အခန်း ၈၇

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း ၈၇ ဧည့်သည်တော်

ချန်လင်းစုသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်ညိုမဲနေသော မုရုန်ကျင်းယွဲ့ နှင့် ကျန်းထျယ်ရှန်းတို့ကို မြင်ပြီး အလွန်အံ့ဩသွားတော့သည်။

"နောင်တော်... မမ... ဘာဖြစ်ကြတာလဲ။ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့ကြလို့လား"

မုရုန်ကျင်းယွဲ့ သည် ရန်ရှင်းကျိုးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့တာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းအပြင်က မဟုတ်ဘူး၊ ဂိုဏ်းထဲကပဲ။ မကြာသေးခင်က ဒုတိယနဲ့ တတိယညီလေးတို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေ လျော့ရဲနေမှာကို စိုးရိမ်တာနဲ့ ဒီနေ့ သိုင်းပညာချင်း ဖလှယ်ကြည့်ကြရင်း နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရသွားကြတာပါ"

ချန်လင်းစုသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး။ ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ ဆေးပညာက ပထမ၊ သိုင်းပညာက ဒုတိယလေ။ ဆေးပညာ ထူးချွန်နေသရွေ့ သိုင်းပညာအဆင့်က အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါနဲ့ နောင်တော်... အစ်ကိုရန်က ငါတို့ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ချင်နေတာကို သိပြီးပြီလား။ ညီမလေးကို ဘာများ ပြောစရာရှိလဲ"

မုရုန်ကျင်းယွဲ့ က နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ဆရာ့ရဲ့ ဂိုဏ်းဆက်ခံသူပဲ။ တပည့်လက်ခံချင်ရင် လက်ခံလိုက်ပေါ့။ ငါတို့ကို ဘာလို့ အသိပေးနေဖို့ လိုဦးမလဲ။ ဆရာ့ကိုယ်စား တပည့်လက်ခံတာကို ငါတို့ထဲက ဘယ်သူက ကန့်ကွက်ရဲမှာလဲ..."

"ဟင်..."

ရန်ရှင်းကျိုး၏ မျက်နှာသည် ပို၍ မှောင်မည်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"နောင်တော်... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

မုရုန်ကျင်းယွဲ့ သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လေသံပြောင်းကာ ပြန်ပြော၏။

"အစ်ကိုရန်က ရုပ်ရည်လည်း ခန့်ညားပြီး သိုင်းပညာကလည်း အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်မားလှတယ်။ သူက ငါတို့ဂိုဏ်းက အသည်းအသန် လိုအပ်နေတဲ့ ပါရမီရှင် တပည့်မျိုးပဲ။ ဆရာသာ အသက်ထင်ရှားရှိရင်လည်း သူ့ကို တပည့်အဖြစ် ခြွင်းချက်အနေနဲ့ သေချာပေါက် လက်ခံပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ပညာတွေကို လွှဲအပ်ပေးမှာပါ။ ဒီလို လူသားတွေထဲက နဂါးတစ်ကောင်ကို ငါတို့ရဲ့ ညီငယ်လေးအဖြစ် ရလိုက်တာ ငါတို့တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ရပါတယ်။ မင်း ဆရာ့ကိုယ်စား သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံတာကို ငါတို့အားလုံး ထောက်ခံပါတယ်။ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အခမ်းအနားကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ လုပ်ပြီး အခုပဲ ဆရာတင်တဲ့ အခမ်းအနားကို စလိုက်ကြရအောင်"

သူ၏ ခန့်ညားသောရုပ်ရည် နှင့် အတိုင်းအဆမရှိသော သိုင်းပညာဟု ဖော်ပြချက်များသည် ဆေးပညာကို လေ့လာခြင်းနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ချေ။ ဤအချက်က သူသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် အလျှော့ပေးနေရသော်လည်း စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးကို ညီငယ်အဖြစ် လက်မခံချင်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းထျယ်ရှန်းကလည်း ဝင်ပြော၏။

