အခန်း ၈၄

ပြိုင်ဖက်းဓားသမား

အခန်း ၈၄ နည်းလမ်းများ

ဆရာတော် ဝူချန် ကွယ်လွန်ပြီးကတည်းက သူ၏ တပည့်ကြီးများနှင့် တပည့်လတ်များသည် ဆရာချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဆေးဘုရင်ကျမ်းကို တစ်ချိန်လုံး မက်မောမျက်စိကျနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ချန်လင်းစု၏ လက်ချက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အထိနာခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ ယင်းကျမ်းစာကို လုယူလိုစိတ်အား ခေတ္တမျှ လက်လျှော့ထားကြသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ ယခုထက်တိုင် တမြေ့မြေ့ တောင့်တနေဆဲပင်။

ယခုအခါ ချန်လင်းစုက ဆရာ့ကိုယ်စား တပည့်သစ်တစ်ဦးကို လက်ခံတော့မည် ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းတို့ဂိုဏ်းထဲသို့ ဂိုဏ်းတူညီငယ်တစ်ဦး ရုတ်တရက် တိုးလာမည့်အပြင် ထိုသူကလည်း ချန်လင်းစုဘက်မှ ရပ်တည်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ ဤသည်မှာ ချန်လင်းစု၏ အင်အားကို တိုးပွားစေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူကမျှ ရန်ရှင်းကျိုးအား ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးရန် သဘောတူကြမည် မဟုတ်ချေ။

ရန်ရှင်းကျိုး စိုးရိမ်သည်ကလည်း ဤအချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုကိစ္စသည် ဂိုဏ်းတွင်း တပည့်လက်ခံခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံလိုပါက ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ ကျင့်ထုံးဥပဒေသများကို လိုက်နာရပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ချန်လင်းစု၏ စီနီယာနောင်တော်များနှင့် မမများက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဟန့်တားနှောင့်ယှက်ကြပါက ချန်လင်းစုတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်ပါ့မလားဟု သူ စိုးရိမ်မိသည်။

သို့သော်လည်း ချန်လင်းစု ပြောကြားပုံအရ ဆေးပညာမဟုတ်သော အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်း၍ ရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုး ရင်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ ချန်လင်းစု၏ စီနီယာများသည် သိုင်းပညာ မဆိုးလှဟု ဆိုသော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးအတွက်မူ ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်မှာ လက်ဖဝါးပြန်သလောက်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် ချန်လင်းစုနှင့် တစ်ကျောင်းတည်းထွက် ဂိုဏ်းတူညီနောင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးအနေဖြင့် ချန်လင်းစု၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားကာ လက်ရဲဇက်ရဲ မလုပ်ချင်သေးပေ။ အကယ်၍ ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏လူများကို ကာကွယ်လိုသဖြင့် သူ့အား ပညာရပ်များ မသင်ပေးတော့ဘဲ နေပါက ပို၍ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။

"ညီမလေး... စီနီယာတွေရဲ့ ကိစ္စကို မင်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ကိုယ်တိုင်ပဲ သူတို့ကို သွားပြီး အသိပေးလိုက်ပါ့မယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးက ချန်လင်းစုကို ပြုံးပြရင်း ဆက်ပြောလေသည်။

"အရေးကြီးရင် အချိန်မဆိုင်းရဘူးတဲ့... ကိုယ် အခုပဲ သူတို့ကို သွားရှာပြီး စကားပြောဖို့ ခေါ်လာခဲ့မယ်။ သူတို့ ကိုယ့်ကို ဂိုဏ်းတူညီငယ်အဖြစ် လက်ခံလာစေရမယ်"

ချန်လင်းစု ပြန်လည်မပြောနိုင်မီမှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး မုရုန်ကျင်းယွဲ့ နှင့် ကျန်းထျယ်ရှန်းတို့ကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှေးစကားပုံတွင် ရှိသည်မဟုတ်ပါလော... ညတာရှည်လျှင် အိပ်မက်များတတ်သည် ဟူ၍။ ရန်ရှင်းကျိုးအနေဖြင့် ဆရာတော် ဝူချန်၏ တပည့်အဖြစ် ခံယူမည့် ကိစ္စတွင် မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ ယခုအခါ ချန်လင်းစုက သဘောတူညီပြီးဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို အပြီးသတ် အတည်ပြုရန်သာ လိုတော့သည်။ မုရုန်ကျင်းယွဲ့ နှင့် တခြားသူများသာ သဘောတူလိုက်ပါက ဆန့်ကျင်ဖောက်ဖျက်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ချေ။

