အခန်း ၈၈

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း ၈၈။ ဆေးကုသမှု ခံယူရန် လာရောက်ခြင်း

တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လူငယ်မှာ ဟူဖေးဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးကို မှတ်မိသွားပြီးနောက် သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်လိုက်၏။

"အစ်ကိုရန်... အစ်ကိုက ဒီမှာ သမားတော် လုပ်နေတာကိုး"

ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက သူသည် သိုင်းလောကတွင် ဆက်လက်လှည့်လည် သွားလာနေခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက နန်းတော်တွင် သိုင်းပညာရှင်အကျော်အမော်များ စုဝေးပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပရန် ပြင်ဆင်နေသဖြင့် သူသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားကာ ထိုပွဲကြီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် မြို့တော်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသိုင်းပညာရှင်အကျော်အမော်များ စုဝေးပွဲကြီးကို သြဂုတ်လ လယ်ဆန်း (သီတင်းကျွတ်လပြည့်ဝန်းကျင်) တွင် ကျင်းပရန် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် အချိန်များစွာ လိုသေးသောကြောင့် သူသည် မြောက်ဘက်သို့ အလောတကြီး မသွားသေးချေ။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာရင်း မတူညီသော သိုင်းဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ လက်ဝှေ့၊ လက်သိုင်း အတတ်ပညာများကို လေ့လာကာ၊ ရန်ရှင်းကျိုး သင်ကြားပေးခဲ့သော အပျော့နှင့် အတင်း ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံရသည့် သိုင်းပညာခံယူချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် မာစတာများနှင့် သိုင်းပညာချင်း ဖလှယ်ခဲ့သည်။

သိုင်းပညာကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သည် ဇင်ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ရုတ်တရက် တရားထူးရခြင်းနှင့် အလွန်ဆင်တူလှသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက အဓိကသော့ချက်များကို မထောက်ပြမီက ဟူဖေးသည် သူ၏ ဓားသိုင်းတွင် အားကိုးတကြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ဓားသိုင်း၏ အပျော့အပြင်း အပြောင်းအလဲများကို သိရှိသော်လည်း ၎င်းကို အပြည့်အဝ နားလည်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့်အတူ ထမင်းတစ်နပ် အတူစားပြီးမှသာ ထိုသဘောတရားများကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် မတူညီသော ဂိုဏ်းပေါင်း ရာဂဏန်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်များကို စိန်ခေါ်ခဲ့ပြီး သိုင်းလောကတွင် လျင်မြန်စွာ နာမည်ကြီးလာခဲ့သည်။ သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုလျှင် သူသည် သိုင်းပညာရှင်များစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးက လူတစ်ဦးတည်းအကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြသဖြင့် သူ့ကို မည်သူကမျှ အာရုံမစိုက်ကြချေ။

လူတိုင်း ပြောဆိုနေကြသော ထိုလူကို ဟူဖေးလည်း ကောင်းစွာသိရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ ရန်ရှင်းကျိုး ဖြစ်၏။

ဟူဖေးသည် မကြာသေးမီက ရန်ရှင်းကျိုး၏ သတင်းများကို မကြာခဏ ကြားသိခဲ့ရသည်။ သူသည် အကျင့်ပျက်ခြစားသော အရာရှိအချို့ကို မည်သို့ ဆုံးမခဲ့ပုံ၊ ဓားပြအချို့ကို မည်သို့ ပညာပေးခဲ့ပုံနှင့် ရေဘေးသင့်ပြည်သူများကို မည်သို့ ကူညီပေးခဲ့ပုံ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ လုပ်ရပ်များကို ကြားရတိုင်း ဟူဖေးသည် ဂုဏ်ယူမိသလို တစ်ဖက်ကလည်း ရှက်ရွံ့မိသည်။ ဂုဏ်ယူမိခြင်းမှာ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံဖူးပြီး သူ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ရှက်ရွံ့မိခြင်းမှာ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဤကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သော အမှုကိစ္စများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း မိမိတွင်မူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် စွမ်းရည်နှင့် သတ္တိမရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရန်ရှင်းကျိုး၏ လုပ်ရပ်များသည် သူ၏ လူငယ်ဘဝ စိတ်ဓာတ်ကို နှိုးဆွပေးခဲ့သဖြင့် မိမိ၏ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုကို ပိုမိုကြိုးစားလာစေခဲ့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ အဆင့်အတန်းကို မမှီနိုင်သော်လည်း သူနှင့် အလွန်အမင်း ကွာခြားမသွားစေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

