အခန်း ၈၉

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း ၈၉။ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်း

ထိုစဉ်က အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ထားသော ချန်လင်းစုသည် အပြာရောင်ပန်းခင်းအလယ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ လေပြေအေးလေး တစ်ချက်ဝေ့တိုက်လိုက်ရာ ပန်းလေးများ ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ အဖြူရောင်ဂါဝန်လေးမှာလည်း လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသဖြင့် သူမအား သာမန်လူသားတို့၏ နယ်ပယ်မှမဟုတ်သော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်စေတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီးကတည်းက ချန်လင်းစုသည် သူ့အား ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်အတတ်တို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး၊ ရန်ရှင်းကျိုးကလည်း သူမအား ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည်သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်သည် လျန်ချန်ကျွယ်သိုင်းလောကတွင် နံပါတ်တစ် နတ်မင်းကျင့်စဉ်အဖြစ် ကျော်ကြားလှပြီး တကယ်လည်း နက်နဲဆန်းကြယ်လှသည်။ အတိတ်ကာလက တိယွန်း သည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ကြိုးဆွဲချသေဆုံးခဲ့ပြီး နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း တင်းသျှဲန်က ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်၏ အတွင်းအားဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤအချက်ကပင် ထိုကျင့်စဉ်၏ အစွမ်းထက်မြက်ပုံကို ထင်ရှားစေသည်။

ချန်လင်းစုသည် နဂိုက ရုပ်ရည်ရိုးရှင်းပြီး၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ဆံပင်ဝါကျဲကျဲသာ ရှိသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူမ မိခင်ဝမ်းထဲ၌ ရှိစဉ်က မိဘများ ဆင်းရဲသဖြင့် ကောင်းစွာမဖွံ့ဖြိုးခဲ့ဘဲ မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင်လည်း လုံလောက်သော အာဟာရ မရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာတော် ဝူချန်နှင့်အတူ ဆေးပညာသင်ယူစဉ် တစ်နေ့လုံး ဆေးဝါးများနှင့် အဆိပ်အတတ်များကိုသာ ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ခဲ့ရသည်။ ဆေးဝါးမှန်သမျှတွင် အဆိပ်အတောက် အနည်းနှင့်အများ ပါရှိစမြဲဖြစ်ရာ ဆေးပညာကို ရေရှည်လေ့လာရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆိပ်အတောက်များ စုပုံလာကာ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