"ဟေး... အစ်ကိုရန်၊ စီနီယာတွေကို သွားရှာရင် သတိထားဦးနော်။ သူတို့ရဲ့ အဆိပ်မိမသွားစေနဲ့"

ချန်လင်းစုသည် ရန်ရှင်းကျိုး ဤမျှ စိတ်မြန်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ပျာပျာသလဲဖြင့် နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားကာ ခြံဝင်းထဲမှ အပြာရောင် ပန်းပွင့်လေး သုံးပွင့်ကို ခူးယူပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးပြား နှစ်ပြားနှင့်အတူ ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ စီနီယာတွေက စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပြုမူတတ်ကြတယ်။ ဒီပန်းတွေနဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေးတွေကို ကိုယ်နဲ့မကွာ အမြဲဆောင်ထားပါ။ သူတို့ကို တွေ့တာနဲ့ ဒီဆေးပြားတွေကို ပါးစပ်ထဲ ငုံထားလိုက်ပြီး ပန်းပွင့်တွေကိုတော့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆောင်ထားနော်"

ရန်ရှင်းကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး "ညီမလေး... မင်း ငါ့အပေါ် တကယ် ကောင်းတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ချန်လင်းစု မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်မကြည့်ရဲဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် သွားပါတော့..."

ရန်ရှင်းကျိုးက ကျယ်လောင်စွာ ဟားတိုက်ရယ်မောလျက် ခြံဝင်းတံခါးမှ ထွက်ခွာသွားပြီး မြင်းပေါ်သို့ ဝှစ်ခနဲ ခုန်တက်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးနင်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ခေတ္တမျှအကြာတွင် သူသည် လမ်းကွေ့တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိကာ ကွယ်ရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ချန်လင်းစုသည် ခြံဝင်းထဲ၌ မတ်တပ်ရပ်လျက် ရန်ရှင်းကျိုး ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းစကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။ အချိန်အတန်ကြာမှသာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

သူမသည် ရန်ရှင်းကျိုး ပေးခဲ့သော ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းကို ယူကာ အနှေးနှင့်အမြန် လှန်လှောဖတ်ရှုကြည့်လိုက်သည်။ ကျမ်းစာထဲတွင် ရေးသားထားသော အတွင်းအား လည်ပတ်ပုံ နည်းစနစ်များနှင့် ခြေသိုင်း လက်သိုင်းကွက်များသည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

သူမသည် ဆေးပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောလိုင်းများနှင့် အပ်စိုက်မှတ်များကို သာမန်လူများထက် ပိုမိုကျွမ်းကျင်စွာ နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ စာမျက်နှာ အနည်းငယ်မျှ လှန်လှောကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤကျမ်းစာသည် လောက၌ ရှားပါးလှသော အထွတ်အထိပ် သိုင်းကျမ်းတစ်စောင် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယင်းထဲ၌ ရေးသားထားသော ပညာရပ်များသည် သူမ လက်ရှိကျင့်ကြံနေသော ပညာရပ်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကြောင်း သိရှိသွားတော့သည်။

သူမ၏ဆရာ၊ ဆေးဘုရင် ဝူချန်သည်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ရွှေမျက်နှာ ဗုဒ္ဓ မြောင်ရန်ဖုန်းနှင့်ပင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က တိုက်ပွဲတွင် မြောင်ရန်ဖုန်းက သူ၏ လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ဓားဖြင့် ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့၏။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် အကယ်၍ မြောင်ရန်ဖုန်းအနေဖြင့် ဝူချန်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက လက်ချောင်း ဖြတ်တောက်မိသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဝူချန်၏ သိုင်းပညာက အတော်အတန် မြင့်မားလွန်းသဖြင့် မြောင်ရန်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် အရှိန်ကို အချိန်မီ မထိန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လောကတွင် မြောင်ရန်ဖုန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကို အရှိန်မထိန်းနိုင်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

