အခန်း ၈၅

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း ၈၅ သံအိမ်တော်

ဆေးဘုရင်၏ တပည့်များ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို ရန်ရှင်းကျိုး ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ တပည့်ကြီး မုရုန်ကျင်းယွဲ့ အား ဖမ်းဆီးပြီးနောက် သူသည် ဒုတိယနှင့် တတိယမြောက် တပည့်များ ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မြင်းကို အတန်ကြာ စီးနင်းလာပြီးနောက် လမ်းဘေးဝဲယာရှိ သစ်ပင်ပန်းမာန်များနှင့် မြက်ပင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဲပါးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေလေ သစ်ပင်များ ပို၍ နည်းပါးလာလေဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သစ်ပင်တစ်ပင်၊ မြက်တစ်ပင်မျှ မပေါက်ရောက်နိုင်သော ကုန်းကန်းပြင်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ခေတ္တမျှ သွားပြီးနောက် အဝေးတစ်နေရာတွင် အိမ်တစ်လုံးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကြည့်ရာ ထိုအိမ်မှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှပြီး အုတ်ဂူကြီးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေသည်။ တံခါးပေါက်နှင့် ပြတင်းပေါက်များ မရှိဘဲ မှောင်မည်းကာ အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှ၏။ နေရောင်အောက်တွင် ကြည့်လိုက်ပါက ထိုအိမ်တစ်လုံးလုံးကို သံအချပ်ကြီးများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားကြောင်း ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရပေမည်။

သံအိမ်တော်နှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ပုပုသစ်ပင်ငယ်တန်းတစ်ခုက အိမ်ကို ဝန်းရံစိုက်ပျိုးထားသည်။ ထိုအပင်တို့၏ အရွက်များသည် ဆောင်းဦးရာသီမှ မေပယ်ရွက်များကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး စိမ့်အေးပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် မြင်ရသူကို တောရိုင်းအလယ်တွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင်... သစ်ပင်ငယ်တန်း၏ အပြင်ဘက် သံအိမ်နှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် လက်နက်ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ကာ သံအိမ်တော်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်၍ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာနေကြ၏။

ထိုသူများအနက် တစ်ဦးမှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး ဆင်နှာမောင်းနှင့်တူသော ကွေးကောက်နေသည့် သံပိုက်လုံးရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ပိန်လှီခြောက်ကပ်ပြီး မျောက်မျက်နှာကဲ့သို့ ချွန်ထွက်နေသော မျက်နှာရှိကာ သံတုတ်အရှည်ကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးသည် သံပိုက်လုံးကြီးကို ထောက်ကာ အိမ်ပြင်မှနေ၍ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေသည်။

"ကျန်းထျယ်ရှန်း... မင်း ထွက်ခဲ့စမ်း။ အဆိပ်လက်ဆေးဘုရင်ရဲ့ တပည့်က ဒီလောက်တောင် ကျောရိုးမရှိတာလား"

"တောက်... ငါ့ရဲ့ တတိယညီလေးက ဘာအပြစ်မှမရှိဘဲ မင်းတို့လက်ချက်နဲ့ အဆိပ်မိပြီး သေသွားခဲ့ရတယ်။ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ ငါ့ကို သေချာပေါက် ရှင်းပြရမယ်"

ထိုလူ၏ အသံမှာ အလွန်ဩဇာညောင်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် အတော်အတန် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသော်လည်း ထိုလူ၏ ဆဲဆိုသံကို အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။

ထိုလူကြီးက အကြိမ်ကြိမ် ဆဲဆိုနေသော်လည်း သံအိမ်တော်အတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်သံမျှ ထွက်ပေါ်မလာချေ။

ပိန်လှီသောလူသည် သံတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွားကျိုင်းသောလူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဝှစ်ခနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ လက်ဖဝါးဖြင့် မျက်ခုံးကို မိုးကာ သံအိမ်တော်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူက စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကျန်းထျယ်ရှန်း... ရွှယ်ချွဲ့... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကြွေးဟောင်းတွေကို ရှင်းရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။ ထွက်ခဲ့စမ်း။ မင်းတို့က လိပ်တွေလို အခွံထဲမှာ ဘာလို့ပုန်းနေတာလဲ"

၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးက အသံဩဇာ အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး ကျန်တစ်ဦးကမူ စူးရှတောက်တောက် အော်ဟစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရူပကာကဲ့သို့ပင် အသံများမှာလည်း သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားခြားနားနေသဖြင့် ဘေးမှကြည့်လျှင် ရယ်စရာကောင်းလှ၏။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ထွားကျိုင်းသောလူက ရန်ရှင်းကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး... ဖယ်စမ်း"

ပိန်လှီသောလူသည် သံတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွားကျိုင်းသောလူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဂျွမ်းထိုးကျော်ဖြတ်လျက် ရန်ရှင်းကျိုး၏ မြင်းရှေ့သို့ ဝှစ်ခနဲ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူက စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ပြော၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဟဲတုန်းနယ်က မုန့်မိသားစုက ဆေးဘုရင်ရဲ့ တပည့်တွေဖြစ်တဲ့ ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားဆီကို ကလဲ့စားချေဖို့ လာတာ။ တခြားသိုင်းသမားတွေ ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ တောင်းပန်ချင်တယ်"

ရန်ရှင်းကျိုး၏မြင်းသည် ထိုသူရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းလာသဖြင့် လန့်ဖျတ်သွားကာ ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းကို မြှောက်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ဟီညည်းတော့သည်။

ထို့နောက် မြင်းသည် ထိန်းမရဘဲ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ အတင်းပြေးထွက်သွားတော့၏။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အနည်းငယ် လန့်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြင်း၏ဝမ်းဗိုက်အောက်မှနေ၍ ပင့်မလိုက်ရာ မြင်းကြီးမှာ လေထဲတွင် ဝှစ်ခနဲ ဂျွမ်းတစ်ပတ်လည်သွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်လာသောအခါ မြင်းသည် ခေါင်းမူးဝေသွားပြီး မတ်တပ်ပင် ကောင်းကောင်းမရပ်နိုင်ဘဲ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်သွားရ၏။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ပိန်လှီသောလူမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ မြင်းမှာ အရပ်မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး အနည်းဆုံး ပေါင်တစ်ထောင်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော်လည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးနေစဉ်အတွင်း ရန်ရှင်းကျိုးက မြင်းတစ်ကောင်လုံးကို လေထဲတွင် ဂျွမ်းထိုးသွားအောင် မနိုင်စွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားမျိုးကို သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကိုယ်တိုင်ပင် လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါကြောင့် သူသည် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

"မေးပါရစေဦး တာအိုဆရာ... သခင်ကြီးက ဘယ်ဂိုဏ်းကပါလဲ"

၎င်းတို့၏ အပြောအဆိုမှာ မူလကထက် များစွာ ယဉ်ကျေးပျော့ပျောင်းသွားတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး မြင်းကို ပိန်လှီသောလူထံသို့ ဆွဲယူသွားကာ ဇက်ကြိုးကို လှမ်းပေးလိုက်၏။

ပိန်လှီသောလူသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဇက်ကြိုးကို လှမ်းယူမိပြီးမှ သတိဝင်လာကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

(တောက်... ငါက မြင်းထိန်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဘာလို့ သူ့မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ပေးနေရတာလဲ)

သူသည် စိတ်ဆိုးချင်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ သိုင်းပညာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားရင်း မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဘေးရှိ ထွားကျိုင်းသောလူသည်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ စွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ပြီး အံ့အားသင့်နေရသည်။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုး အနီးသို့ တိုးလာသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားရဲ့ ရန်သူလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ဘက်ကလား"

ထိုလူကြီးက ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အသာတွန်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းဖယ်စမ်း..."

သူ၏ တွန်းလိုက်သော အရှိန်မှာ အလွန်မပြင်းသကဲ့သို့ မြန်လည်းမမြန်လှပေ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူကြီးသည် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသော်လည်း မည်သို့မျှ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဘုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဆယ်တောင်ကျော်အကွာအဝေးသို့ လွင့်စင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသဖြင့် မြေပြင်ပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး လက်ဦးမှုယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော ပိန်လှီသည့်လူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ လက်ရှိ သံတုတ်ဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွှဲရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက "ဟက်..." ဟု အသံပြုကာ ဘေးသို့ အသာရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ တိုးကာ ပိန်လှီသောလူ၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းဖမ်းရန် ပြုသော်လည်း ထိုလူမှာ ပုလွန်းသဖြင့် လည်ပင်းကိုသာ ဆွဲကိုင်မိပြီး ဘေးသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