ဆရာတော် ဝူချန်သည် ဆေးဝါးများဖြင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲတစေ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ မွေးရာပါ ချို့ယွင်းချက်ဖြစ်သဖြင့် ဆေးဝါးသက်သက်ဖြင့် ကုသရန် ခက်ခဲလှသည်။ ချန်လင်းစုအနေဖြင့် ယနေ့ထက်တိုင် ကျန်းမာစွာ ရှင်သန်နေနိုင်ခြင်းကပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်သည် တာအိုကျောင်းတော်၏ သန့်စင်စွမ်းအားရှိသော ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရာတွင် အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ချန်လင်းစုသည် အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အရိုးအဆစ်များမှာလည်း အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးချေ။ ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားကောင်းသော အတွင်းအားဖြင့် စဉ်ဆက်မပြတ် နွေးထွေးပေးမှုအောက်တွင် သူမ၏ နှေးကွေးနေသော ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးမှုသည် ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ကျင့်စဉ်ကို အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်ရင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နှစ်ရှည်လများ စုပုံနေခဲ့သော အဆိပ်အတောက်များကိုလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ထုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဤကျင့်စဉ်ကို နှစ်လ၊ သုံးလခန့်သာ ကျင့်ကြံရသေးသော်လည်း ထိုတိုတောင်းလှသော ကာလအတွင်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အသားအရေ၊ ရုပ်ရည်နှင့် အရပ်အမောင်းတို့သည် လွန်ခဲ့သော သုံးလကထက် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူမသည် လေလျှော့ထားသော လေမှုတ်ရုပ်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးခဲ့သော်လည်း၊ ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မူ လေမှုတ်သွင်းထားသော ပူဖောင်းကြီးကဲ့သို့ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ဖြစ်လာကာ နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း၊ ပါးစပ်လှလှလေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမကို တစ်တိုင်းပြည်လုံးတွင် အလှဆုံးဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ရှားပါးသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှအပကို မချစ်မြတ်နိုးသော အမျိုးသမီးဟူ၍ မရှိချေ။ ချန်လင်းစုသည် အလွန်ထက်မြက်သော်လည်း အရွယ်ရောက်စ မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယခင်က မိမိရုပ်ရည်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုလှပလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာမိပြီး ကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သော ရန်ရှင်းကျိုးအပေါ် အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်မိတော့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူမသည် ရန်ရှင်းကျိုးအား မိမိဂိုဏ်း၏ ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်အတတ်များကို သင်ကြားပေးရာတွင် အလွန်ပင် စိတ်ရှည်သည်းခံခဲ့သည်။ အသေးစိတ်အချက်အလက်မှစ၍ မကျန်ရစ်စေဘဲ သေသေချာချာ သရုပ်ပြသလျက် မိမိဘဝတစ်လျှောက် သင်ယူခဲ့သမျှသော အတတ်ပညာအားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ မျှဝေပေးခဲ့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်စိကို ကုသပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ၊ ချန်လင်းစုသည် အပြင်သို့ သွားရန် သိပ်စိတ်မပါသော်လည်း သူမ၏ နောင်တော်က ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သဖြင့် ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ရန်ရှင်းကျိုးသည် မည်သို့သောသူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်တော်ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်တတ်ပြီး သူ၏ အရှက်မရှိ ပြုမူတတ်မှုမှာလည်း အတုမရှိလှချေ။

သို့သော် သူ၏ မြင့်မားလှသော သိုင်းပညာ၊ ဆေးပညာအပေါ် ထားရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ထူးခြားလှသော ပါရမီတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။ ထို့ပြင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူမနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ကျင့်ဝတ်ကို အလွန်စောင့်ထိန်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ချန်လင်းစု တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုလှပလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက သူမ၏ အလှအပကို နေ့တိုင်း ချီးကျူးလေ့ရှိသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ အသားယူခြင်း၊ ကျော်လွန်ပြုမူခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဤအချက်က ချန်လင်းစုကို ဝမ်းသာစေသလို တစ်ဖက်ကလည်း စိတ်ဆိုးစေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် အချစ်ရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဘာမှမသိနားမလည်သူဟု သူမ ခံစားရသည်။ သူမ တွေ့ဖူးသမျှ အမျိုးသားများထဲတွင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လူငယ်သဘာဝ ရင်ခုန်မှုအောက်တွင် ရန်ရှင်းကျိုးအပေါ် သံယောဇဉ်များ တွယ်ငြိနေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ မျက်စိကန်း၊ နားပင်းနေသကဲ့သို့ မည်သို့မျှ ရိပ်မိပုံမပေါ်ချေ။

ရှေ့ရှိ ပန်းခင်းထဲတွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးသည်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ငေးမောသွားရပြီး တအံ့တဩ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

"တကယ့်ကို ပန်းတွေထက် ပိုလှပြီး မြင်ရသူအပေါင်း စွဲမက်စေလောက်တဲ့ အလှမျိုးပါပဲ"

ချန်လင်းစုသည် မျက်နှာလေး ရဲခနဲဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ချိုသာသော ခံစားချက်လေး တိုးဝင်လာကာ လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"လျှောက်မပြောနဲ့... ဒီမှာ တခြားလူတွေ ရှိနေသေးတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့သည် အဝေးမှ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပန်းခင်းထဲတွင် ရပ်နေသော ချန်လင်းစုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။

