အခန်း ၄၉၉

အခန်း ၄၉၉ ကပ်ဆိုးကာလ စတင်ခြင်း၊ ပင်လယ်အစွန်း ကမ်းပါးယံတွင် စစ်တုရင် ကစားခြင်း

မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့။

ပင်လယ်အစွန်း ကမ်းပါးယံ။

တိမ်တိုက် ပင်လယ်ကြီးက လှိုင်းလုံးများအလား လိမ့်တက်နေပြီး နတ်အငွေ့အသက်များက ရစ်ပတ်နေသည်။ ကြိုးကြာဖြူများက ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေကြပြီး ဤနေရာကို နတ်ပြည် နတ်လောက တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရစေသည်။ ပြင်ပလောကနှင့် ရောယှက်နေပုံ ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်တော့ ရှင်းလင်းစွာ ကွဲပြားခြားနား နေသည်။

အကယ်၍ မဟာ နတ်စွမ်းရည်ရှင် တစ်ဦးဦးသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည် ဆိုပါက ဤနေရာက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အပြီးတိုင် ဖြတ်တောက်ထားကြောင်းကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တွေ့ရှိရမည်မှာ သေချာလှသည်။

တိမ်တိုက် ပင်လယ်ကြီး၏ အထက်တွင် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် ပုံရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။ စပါးကြီးမြွေ ပုံစံ ရွှေချည်ထိုး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းတွင် ရွှေသရဖူကို ဆောင်းထားသည်။ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များကို သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားပြီး လျှောက်လှမ်းနေပုံက နဂါးနှင့် ကျားတို့၏ ခြေလှမ်းများအလား ခန့်ညား ထည်ဝါလှသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တောင်တန်းကြီး တစ်ခုနှင့် ချောက်ကမ်းပါး ကြီးတစ်ခု အလား ကြီးမားသော အရှိန်အဝါများ ရစ်ပတ်နေသည်။

နတ်ဘုရား မျက်လုံး အစုံက အလွန် နက်ရှိုင်းလှပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော ချောက်နက်ကြီး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သေချာစွာ အကဲခတ် ကြည့်မည် ဆိုပါက ထိုလူ၏ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းချင်းစီက လေဟာနယ်ကို ရွှေ့ပြောင်းနေသည့်အလား မြေပြင်ကို ကျုံ့သွားစေသော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေကြောင်း မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်တိုက် ပင်လယ်ကြီးက အလိုအလျောက် လမ်းကြောင်း တစ်ခု အဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။ ထို လူလတ်ပိုင်း အရွယ် နယ်စားကြီးက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်း လာခြင်း ဖြစ်ပြီး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား တစ်ပါး အလားပင်ဖြစ်သည်။ တိမ်တိုက် လမ်းကြောင်းက အလွန် ဝေးကွာသော နေရာအထိ ဆန့်တန်းနေပြီး ကမ်းပါးယံ တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထို ကမ်းပါးယံ အပေါ်တွင်တော့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ဘေးတစောင်း လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ အောက်တွင် သာမန် ဖျာကြမ်း တစ်ချပ်ကို ခင်းထားသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါက လောကီ အညစ်အကြေးများ ကင်းစင်နေပုံ ရသည်။ ဆံပင်ဖြူ မုတ်ဆိတ်ဖြူ များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ လောကတွင် ပြောစမှတ် ပြုကြသော နတ်ဘုရားအို ကြီး တစ်ပါး နှင့် အလွန် တူညီလှသည်။

"မျိုးဆက်သစ် ကျီချန်တောက် က ကျန် သိုင်းသူတော်စင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ခြူးပန်း ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားက အဖြူရောင် ပုံရိပ်နှင့် ခြေလှမ်း တစ်ရာခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဝူး အင်း"

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုက လန့်နိုးသွားသည့်အလား ခါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထထိုင်လိုက်သည်။ ကျီချန်တောက်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ကျန် သိုင်းသူတော်စင် က ထျန်းယွမ် မှာ ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာပါပြီ မင်း က လူအိုကြီး ကို ဆရာ လို့ ခေါ်ရင် ရပါပြီ"

"ဆရာ ကျန်"

