အခန်း ၈၆

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း ၈၆ အဆိပ်ငွေ့များ

မုန့်မိသားစုမှ လူနှစ်ဦးသည် ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားအပေါ် မူလကတည်းက နာကျည်းစရာ ရန်ငြိုးကြီးမားလှသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုး၏ စေခိုင်းမှုကို ကြားရသောအခါ အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်မကျန်းမာသေးသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်အားဘဲ အဝေးသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ငှားရမ်းကာ ထင်းခြောက်များ အပြည့်တင်ဆောင်လာပြီး အဝေးတစ်နေရာ၌ ရပ်တန့်ထားလိုက်ကြသည်။

သံအိမ်တော်အနီးရှိ ပုပုသစ်ပင်တန်းမှ အဆိပ်ငွေ့များမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ အနီးသို့ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြချေ။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုလူနှစ်ဦးအား မြင်းလှည်းပေါ်မှ ထင်းများကို ချရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ရင်ဘတ်တွင် ထိုးစိုက်ထားရန်အတွက် အပြာရောင်ပန်းပွင့် တစ်ပွင့်စီ ပေးလိုက်သည်။ ဤအပြာရောင်ပန်းသည် နီရဲနေသော အဆိပ်ဆူးပင်တန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော ကလဲ့စားခြေဖျက်ဘက် ဖြစ်ပေသည်။ အပြာရောင်ပန်း၏ အကာအကွယ်ကြောင့် မုန့်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် အဆိပ်ငွေ့ကို မကြောက်တော့ဘဲ ထင်းစည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ သံအိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင် စုပုံထားလိုက်ကြတော့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ လျင်မြန်သွက်လက်ပြီး မိမိ၏စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်ကြသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးသည် အလွန်သဘောကျသွားပြီး မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ မုန့်မိသားစုက ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားကြတာလဲ"

ထွားကျိုင်းသောလူက ရန်ရှင်းကျိုးအား ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ်အမည်က မုန့်ယွင်တုန်း ပါ"

သူက ဘေးရှိ ပိန်လှီသောလူကို ညွှန်ပြလျက် ဆက်ပြော၏။

"ဒါကတော့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို မုန့်ယွင်ကွေ့ ပါ"

မုန့်ယွင်တုန်းမှာ အရပ်အမောင်း ထွားကျိုင်းပြီး မုန့်ယွင်ကွေ့ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားသော်လည်း သူက ညီဖြစ်ပြီး၊ ပိန်လှီပုကွသော မုန့်ယွင်ကွေ့ကမူ အစ်ကို ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် မုန့်ယွင်ကွေ့က စူးရှသောအသံဖြင့် ဝင်ရောက်ရှင်းပြလေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်တုန်းက ရွှယ်ချွဲ့က ဆေးပင်တွေခူးဖို့ ဟဲတုန်းနယ် တိုက်ယွဲ့တောင်ကို ရောက်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို မုန့်ယွင်ချုံးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ မုန့်မိသားစုက သားရဲတွေကို ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူပြီး အမဲလိုက်ရာမှာ အသုံးပြုတဲ့အတတ်ကို မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ကျင့်သုံးလာခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို မုန့်ယွင်ချုံးမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက မွေးထားတဲ့ မျောက်လွှဲကျော်တစ်ကောင် ရှိတယ်။ တိုက်ယွဲ့တောင်ပေါ်မှာ သက်တမ်းနှစ်ရာချီရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်း တစ်ပင်ကို တွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက အလွယ်တကူ မတူးဝံ့ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဂျင်ဆင်းမြစ်မှာ အနီရောင်ကြိုးတစ်ချောင်း ချည်နှောင်ထားခဲ့ပြီး မျောက်လွှဲကျော်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ထားခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဆေးပညာနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေအကြောင်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုဆီကို အကူအညီတောင်းဖို့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်"

သူက ရန်ရှင်းကျိုးကို ကြည့်ကာ နာကျည်းစွာဖြင့် ဆက်ပြော၏။

"ဒုတိယအစ်ကိုက အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုနဲ့အတူ ဂျင်ဆင်းရှိတဲ့နေရာကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ မျောက်လွှဲကျော်က အဆိပ်သင့်ပြီး သေဆုံးနေတဲ့အပြင် ဦးနှောက်ပါ ဖောက်ထုတ်ခံထားရတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ထိုမျောက်လွှဲကျော်က ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းလို ဖြစ်နေခဲ့တာဆိုတော့ ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးသွားရတာကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုမှ မကျေနပ်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သက်တမ်းရင့်ဂျင်ဆင်းကလည်း ဆေးဖက်ဝင် အလွန်အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်တယ်လေ"

"ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်မှာ ရှာဖွေရင်း ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ ခြေမသန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မေးမြန်းစမ်းသပ်ကြည့်ရာကနေ အဲဒီမိန်းမဟာ မျောက်လွှဲကျော်ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့် ဒုတိယအစ်ကိုက ဒေါသအလွန်ထွက်ပြီး အဲဒီမိန်းမကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်ပေမဲ့ နေရာတင်ပဲ အဆိပ်မိပြီး ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုကတော့ အဆိပ်ဖြေတတ်တဲ့အတွက် လျင်မြန်စွာပဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး အိမ်ကို ပြန်ပြောပြခဲ့တယ်။ သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော်တို့ ရန်ငြိုးကို ပြန်ဆပ်ချင်တာပေါ့။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ကျားတွေ ဝံပုလွေတွေကို စုစည်းပြီး တောင်ပေါ်မှာ အဲဒီမိန်းမကို လိုက်ရှာခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဆေးဂျင်ဆင်းကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမရဲ့ အဆိပ်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီအစ်ကို သုံးယောက် ထပ်မံသေဆုံးခဲ့ရပြန်တယ်။ အဲဒီမိန်းမကို သတ်ခါနီးအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ ယောက်ျား ကျန်းထျယ်ရှန်း ရောက်လာပြီး အဆိပ်ငွေ့တွေ ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုထဲက ကလေးငယ်အချို့ပါ အဆိပ်သင့်ပြီး လဲကျသွားခဲ့ရတယ်"

မုန့်ယွင်ကွေ့သည် စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ရန်ရှင်းကျိုးအား လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှ သူတို့ဟာ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းက ကျန်းထျယ်ရှန်းနဲ့ ရွှယ်ချွဲ့ လင်မယား ဖြစ်မှန်း သိခဲ့ရတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြင်ဆင်ပြီးမှ ဒီနေ့ ကလဲ့စားချေဖို့ လာခဲ့တာပါ။ သူရဲကောင်းရန်... သေခြင်းရှင်ခြင်းဆိုတာ သိုင်းလောကမှာ ရိုးရိုးလေးပဲ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မုန့်မိသားစုရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမ ဆယ်ကျော်ဦးရဲ့ အသက်တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့အတွက် ဒီအတိုင်းတော့ လက်လျှော့လို့ မရပါဘူး။ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းကို ကျွန်တော်တို့ မဆန့်ကျင်ဝံ့ပေမဲ့ ဤအသွေးအသား ကလဲ့စားကိုတော့ သေချာပေါက် ချေဖျက်ရပါမယ်။ သူရဲကောင်းရန်က ဒီခေတ်ရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်တာမို့ ကျွန်တော်တို့ မုန့်မိသားစုရဲ့ အသက်ပေါင်း ဆယ့်သုံးဦးအတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူသည် လိမ္မာပါးနပ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ဂျန်းထျယ်ရှန်းတို့အကြား ဆက်နွှယ်မှု တစ်ခုခုရှိနေသည်ကို ရိပ်မိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိစ္စအဝဝကို ဦးစွာ အသိပေးရှင်းပြကာ ရန်ရှင်းကျိုးအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကလဲ့စားချေပွဲတွင် ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ရန် တားဆီးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါ နားလည်ပြီ"

သူသည် မုန့်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးအား လက်လှမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး ပြန်နှင့်ကြတော့။ ငါ့မှာ ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားနဲ့ လုပ်စရာ အလုပ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ငါ သူတို့ကို အသုံးချပြီးသွားရင်တော့ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် ပြန်လာပြီး ကလဲ့စားချေကြပေါ့"

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ပြောပုံဆိုပုံမှာ ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားကို လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မသတ်မှတ်ဘဲ အလိုရှိသလို အသုံးချပြီးမှ ပစ်ပယ်မည့် ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုအလား သဘောထားနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မုန့်ယွင်ကွေ့သည် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ လေးစားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးရန်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်။ အခုပဲ ဟဲတုန်းနယ်ကို အရင်ပြန်ပြီးမှ ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားဆီကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို ဦးညွှတ်ကာ မုန့်ယွင်တုန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလျက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

(မင်းတို့က အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း ရိပ်မိတာပဲ...)

