အခန်း ၉၀

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း ၉၀။ သိရှိခြင်းနှင့် မသိရှိခြင်း

သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းဟု ကျော်ကြားလှသော "ရွှေမျက်နှာဘုရား" မြောင်ရန်ဖုန်းသည် သူ၏တစ်သက်တာတွင် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး၊ သိုင်းသမားကောင်း အမြောက်အမြားနှင့်လည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် သိုင်းလောကတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှ ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ကျော်က သူသည် ဟူရိတောင်း နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အင်အားချင်း မျှနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းမွန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဟူရိတောင်းသည် မြောင်ရန်ဖုန်း၏ ဓားပေါ်ရှိ အဆိပ်ကြောင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။ ဟူရိတောင်း၏ ဇနီးသည်လည်း လိုက်လံအဆုံးစီရင်သွားခဲ့သဖြင့် မြောင်ရန်ဖုန်းအား အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်စေပြီး နောင်တတရားများစွာ ရစေခဲ့သည်။

ဟူရိတောင်း ကွယ်လွန်ပြီးကတည်းက မြောင်ရန်ဖုန်းသည် သူ၏ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦး ဆုံးရှုံးသွားရသည့်အတွက် အမြဲတစေ ဝမ်းနည်းနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာမူ လျော့ပါးမသွားခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ကထက် ပိုမိုတိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်ပင် စင်ကြယ်ကာ ဓားသိုင်းအဆင့်မှာလည်း လောကတွင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် "လောက၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ရွှေမျက်နှာဘုရား" ဟူသော ဘွဲ့အမည်မှာ တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှပေသည်။

သူသည် မိမိ၏ သိုင်းပညာနှင့် ဓားသိုင်းကို ကြွားလုံးထုတ်လေ့မရှိသော်လည်း၊ မိမိတွင် ထူးခြားလှသော ပါရမီနှင့် သိုင်းပညာထိုးထွင်းဉာဏ် ရှိကြောင်းကိုမူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ဟူရိတောင်းမှလွဲ၍ တခြားမည်သူမျှ မိမိနှင့် မယှဉ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အထင်မသေးခဲ့ချေ။

ယခုအကြိမ်တွင် ထျန်းကွေနုန် သည် စာထဲတွင် အဆိပ်များ ဝှက်ယူလာကာ သူ့အား မျက်စိကွယ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မျက်စိကွယ်နေသော်လည်း အကြားအာရုံမှာမူ အပြည့်အဝ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးမျှ သူ၏နားကို မလှည့်စားနိုင်ဘဲ၊ သူသည် စကားပြောဆိုရာတွင် အကြားအာရုံကိုသာ အလုံးစုံ အားကိုးခဲ့သည်။

ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ကျောက်ဝမ်တို့ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာစဉ်ကပင် မြောင်ရန်ဖုန်းသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။ ချန်လင်းစု၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ၎င်းတို့ထက် အနည်းငယ် နိမ့်ပါးသဖြင့် သူမ၏ ခြေသံမှာလည်း မြောင်ရန်ဖုန်း၏ နားမှ မလွတ်ခဲ့ချေ။ သူသည် ယခုအကြိမ်တွင် မိမိအား ကုသပေးရန် ချန်လင်းစု တစ်ဦးတည်းသာ လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး၊ ဟူဖေး၏ ဘေးတွင် တခြားလူတစ်ဦး ရပ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် ထိုလူ ရှိနေသည်ကို သူ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ချေ။

ဤအချက်က သူ့အား အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

မြောင်ရန်ဖုန်း၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထားပြီးနောက် သူက နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ တောတွင်းအိမ်လေးကို သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ မြောင်ရန်ဖုန်းအနေနဲ့ တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ အထဲကို ကြွကြပါဦး... အထဲကို ကြွကြပါ"

ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းသည် မြောင်ရန်ဖုန်းတစ်ယောက် ရန်ရှင်းကျိုး ရှိနေသည်ကို မရိပ်မိခဲ့ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။ ဟူဖေးက သတိပေးလိုက်ပြီးမှသာ ရန်ရှင်းကျိုး ရှိနေသည်ကို မြောင်ရန်ဖုန်း သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က လူတိုင်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ကျန့်ညီအစ်ကိုများသည် ရန်ရှင်းကျိုးအား သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ထိုစဉ် အိမ်ထဲမှ တခြားအမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ရုပ်ဆိုးလှပြီး ကျန့်ကျောက်ဝမ်နှင့် အလွန်တူသဖြင့် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ထိုသူသည် လူတိုင်းအား အိမ်ထဲသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူသွားပြီး ကျန့်ကျောက်ဝမ်အား လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"နောင်တော်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ကျန့်ညီအစ်ကို သုံးဦးမှာ ကျန့်ကျောက်ဝမ်၊ ကျန့်ကျောက်ကျဲနှင့် ကျန့်ကျောက်နန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအကြိမ်တွင် ကျန့်ကျောက်ဝမ်သည် ဟူဖေးနှင့်အတူ ဆေးဘုရင်ကို သွားရောက်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး၊ ကျန့်ကျောက်ကျဲနှင့် ကျန့်ကျောက်နန်တို့ကမူ မြောင်ရန်ဖုန်း၏ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ကာ သူ့အား ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြောင်ရန်ဖုန်း၏ သမီးငယ်လေးကိုမူ အနီးနားရှိ ရွာသားတစ်ဦးထံတွင် ခေတ္တ အပ်နှံထားခဲ့သည်။

မေးခွန်းမေးလိုက်သူမှာ တတိယမြောက်သား ကျန့်ကျောက်ကျဲ ဖြစ်သည်။ ကျန့်ကျောက်ဝမ်က "အထဲရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လူတိုင်း အိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ ကျန့်ကျောက်ကျဲသည် ဖယောင်းတိုင်အချို့ကို ထပ်မံ ထွန်းညှိလိုက်သဖြင့် အခန်းတွင်း၌ ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားတော့သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ဟူဖေးတို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ အိမ်တွင်းမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံကို တစ်ဦး ကြားနိုင်လောက်အောင် ငြိမ်သက်နေသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မြောင်ရန်ဖုန်းအား လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက ရန်ရှင်းကျိုးပါ။ သူရဲကောင်းမြောင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"ဟာ... ရန်ရှင်းကျိုး ဟုတ်လား"

"မိုးကြိုးငါးသွယ် နတ်မင်း ရန်ရှင်းကျိုးလား"

ကျန့်ကျောက်နန်နှင့် ကျန့်ကျောက်ကျဲတို့သည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ဤကာလအတွင်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် မြောင်ရန်ဖုန်းပင်လျှင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ချေ။ မြောင်ရန်ဖုန်းသည် သိုင်းလောကတွင်သာ နာမည်ကြီးသူဖြစ်သော်လည်း၊ ရန်ရှင်းကျိုး၏ လုပ်ရပ်များမှာ နန်းတော်နှင့် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကိုပါ တုန်လှုပ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ဘဝတွင် တခြားသူများ မလုပ်ဝံ့သော၊ မလုပ်ချင်သော သို့မဟုတ် မလုပ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်ကြီးများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ သတ္တိနှင့် သိုင်းပညာမှာ လောကတွင် ရှားပါးလှပေသည်။

ကျန့်ညီအစ်ကိုများသည် သိုင်းလောကတွင် ကျင်လည်နေသူများဖြစ်ရာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ သတင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။ သို့သော် ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးမှာ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ မိုးကြိုးငါးသွယ် နတ်မင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

မြောင်ရန်ဖုန်းပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းကြီးရန်က ငါ့ရဲ့ တောတွင်းအိမ်လေးကို ကြွရောက်လာတာကိုး။ အစ်ကိုရန်... မကြာသေးခင်က အစ်ကို့ရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ငါကြားသိခဲ့ရပါတယ်။ ငါမြောင်အနေနဲ့ တကယ့်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မမှီနိုင်ဘူးလို့ ခံစားရပါတယ်။ ဟဲဟဲ... လောကမှာ အကောင်းဆုံးဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်က အစ်ကိုနဲ့ပဲ တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှပါတယ်"