မကြာသေးမီက သူသည် လမ်းခရီးတွင် ဟူပေမြောက်ပိုင်းမှ ကျန့်ညီအစ်ကိုသုံးဦး ၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရသော လျိုဟဲကျိန်း နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ လျိုဟဲကျိန်းက သူသည် ရွှေမျက်နှာဘုရား မြောင်ရန်ဖုန်း ထံသို့ စာတစ်စောင် သွားရောက်ပေးပို့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစာသည် သိုင်းလောက သူရဲကောင်းပေါင်းများစွာ၏ အသက်ဘေးနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း ပြောသဖြင့် ဟူဖေးသည် ဝင်ရောက်ကူညီကာ ကျန့်ညီအစ်ကိုများကို တားဆီးပေးခဲ့သည်။

သို့သော် လျိုဟဲကျိန်းသည် လှည့်ဖြားခံခဲ့ရပြီး သူယူဆောင်လာသောစာထဲတွင် မြောင်ရန်ဖုန်းကို မျက်စိကွယ်စေမည့် အဆိပ်မှုန့်များ ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ လျိုဟဲကျိန်းသည် နောင်တအကြီးအကျယ် ရသွားခဲ့ပြီး၊ ဟူဖေး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟူပေမြောက်ပိုင်းမှ ကျန့်ညီအစ်ကိုများမှာလည်း မတတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ ထိုအဖြစ်အပျက်အတွက် သုံးဦးစလုံးမှာ အလွန်ပင် နောင်တရနေကြသည်။

လျိုဟဲကျိန်းသည် အလွန်အရှက်ရပြီး ဒေါသထွက်ကာ မြောင်ရန်ဖုန်းအား တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် မိမိ၏မျက်လုံးများကို ကိုယ်တိုင်ထုတ်ယူကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချပြီးနောက် ယိုင်ထိုးကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျန့်ညီအစ်ကိုများနှင့် ဟူဖေးတို့ကမူ အသိတရားဝင်ကာ မိမိတို့၏ အသက်ကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးပြုရန်အတွက် ဆက်လက်ရှင်သန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ဟူဖေးသည် လျိုဟဲကျိန်းအား စာသွားပို့ရန် ခိုင်းစေခဲ့သော နောက်ကွယ်မှလူကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ သေချာစွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက် မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့သော အဆိပ်မှာ အဆိပ်လက် ဆေးဘုရင် ၏ တပည့်များထံမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်စိကို ကုသပေးရန်အတွက် ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ညီအစ်ကိုများထဲမှ အကြီးဆုံးဖြစ်သူ ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့သည် ဗိုင်မာကျောင်းတော် သို့ လာရောက်ကာ ဆေးဘုရင်စံအိမ်ကို ရှာဖွေပြီး ဆေးဘုရင်အား ဆေးကုသပေးရန် တောင်းဆိုရန် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗိုင်မာကျောင်းတော်မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လူအချို့ကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ ပြန်မဖြေကြချေ။ ဤဒေသတွင် ဆေးဘုရင်စံအိမ်ဟူသော အမည်မှာ တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။ ဟူဖေးက ငွေအချို့ ထုတ်ပေးပြီးမှသာ ဆေးဘုရင်စံအိမ်၏ တည်နေရာ အကြမ်းဖျင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။ သို့သော် မြို့ပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ လမ်းသုံးခွဆုံသို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး လမ်းပျောက်သွားကြတော့သည်။

