ညီမငယ်... တကယ်တော့ ဆရာတော်က ငါ့ကို ကတိတစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အကယ်၍ ငါက လောကမှာ အနှိုင်းမဲ့တဲ့ အဆိပ်တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ရင် ငါ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ အခု ငါ အဲဒီအနှိုင်းမဲ့အဆိပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ဆရာတော်ကတော့ လောကကြီးထဲမှာ မရှိတော့ဘူး...။ ဒါက ငါ့မျှော်လင့်ချက်တွေထက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ရတယ်။ ငါဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကမ္ဘာအနှံ့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး အနောက်ဘက် အစွန်အဖျားဒေသတွေအထိ သွားခဲ့ရတယ်။ အဆိပ်ကို ရှာဖွေဖို့ ခြောက်နှစ်တောင် အချိန်ပေးခဲ့ရပြီးမှ တရုတ်ပြည် အလယ်ပိုင်းဒေသကို ပြန်လာခဲ့တာ။ ဆရာတော်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ပြီး ဆေးပညာအတတ်ကို သင်ယူချင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဆရာတော် မရှိတော့ဘူး... ငါ တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။”

ချန်လင်စုက သံသယမျက်ဝန်းများဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အခု အစ်ကို့အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။”

ရန်ရှင်းကျိုးက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အခု အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ကျော်ပြီ။”

ချန်လင်စုက ပြောလိုက်၏။ “အခုမှ အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာလား။ လောကထဲက ရှားပါးအဆိပ်တွေကို ရှာဖွေဖို့ ခြောက်နှစ်တောင် အချိန်ပေးခဲ့ရတယ်ဆိုတော့... အစ်ကိုက အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ဆရာနဲ့ တွေ့ခဲ့တာပေါ့။ အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်နဲ့ လောကကြီးထဲကို တစ်ယောက်တည်း စွန့်စားထွက်ခွာဝံ့ပြီး အခုအချိန်အထိ အသက်ဘေးကင်းကင်းနဲ့ နေနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ပြောင်မြောက်တဲ့ သိုင်းပညာတွေကိုပါ တတ်မြောက်ထားတာလား။”

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အမှားကို ဖုံးကွယ်ရန် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ ညီမငယ်ပဲဟာ... ငါ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး။ အဆိပ်သွားရှာတဲ့ လမ်းခရီးမှာ ငါဟာ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အံ့မခန်း သိုင်းကျမ်းတစ်စောင်ကို ရရှိခဲ့ပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ ခြောက်နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ပညာရပ်က တိုးတက်လာခဲ့တာ။ လမ်းမှာ ခရီးသွားရင်း လုယက်သူတွေ၊ လူဆိုးသူခိုးတွေနဲ့ တွေ့ရင် ငါ အလွယ်တကူ ရှင်းထုတ်နိုင်တယ်။ သာမန် သိုင်းပညာရှင်တွေဆိုရင် ငါ့မျက်စိထဲတောင် ထည့်စရာ မလိုပါဘူး။”

သူ့မျက်နှာထက်တွင် မာနကြီးသော အသွင်အပြင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး “လောကကြီးထဲမှာ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ဘယ်သူ အနိုင်ယူနိုင်မလဲဆိုတာ တကယ်ကို မသိဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

ရန်ရှင်းကျိုး ထိုကဲ့သို့ ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ စွမ်းအားလှိုင်းများက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချန်လင်စု မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် ခံ့ညားထည်ဝါပြီး မတုန်မလှုပ် တည်ရှိနေသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးအလား၊ သိုင်းပညာဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တစ်ဦး၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါများကို ထုတ်ဖော်နေပေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ထူးဆန်းသော အရောင်အဝါများ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားကာ မေးလိုက်၏။

“ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာကို... ကျွန်မရဲ့ ဆရာ့ဆီက ဘာပညာကို သင်ယူဖို့ လိုသေးလို့လဲ။”

“ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ မြင့်မားတာနဲ့ ဆေးပညာ သင်ယူချင်တာ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သိုင်းပညာ တတ်မြောက်ထားရင် ဆေးပညာ သင်ယူလို့ မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။”

ချန်လင်စုက သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်မိသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းမျိုး ရှိမယ်ဆိုရင် သိုင်းလောကထဲမှာ နယ်မြေတစ်ခုကို စိုးမိုးပြီး နာမည်ကျော်ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ဆရာ့ဆီမှာ ဆေးပညာသင်ဖို့ အောက်ကျနောက်ကျ ခံပြီး လာရမှာလဲ။