လူတို့၏ သဘာဝအရ အလှအပကို မြင်လျှင် မြတ်နိုးတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ အကြမ်းဆုံး အမျိုးသားပင်လျှင် လှပသော အမျိုးသမီးနှင့် ရုပ်ဆိုးသော အမျိုးသမီးကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် ချန်လင်းစုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ သူမ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ရိုင်းပျရာကျမည်စိုးသဖြင့် တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့ကြတော့ချေ။

ဟူဖေးသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ အနားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရန်... အစ်ကို့ရဲ့ ညီမလေးက မြောင်ရန်ဖုန်းကို တကယ်ပဲ ကုသပေးဖို့ သဘောတူပါ့မလား"

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ "ငါကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာပဲ၊ မအောင်မြင်စရာ အကြောင်းရှိမလား" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့သည် အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်သွားကြသည်။ ချန်လင်းစုနှင့် နှုတ်ဆက် မိတ်ဆက်ပြီးနောက် အချိန်စောသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လင်းစုက ရန်ရှင်းကျိုးအား ပြောလိုက်သည်။

"နောင်တော်... သမားတော်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က မိဘလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ညီလေးဟူ ပြောပြချက်အရ မြောင်ရန်ဖုန်းရဲ့ မျက်စိက နှလုံးကွဲမြက်အဆိပ်ကြောင့် ကွယ်သွားတာလို့ သိရတယ်။ ဒီအဆိပ်က အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အချိန်ကြာသွားလေ ကုသရခက်လေပဲ။ ငါတို့ အခုပဲ ချက်ချင်း ထွက်ကြရအောင်"

ရန်ရှင်းကျိုးက "မင်း ခရီးပန်းတာကို ခံနိုင်ပါ့မလား" ဟု မေး၏။

ချန်လင်းစုက ရယ်မောကာ "ငါ့မှာ ရှန်ကျောက်ကျင့်စဉ်ရဲ့ အတွင်းအား ရှိနေတာပဲ၊ ခရီးပန်းတာလောက်ကတော့ ဘာစာနာလို့လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ... ဒါဆို အခုပဲ သွားကြစို့" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ မြင်းလှည်းကို အဆင်သင့် ပြင်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် ချန်လင်းစုသည် ပန်းအိုးတစ်လုံးကို သယ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး ရန်ရှင်းကျိုးအား "နောင်တော်... ဒီပန်းအိုးလေးကို ကူပြီး သယ်ပေးပါဦး" ဟု ပြောလိုက်၏။

ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး 'မြောင်ရန်ဖုန်းရဲ့ မျက်စိကို သွားကုတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ပန်းအိုးတစ်လုံးကို အပင်ပန်းခံပြီး သယ်သွားရတာလဲ' ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေကြသည်။

ဆေးဘုရင်ရွာမှ မြောင်ရန်ဖုန်း နေထိုင်ရာအထိ အနည်းဆုံး ခရီးမိုင် တစ်ထောင်ခန့် ကွာဝေးလှသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ပန်းအိုးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်သွားရန်မှာ အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်စေသော်လည်း ချန်လင်းစုကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လိုသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ကန့်ကွက်ရန် အကြောင်းမရှိချေ။ ဟူဖေးသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပန်းအိုးကို လှမ်းယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး "အစ်ကိုရန်... ဒီပန်းအိုးကို ကျွန်တော်ပဲ သယ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆို၏။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ၏လက်ကို ဆွဲဖယ်ကာ ဟူဖေး၏ လက်ကို ရှောင်ရှားလိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ရူးနေတာလား"

ဟူဖေးမှာ အံ့ဩသွားပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကို" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ဆက်ပြော၏။

"ဒီပန်းက လောကမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံး ပန်းတွေရဲ့ ဘုရင်ပဲ။ သာမန်လူတွေအနေနဲ့ ဒါကို လုံးဝ မထိတွေ့အပ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် အဆိပ်က မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ဝင်သွားပြီး နတ်မင်းတွေတောင် မကယ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ဟူဖေးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ "ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်ထဲရှိ ပန်းအိုးကို သေသေချာချာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထိုပန်း၏ အရွက်များသည် သာမန် ဘီဂိုနီယာပန်းနှင့် မခြားနားဘဲ၊ ပွင့်ဖတ်များသည် သစ်ကိုင်းနှင့် ကပ်လျက် ပွင့်နေကာ၊ အကိုင်းအခက်များမှာ သံကဲ့သို့ မာကျောပြီး၊ ပွင့်ဖတ်ပေါ်တွင် အဝါရောင် အစက်ကလေး ခုနစ်စက် ရှိနေသည်။ ထိုအချက်မှလွဲ၍ တခြား ထူးခြားမှု မရှိချေ။