သူသည် မကြာသေးမီက ကျန့်ညီအစ်ကိုများထံမှ သိုင်းလောက သတင်းများကို ကြားသိခဲ့ရပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ရန်ရှင်းကျိုး၏အကြောင်းကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ ကျန့်ညီအစ်ကိုများက ရန်ရှင်းကျိုး၏ သတ္တိကို လေးစားကြသော်လည်း၊ မြောင်ရန်ဖုန်းကမူ ထိုလုပ်ရပ်များကို ကြည့်ကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ သိုင်းပညာအဆင့်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရန်ရှင်းကျိုး၏ နေရာတွင် ထားကြည့်ပါက ထိုကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အန္တရာယ်ကင်းကင်းနှင့် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာနိုင်ရန်လည်း ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု တွေးတောခဲ့မိသည်။

ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုးသည် မိမိ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်ကို သိရှိရသောအခါ၊ ရန်ရှင်းကျိုးသည် မိမိထံသို့ "လောက၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း" ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို လာရောက်လုယူခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူထင်မှတ်ကာ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလျှော့ပေးသည့်အနေဖြင့် ထိုဘွဲ့အမည်ကို လွှဲအပ်ပေးရန် ဝန်မလေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိအနေဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုး၏ သတ္တိနှင့် နည်းလမ်းများကို မမှီနိုင်ဟု ခံစားရခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ရန်ရှင်းကျိုးကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ရန်သူမဖြစ်ချင်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူရဲကောင်းအချင်းချင်း လေးစားတန်ဖိုးထားခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ခံစားချက် မရှိချေ။

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့က ငါနဲ့ တကယ်ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုမြောင်အနေနဲ့ 'ရွှေမျက်နှာဘုရား' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကိုတော့ ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါတယ်"

သူက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူရဲကောင်းမြောင် စိတ်အေးအေးထားပါ။ ငါဒီကို လာတာက ငါ့ညီမလေးက အစ်ကို့မျက်စိကို ကုသပေးဖို့ လိုက်ပို့ပေးတာပါ။ အစ်ကို့ရဲ့ ဘွဲ့ကို လုဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ သိုင်းလောကမှာ ဘွဲ့အမည်ဆိုတာ လုယူရတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ သွေးမြေကျမှုတွေကြားက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရယူရတာမျိုးပါ။ အစ်ကို့ရဲ့ ဘွဲ့က တော်တော်လေး နာမည်ကြီးပေမဲ့ ငါကတော့ အဲ့ဒါကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

မြောင်ရန်ဖုန်းက "ငါ အလွန်အကျွံ တွေးမိသွားတာကိုး။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုရန်က အဆိပ်လက် ဆေးဘုရင်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး ဝူချန်က ဆေးပညာမှာ အလွန်ထူးချွန်ပေမဲ့ သိုင်းပညာမှာတော့ နာမည်မကြီးခဲ့ပါဘူး။ အစ်ကိုရန်ရဲ့ သိုင်းပညာက ဆရာကြီး ဝူချန် သင်ကြားပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်" ဟု ဆို၏။

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ "ငါက ညီမလေးက ဆရာ့ကိုယ်စား တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးခဲ့တာပါ။ ငါ ဂိုဏ်းထဲဝင်တာ မကြာသေးပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက တခြားဂိုဏ်းက လာတာပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

မြောင်ရန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒါနဲ့ ဆရာကြီး ဝူချန် ကျန်းမာရဲ့လား" ဟု မေး၏။

ရန်ရှင်းကျိုးက "ငါတို့ ဆရာ ကွယ်လွန်သွားတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မြောင်ရန်ဖုန်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး "ကွယ်လွန်သွားပြီ ဟုတ်လား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ချန်လင်းစုထံသို့ မျက်နှာမူကာ ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေးချန်... အတိတ်တုန်းက ငါနဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ဆရာတို့အကြား အထင်လွဲမှားမှု အနည်းငယ် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ငါက အပြုအမူ ရိုင်းပျမိပြီး မိန်းကလေးရဲ့ ဆရာကို စော်ကားမိခဲ့ဖူးတယ်"

ချန်လင်းစုက "အော်... ငါ့ဆရာရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က လက်ချောင်း နှစ်ချောင်း မရှိတာက... သူရဲကောင်းမြောင်ရဲ့ ဓားနဲ့ အခုတ်ခံခဲ့ရတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မြောင်ရန်ဖုန်းက ပြန်ပြော၏။

"ဟုတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ မိန်းကလေးရဲ့ ဆရာက ချက်ချင်းပဲ လက်တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံး နစ်နာမှုမရှိအောင် ရှင်းလင်းခဲ့ကြပေမဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ညီလေးဟူက မိန်းကလေးရဲ့ ဆရာဆီ ကူညီတောင်းဖို့ သွားချင်တယ်လို့ ပြောတုန်းက... ငါကတော့ ဒါဟာ ပြဿနာကို သွားရှာတာပဲဖြစ်ပြီး အချိန်ကုန်ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒီနေ့ မိန်းကလေး ဒီကို ရောက်လာတော့... ဆရာ့ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး အငြိုးအတေးတွေကို မေ့ကာ ကူညီပေးဖို့ လာတာလို့ ထင်ပြီး ငါ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ဆရာ ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတော့... မိန်းကလေးက ဒီအကြောင်းတွေကို မသိဘူးလား"

ချန်လင်းစုက "ငါ မသိပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မြောင်ရန်ဖုန်းသည် လှည့်၍ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး၊ သံသေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်ထုတ်လာကာ ချန်လင်းစုအား ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါက မိန်းကလေးရဲ့ ဆရာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ မြင်တာနဲ့ သိလိမ့်မယ်"

ထိုသံသေတ္တာမှာ ရှစ်လက်မခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး၊ သံချေးများ တက်နေကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ချန်လင်းစုသည် အဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ မြွေငယ်တစ်ကောင်၏ အရိုးစုနှင့် "မြွေဆိပ်ဖြေဆေး" ဟု ရေးသားထားသော ကြွေပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို တွေ့ရှိရသည်။ သူမသည် ထိုကြွေပုလင်းကို မြင်ရုံဖြင့် မိမိဆရာ အမြဲသုံးလေ့ရှိသော ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိသော်လည်း၊ မြွေရိုးစု၏ အသုံးဝင်ပုံကိုမူ မသိရှိချေ။

မြောင်ရန်ဖုန်းက အသာအယာ ပြုံးကာ ရှင်းပြသည်။

"ငါနဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ဆရာတို့ ရန်ဖြစ်ပြီးတဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာ... ဆရာက ဒီသံသေတ္တာကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးခဲ့တယ်။ 'မင်း သတ္တိရှိရင် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၊ မဟုတ်ရင် မြစ်ထဲကို ပစ်ချလိုက်' လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါကလည်း မဆင်မခြင် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရော... အတွင်းက မြွေငယ်က ချက်ချင်း ခုန်ထွက်ပြီး ငါ့လက်ကို ကိုက်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီမြွေက အဆိပ်အလွန်ပြင်းပြီး ငါ့ရဲ့ လက်တစ်ဝက်လောက်က ချက်ချင်းပဲ မည်းသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက သေတ္တာထဲမှာ မြွေဆိပ်ဖြေဆေးကိုပါ ထည့်ပေးထားခဲ့လို့... အဲ့ဒါကို သောက်ပြီးနောက် အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့ပေမဲ့ အလွန်အမင်း နာကျင်ခဲ့ရတယ်" ဟု ဆိုကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ချန်လင်းစုတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက ဤလုပ်ရပ်မှာ ဆေးဘုရင်၏ ထုံးစံအတိုင်း ပြုမူခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။

မြောင်ရန်ဖုန်းက ဆက်ပြော၏။

"ငါတို့ အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြီးပြီပဲ။ ငါမြောင်အနေနဲ့ တခြားသူအပေါ် လျှို့ဝှက်ပြီး အခွင့်ကောင်းမယူချင်ပါဘူး။ မိန်းကလေးက ငါ့ကို စေတနာနဲ့ လာရောက်ကုသပေးပေမဲ့၊ ဒါက မိန်းကလေးရဲ့ ဆရာ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ငါထင်မိတယ်။ ခရီးပန်းခံပြီး လာပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုကာ လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်ပြီး တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ၎င်းတို့အား ပြန်လည်နှုတ်ဆက်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဟူဖေးသည် မြောင်ရန်ဖုန်း၏ ပြတ်သားပြီး စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်လှသော အပြုအမူကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ လေးစားမိပြီး၊ သူသည် တကယ့်ကို သူရဲကောင်းပီသသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တွေးတောမိသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးကမူ မြောင်ရန်ဖုန်းသည် တကယ်ပဲ ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တွေးတောမိသည်။ သူသည် အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချန်လင်းစုက သူ့အား တကယ်ပဲ ကုသပေးလိုလျှင်ပင် ဤမျှ လူအများကြီး၏ ရှေ့တွင် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် ချန်လင်းစုသည် ငယ်ရွယ်သူဖြစ်ရာ၊ ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်းက သူမအား ပိုမိုသတိထားစေပြီး မိမိဆရာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မကျစေရန်အတွက် ပိုမိုကြိုးစား ကုသပေးစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်လင်းစုသည် မြောင်ရန်ဖုန်းအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သူရဲကောင်းမြောင်... ငါ့ရဲ့ဆရာက ဝူချန် လို့ မခေါ်တာ ကြာလှပါပြီ"

