အခန်း ၈၂

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း ၈၂ ကိုယ်ကျင့်တရား

"ဂျူနီယာညီမလေး ချန်... ကိုယ် မင်းရဲ့ စရိုက်နဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပါတယ်"

ချန်လင်းစုက ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းကို လက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

"ပြီးတော့ ငါတို့ ဆရာသခင်ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကိုလည်း ငါ ယုံတယ်။ ဆရာက အမြော်အမြင်ကြီးမားပြီး လူအကဲခတ် မမှားတတ်တဲ့သူပဲ။ တကယ်တော့ ငါ့ရှေ့က စီနီယာနောင်တော်တွေနဲ့ မမတွေဟာ အစကတည်းက လူဆိုးလူမိုက်တွေ မဟုတ်ကြပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းကလည်း ကောင်းကြပါတယ်။ သံယောဇဉ် အရှုပ်အထွေးတွေနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ နောက်ကို လိုက်မိလို့သာ အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားကြတာ။ ဆရာက မင်းကို သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းဆက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းဖို့ မှာကြားခဲ့တာကို ကြည့်ရင် မင်းအပေါ် ဘယ်လောက်အထိ မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားသလဲဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ဆေးဘုရင်ရဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ရထားတဲ့သူက သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ချန်လင်းစု၏ မျက်ဝန်းအစုံကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ညီမလေး... ငါ့ရဲ့ ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းဟာ အလွန်ပဲ စွမ်းအားကြီးမားတယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ဒီကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ရင် လောကမှာ မင်းကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ရှားသွားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ဘေးမှာ ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှိနေမှလည်း မင်းရဲ့ နောင်တော် ငါက စိုးရိမ်ပူပန်မှု နည်းသွားမှာပေါ့"

ချန်လင်းစု တစ်ဒင်္ဂမျှ တွေဝေ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းစာအုပ်ကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်ကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ကဲ... ဆရာလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ညီမလေးရဲ့ တရားထိုင်မှုကို ငါ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ငါ သွားတော့မယ်"

သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် လှည့်ထွက်သွားရာ အလွန်ပင် ပြတ်သားပြီး စည်းစနစ်ကျလှပေသည်။

"နေပါဦး... ဘာလို့..."

ချန်လင်းစု တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားကာ ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်ရ၏။

"နောင်တော်... မသွားပါနဲ့ဦး"

ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားသော ရန်ရှင်းကျိုး၏ ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာပေးသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မေးလိုက်၏။

"ညီမလေး... တခြား ကိစ္စရှိသေးလို့လား"

ချန်လင်းစုသည် သူမကိုယ်သူမ (ငါ ဘာလို့ သူ့ကို နောင်တော်လို့ ခေါ်လိုက်မိတာလဲ) ဟု တွေးတောရင်း ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို အောင့်အီးကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရန်... ရှင် ပြောတော့ လောကမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံးအရာကို ရှာတွေ့ထားတယ်ဆို... အဲဒါ ဘာလဲဟင်"

ရန်ရှင်းကျိုးက "ငါ့ဆရာက တစ်ခါတုန်းက ပြောဖူးတယ်။ လောကမှာ အပြင်းဆုံးအဆိပ်က ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာတဲ့။ အကယ်၍ ငါသာ အဲဒီ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာနဲ့ စွမ်းရည်ချင်း ယှဉ်နိုင်တဲ့ အဆိပ်မျိုးကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် ငါ့ကို သူ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ မှာခဲ့ဖူးတယ်"

ချန်လင်းစုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "အာ... ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာ ဟုတ်လား။ ဆရာက ရှင့်ကို ဒါတွေအထိ ပြောပြခဲ့တာလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို သနားကရုဏာသက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုရန်... ဒီ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာ ဆိုတာ လောကရဲ့ အဆိပ်တကာတို့ရဲ့ ဘုရင်ပဲ။ လောကမှာ ဘယ်အဆိပ်ကမှ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ"

ရန်ရှင်းကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး "အဆိပ်တကာတို့ရဲ့ ဘုရင် ဟုတ်လား... မသေချာပါဘူး။ ညီမလေး... မင်း ရွှေလှိုင်းပန်းအကြောင်း ကြားဖူးသလား"