"အစ်ကိုရန်က ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်သေးပေမဲ့ သိုင်းပညာက နက်နဲလှတယ်။ သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီနဲ့ ထိုးထွင်းဉာဏ်ရှိတာ ထင်ရှားပါတယ်။ သူသာ ငါတို့ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာရင် ငါတို့ဂိုဏ်းကို သေချာပေါက် သိုင်းလောကမှာ တောက်ပလာစေမှာပါ။ ညီမလေး... ဆရာတင်ပွဲ အခမ်းအနားကို စတင်လိုက်ရအောင်"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရွှယ်ချွဲ့နှင့် သူ၏သားဖြစ်သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ဖြင့် ကျန်းထျယ်ရှန်းကို ခြိမ်းခြောက်ကာ လိုက်လျောစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းထျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ရွှယ်ချွဲ့နှင့် တစ်ဦးတည်းသော သားကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးလှသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။ သူသည် သိုင်းပညာ မြင့်မားရုံသာမကဘဲ အရှက်မရှိ ပြုမူတတ်သူလည်း ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး စွမ်းရည်ထက်မြက်သည်ကို မကြောက်ရသော်လည်း အရှက်မရှိဘဲ လူဆိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူလာပါက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေပေလိမ့်မည်။

ကျန်းထျယ်ရှန်းသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို မဆန့်ကျင်ဝံ့သဖြင့် မိမိစိတ်ထဲမပါသော စကားများကိုသာ ပြောဆိုနေရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်နေမိသည်။

'ဒီရန်ဆိုတဲ့ကောင်က သိုင်းပညာ အတော်လေး တော်တာပဲ။ သူသာ ဆေးပညာနဲ့ အဆိပ်အတတ်ကို အမှန်တကယ် သင်ယူနိုင်ခဲ့ရင် ငါတို့ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းက နောင်တစ်ချိန်မှာ တကယ်ပဲ ကမ္ဘာကျော်သွားနိုင်မလား...'

သူမ၏ ခင်ပွန်းက ထိုသို့ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ကုန်းကုန်းကွကွနှင့် ခြေမသန်သော ရွှယ်ချွဲ့ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... သူရဲကောင်းရန်က အတုမရှိတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ငါတို့ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းအနေနဲ့ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးကို လွတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ညီမလေး... မြန်မြန်ပဲ အမွှေးတိုင်စားပွဲကို ပြင်ဆင်ပြီး ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အုတ်ဂူပြားကို ဖိတ်ခေါ်ကာ စတင်လိုက်ကြရအောင်"

သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်နှက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် နှာခေါင်းသွေးများ ယိုစီးကာ နှုတ်ခမ်းများ ဖူးယောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရန်ရှင်းကျိုးအပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် နာကျည်းခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ပြန်လည်ခုခံရန် စိတ်ကူးပင် မဝံ့ရဲတော့ချေ။

ချန်လင်းစုသည် ရှေ့ရှိ လူသုံးဦးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရန်ရှင်းကျိုးကို အပြစ်တင်သကဲ့သို့ တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... နောင်တော်တို့ မမတို့ ကူညီပေးကြပါဦး။ အရင်ဆုံး ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အုတ်ဂူပြားကို သယ်ထုတ်လိုက်ကြရအောင်"

ချန်လင်းစု၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် လူတိုင်းသည် အမွှေးတိုင်စားပွဲကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ချန်လင်းစုသည် ဆရာကြီး ဝူချန်၏ ဝိညာဉ်အုတ်ဂူပြားကို သယ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး 'ရှန်နုံ ဆေးပင်တစ်ရာ မြည်းစမ်းခြင်း ပန်းချီကား' ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်၏။ ထိုအခါမှ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဒူးထောက်ကာ ဦးချလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ လေးဦး၏ သက်သေရှိမှုအောက်တွင် ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး တရားဝင် ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

ဆရာတင်ပွဲ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီးနောက် မုရုန်ကျင်းယွဲ့ နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် ရေနွေးကြမ်းအချို့ သောက်ကာ ပြန်ရန် ပြင်ကြသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက ချန်လင်းစုအား "ညီမလေး... ငါ စီနီယာနောင်တော်နဲ့ မမတို့ကို လိုက်ပို့လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

မုရုန်ကျင်းယွဲ့ နှင့် ကျန်းထျယ်ရှန်းတို့မှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော်ကာ ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ရွှယ်ချွဲ့က အော်လိုက်သည်။

"ရန်လို့ခေါ်တဲ့လူ... ရှင်ခိုင်းတာတွေကို ငါတို့အားလုံး လုပ်ပေးပြီးပြီပဲ။ အခုကျမှ ငါတို့ကို အသုံးမလိုတော့လို့ လမ်းခုလတ်မှာ သတ်ပစ်တော့မလို့လား"