ချန်လင်းစုသည် ဆရာတော် ဝူချန်၏ ထံပါးတွင် အဆိပ်နှင့် ဆေးပညာကို လေ့လာရင်း ဆရာတော်၏ သိုင်းပညာများကိုလည်း သင်ယူခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဆရာတော် ဝူချန်၏ သိုင်းပညာရပ်များနှင့် ဤရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာတွင်မူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ရန်ပင် မထိုက်တန်ချေ။

"ဆရာက ငါ့ကို ဆေးဘုရင်ကျမ်းစာ ကို လွှဲအပ်ပေးခဲ့တယ်။ စီနီယာတွေ အားလုံးက ဒါကို ရတနာတစ်ပါးလို သတ်မှတ်ပြီး လုယူချင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျမ်းစာကိုသာ သိုင်းလောကထဲ ချပြလိုက်မယ်ဆိုရင် တကယ်တမ်း လုယူချင်ကြမယ့်သူ အများကြီး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများစုက ဆေးပညာရဲ့ အခြေခံ သဟဇာတဖြစ်မှု သဘောတရားတွေကိုတောင် နားမလည်ကြတဲ့အတွက် ဒီဆေးဘုရင်ကျမ်းစာကို ဘယ်လိုမှ နားလည်နိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ဆရာ တစ်သက်လုံး သွေးနဲ့ရင်းပြီး ရေးခဲ့တဲ့ ကျမ်းစာက တကယ်တော့ ငါတို့ စီနီယာ ညီအစ်ကို မောင်နှမ အနည်းစုကြားမှာပဲ လုနေကြတာ။ အခြားနေရာမှာသာဆိုရင် လူတွေက လှည့်တောင် ကြည့်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုရန်ရဲ့ ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်း ကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းတယ်။ အကယ်၍ သိုင်းလောကကသာ ဤကဲ့သို့သော နတ်သိုင်းကျမ်းစာ ရှိနေကြောင်း သိသွားပါက တစ်ပြည်လုံး ဟိုးဟိုးကျော် သွားမည့်အပြင်၊ အတိုင်းမသိ မက်မောလိုချင်စိတ်ကြောင့် သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရလျှင် ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်း က ငါ့ဆရာပေးခဲ့တဲ့ ဆေးဘုရင်ကျမ်းစာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို တန်ဖိုးရှိတာပဲ"

(သူက ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးမားလှတဲ့ နတ်သိုင်းကျမ်းစာကို ငါ့လက်ထဲကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ အပ်နှံပေးခဲ့တယ်... သူက ငါ့အပေါ် ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်တာလား...)

ရန်ရှင်းကျိုးသည် မြင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းလာခဲ့ရာ မိုင်အနည်းငယ် ခရီးပေါက်ပြီးနောက် တောင်ခါးပန်းရှိ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ စိုက်ပျိုးထားသော စိုက်ခင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စိုက်ခင်းအတွင်း၌ ပညာရှိစာဆိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည် ခြင်းတောင်းကို ကျောပိုးကာ ဆေးပင်များကို ခူးဆွတ်နေ၏။ ထိုသူမှာ ရန်ရှင်းကျိုး မနေ့က တွေ့ခဲ့သော အဖိုးအိုပင် ဖြစ်ပြီး ယခုလည်း ထိုဆေးခင်းထဲတွင် ဆေးပင်များကို လာရောက်ခူးဆွတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင်းခွာသံကို ကြားရသောအခါ အဖိုးအိုက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရန်ရှင်းကျိုးကို မြင်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးအပေါ် အမှတ်သညာ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေ၏။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရန်ရှင်းကျိုး၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့်ပင် သူ တစ်ကိုယ်လုံး ခြောက်ခြားတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုး ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် ဒုက္ခမရှာဝံ့တော့ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ထားလိုက်တော့သည်။

"မင်းက မုရုန်ကျင်းယွဲ့ လား"

ရန်ရှင်းကျိုးက မြင်းပေါ်မှနေ၍ ရှေ့မှ အဖိုးအိုကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာတော် ဝူချန်ရဲ့ တပည့်ကြီးလား"

အဖိုးအိုက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရန်ရှင်းကျိုးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်ုပ်က မုရုန်ကျင်းယွဲ့ ပါ။ တာအိုဆရာ... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ..."