မြောင်ရန်ဖုန်းက "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးသည်။

ချန်လင်းစုက ဆက်ပြော၏။

"ငါ့ဆရာက ရဟန်းမဝတ်ခင်က စရိုက် အလွန်ဆိုးပါတယ်။ ရဟန်းဝတ်ပြီးတဲ့နောက် ပထမဆုံး ဘွဲ့အမည်က တာချန် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက် စိတ်ထားကို ပြုပြင်ပြီး တိုးတက်လာတဲ့အခါ ရီချန်လို့ အမည်ပြောင်းခဲ့ပါတယ်။ အကယ်၍ သူရဲကောင်းမြောင်နဲ့ ငါ့ဆရာတို့ တိုက်ခိုက်စဉ်က ငါ့ဆရာက ရီချန်လို့ မခေါ်ဘဲ တာချန်လို့ပဲ ဆက်ခေါ်နေသေးရင်... ဒီသံသေတ္တာထဲမှာ အဆိပ်ပြင်းမြွေပဲ ရှိနေပြီး ဖြေဆေး ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

မြောင်ရန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "အော်..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်လင်းစုက "သူက ငါ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ဘွဲ့အမည်က အိုချန် ဖြစ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကမှ ဝူချန်လို့ ပြောင်းခဲ့တာပါ။ သူရဲကောင်းမြောင်အနေနဲ့ ငါ့ဆရာကို အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ" ဟု ဆို၏။

မြောင်ရန်ဖုန်းက နောက်တစ်ကြိမ် "အော်..." ဟု ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ချန်လင်းစုက "သူ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်ပြီး စိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိနေပါပြီ။ သူရဲကောင်းမြောင်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အတိတ်က အငြိုးအတေးလေးတစ်ခုကို ဘာဖြစ်လို့ စိတ်ထဲ ထားနေဦးမလဲ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

မြောင်ရန်ဖုန်းသည် မိမိ၏ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကြည့်စမ်း... ငါ တကယ်ပဲ ဒီမိတ်ဆွေဟောင်းကို အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ။ ငါတို့ လမ်းခွဲခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာခဲ့ပြီ။ သူကလည်း ငါမြောင်လိုပဲ မရပ်မနား တိုးတက်နေခဲ့တာကိုး"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဘေးမှ ဖယောင်းတိုင်အချို့ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး၊ ဟူဖေးနှင့် အခြားသူများကလည်း ဖယောင်းတိုင်များကို ကိုင်ကာ အနားသို့ တိုးလာကြသည်။ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် မြောင်ရန်ဖုန်းသည် မျက်စိတွင် စည်းထားသော ပိတ်စကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြည်လိုက်ရာ၊ အလွန်ပင် ဖူးယောင်နီရဲနေသော မျက်လုံးနှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများသည် ဆီးသီးခန့်အထိ ဖူးယောင်နေပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် အရေပြားပေါက်ပြဲကာ ပြည်များ ယိုစီးလာမည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

မျက်လုံးများမှာ အလွန်ဖူးယောင်နေသဖြင့် မျက်တောင်ပင် မမြင်ရတော့ဘဲ၊ သူသည် အလွန်ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလှသည်။ သို့သော် မြောင်ရန်ဖုန်းသည် ဤမျှပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပါလျက်နှင့် လူတိုင်းနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို လေးစားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း မြောင်ရန်ဖုန်းအား ပြုစုပေးခဲ့ကြသော ကျန့်ကျောက်ကျဲနှင့် ကျန့်ကျောက်နန်တို့သည် မြောင်ရန်ဖုန်းထံမှ မည်သည့် နာကျင်မှု အမူအရာမျှ မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။ မိမိတို့သာ ထိုနေရာတွင်ဆိုလျှင် ဤမျှ တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ၎င်းတို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။