ချန်လင်းစုသည်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အနီးသို့ တိုး၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုက ဂိုဏ်းတူအချင်းချင်း မသတ်ဖြတ်ရဘူးဆိုတာပဲ။ နောင်တော်... ရှင် အခုမှ ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီးတာနဲ့ ဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ခံရချင်နေပြီလား"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အလွန်အပြစ်ကင်းစင်သော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး... မင်းကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါက စီနီယာတွေကို အလွန်ရိုသေလေးစားတာ။ သူတို့ကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ဖျားနဲ့တောင် တို့ဝံ့ပါ့မလဲ။ ငါက ဆရာသမားကို ရိုသေပြီး ကျင့်ဝတ်ကို စောင့်ထိန်းတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ လိုက်ပို့ပေးမယ်ဆိုတာက အခြေခံယဉ်ကျေးမှု သဘောအရ ပြောတာပါ။ သတ်ဖြတ်ဖို့အထိ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်ရတာလဲ"

ချန်လင်းစုက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြော၏။

"နောင်တော်... အလွန်အကျွံ မလုပ်ပါနဲ့။ သူတို့ကို နောင်တရဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ပါ"

သူမသည် အလွန်ပင် ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။ မုရုန်ကျင်းယွဲ့ နှင့် အခြားသူများ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့သည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ စီနီယာနောင်တော်နှင့် မမတို့သည်လည်း အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အဆိပ်လက် ဆေးဘုရင် ဟူသော နာမည်ဆိုးမှာ ၎င်းတို့ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ၎င်းတို့သည် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် တွေ့ဆုံရာတွင် 'လူဆိုးကို လူမိုက်နှင့် ဆုံးမခြင်း' ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် သနားကရုဏာမျှ မထိုက်တန်ပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဂိုဏ်းတူအချင်းချင်း ဖြစ်သဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးအနေဖြင့် ရက်စက်သော နည်းလမ်းများကို သုံးကာ ၎င်းတို့အား သတ်ဖြတ်ရန် သူမ အလိုမရှိချေ။ ၎င်းတို့သည် ယုတ်မာသူများ ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ရမည့်အထိ ဒဏ်ခတ်ရန် မလိုသေးပေ။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ကူးကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ညီမလေး မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"

သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ထိုသုံးဦးအား ခြံဝင်းပြင်ပအထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။ ချန်လင်းစု လိုက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် လေသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီကာလအတွင်း ငါ ညီမလေးနဲ့အတူ ဆေးပညာနဲ့ အဆိပ်အတတ်ကို လေ့လာရမယ်။ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့။ အကယ်၍ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ လေ့လာမှုကို လာနှောင့်ယှက်ရဲရင် ငါ မင်းတို့ကို ညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ပစ်မယ်"

ထိုသုံးဦးစလုံး ဒေါသထွက်သော်လည်း မပြောဝံ့ကြချေ။ မုရုန်ကျင်းယွဲ့ က "ညီငယ်လေး... ငါ မနက်ဖြန် ဒီကနေ ချက်ချင်းပြောင်းသွားပါ့မယ်။ မင်းရဲ့ လေ့လာမှုကို ဘယ်တော့မှ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး" ဟု ကပျာကယာ ပြောလိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ သိုင်းပညာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကျင့်ကြံဦးတော့ ရန်ရှင်းကျိုးကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိသွားသည်။ ကလဲ့စားချေရန်မှာ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်သာ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် မည်သည့်စည်းကမ်းကိုမျှ ဂရုမစိုက်သော လူဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် စိတ်ထင်တိုင်း မိမိကို လျှို့ဝှက်သတ်ဖြတ်သွားပါကလည်း ဆန်းတော့မည်မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းထျယ်ရှန်း လင်မယားသည်လည်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိရုံဖြင့် စိတ်ကူးချင်း တူညီနေကြသည်။

(ငါတို့လည်း အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့မှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် အသက်ဘေးက မလွတ်နိုင်ဘူး)

ထိုသုံးဦးကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် အေးအေးလူလူပင် ချန်လင်းစု၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အမွှေးတိုင်စားပွဲနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို အဆောင်ဘေးသို့ ကူညီသယ်ပေးလိုက်သည်။ အားလုံး ရှင်းလင်းပြီးနောက် ချန်လင်းစုက ရန်ရှင်းကျိုးကို ပြောလိုက်၏။