မုန့်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ၎င်းတို့အပေါ် အမြင်တစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် မီးကူးကိရိယာကို ထုတ်ကာ ထင်းခြောက်များကို မီးရှို့လိုက်ပြီး၊ မုန့်ယွင်ကွေ့ ရှာပေးထားခဲ့သော ထန်းရွက်ယပ်တောင်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် သံအိမ်တော်၏ တံခါးဝသို့ မီးခိုးများကို ပြင်းထန်စွာ ယပ်ခတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ တဒင်္ဂအတွင်းမှာပင် မှောင်မည်းလှသော မီးခိုးလုံးကြီးများသည် အိမ်တွင်းသို့ တလိမ့်လိမ့် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် သံအိမ်တော်၏ အနောက်မြောက်ဘက်ထောင့်မှ အဖြူရောင်မီးခိုးငွေ့ငယ်များ ထွက်ပေါ်လာရာ သံအိမ်၏ လေဝင်လေထွက်ပေါက်သည် ထိုနေရာ၌ ရှိကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အခန်းတွင်းမှ ချောင်းဆိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုချောင်းဆိုးသံများနှင့်အတူ လေထုကို ဖြတ်သန်းလာသော လက်နက်ပုန်းများ၏ စူးရှသောအသံကိုပါ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးသည် လန့်သွားကာ နောက်သို့ အမြန်ဆုံး ခုန်ဆုတ်လိုက်၏။

သူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည့်အချိန်၌ပင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းအချို့သည် တံခါးဝမှ ဖျတ်ခနဲ လွင့်ပျံလာပြီး မီးပုံကြီးကို ထိမှန်သွားတော့သည်။ တောက်လောင်နေသော မီးပုံကြီးသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကာ မူလက နီရဲနေသော မီးတောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် မြစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်ကာ အလွန်ညှော်နံလှသော အနံ့ဆိုးကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် လက်ရှိ ယပ်တောင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အတွင်းအားကို လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ပို့လွှတ်လျက် ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများသည် တံခါးဝရှိ မီးပုံကြီးတစ်ခုလုံးကို အခန်းတွင်းသို့ ပြန်လည်လွင့်စင်သွားစေတော့၏။ တလိမ့်လိမ့် ထွက်ပေါ်နေသော မီးခိုးလုံးများသည်လည်း လက်ဖဝါးလေပြင်းကြောင့် သံအိမ်တွင်းသို့သာ ပြန်လည်လိပ်ဝင်သွားကြရပြီး အထဲမှ လူများ ပစ်လွှတ်လိုက်သော လက်နက်ပုန်းများပင်လျှင် လေပြင်းအရှိန်ကြောင့် အတွင်းသို့သာ ပြန်လည်လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

ထိုစဉ် သံအိမ်တွင်းမှ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာရာ အထဲမှ လူတစ်ဦးသည် မိမိတို့ ပြန်လည်လွင့်စင်လာသော လက်နက်ပုန်းကို မရှောင်နိုင်ဘဲ ထိမှန်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် အခန်းတွင်းမှ မိန်းမတစ်ဦး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရန်လို့ခေါ်တဲ့လူ... ငါတို့လင်မယားက ရှင့်ကို ဘာမှမပြစ်မှားဖူးဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ကို ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ"

စောစောက ရန်ရှင်းကျိုးသည် မုန့်ညီအစ်ကိုများအား မိမိ၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့ရာ အထဲရှိ လူများကလည်း အတိုင်းသား ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သိုင်းလောကနှင့် ကင်းကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးက မည်သူမှန်း မသိကြသော်လည်း မုန့်ညီအစ်ကိုများက ရန်ရှင်းကျိုးအပေါ် ရိုသေကိုင်းညွတ်နေကြသည်ကို ထောက်ဆ၍ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ၎င်းတို့ထက် သိုင်းပညာ အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သူ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။ မုန့်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးပင် ရန်ရှင်းကျိုးကို မယှဉ်ဝံ့ပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါ့မည်နည်း။

အိမ်တွင်း၌ ဆက်လက်အောင်းနေခြင်းမှာ ရေရှည်အတွက် မကောင်းမှန်း သိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အပြင်သို့ ထွက်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မီးခိုးဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အဆိပ်လက်နက်ပုန်းကို ပစ်လွှတ်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးအား အနည်းငယ် အဆိပ်သင့်စေပြီး ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မအောင်မြင်တော့ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ အထဲရှိလူများသည် အလျှော့ပေးရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက မီးခိုးမွန်းကျပ်သည့်ဒဏ်ကို မည်သူမျှ ရေရှည်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ ငါ့ကို နားလည်မှုလွဲနေပြီ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သံတံခါးဝနှင့် ပေနှစ်ဆယ်ခန့်အကွာတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ သာယာစွာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဒီနေ့ စီနီယာနောင်တော်နဲ့ မမတို့ဆီကို လာရတာက အဓိကကတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို သက်သေအဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ။ ညီမလေး ချန်လင်းစုက ဒီနေ့ ဆရာ့ကိုယ်စား ငါ့ကို ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေတော့ သူမတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ရမှာကို စိုးရိမ်နေရှာတယ်။ ဒါကြောင့် စီနီယာတို့ကို သက်သေအဖြစ် ရှိနေပေးဖို့ ငါ့ကို လွှတ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာပါ"

"ဘာ... အဲဒီ မိန်းမယုတ်လေးက ဆရာ့ကိုယ်စား တပည့်လက်ခံမလို့ ဟုတ်လား။ သူမက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"