ဟူဖေးသည် ခရီးအဝေးကြီးမှ ချန်လင်းစုကို ဖိတ်ခေါ်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ချန်လင်းစုက မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်စိကို ကုသပေးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် မြောင်ရန်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာကို မကြည့်ဘဲ၊ ချန်လင်းစု၏ မျက်နှာအမူအရာကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်စိကို ကုသနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန့်ညီအစ်ကိုများသည်လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချန်လင်းစုကို ကြည့်နေကြသည်။

ချန်လင်းစု၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်နေပြီး တည်ငြိမ်သော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ဝမ်းသာဝမ်းနည်း အမူအရာမျှ မရှိဘဲ စဉ်းစားတွေးတောနေသော ပုံစံသာ ရှိသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ကူးကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ချေ။

မြောင်ရန်ဖုန်း၊ ဟူဖေးနှင့် ကျန့်ညီအစ်ကိုများသည် အလွန်သတ္တိရှိသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ရန်သူအဝိုင်းခံရစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာအောင် ချန်လင်းစုသည် စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှမပြောသေးချေ။

မြောင်ရန်ဖုန်းက အသာအယာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအဆိပ်က အလွန်ပြင်းပြီး အချိန်လည်း အတော်ကြာသွားပြီဆိုတော့... ကုသဖို့ ခက်ခဲရင်လည်း ငါ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြနိုင်ပါတယ်"

ချန်လင်းစုက "သာမန်လူတစ်ယောက်လို ပြန်ဖြစ်အောင် ကုသပေးဖို့ကတော့ မခက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူရဲကောင်းမြောင်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ဆိုသည်။

ဟူဖေးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ မိန်းကလေး" ဟု မေးလိုက်၏။

ချန်လင်းစုက ရှင်းပြသည်။

"သူရဲကောင်းမြောင်က လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလို့ ကျော်ကြားလှတာပဲ။ သိုင်းပညာ ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့သူဆိုတော့ မျက်စိအမြင်အာရုံကလည်း ထူးခြားရမယ်။ အတွင်းအား ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့သူရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပပြီး စူးရှနေရမယ်။ အကယ်၍ ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာမပြည့်စုံမှုကြောင့်... သူရဲကောင်းမြောင်ရဲ့ မျက်လုံးက အမြင်အာရုံ ပြန်ရပေမဲ့ နဂိုလို စူးရှတဲ့ အရှိန်အဝါ မရှိတော့ရင်... နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား"

မြောင်ရန်ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေးချန်က စကားပြော အလွန်တော်တာပဲ၊ ဆရာကြီး ဝူချန်ရဲ့ တပည့်ပီသပါတယ်။ ငါ့ကို စိတ်ကြိုက် ကုသပေးပါ။ ငါ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက လူကို သေချာမခွဲခြားနိုင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဟဲဟဲ... တကယ်တော့ စောစောစီးစီး ကန်းသွားသင့်တာပါ။ မိန်းကလေးချန်... ကုသနိုင်ရင် ကုပေးပါ၊ အကယ်၍ မကုသနိုင်ရင်လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့"

ချန်လင်းစုက ပြုံးလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အထုပ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ၊ အဖုံးကို ဖွင့်ပြီး ဓားငယ်တစ်စင်းနှင့် ရွှေအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းမြောင်... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပ်စိုက်မှတ်တွေအားလုံးကို လျှော့ချပေးထားပါဦး"

မြောင်ရန်ဖုန်းက "ကောင်းပါပြီ" ဟု ဆိုကာ ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ အပ်စိုက်မှတ်များအားလုံး လျှော့ချထားသဖြင့် အကယ်၍ အပ်တစ်ချောင်းကို အရေးကြီးသော အပ်စိုက်မှတ်ပေါ်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပါက ချက်ချင်း သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ သို့သော် ချန်လင်းစုက ခိုင်းစေသဖြင့် မြောင်ရန်ဖုန်းသည် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ လိုက်နာခဲ့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်ချီးကျူးမိ၏။