သေချာစေရန်အတွက် ဟူဖေးသည် လမ်းဘေးရှိ ရန်ရှင်းကျိုး ဆောက်လုပ်ထားသော သစ်သားအိမ်အသစ်ကို မြင်သဖြင့် လမ်းမေးရန် ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လူနာတစ်ဦးကို ကုသပေးနေသော ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ညီလေးဟူ... အိမ်ထဲဝင်ပြီး ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း အနားယူပါဦး။ ငါ ဒီလူနာကို အပ်စိုက်လို့ပြီးရင် သေသေချာချာ စကားပြောကြတာပေါ့"

ဟူဖေး၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အရင်ကထက် ပိုတည်ငြိမ်လာပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း တောက်ပနေတယ်။ သိုင်းပညာ တိုးတက်မှုက တော်တော်လေး မြန်တာပဲ"

ဟူဖေးက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် "အစ်ကိုရန်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေကို ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လူအား ကြည့်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"ကိုကျန့်... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းကြီး အစ်ကိုရန်ပဲ။ သူကတော့..."

သူသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ အမည်ရင်းကို ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ရန်ရှင်းကျိုးထံတွင် ဆေးကုသမှု ခံယူနေသော ရွာသားကို မြင်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် စကားလုံးကို ပြန်မြိုချလိုက်ပြီး လေသံပြောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ"

သူ့ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လူမှာ ဟူပေမြောက်ပိုင်းမှ ကျန့်ညီအစ်ကို သုံးဦးထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သူ ကျန့်ကျောက် ဝမ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အသားမည်းမည်းနှင့် ရုပ်ဆိုးလှ၏။ သူသည် ဟူဖေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩသွားပြီး သူ၏ ရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစမ်းလိုသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

သာမန်အားဖြင့် လူတစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးလျှင် အမည်အပြည့်အစုံကို ပြောလေ့ရှိသော်လည်း၊ ဟူဖေးက ဤသူကို အစ်ကိုရန် ဟုသာ ခေါ်ဆိုသဖြင့် တစ်ခုခု ထူးခြားနေကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သိုင်းလောကတွင် အစိုးရ၏ ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခံထားရသဖြင့် မိမိ၏ အမည်ရင်းကို အပြင်လူအား မပြောဝံ့သော သိုင်းသမားများစွာ ရှိကြသည်။ ရှေ့ရှိ ဝတ်စုံနက်နှင့် ဝတ်ဆင်ထားသော သမားတော် ရန်သည်လည်း ထိုသို့သောသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သိုင်းလောကတွင် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်လည်ဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤအချိန်တွင် အသေးစိတ် မမေးမြန်းသင့်ကြောင်း သူသိရှိသဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုရန်... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ဟူဖေးက ရန်ရှင်းကျိုးအား ကျန့်ကျောက်ဝမ်ကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ မိတ်ဆက်ပေး၏။

"အစ်ကိုရန်... သူက ဟူပေမြောက်ပိုင်းက ကျန့်ညီအစ်ကိုတွေထဲက အကြီးဆုံး ကျန့်ကျောက်ဝမ်ပါ။ သိုင်းလောကမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးပါတယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးက ပြုံးလျက် "ကိုကျန့်... အိမ်ထဲကို ကြွပါဦး" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့သည် အိမ်ထဲသို့ အတူဝင်လာခဲ့ကြပြီး၊ ကြိမ်ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးက ရွာသားအား အပ်စိုက်ကုသပေးနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ကျန့်ကျောက်ဝမ်သည် စိတ်မရှည်တတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဟူဖေး၏ ဘေးသို့ တိုးကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"ညီလေးဟူ... ဒီအစ်ကိုရန်ဆိုတဲ့လူက ဘယ်သူလဲ"

ဟူဖေးကလည်း အသံကို လျှော့ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူက ရန်ရှင်းကျိုးပဲ"