"ဟဲတုန်းနယ်က မုန့်မိသားစုလား... မင်းတို့က တိရစ္ဆာန်တု သိုင်းကွက် ကို ကျင့်ထားတာလား"

ဤလူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းပြီး အတွင်းအား ကောင်းမွန်ကာ ကျန်တစ်ဦးမှာမူ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွက်လက်လှသည်။ တစ်ဦးက ဆင်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးက မျောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် တိရစ္ဆာန်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန် သိုင်းကွက်များကို အရိုးထဲအထိ ကျွမ်းကျင်အောင် ကျင့်ကြံထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် တစ်ကျောင်းတည်းထွက် ဂိုဏ်းတူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း စွမ်းရည်ချင်း ကွဲပြားခြားနားလှကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဟဲတုန်းနယ်က မုန့်မိသားစုသည် တိရစ္ဆာန်တုသိုင်း၏ အရေးကြီးသော ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံရုံတင်မကဘဲ ဆင်၊ ကျားနှင့် ဝက်ဝံကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်များကိုလည်း မွေးမြူထားကြသဖြင့် ဟဲတုန်းနယ်တစ်ခွင်တွင် အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသည်။ မုန့်မိသားစု၏ သိုင်းပညာရှင်များအနက် ဤနှစ်ဦးသည် ထိပ်တန်း ဆယ်ယောက်စာရင်းဝင် ဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ချက်တစ်ချက်ကိုပင် မခုခံနိုင်ခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားထံ ကလဲ့စားချေရန် ပြင်ဆင်လာစဉ်က အခြေအနေအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားတွေးတောကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားနှင့် မတွေ့ရသေးမီမှာပင် ဤမျှ သိုင်းပညာအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော လူငယ်တာအိုဆရာနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

"တာအိုဆရာရဲ့ အမည်နာမကို သိပါရစေဦး"

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို ကြည့်ကာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ် မုန့်ရှန်းအနေနဲ့ ကလဲ့စားချေဖို့ မမျှော်လင့်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ သိချင်ပါတယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးက "ငါက ရန်ရှင်းကျိုး ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"အာ..."

"ဒါဆိုရင် မိုးကြိုးငါးသွယ်သခင်ကြီး ရန်ရှင်းကျိုး ကိုယ်တိုင်ပေါ့။ မဆန်းပါဘူး... ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာ"

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူနှစ်ဦးသည် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရန်ရှင်းကျိုးအား တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

"သူရဲကောင်းရန် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွက်လာပြီဆိုတော့ ဟဲတုန်းမုန့်မိသားစုနဲ့ ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားကြားက ရန်ငြိုးတွေကို အပြီးတိုင် ဖျက်သိမ်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူရဲကောင်းရန်... ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားက အလွန်ရိုင်းစိုင်းပြီး စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပြုမူတတ်ကြတာမို့ ဒီကိစ္စကို မျှမျှတတ ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သရေကို အကျိုးယုတ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့ဦး"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ယခုအခါ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးတွင် ဟိုးဟိုးကျော် ကျော်ကြားနေသူ ဖြစ်ပြီး လောကသူရဲကောင်းများက လေးစားအားကျနေကြသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမည်ပြောင် မိုးကြိုးငါးသွယ်သခင်ဆိုသည်မှာ သူသည် လူဆိုးများကို သတ်ဖြတ်သည့်အခါ မိုးကြိုးနတ်မင်းက မိုးကြိုးငါးစင်းဖြင့် ပစ်ခတ်နှိမ်နင်းသကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး မည်သူမျှ မခုခံနိုင်ကြောင်း တင်စားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟဲတုန်းမုန့်မိသားစုမှ လူနှစ်ဦးသည်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးနားဝ ရှိကြသည်။ ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုး ပေါ်လာပြီး ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားဘက်မှ ရပ်တည်ပေးနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မဆန့်ကျင်ဝံ့တော့ဘဲ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ရန်သာ ပြင်လိုက်ကြတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ၎င်းတို့၏ စကားထဲမှ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော လေသံကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့မှာ ဘာဂုဏ်သရေ ရှိလို့လဲ။ မင်းတို့နဲ့ ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားကြားက ရန်ငြိုးတွေကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ့မှာ သူတို့နဲ့ လုပ်စရာ အလုပ်ရှိသေးတယ်။ ငါ သူတို့ကို အသုံးချပြီးသွားရင်တော့ မင်းတို့ ကြိုက်သလို ရှင်းကြပေါ့"