သို့သော် ရန်ရှင်းကျိုးက ဤမျှ တည်ကြည်စွာ ပြောဆိုနေသဖြင့် ၎င်းသည် အမှန်တရား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးအား အံ့ဩစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရန်... ဒီပန်းက လောကမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံး ဖြစ်နေရင် အစ်ကိုတို့က ခရီးသွားရင်း ဘာဖြစ်လို့ သယ်သွားရတာလဲ။ အန္တရာယ် ပိုမများဘူးလား"

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ ရှင်းပြသည်။

"ဒီပန်းရဲ့ အမြစ်၊ အကိုင်း၊ ပွင့်ဖတ်နဲ့ အရွက်တွေက အလွန်အဆိပ်ပြင်းပေမဲ့၊ စနစ်တကျ အသုံးမပြုရင်တော့ လူကို မထိခိုက်စေပါဘူး။ သေသေချာချာ ကိုင်တွယ်တတ်ရင် ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ငါက ဆေးပညာလေ့လာနေသူမို့ ဒီပန်းရဲ့ သဘာဝကို ကောင်းစွာ သိရှိထားတယ်။ ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာက ပိုစိတ်ချရပါတယ်။ မင်းတို့ ကိုင်တွယ်ရင်တော့ ပိုပြီး အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်"

သူသည် ချန်လင်းစုနှင့် ရင်းနှီးပြီးနောက်၊ ချန်လင်းစုက ရန်ရှင်းကျိုးအား 'ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာပန်း' (Seven Star Begonia) ၏ သဘာဝကို သေသေချာချာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ တစ်ခါတရံတွင် ချန်လင်းစု အပြင်သို့ သွားပါက ဤပန်းကို ရန်ရှင်းကျိုးအား စောင့်ရှောက်ရန် အပ်နှံလေ့ရှိသဖြင့် သူသည်လည်း ဤအဆိပ်ပြင်းပန်း၏ သဘာဝကို ကောင်းစွာ သိရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအကြိမ်တွင် မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်စိသည် 'နှလုံးကွဲမြက်' ကြောင့် ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာပန်းသည် နှလုံးကွဲမြက်၏ အဆိပ်ပြေဆေး ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို သေချာပေါက် သယ်ဆောင်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ယခုအခါ ဆေးပညာကို ကောင်းစွာ နားလည်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ချန်လင်းစု ဤပန်းကို ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်ရုံဖြင့် အကြောင်းရင်းကို သိရှိသဖြင့် ဆက်လက်မမေးမြန်းတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့ကမူ ဆေးပညာကို နားမလည်သဖြင့် အံ့ဩနေကြခြင်းသာ ဖြစ်၏။

အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ချန်လင်းစုသည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ရန်ရှင်းကျိုးက မြင်းလှည်းမောင်းသူအဖြစ် နေရာယူကာ ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့အား "ကဲ... ရှေ့က လမ်းပြကြပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့က ရှေ့မှ မြင်းစီးကာ လမ်းပြပြီး၊ ရန်ရှင်းကျိုးက နောက်မှ မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် နှစ်ရက်နှင့် တစ်ညတိုင်တိုင် မရပ်မနား ခရီးနှင်ခဲ့ကြပြီး၊ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် သီးသန့်ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်ကြီးတစ်လုံး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

"ဒီနေရာပဲ"

ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့သည် မြင်းပေါ်မှ တပြိုင်နက်တည်း ခုန်ဆင်းလိုက်ကြပြီး ရန်ရှင်းကျိုးအား "အစ်ကိုရန်... ဒါက သူရဲကောင်းမြောင်ရဲ့ နေအိမ်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် မြင်းလှည်းလိုက်ကာကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး "ညီမလေး... ငါတို့ ရောက်ပြီ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

အားလုံး မြင်းများကို ချည်နှောင်ပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အတူဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်တွင်း၌ ဆီမီးခွက်များ ထွန်းညှိထားပြီး ရုပ်ဆိုးလှသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"နောင်တော်... ညီလေးဟူ... မင်းတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ"

ကျန့်ကျောက်ဝမ်က ရယ်မောကာ "မြန်မြန် တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး၊ ငါ သမားတော်ကို ဖိတ်ခေါ်လာခဲ့ပြီ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထိုရုပ်ဆိုးသော အမျိုးသားသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး "မြန်မြန်... မြန်မြန်... အထဲကို ကြွကြပါဦး" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် လင်းထိန်နေသော အခန်းတွင်းမှ လူတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် အလွန်ပင် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်လှသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ အိမ်တံခါးဘောင်နှင့်ပင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ခေါင်းကို အသာငုံ့ကာ တံခါးဝမှ ထွက်လာပြီး လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ညီလေးဟူ... ကိုကျန့်... ခရီးပန်းလာကြရပြီ"

ထိုသူ၏ အသံမှာ သိပ်မကျယ်သော်လည်း အလွန်တည်ကြည်ပြီး သံပြာပြာ ရှိလှသည်။ သူ အပြင်သို့ ထွက်လာမှသာ လူတိုင်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်စတစ်ခုဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရွှေစက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး၊ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်မှာ ခြောက်သွေ့နေသော ထန်းရွက်ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး ပိန်လှီလှ၏။

သူသည် ကျန့်ကျောက်ဝမ်နှင့် ဟူဖေးတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက်၊ ချန်လင်းစုရှိရာသို့ မျက်နှာမူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းကလေးက ငါ့ရဲ့ မျက်စိရောဂါကို ကုသပေးဖို့ ရောက်လာတဲ့ သမားတော်မလေးလား။ မျက်စိကန်းနေတဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ခရီးပန်းခံပြီး လာပေးရတာ တကယ်ပဲ အားနာစရာ ကောင်းလှပါတယ်"

ချန်လင်းစုက ပြုံးလျက် "သူရဲကောင်းမြောင်... ဒီလောက်အထိ အားနာစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လူတိုင်းသည် သူ၏ ထူးခြားလှသော အကြားအာရုံကို လေးစားမိကြသည်။ သူသည် မျက်စိကွယ်နေသော်လည်း အကြားအာရုံကို သုံးကာ လူများ ရပ်နေသည့်နေရာကို အတိအကျ သိရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်လင်းစုသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူမ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ရနံ့ကြောင့် သိရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် မြောင်ရန်ဖုန်းက "မိန်းကလေး... အထဲကို ကြွပါဦး။ ငါ့မှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရေနွေးကြမ်းနဲ့ပဲ ဧည့်ခံနိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး" ဟု ဆိုကာ လူတိုင်းအား အထဲသို့ ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟူဖေးသည် မြောင်ရန်ဖုန်းက ရန်ရှင်းကျိုးကို လုံးဝ နှုတ်မဆက်သည်ကို မြင်သဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မြောင်ရန်ဖုန်းအား ပြောလိုက်၏။

"သူရဲကောင်းမြောင်... မိန်းကလေးချန်နဲ့အတူ လိုက်လာတဲ့သူကိုလည်း မိတ်ဆက်ပေးပါရစေဦး။ သူသာ မကူညီခဲ့ရင် မိန်းကလေးချန်က ဒီကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

မြောင်ရန်ဖုန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အလွန်အံ့ဩစွာဖြင့် အော်လိုက်တော့သည်။

"ဘာ... မင်းတို့နဲ့အတူ တခြားလူတစ်ယောက်လည်း ပါလာသေးတာလား"

***