"မာရပန်း (ဘိုဆွန်ပန်း) လား... ပြီးတော့ အဲဒါက ရွှေရောင်လား။ အဲဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ အဆိပ်ပင်မျိုး လောကမှာ တကယ်ရှိတာလား"

သူမသည် ဆေးဘုရင်၏ နောက်ဆုံးတပည့်ဖြစ်သည့်အလျောက် လောကရှိ အဆိပ်အမျိုးပေါင်းစုံ၏ အမည်များကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ တစ်နေ့တွင် ဆရာဖြစ်သူက လောကတွင် အပြင်းဆုံး အဆိပ်ဘုရင်အကြောင်း ပြောပြဖူး၏။ ဆရာ့အဆိုအရ အပြင်းဆုံးသော အဆိပ်များမှာ စိန်သေ၊ ဒေါင်းသည်းခြေ၊ ပင့်ကူနက်ရည်၊ ပုပ်စပ်အသားလိမ်းဆေး၊ သက်တန့်မှို၊ ပိုးစာဥ၊ မြွေဆိုးတံတွေး၊ စတရစ်နင် သို့မဟုတ် ကန်စွန်းဥအညှောက်များ မဟုတ်ကြချေ။ အမှန်တကယ် ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာ ဖြစ်သည်။

ထိုအဆိပ်သည် အဆင်းလည်းမရှိ၊ အနံ့လည်းမရှိ၊ အရိပ်အယောင်လည်း မပြသဖြင့် မည်မျှပင် ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်ပါစေဦးတော့ ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ မသိမသာဖြင့် အသက်ပျောက်သွားရတတ်သည်။ သေဆုံးသူများ၏ မျက်နှာတွင်မူ ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ ပြုံးနေသော အမူအရာသာ ကျန်ရစ်တတ်လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာသည် ဘိုးဘေးထံမှ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာ အစေ့ကိုးစေ့ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း မည်သို့ပင် ပျိုးထောင်ပါစေ အပင်မပေါက်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အစေ့အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ယင်းတို့ကို ချန်လင်းစုထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာနှင့် အစွမ်းချင်း တူညီနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အဆိပ်ပင်မှာ ဗုဒ္ဓကျမ်းဂန်လာ မာရပန်း(ဘိုဆွန်ပန်း) သာ ဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာအရ မာရ်နတ်မင်းသည် ကာမဘုံ၏ ဆဋ္ဌမမြောက် အရှင်သခင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားအား ဘုရားအဖြစ်သို့ မရောက်ရှိစေရန် ထပ်ခါတလဲလဲ နှောင့်ယှက်ခဲ့သော အန္တရာယ်အရှိဆုံး မိစ္ဆာတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ မာရ်နတ်မင်း၏ အမည်ကို အစွဲပြုထားသော ပန်းသည် မည်မျှအဆိပ်ပြင်းထန်မည်ကို တွေးကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။

ထို မာရပန်းတွင် အရောင်ငါးမျိုးရှိပြီး ရွှေရောင်ပန်းသည် အဆိပ်အပြင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ဘီဂိုနီယာကဲ့သို့ ပန်းပွင့်ကိုယ်ထည်ကို မထိတွေ့သရွေ့ အန္တရာယ်မရှိသည်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ မာရပန်းသည်ကား အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရုံမျှဖြင့် အဆိပ်သင့်စေနိုင်သည်။ ၎င်း၏ ရနံ့တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လူကို အသံတိတ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

အကယ်၍ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာသည် အဆိပ်လောက၏ တိတ်ဆိတ်အေးငြိမ်သော မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်ပါက မာရပန်းသည်ကား လေလွင့်ကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျားကြမ်းကြီးနှင့် တူပေသည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် အဆိပ်အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း သဘာဝချင်းကား လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာ၏ အစေ့ကို ရှာဖွေနိုင်သေးသော်လည်း မာရပန်းမှာမူ မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာအချို့တွင်သာ ရံဖန်ရံခါ ဖော်ပြချက်အချို့ကို တွေ့ရတတ်သည်။

ဆရာတော် ဝူချန်သည် မာရပန်းအကြောင်းကို ပြောဖူးစဉ်က ချန်လင်းစုအား ဤသို့ ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