"နောင်တော်... ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေအားလုံး အဆိပ်အတတ်ကို ကျင့်ကြံရမယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံမူလ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ လူနာတွေကို ကုသပေးပြီး အသက်ကယ်တင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သိုင်းလောကရဲ့ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုတွေကြားမှာ ရန်သူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံတတ်ကြတာမို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် အဆိပ်အတတ်ကို လေ့လာကြရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်"

သူမက တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"နောင်တော်အနေနဲ့ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဆေးပညာကို သင်ယူပြီးတဲ့နောက် မှန်ကန်တဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လူနာတွေကို ကုသပေးဖို့၊ အကြောင်းမဲ့ လူတွေကို ဒုက္ခမပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါမှ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မညှိုးနွမ်းစေမှာပါ"

မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် ချန်လင်းစုသည် အဆိပ်လက်ဆေးဘုရင်၏ ဂိုဏ်းဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိပ်အပြင်းဆုံးဖြစ်သော ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာပန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါမျှ လူကို မသတ်ခဲ့ဖူးချေ။ သူမ သေဆုံးပြီးနောက်မှသာ ဂိုဏ်းတွင်းရှိ ရန်ငြိုးများကို ရှင်းလင်းသည့်အနေဖြင့် ရွှယ်ချွဲ့နှင့် မုရုန်ကျင်းယွဲ့ တို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ သီဝမ့်ကျိ ကို မျက်စိကန်းအောင် အဆိပ်ခတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကျင့်စာရိတ္တပိုင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမသည် "နှင်းတောင်ဝံပုလွေ" ဝတ္ထုတစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်ဆုံးမှ ရပ်တည်နေသူ ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး "စိတ်ချပါ... ငါက အပြစ်မရှိတဲ့လူတွေကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ မသတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ငါ လူသတ်ချင်တယ်ဆိုရင် အဆိပ်ကို ဘာလို့ သုံးနေဦးမလဲ။ ငါ့ရဲ့ဓားက မထက်လို့လား" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ချန်လင်းစုက ရယ်မောကာ ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... နောင်တော်က ဒီခေတ်ရဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဓားနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လက်နက်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်တာပဲ၊ အဆိပ်ခတ်ဖို့အထိ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံနေဦးမလဲ"

ထို့နောက် သူမသည် ဆေးကျမ်းအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ရန်ရှင်းကျိုးအား ပေးလိုက်၏။

"နောင်တော်... ဒါတွေက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံဆေးကျမ်းတွေပဲ။ သေချာဖတ်ကြည့်ပါ၊ နားမလည်တာရှိရင် ငါ့ကို မေးနိုင်ပါတယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ "ကောင်းပါပြီ... ငါ အခုပဲ ဖတ်ကြည့်ပါ့မယ်။ ညီမလေး... မင်းအနေနဲ့ ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်ထဲက နားမလည်တဲ့ အပိုင်းတွေရှိရင်လည်း နောင်တော်က ကူညီဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချန်လင်းစုက ပြုံးလျက် "ဒါဆိုရင်တော့ နောင်တော့်ကို အားကိုးရပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆို၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဤနေရာ၌ အတည်တကျ နေထိုင်ခဲ့တော့သည်။ လူပျိုနှင့် အပျိုတစ်အိမ်တည်းတွင် အတူနေရန် မသင့်တော်သဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ချန်လင်းစု၏ အိမ်ဘေးနားတွင် သစ်သားအိမ်ငယ်အချို့ကို ဆောက်လုပ်ကာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် နားမလည်သော အရာများကို ချန်လင်းစုအား အမြဲမေးမြန်းလေ့ရှိပြီး၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ အစွမ်းသတ္တိကို သိရှိရန် သူမနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဆေးပင်များ ရှာဖွေလေ့ရှိသည်။ ထို့ပြင် ရွာသူရွာသားများကို ဆေးကုသပေးခြင်း၊ ဆေးညွှန်းရေးပေးခြင်းနှင့် သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်ခြင်းများတွင် သူမကို ကူညီပေးရင်း ဆေးပညာ၏ ဆန်းကြယ်မှုများကို သေချာစွာ လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။