သူက ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မြင်းကို သေချာကြည့်ထားပေးဦး။ ငါ အဲဒီနှစ်ယောက်ကို သွားဆွဲထုတ်လိုက်ဦးမယ်"

သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ရှေ့ရှိ ပုပုသစ်ပင်တန်းကို ခုန်ကျော်လိုက်တော့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သံအိမ်တော်၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သူသည် သံအိမ်တော်ကို ပတ်ကြည့်ရာ တံခါးပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူသည် သံအိမ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကျန်းထျယ်ရှန်း... ရွှယ်ချွဲ့... မင်းတို့နှစ်ယောက် ထွက်ခဲ့စမ်း။ မင်းတို့ ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်"

သူသည် အကြိမ်ကြိမ် အော်ခေါ်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်လည်ထူးခြင်း မရှိချေ။ ဘေးရှိ သစ်ပင်တန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့အသက်ဆိုးမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ရန်ရှင်းကျိုး၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရာ သူ အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသွားရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ချန်လင်းစု ပေးထားသော အပြာရောင်ပန်းပွင့်လေးများ ရှိနေသဖြင့် ထိုပန်းရနံ့က အဆိပ်ငွေ့ကို ချေဖျက်ပေးလိုက်ရာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်... ရန်ရှင်းကျိုး၏မြင်းကို ကိုင်ထားသော အပြင်ဘက်ရှိ လူနှစ်ဦးသည် တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့သည်။ ပိန်လှီသောလူက အော်လိုက်၏။

"အဆိပ်... ဒီသစ်ပင်တွေက အဆိပ်ပြင်းတယ်"

ထွားကျိုင်းသောလူသည်လည်း ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် လဲကျသွားပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လာကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ရန်ရှင်းကျိုး စီးလာသော မြင်းကြီးပင်လျှင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး သူသည် နောက်သို့ ဝှစ်ခနဲ ဆုတ်ခွာလိုက်ကာ ထိုလူနှစ်ဦးကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ဆွဲမလျက် သံအိမ်တော်နှင့် ဝေးရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ အပြာရောင်ပန်းပွင့် နှစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ နှာခေါင်းဝတွင် ခေတ္တမျှ ထားပေးလိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် သက်သာရာရသွားကြတော့၏။

သို့သော် သူစီးလာသော မြင်းမှာမူ အတွင်းအားကျင့်စဉ် မရှိသည့်အပြင် ကုသရန် နောက်ကျသွားခဲ့သဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးက သံအိမ်တော်နှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်လာချိန်တွင် အသက်မရှိတော့ချေ။

"ငါ့မြင်းကိုတောင် အဆိပ်သင့်စေတယ်ပေါ့..."

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ သံအိမ်တော်တံခါးဝသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူသည် တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ဆတ်ခနဲ ကန်လိုက်ရာ သွန်းသံတံခါးချပ်ကြီးသည် ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ကွဲအက်ကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားတော့၏။

ထို့နောက် သွေးရောင်ဓားဦးအလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်ထဲတွင် သွေးနီရောင် ရွှေစင်သံဖြတ်ဓားတစ်လက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤသွေးနီရောင်ဓားသည် သံမဏိကို ရွှံ့ကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိရာ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သံတံခါးကြီးမှာ ထက်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သံတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး မှောင်မည်းနေသော အခန်းတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြုသော်လည်း အထဲတွင် ရှိနေသောသူသည် အဆိပ်အတတ် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် သတိထားနေမိသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အဝေးတွင် အဆိပ်သက်သာပြီး နိုးလာကြသော မုန့်မိသားစုဝင် နှစ်ဦးအား လှမ်း၍ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် သစ်ခြောက်တွေ သွားရှာခဲ့စမ်း။ ဒီနေ့တော့ ငါ ဒီယုန်တွင်းကို မီးခိုးတိုက်ပြီး ဆွဲထုတ်ပစ်မယ်"

***