သိုင်းလောကထဲတွင် လူတိုင်းသည် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာကိုသာ အလုအယက် လေ့ကျင့်ကြသည်။ သိုင်းပညာ မြင့်မားပါက ကျော်စောမှုနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့ကို ရရှိစေပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ကာ အလွန်တရာ ကြွယ်ဝလာနိုင်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဖုန်းထျန်နန် ကဲ့သို့ပင်... သိုင်းပညာရှင်အများစု၏ ရည်မှန်းချက်မှာ နယ်မြေတစ်ခုကို ကြီးစိုးရန်၊ ဒေသတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ကာ ငွေကြေးနှင့် အင်အားစုများကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးကဲ့သို့ အံ့မခန်း သိုင်းစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ယင်းတို့ကို မမက်မောဘဲ ဆရာတော်ဝူချန်ထံတွင် ဆေးပညာကို ဆက်လက်သင်ယူလိုသူမျိုးကား လောကကြီးတွင် အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။ ချန်လင်စုအနေဖြင့် ဤအချက်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနေစဉ်မှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

“ညီမငယ်... ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ဟွေ့ခယ်ဆရာတော်ဟာ စစ်မှန်တဲ့ တရားဓမ္မကို ရရှိဖို့အတွက် ဆီးနှင်းတွေထဲမှာ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပြီး သစ္စာတရားကို ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ငါ ရန်ရှင်းကျိုးကလည်း အဖိုးတန်တဲ့ ဆေးပညာအတတ်ကို ရရှိဖို့ ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် ဒုက္ခပေါင်းစုံ ခံပြီး ခရီးနှင်ခဲ့တယ်။ ငါဟာ ဟွေ့ခယ်ဆရာတော်လောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ရင်းစေတနာကတော့ မှန်ကန်ပါတယ် ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက မျက်စိမရှိသလို ကံကြမ္မာကလည်း လူကို နောက်ပြောင်လွန်းတယ်။ ငါ ဆရာတော်ဆီကနေ ပညာသင်ယူဖို့ ကံမပါခဲ့ဘူး ထင်ပါရဲ့...။”

ထိုသို့ ပြောရင်း သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ချန်လင်စုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ညီမငယ်... ဒါက ငါ မတော်တဆ ရရှိခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှန်ကျောက်ကျမ်းစာ လို့ ခေါ်တယ်။ အတွင်းအားကျင့်ကြံခြင်းပိုင်းမှာတော့ ဒီကျင့်စဉ်က လောကမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။ လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီး နာရီဝက်လောက်အထိ ကြာမြင့်နေရင်တောင် ဒီကျင့်စဉ်နဲ့ အသက်ပြန်သွင်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ တိုက်ပွဲဝင်တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တဲ့နေရာမှာ ဒီကျင့်စဉ်က အနှိုင်းမဲ့စွမ်းအား ရှိပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သမားတော်တွေအတွက် ပိုပြီး သင့်တော်ပါတယ်။ သမားတော်တစ်ယောက်သာ ဒီလိုနတ်ဘုရားအဆင့် သိုင်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရင် နောင်အနာဂတ်မှာ ပိုပြီးတော့ လူ့သက်စောင့်ဆေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

သူက ချန်လင်စုအား ဆက်လက်၍ “ငါကတော့ ဒီကျမ်းထဲက ပညာရပ်တွေကို တတ်မြောက်ထားပြီးပြီ။ အခု ဒါကို မင်းလက်ထဲ အပ်နှံလိုက်မယ်။ မင်း ဒီကျမ်းစာကို ကျွမ်းကျင်အောင် ကျင့်ကြံပြီးရင် ဆေးကုသပြီး လူ့အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးဖို့နဲ့ ဆေးဘုရင်မျိုးဆက်ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းပေးနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ချန်လင်စု၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမသည် “ရှန်ကျောက်ကျမ်းစာ” ကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ရန်ရှင်းကျိုးကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မဆီကို လာရတာလဲ။”

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ချန်လင်စုက “ကျွန်မက ဆရာ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးတပည့်ပဲလေ။ အကယ်၍ အစ်ကိုက တကယ်ပဲ ကျွန်မရဲ့ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုချင်တာဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မတွေကိုပဲ ရှာရမှာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မဆီကိုပဲ သီးသန့် လာရတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ဆရာ ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတာရယ်၊ ဆရာ့ရဲ့ ပညာအမွေတွေကို ကျွန်မဆီ လွှဲပေးခဲ့တယ်ဆိုတာရယ်ကို အစ်ကို ကြိုတင်သိနေခဲ့တာလား။”