သူသည် အလွန်ထက်မြက်ပြီး သိုင်းပညာနှင့် အတွင်းအား အဆင့်မြင့်မားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဆေးပညာနှင့် သိုင်းပညာကို ပေါင်းစပ်ကာ လေ့လာကျင့်ကြံရာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုစေခဲ့သည်။ တစ်လကျော်ကာလအတွင်းမှာပင် သူသည် တကယ့် သမားတော်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူကျင့်ကြံနိုင်လာသဖြင့် ချန်လင်းစုပင် လေးစားသွားရသည်။

သူမသည် ဆရာကြီး ဝူချန်၏ လက်အောက်တွင် ဆေးပညာ သင်ယူစဉ်က ဆရာဖြစ်သူက သူမအား ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း ပေါ်ထွက်လာခဲသော ဆေးပညာပါရမီရှင် ဟု ချီးကျူးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် နှိမ့်ချစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ဂုဏ်ယူမိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဆေးပညာကို လုံးဝမတတ်မြောက်ဖူးသေးသော ရန်ရှင်းကျိုးသည် တစ်လကျော်အတွင်း ဆေးပညာကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တတ်မြောက်လာပြီး သူမ၏ နဂိုသင်ယူမှုနှုန်းကိုပင် ကျော်လွန်သွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ချန်လင်းစုသည် အလွန်အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရ၏။

"နောင်တော်က တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ။ ဆရာက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို စောစောစီးစီး တပည့်အဖြစ် မလက်ခံခဲ့တာလဲ မသိဘူး"

သူမ မသိသည်မှာ ဆရာတော် ဝူချန်က ရန်ရှင်းကျိုးကို တပည့်မတော်ချင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မတွေ့ဖူးပါက မည်သို့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ဤသို့ဖြင့် သုံးလတာ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရွာသားတစ်ဦးအား အခမဲ့ အပ်စိုက်ကုသပေးနေစဉ် ရုတ်တရက် ခြံပြင်မှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ခြံစည်းရိုးမှ လှမ်းကြည့်ရာ လမ်းမကြီးအတိုင်း မြင်းစီးလာသော လူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းတို့သည် ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ တပြိုင်နက်တည်း ခုန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။

လူငယ်တစ်ဦးက တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို... ဆေးဘုရင်စံအိမ် ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ လမ်းညွှန်ပေးလို့ ရမလား"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုသူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူကာ လျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် ရွာသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များပေါ်သို့ အပ်စိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ အပ်စိုက်ပုံနှင့် အပ်စိုက်မှတ်များကို ရှာဖွေပုံမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လကထက် များစွာ တိကျမြန်ဆန်လှသဖြင့် တံခါးပြင်ပရှိ လူငယ်မှာ မြင်ရုံမျှဖြင့် ကျောချမ်းသွားရ၏။

အပ်စိုက်ပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဆေးခြောက်တုတ် တစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ မီးညှိပြီး ရှေ့ရှိ ရွာသားအား ပေးလိုက်သည်။

"ကိုချန်... ဒီဆေးခြောက်တုတ်ကို ကိုင်ပြီး အပ်စိုက်ထားတဲ့နေရာနားမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မီးခိုးငွေ့နဲ့ အပူပေးလိုက်ပါဦး"

ရွာသားဖြစ်သူ ကိုချန်က ဆေးခြောက်တုတ်ကို လှမ်းယူပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် အသာအယာ မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးပြင်ပသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူ ဤသို့ ပြုမူနေစဉ်အတွင်း တံခါးဝရှိ လူငယ်သည် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်အောင် ယဉ်ကျေးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ဦးကမူ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ညီလေး ဟူ... ဒီကောင်က ငါတို့ကို လုံးဝ အရေးမလုပ်ဘူး။ တခြားလူကိုပဲ သွားမေးရအောင်။ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့"

လူငယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကျန့်... ဒီသမားတော်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး... အာ... အစ်ကိုရန်။ အစ်ကိုက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

လူငယ်သည် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး "အစ်ကိုက ဘာဖြစ်လို့ ဒီမှာ သမားတော် လုပ်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ညီလေးဟူ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ ဘာကိစ္စရှိလို့ ဆေးဘုရင်စံအိမ်ကို ရောက်လာတာလဲ"

***