ကျန့်ကျောက်ဝမ်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး "ရန်ရှင်းကျိုး ဘယ်ကရန်ရှင်းကျိုးလဲ" ဟု ထပ်မေး၏။

ဟူဖေးက "ဒီလောကမှာ မိုးကြိုးငါးသွယ် နတ်မင်း ရန်ရှင်းကျိုးကလွဲလို့ တခြား ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဂျွတ်

ကျန့်ကျောက်ဝမ်သည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် "အား" ဟု အော်မိကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှ အားအနည်းငယ် ထွက်သွားပြီး သူထိုင်နေသော ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားစေတော့သည်။

သူသည် သိုင်းပညာ အခြေခံကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် လဲမကျဘဲ ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မျက်နှာတွင်မူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

မကြာသေးမီက ရန်ရှင်းကျိုး ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှုကိစ္စကြီးများသည် တစ်ခုချင်းစီတိုင်း နန်းတော်နှင့် သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့သည်။ ကျန့်ညီအစ်ကိုများသည်လည်း ထိုသတင်းများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။ ရှေ့ရှိ ခန့်ညားပြီး သိမ်မွေ့လှသော သမားတော်လေးမှာ သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော မိုးကြိုးငါးသွယ် နတ်မင်း ရန်ရှင်းကျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့မိချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကျန့်ကျောက်ဝမ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏။

"ဒီကြိမ်ကုလားထိုင်က ကြေးပြား လေးဆယ် တန်တယ်နော်"

ကျန့်ကျောက်ဝမ်က ကပျာကယာ ပြန်ပြောသည်။

"ငါ ပေးပါ့မယ်။ အပြည့်အဝ လျော်ပေးပါ့မယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ "ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။ ငါ အပ်တွေကို အရင်နှုတ်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့" ဟု ဆို၏။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရွာသား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငွေအပ်များကို တစ်ချောင်းချင်းစီ သေသေချာချာ ပြန်နှုတ်ယူလိုက်သည်။ ရောဂါသက်သာသွားသော ရွာသား ကိုချန်သည် ရန်ရှင်းကျိုးအား အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုပြီးနောက် ခြံဝင်းပြင်ပသို့ ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရွာသားထွက်သွားပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့သည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြ၏။ ကျန့်ကျောက်ဝမ်သည် လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းရန်... ခုနက ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို မမှတ်မိလို့ ရိုင်းပျမိသွားတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ "ဟူပေမြောက်ပိုင်းက 'သရဲတစ္ဆေတွေတောင် ကြောက်ရတဲ့' ညီအစ်ကို သုံးယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ငါ ကြားဖူးပါတယ်။ မတ်တပ်ရပ်ပါဦး" ဟု ဆို၏။

ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် မတွေ့ဆုံမီက ကျန့်ကျောက်ဝမ်သည် ရန်ရှင်းကျိုးအား အရပ်အမောင်း မြင့်မားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေး ဗလပွနှင့် လူကြမ်းကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုကဲ့သို့ ကမ္ဘာတုန်စေမည့် အမှုကိစ္စများကို မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် အမှန်တကယ် တွေ့ဆုံရသောအခါတွင်မူ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရှည်လျားထွက်ပြေးပြီး ရုပ်ရည်ခန့်ညားကာ သိမ်မွေ့သော ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေသည်။ သူသည် လောကီရေးရာများကို စိတ်မဝင်စားသော တာအိုရဟန်းတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ဤမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောသူက သိုင်းလောကကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော 'မိုးကြိုးငါးသွယ် နတ်မင်း' ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် ဟူဖေးကိုယ်တိုင် ပြောသဖြင့် ဤသူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရန်ရှင်းကျိုး ဖြစ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သွားတော့သည်။

ကျန့်ကျောက်ဝမ်သည် သိုင်းလောကတွင် သတ္တိရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရှေ့တွင်မူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိသည်။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။