ရန်ရှင်းကျိုးက ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ရဲ့ ဆရာတော်က စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မတွေရဲ့ အကြောင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ငါ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီသုံးယောက်က ဆူဆူပူပူတွေ လုပ်လွန်းလို့ ဆရာတော် ကွယ်လွန်ပြီးရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်မလို့ ဆရာတော်က မင်းကို နောက်ဆုံးပိတ်တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီး ပညာအမွေတွေကို လွှဲပေးခဲ့တာပေါ့။ ဒါမှ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး လိုအပ်လာရင် ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းအတိုင်း သုတ်သင်ရှင်းလင်းနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ မင်း မလုပ်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။”

အမှန်စင်စစ် ချန်လင်စုတွင် စီနီယာအစ်ကို နှစ်ဦးနှင့် စီနီယာအစ်မ တစ်ဦး ရှိလေသည်။ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုကြီးမှာ မုရုန်ကျင်းယွဲ့ ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုမှာ ကျန်းထျယ်ရှန်း ဖြစ်ကာ၊ တတိယ စီနီယာအစ်မမှာ ရွှယ်ချွဲ ဖြစ်၏။ ထိုသုံးဦးအနက် မုရုန်ကျင်းယွဲ့သည် ကနဦးက အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သော်လည်း တတိယအစ်မ ရွှယ်ချွဲမှာမူ မုရုန်ကျင်းယွဲ့အပေါ် သက်ဝင်ချစ်ခင်နေခဲ့သဖြင့် မုရုန်ကျင်းယွဲ့၏ ဇနီးသည်ကို အဆိပ်ခတ်၍ သတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ မုရုန်ကျင်းယွဲ့က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ဆေးဝါးတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ရွှယ်ချွဲ၏ ခြေထောက်ကို မသန်မစွမ်းဖြစ်စေပြီး ကျောကုန်းသွားအောင် ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်က ဆရာတော်ဝူချန်သည် အပြင်သို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ သွားရောက် ရှာဖွေနေခဲ့ရာ သူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အခြေအနေအားလုံးမှာ ပြုပြင်မရတော့လောက်အောင် နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုသုံးဦးထဲတွင် ဒုတိယအစ်ကို ဖြစ်သူ ကျန်းထျယ်ရှန်းသည် ရွှယ်ချွဲအပေါ် တစ်ဖက်သတ် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ရွှယ်ချွဲသည် အဆိပ်ခတ်ခံရပြီး ခြေမသန် ကျောကုန်းဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူက စိတ်မပျက်ဘဲ ဝန်ခံကာ သူမကို လက်ထပ်ခဲ့၏။

နောင်တွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိရသော်လည်း မုရုန်ကျင်းယွဲ့သည် ယခင်က ရွှယ်ချွဲ သူ၏အပေါ် ကောင်းခဲ့သည်များကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် သတိရလာကာ ရွှယ်ချွဲနောက်သို့ လိုက်လံနှောင့်ယှက်တော့ရာ ကျန်းထျယ်ရှန်း ဇနီးမောင်နှံ၏ အေးချမ်းသာယာမှုကို ဖျက်ဆီးလေတော့သည်။

ထိုသုံးဦးအကြား ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အမုန်းတရားနှင့် အရှုပ်အထုပ်များသည် ဆရာတော်ဝူချန် ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲခဲ့ပြီး ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မူလက ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ စရိုက်မဆိုးကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သံယောဇဉ်အရှုပ်အထုပ်များကြောင့် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရင်း စိတ်ဓာတ်များမှာလည်း တစ်စတစ်စ ပိုမို ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လာခဲ့ကြ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ဆရာတော်ဝူချန်သည် သူ၏ အသက်ကြီးရင့်ချိန်တွင် ချန်လင်စုကို နောက်ဆုံးပိတ် တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်လက်ခံကာ ကျန်တပည့်သုံးဦးကို ထိန်းချုပ်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူမ၏ အဆိပ်သင့်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အချက်ကို ပြန်လည် တွေးမိသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။ ဆရာတော်က ငါ့ကို တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မတွေကို ထိန်းချုပ်ခိုင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်က ငါ့ကို ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်ဖို့ တစ်ခြားလူတစ်ယောက်ကို လျှို့ဝှက် စေလွှတ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အကယ်၍ ငါသာ စရိုက်မကောင်းဘဲ ဆိုးသွမ်းခဲ့မယ်ဆိုရင် ရန်ရှင်းကျိုးက ငါ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်တယ်။ ငါ ဘာမှ ပြင်ဆင်မထားရင် သူ့ကို ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူမသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်ရာ ညီညာဖြူစင်သော သွားလေးနှစ်ရိုး ပေါ်ထွက်လာ၏။

“အစ်ကိုရန်... ကျွန်မက ဒီသိုင်းကျမ်းစာကို သင်ယူပြီးရင် လောကထဲမှာ မကောင်းတာတွေ လုပ်မှာကို အစ်ကို မစိုးရိမ်ဘူးလားဟင်။”

***