"မာရပန်းရဲ့ အဆိပ်က ပူပြင်းတဲ့ ရန်စွမ်းအားရှိပြီး ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာကတော့ အေးမြတဲ့ ယင်စွမ်းအားရှိတယ်။ အကယ်၍ ဒီပန်းနှစ်မျိုးလုံးသာ လောကမှာ အတူရှိနေမယ်ဆိုရင် ယင်နဲ့ရန် ဓာတ်မတည့်မှုကြောင့် တစ်ခုက တစ်ခုရဲ့ ဖြေဆေး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ လောကမှာ အပြင်းဆုံးလို့ ဆိုရမယ့် ဒီအဆိပ်နှစ်မျိုးလုံးဟာ ကုသလို့မရတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့"

သို့သော် ဆရာတော် ဝူချန် ပြောခဲ့သည်မှာ ကာလဒေသအလျောက် ရိုးရိုးစွန်းစွန်း ရေရွတ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပြောသူကလည်း စိတ်ထဲမထားသလို နားထောင်သူကလည်း အလေးအနက် မယူခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မာရပန်းမှာ မျိုးသုဉ်းသွားပြီဖြစ်ရာ မည်မျှပင် ပြောဆိုနေပါစေ ယူဆချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက ဒဏ္ဍာရီလာ ကျင်းပေါ်ရွှမ်းဟွာ ကို သူ ရှာတွေ့ထားသည်ဟု ဆိုနေသည်။

ချန်လင်းစုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ထိတ်လန့်အံ့သြခြင်း၊ ဝမ်းသာအားရဖြစ်ခြင်းနှင့် သံသယဖြစ်ခြင်းတို့ ရောပြွန်းနေပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုရန်... ရှင် ကျွန်မကို နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ရန်ရှင်းကျိုးက "ငါ မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဝတ်ရုံအိတ်ကပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ကြွေပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ချန်လင်းစုအား ပြသလိုက်၏။

"ဒီပုလင်းထဲမှာ ရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ အပွင့်ဖတ်တစ်ခု၊ အရွက်တစ်ရွက်နဲ့ အစေ့ ခုနစ်စေ့ ရှိတယ်။ မူလကတော့ ပန်းအိုးတစ်လုံးရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်ပန်းဟာ လောကရဲ့ သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်တယ်ဆိုပြီး ပန်းပင်ကို ဖျက်ဆီး မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ငါ့ကိုတော့ အစေ့အနည်းငယ်ပဲ ပေးခဲ့တာ။ သူက (ဒီအစေ့တွေကနေ အပင်ပေါက်နိုင်ရင် ဒီအပင်က လောကမှာ ကျန်ရစ်သင့်လို့ပဲ။ အကယ်၍ အပင်မပေါက်ဘူးဆိုရင်တော့ လောကကြီးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကပဲ အမှန်တရားဖြစ်လိမ့်မယ်) လို့ ပြောခဲ့တယ်"

သူသည် ထိုကြွေပုလင်းလေးကို ချန်လင်းစုထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

"ညီမလေး... ဒီ ရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ အဆိပ်က အရေပြားကို ထိရုံနဲ့တင် အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ပုလင်းကို ဖွင့်တဲ့အခါ အထူးပဲ သတိထားပါ"

ဆေးဝါးနှင့် အဆိပ်အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်သော ချန်လင်းစုသည် ရတနာတစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး ကြွေပုလင်းလေးကို လှမ်းယူလိုက်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးကို အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုရန်... ရှင် အခန်းထဲမှာ အရင်နားနေလိုက်ပါဦး။ ကျွန်မ သေချာလေး လေ့လာကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ရန်ရှင်းကျိုး ပြန်လည်မဖြေကြားနိုင်မီမှာပင် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် အလယ်ခန်းမဆောင်ရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

အခန်းတွင်းရှိ သစ်သားစားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများသည် သာမန်လယ်သမားအိမ်ကဲ့သို့ အရိုးရှင်းဆုံး ပြုလုပ်ထားသော်လည်း တစ်အိမ်လုံးမှာ ဖုန်တစ်စွန်းမျှ မရှိဘဲ အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လွန်းလှသည်။ နံရံခြေရင်းများနှင့် တံခါးချပ်များ၏ အက်ကြောင်းလေးများအထိ သေချာစွာ ဆေးကြောသန့်စင်ထားသဖြင့် ဖုန်မှုန့်တစ်စပင် မကျန်ရှိချေ။ ဤမျှအထိ သန့်ရှင်းလွန်းနေခြင်းက လူကိုပင် မသိမသာ နေရခက်စေသည်။