(မင်းရဲ့ ဇနီးက တခြားလူနောက် လိုက်သွားတာ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်တာပဲ။ မင်း ခံစားရတာလည်း ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒီလောက်အထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးတာတောင် တခြားလူကို မသံသယဘဲ ယုံကြည်ဝံ့သေးတယ်။ ဒီလို စိတ်သဘောထားကြီးမှုမျိုးကိုတော့ ငါတကယ်ပဲ မမှီနိုင်ဘူး)

သူသည် ဓားပြနောက်ခံမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် အမြဲတစေ သတိကြီးစွာ ထားလေ့ရှိပြီး တခြားလူကို အလွယ်တကူ မယုံကြည်တတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မြောင်ရန်ဖုန်းကဲ့သို့ ပြုမူနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

မြောင်ရန်ဖုန်းက တခြားလူကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် လေးစားမိသလို တစ်ဖက်ကလည်း သဘောမတူချေ။

'မင်းက ဟူရိတောင်းလင်မယားကို ဒီလောက်ယုံကြည်ခဲ့ပေမဲ့၊ ထျန်းကွေနုန်တို့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ ပေါင်းသင်းခဲ့ရတာလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ဇနီးဖြစ်သူက ဖောက်ပြန်ပြီး အခေါ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဟဲဟဲ... ဒါကလည်း မင်းရဲ့ လူပေါင်းသင်းပုံနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပဲ'

အမှန်တကယ်တော့ မြောင်ရန်ဖုန်း၏ ဇနီး နန်လန်သည် ထျန်းလုံဂိုဏ်း၏ ထျန်းကွေနုန်နှင့်အတူ လိုက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြောင်ရန်ဖုန်းသည် တစ်လပင်မပြည့်သေးသော သမီးငယ်လေးကို ပွေ့ချီကာ ခရီးမိုင်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှမ်းကျားရဲတိုက်၌ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို မိခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ ရှမ်းကျားရဲတိုက်အတွင်း၌ ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရန် ရောက်ရှိနေသော မာရှင်းခုန်းလင်မယားနှင့် တပည့်များသာမက၊ ဖျင်အာစိနှင့် ဟူဖေးငယ်လေး၊ ထို့ပြင် ဟူရိတောင်းနှင့် မြောင်ရန်ဖုန်းတို့၏ ဓားပေါ်တွင် အဆိပ်ခတ်ခဲ့ဖူးသော ရန်ကျိတို့လည်း ရှိနေခဲ့ကြသည်။

မြောင်ရန်ဖုန်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ဖျင်အာစိသည် ရန်ကျိထံမှ ဟူမိသားစု၏ လက်သီးနှင့် ဓားသိုင်းကျမ်း၏ ပထမစာမျက်နှာအချို့ကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဟူဖေးသည် သိုင်းပညာကို စတင်သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး အခြေခံကောင်းများ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုရဲတိုက်အတွင်း၌ မြောင်ရန်ဖုန်းသည် လူဆိုးဓားပြအားလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ နန်လန်၏ စိတ်ကိုမူ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူက ထျန်းကွေနုန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့ရပြီး၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်ကြားတွင် သမီးငယ်လေးကို ပွေ့ချီကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရသည်။

မြောင်ရန်ဖုန်းသည် ထိုညကို မေ့ပျောက်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်သလို၊ ဖျင်အာစိနှင့် ဟူဖေးတို့သည်လည်း မေ့နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ပြင်ပလူဖြစ်သော ရန်ရှင်းကျိုးပင်လျှင် သက်ပြင်းချကာ တွေးတောမိသည်။

'အကယ်၍ မြောင်ရန်ဖုန်းသာ ထိုစဉ်က ထျန်းကွေနုန်ကို ပိုပြီး သတိထားခဲ့ရင်... ဒီလို အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး'

ဤအတွေးများသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ချန်လင်းစု၏ ကုသပုံကို ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ချန်လင်းစုသည် ရွှေအပ်ကို ယူကာ မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်စိအနီးရှိ အပ်စိုက်မှတ် သုံးခုဖြစ်သော "ရန်ပိုင်" အပ်စိုက်မှတ်၊ မျက်စိဘေးရှိ "ကျင်မင်"အပ်စိုက်မှတ်နှင့် မျက်စိအောက်ရှိ "ချန်ချိ" အပ်စိုက်မှတ်တို့ပေါ်သို့ စိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားငယ်ကို သုံးကာ "ချန်ချိ" အပ်စိုက်မှတ်အောက်ရှိ အသားကို အနည်းငယ် လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး၊ တခြား ရွှေအပ်တစ်ချောင်းကို ထိုဒဏ်ရာအတွင်းသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် အပ်၏အမြီးကို မိမိ၏ လက်မဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ လွှတ်ပေးလိုက်ရာ၊ အပ်အမြီးမှတဆင့် အမည်းရောင် သွေးများ စီးထွက်လာခဲ့တော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုရွှေအပ်မှာ အတွင်းပေါက်ပါသော အပ်အခေါင်း ဖြစ်သည်။ သွေးများ စဉ်ဆက်မပြတ် စီးထွက်လာပြီး၊ အမည်းရောင်မှ ခရမ်းရောင်၊ ထိုမှတဆင့် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဆေးပညာကို နားမလည်သော ဟူဖေးပင်လျှင် အဆိပ်များ ပြေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်၏။

"အောင်မြင်ပြီ"

ချန်လင်းစုသည် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာပန်း၏ အရွက်လေးရွက်ကို ဆွတ်ယူကာ၊ ၎င်းကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ထုထောင်းပြီး မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်စိပေါ်သို့ အုပ်ပေးလိုက်သည်။

မြောင်ရန်ဖုန်း၏ မျက်နှာကြွက်သားများမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူထိုင်နေသော ကုလားထိုင်မှလည်း တကျိကျိ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဘီဂိုနီယာပန်း၏ အရွက်များကို မျက်ခွံပေါ်သို့ အုပ်လိုက်ရသည့် နာကျင်မှုမှာ မီးပူတိုက်ခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို မြောင်ရန်ဖုန်းသည် မည်သည့် အသံမျှမထွက်ဘဲ အောင့်အီးသည်းခံနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို သူရဲကောင်းပီသလှပေသည်။

ချန်လင်းစုသည် မျက်စိကို ပိတ်စဖြင့် ပြန်လည်စည်းနှောင်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ။ နောက်သုံးရက်နေလို့ နာကျင်တာတွေ သက်သာသွားပြီး အလွန်အမင်း ယားယံလာတဲ့အခါ... ပိတ်စကို ဖြည်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်။ အခုတော့ အထဲကို ဝင်ပြီး လှဲလျောင်း အနားယူလိုက်ပါဦး။ နောင်တော်... ငါ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ၊ ငါတို့လည်း သွားနားရအောင်"

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ "ကောင်းပြီ... သွားနားလိုက်ပါဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် တခြား မုန်တိုင်းတစ်ခု ထပ်လာဦးမှာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မြောင်ရန်ဖုန်းက "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေး၏။

ရန်ရှင်းကျိုးက ရှင်းပြသည်။

"သူတို့က အစ်ကို့မျက်စိကို ကန်းအောင် လုပ်ပြီးပြီပဲ၊ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပါ့မလား။ သူတို့မှာ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေ သေချာပေါက် ရှိဦးမှာပါ။ ငါ့အထင်တော့ အနောက်ကျဆုံး သဘက်ခါလောက်ဆိုရင်... အစ်ကိုမြောင် အဆိပ်မိပြီး မျက်စိကွယ်သွားပြီလားဆိုတာကို လာကြည့်ကြလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ အစ်ကို အဆိပ်မမိခဲ့ရင်တော့ သူတို့ရဲ့ စရိုက်အရ လှုပ်ရှားရဲမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို တကယ်ပဲ မျက်စိကန်းသွားပြီဆိုရင်တော့... ဟဲဟဲ... အစ်ကိုမြောင် စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ သူတို့ အစ်ကို့ကို ဘာလုပ်ကြမလဲ"

မြောင်ရန်ဖုန်းက "ငါ မသိဘူး" ဟု ဆို၏။

ရန်ရှင်းကျိုးက ပြုံးလျက် "အနောက်ကျဆုံး သဘက်ခါကျရင် အစ်ကို သေချာပေါက် သိရမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

***