၎င်းတို့ သုံးဦး နေရာယူပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဟူဖေးအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ညီလေးဟူ... မင်းတို့ အဆိပ်လက် ဆေးဘုရင်ဆီကို ဘာကိစ္စရှိလို့ လာရှာကြတာလဲ"

ဟူဖေးက ရှင်းပြသည်။

"ရွှေမျက်နှာဘုရား မြောင်ရန်ဖုန်းက အဆိပ်ခတ်ခံရပြီး မျက်စိကွယ်သွားပါတယ်။ အဲ့ဒီအဆိပ်က အဆိပ်လက် ဆေးဘုရင်ရဲ့ တပည့်တွေဆီက လာတာလို့ ကြားသိရလို့ မြောင်ရန်ဖုန်းရဲ့ မျက်စိကို ကုသပေးဖို့ ဆေးဘုရင်ဆီ လာရောက်တောင်းဆိုတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကို ရောက်တဲ့အခါ လမ်းဆုံမှာ လမ်းပျောက်နေတာနဲ့ လမ်းမေးဖို့ ဝင်လာခဲ့တာပါ"

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါကြောင့်ကိုး။ အဆိပ်လက် ဆေးဘုရင်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီလေ။ မင်းတို့ သူ့ကို လာရှာရင်တော့ တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟူဖေးသည် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး "ကွယ်လွန်သွားပြီ ဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ဆက်ပြောသည်။

"သူ ကွယ်လွန်သွားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဆေးပညာတွေကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ငါလည်း သူ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ"

ဟူဖေးသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး "အစ်ကိုရန်... အစ်ကို့ရဲ့ သိုင်းပညာက အတုမရှိ မြင့်မားရုံတင်မကဘဲ ဆေးဘုရင်ရဲ့ ဆေးပညာကိုလည်း ဆက်ခံထားတာကိုး။ အစ်ကို့အနေနဲ့ မြောင်ရန်ဖုန်းရဲ့ မျက်စိရောဂါကို ကုသပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက "ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာက အခြေခံအဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ တခြား ရောဂါအနည်းငယ်နဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်ပေမဲ့ မျက်စိကိုတော့ ငါ မကုသရဲဘူး" ဟု ဆို၏။

ဟူဖေး၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူက ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာက မပြည့်စုံသေးပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ညီမလေးကတော့ တကယ့် ပါရမီရှင် သမားတော်တစ်ယောက်ပါ။ သူမသာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ရောဂါက သေချာပေါက် ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မယ်"

ဟူဖေးသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"အစ်ကိုရန်ကလည်း စကားကို လမ်းခုလတ်မှာ ရပ်ထားလို့ ကျွန်တော် တော်တော်လေး စိုးရိမ်သွားရတယ်။ ဒါနဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ ညီမလေးက ဘယ်မှာလဲ။ သူမက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပြီး ကုသပေးဖို့ သဘောတူပါ့မလား"

ရန်ရှင်းကျိုးက "ငါ့ညီမလေးရဲ့ စရိုက်က နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်။ သာမန်လူတွေ ပြောရင်တော့ သူမ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပြောလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

သူသည် ဘေးရှိ ချန်လင်းစု နေထိုင်သော အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

"ညီမလေး... မင်း လိုက်မလား"

ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းစုသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အပင်များအကြား ပိုးမွှားများကို ဖမ်းယူကာ ပေါင်းသင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီးကတည်းက အကြားအာရုံနှင့် အမြင်အာရုံများ အလွန်ထက်မြက်နေသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ဟူဖေးတို့၏ စကားပြောသံများကို အကုန်ကြားနေရသည်။ ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်လိုက်ပြီး၊ ရန်ရှင်းကျိုးအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ရှင်က သူတို့ကို ကူညီမယ်လို့ ကတိပေးပြီးပြီပဲ... ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငြင်းလို့ ရဦးမှာလဲ"

***