ယခင်ဘဝက ရန်ရှင်းကျိုးတွင် ဆရာဝန်ဖြစ်နေသော အတန်းဖော်အချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းမှုကို စွဲလမ်းတတ်ကြပြီး တစ်နေ့လျှင် လက်ကို တစ်ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်ကြိမ်ခန့် ဆေးကြောတတ်ကာ အဝတ်အစားများကိုလည်း စုတ်ပြတ်သွားသည်အထိ ပွတ်တိုက်လျှော်ဖွတ်တတ်ကြသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုအကျင့်ကို လုံးဝ လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ယခု ချန်လင်းစု၏ သန့်ရှင်းမှုစွဲလမ်းစိတ်က ပိုမိုပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိချေ။ သူမသည် အိမ်၏ ထောင့်စွန်းလေးများနှင့် တံခါးဂျပ်အကွဲကြောင်းလေးများကိုပင် ပြောင်စင်နေအောင် ဆေးကြောထားသည်။

ဤမျှလောက် သန့်ရှင်းလွန်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ရန်ရှင်းကျိုး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာရသည်။

သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ညစ်ပတ်ပေရေနေတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းသူလည်း မဟုတ်ချေ။ ဝတ်စုံတစ်ခုတည်းကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး အားသည့်အခါမှသာ ရေချိုးတတ်သည်။ တစ်ခါတရံ ချွေးထွက်များပြီး ပူအိုက်လာပါက ကိုယ်ပေါ်မှ ဂျီးများကိုပင် အလွယ်တကူ ပွတ်တိုက်ပစ်တတ်သေးသည်။

ယခုအခါ ဤမျှအထိ သန့်ရှင်းလွန်းသော အိမ်လေးထဲတွင် ရောက်ရှိနေရသဖြင့် သူသည် သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်လှသော အမွှေးလုံးများကြားထဲမှ နွားချေးတုံးကြီးတစ်ခုအလား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံစားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နေရထိုင်ရ ခက်ခဲလာတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မူရင်းဝတ္ထုထဲ၌ ဟူဖေးသည် ချန်လင်းစုကို ဘာကြောင့် မနှစ်သက်ခဲ့သနည်းဟူသော အချက်ကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားတော့၏။

မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ရုပ်ရည်မလှပခြင်း၊ စွဲလမ်းစိတ်လွန်ကဲခြင်း သို့မဟုတ် အဆိပ်အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်ခြင်း စသည်တို့ ရှိနေပါစေဦးတော့၊ ယောက်ျားတစ်ဦးအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးနိုင်ပါက ယင်းတို့ကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်သည်။ သူမ၏ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး စေ့စပ်သေချာတတ်သော စရိုက်ကိုလည်း အရည်အချင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အထက်ပါ အချက်များအနက် တစ်ခုခုကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း၊ ထိုအချက်အားလုံးသည် တစ်ကိုယ်တည်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးထံတွင် စုစည်းနေပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း သာမန်မျှသာ ဖြစ်နေပါက ယောက်ျားများအတွက် ရှေ့ဆက်တိုးရန် ကြီးမားလှသော အတားအဆီးကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဟူဖေးကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ရန်ရှင်းကျိုး ကိုယ်တိုင်ပင် ချန်လင်းစုကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ချစ်မြတ်နိုးမိရန် သတ္တိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်လင်းစုသည် မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်ဖူးဘဲ စိတ်ထားဖြူစင်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမသည် အဆိပ်အတတ်တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း သာမန်မျှသာရှိကာ သူမ၏ ထက်မြက်မှုကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးသည် လူကို ခန့်ညားထိတ်လန့်စေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုမူ မဖန်တီးပေးနိုင်ပေ။

"ဒီလို မိန်းကလေးကောင်းလေးတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပနေမည်ဆိုပါက ပြဿနာအားလုံးမှာ ပြဿနာမဟုတ်တော့ချေ။

"မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ... ရုပ်လေးလှနေရင် ကျန်တဲ့အရာတွေအားလုံးက အရေးမကြီးတော့ဘူးပဲ"

"ဒါနဲ့... ငါက အရမ်းချောလွန်းနေလို့ပဲ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရရှိခဲ့တာလား မသိဘူး"

***