"ကောင်းပြီလေ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရုတ်တရက် မြင်းပေါ်မှ ဝှစ်ခနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုက လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဆယ်တောင်ကျော် အကွာအဝေးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ မုရုန်ကျင်းယွဲ့ တစ်စုံတရား တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးက ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ အပ်စိုက်မှတ်များကို ဆတ်ခနဲ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့၏။ ထို့နောက် မြင်းကုန်းနှီးအိတ်ထဲမှ ဂုန်နီအိတ်အလွတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မုရုန်ကျင်းယွဲ့ အား ဂျပ်ခနဲ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး၊ မြင်းကျောပေါ်သို့ အသာတင်ကာ မြင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်းတောနက်တစ်ခုရှိ ဂူတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်၊ မုရုန်ကျင်းယွဲ့ ရှိနေသော ဂုန်နီအိတ်ကို ဂူထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။

"ခဏစောင့်ဦး... ငါ မင်းအတွက် အဖော်နှစ်ယောက် ထပ်သွားရှာပေးမယ်"

သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် ရနံ့သင်းပျံ့သော ပန်းပွင့်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး အရက်သောက်ပြီး တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ဦးပေါ့"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် မွေးရာပါ သူခိုးစရိုက် ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လုယက်ခိုးယူခြင်းအတတ်တွင် သဘာဝအလျောက် ပါရမီထူးခြားသူဖြစ်ပြီး မည်သူ့ထံကမျှ သင်ယူစရာမလိုဘဲ တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုအတတ်ပညာမှာလည်း ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်လာခဲ့၏။ ချန်လင်းစု၏ အခန်းထဲတွင် မောဟပန်းရနံ့ ၏ အစွမ်းကို ကြားသိရပြီးနောက် သူသည် ပန်းအချို့ကို ခိုးယူကာ သူဆောင်ထားသော ကြွေပုလင်းထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်လင်းစုသည် အနံ့ခံအလွန်ကောင်းသူ ဖြစ်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ပန်းပွင့်အချို့ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

အိတ်အတွင်းမှ မုရုန်ကျင်းယွဲ့ ၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်လာသည်ကို ကြားရသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂူထဲမှ ထွက်ခွာကာ မြင်းကို ဆေးဘုရင်ရွာဘက်သို့ ဦးတည်၍ စီးနင်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချန်လင်းစု၏ ဒုတိယစီနီယာနောင်တော် ကျန်းထျယ်ရှန်းနှင့် တတိယစီနီယာမမ ရွှယ်ချွဲ့တို့ လင်မယားသည် ထိုဆေးဘုရင်ရွာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ရန်ရှင်းကျိုး ယခု ဆေးဘုရင်ရွာသို့ သွားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုလင်မယားနှစ်ဦးကိုပါ ဖမ်းဆီးပြီး ဤဂူထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် စိတ်ကူးထားပြီးဖြစ်သည်။ ချန်လင်းစုက သူတပည့်ဖြစ်မည့် ကိစ္စအပေါ် ထိုသူများ ကန့်ကွက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့ဆိုလျှင် သူသည် ထိုသုံးဦးစလုံးကို ဦးစွာ ဖမ်းဆီးကာ အကြီးအကျယ် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီး၊ ဒူးထောက် တောင်းပန်လာစေရုံတင်မကဘဲ ချန်လင်းစုက ဆရာ့ကိုယ်စား တပည့်လက်ခံမည့် ကိစ္စကို သဘောတူညီလာအောင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမည် ဖြစ်သည်။

လူကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိစ္စရပ်များတွင်မူ ရန်ရှင်းကျိုးထံ၌ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိနေပေသည်။

***