သံအိမ်တွင်းမှ လူရိပ်နှစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး လူနှစ်ဦးသည် ပြင်ပသို့ အလျင်အမြန် ခုန်ထွက်လာကြတော့သည်။ ၎င်းတို့ အပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ မီးစွဲလောင်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ တစ်ဦးကိုယ်ပေါ်မှ မီးကို တစ်ဦးက လက်ဖဝါးဖြင့် ပုတ်ကာ ငြှိမ်းသတ်လိုက်ကြရ၏။ ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ရန်ရှင်းကျိုးကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုရန် အချိန်ရတော့သည်။

၎င်းတို့သည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ လင်မယားနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မိန်းမဖြစ်သူမှာ ကုန်းကုန်းကွကွနှင့် ခြေမသန်သူ ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ရည်မှာမူ အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသေးသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူမှာမူ ရိုးရိုးစရိုက်ရှိပြီး သာမန် လယ်သမားတစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ ချန်လင်းစု၏ ဒုတိယစီနီယာနောင်တော် ကျန်းထျယ်ရှန်းနှင့် တတိယစီနီယာမမ ရွှယ်ချွဲ့တို့ လင်မယားပင် ဖြစ်တော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်၌ပင် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ဆီမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို တပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မျက်လုံးများ မှောင်မည်းကာ သတိလစ်သွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိတို့သည် ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ပညာရှိစာဆိုကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အဖိုးအိုတစ်ဦး လဲလျောင်းနေပြီး၊ ထိုသူမှာ ၎င်းတို့၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီး မုရုန်ကျင်းယွဲ့ မှတစ်ပါး အခြားမဟုတ်ချေ။

"တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... မင်းတို့အားလုံး နိုးလာကြပြီပေါ့"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဂူအတွင်း၌ မတ်တပ်ရပ်ကာ ထိုသုံးဦးစလုံးကို ငေးကြည့်နေ၏။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားမြှောင်ငယ်လေးတစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အသာအယာ တောက်ကစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေဦး။ ငါ့နာမည်က ရန်ရှင်းကျိုး လို့ခေါ်တယ်၊ 'မိုးကြိုးငါးသွယ်သခင်' လို့လည်း လူသိများကြတာပေါ့။ ငါက ဆေးပညာကို အလွန်ရူးသွပ်ပြီး၊ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိကာ သူတစ်ပါးကို ကူညီရတာ နှစ်သက်တဲ့ မျှတတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါ..."

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင်... ရန်ရှင်းကျိုးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်ညိုမဲနေသော လူသုံးဦးကို ဂူထဲမှ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်မယ့်ကိစ္စကို စီနီယာတို့အပေါ်ပဲ ပုံအပ်ထားပါရစေ။ အခု ငါတို့ ညီမလေးဆီကို သွားပြီး သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးကြရအောင်လေ"

ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ ဂူအတွင်း၌ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံခဲ့ကြရပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရန်ရှင်းကျိုးက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆန်းကြယ်သော အတွင်းအားတစ်မျိုးကို ထည့်သွင်းထားခဲ့ရာ အကယ်၍ ရန်ရှင်းကျိုးကိုယ်တိုင် ပြန်လည်မဖယ်ရှားပေးပါက ၎င်းတို့သည် အချိန်မရွေး မျက်စိကန်း၊ နားပင်းသွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ အကြီးအကျယ် အရိုက်အနှက်ခံရရုံတင်မကဘဲ အသက်အန္တရာယ်ဖြင့်ပါ ခြိမ်းခြောက်ခံရသောအခါ ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အပြီးတိုင် အလျှော့ပေးလိုက်ကြရပြီး ရန်ရှင်းကျိုး၏စကားကို မည်သို့မျှ မဆန့်ကျင်ဝံ့ကြတော့ချေ။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထိုသုံးဦးစလုံးသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ပြောလိုက်ကြရသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ညီငယ်လေးရဲ့ စကားအတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အို... စီနီယာတို့ကလည်း အားနာစရာကြီး။ ငါက စီနီယာတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမိန့်ပေးဝံ့ပါ့မလဲ။ ကဲ... သွားကြစို့၊ နေမဝင်ခင်မှာ ငါတို့ ဆရာ့ကို ဦးချဂါရဝပြုပြီးရင် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လူစုသည် ချန်လင်းစု၏ ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

"ညီမလေး... ငါ စီနီယာတွေကို သဘောတူအောင် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပြီ။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးက ငါဂိုဏ်းထဲဝင်မယ့် ကိစ္စကို သက်သေအဖြစ် ရှိနေပေးချင်လွန်းလို့ အခု ညီမလေး အခမ်းအနား စတင်ကျင်းပပေးဖို့ကိုပဲ စောင့်နေကြတော့တယ်"

***