ပြင်ပလောကတွင် အလွန် မောက်မာ ခန့်ညားပြီး ပြင်ပတွင် မြောက်ပိုင်း လူရိုင်း များကို ခုခံကာ အတွင်းတွင် ဧကရာဇ် ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သော ကျီချန်တောက် က သာမန်ဟု ထင်ရသော ဤ အဘိုးအို ၏ ရှေ့တွင်မူ မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦး၏ ယဉ်ကျေးမှု ကို အပြည့်အဝ ပြသနေသည်။ မာနကြီးမှု အနည်းငယ်မျှ မပါဝင်ဘဲ ဆရာ ဟု ထပ်မံ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ထိုင်ပါ"

ကျန် အမည်ရှိ အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားမှန်း မသိဘဲ သူ၏ ရှေ့တွင် အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော သစ်သား စားပွဲ တစ်လုံးနှင့် စားပွဲ ပေါ်တွင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော လက်ဖက်ရည် ကြည် နှစ်ခွက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ကျီချန်တောက် က ခြေလှမ်းကို ရွှေ့လိုက်ရာ ပုံသဏ္ဌာန် မဲ့စွာဖြင့် ခြေလှမ်း တစ်ရာ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး အဘိုးအို ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိကာ ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရှစ်ရာ တုန်းက ထိုက်ကျူ ဧကရာဇ် က လူအိုကြီး နဲ့ ဒီနေရာမှာ လောကီ တာအိုလမ်းစဉ် ကို ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ရဲ့ နှစ်ရှစ်ရာ ကံတရား ကို သတ်မှတ်ခဲ့တယ် အခု မင်း ဒီကို ရောက်လာပြီး တာ့ကျိုး ရဲ့ နှစ်နှစ်ရာ ကံတရား ကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်လိုက်တယ် အစ နဲ့ အဆုံး က တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ"

ကျီချန်တောက် က မျက်နှာ အမူအရာ မပျက်ဘဲ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည် ကြည် ကို သောက်လိုက်ပြီး အလျင်စလို မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် တွေ က အင်အား ကြီးမားပြီး ထျန်းယွမ် ကို စစ်တပ် တွေ ချဉ်းကပ်လာနေပြီ အစောကြီး မဟုတ်ရင်တောင် တစ်နေ့နေ့မှာ အဲဒီ ခံစစ် လိုင်းကို သေချာပေါက် ဖောက်ထွက်လာလိမ့်မယ် အရင်တုန်းက ဆရာ က ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာ ကြာအောင် တားဆီးပေးခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ထျန်းယွမ် ရဲ့ စွမ်းအား တွေက တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာနေပြီ အခြေအနေ ကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ကို မရှာဘူး ဆိုရင် တာ့ကျိုး မှာ နှစ်နှစ်ရာ ကံတရား ကျန်နေသေးရင်တောင် ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး အဲဒီ အစား အကျိုးရှိရှိ အသုံးချလိုက်တာ က ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ဒီ ကံတရား စွမ်းအား ကို သုံးပြီး ဒီ လောကီ မှာ အစစ်အမှန် နဂါး တစ်ကောင် ကို ပျိုးထောင်လိုက်တာပေါ့"

"တကယ်လို့ ထိုက်ကျူ ဧကရာဇ် သာ ဒီစကား ကို ကြားရင် မင်း လို ကောင်လေး က သေချာပေါက် အဆူခံရလိမ့်မယ် ကောင်းကင် ဘယ်လောက် မြင့်ပြီး မြေကြီး ဘယ်လောက် ထူလဲ ဆိုတာ မသိဘူး လို့ ဆဲဆိုခံရလိမ့်မယ်"

ထိုသို့ ကျန် အဘိုးအိုက ကျီချန်တောက် ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြုံး၍ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ကျီချန်တောက် ၏ မျက်နှာထား က လေးနက်သွားသည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော့် ကို နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ အချိန် ပေးမယ် ဆိုရင် ကျွန်တော် က ထိုက်ကျူ ဧကရာဇ် ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ် ဝမ်းနည်းစရာ က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရဲ့ လက္ခဏာ တွေကို ကြည့်ရတာ နှစ်တစ်ရာ အချိန် မရှိတော့ဘူး ဒီ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရဲ့ မျက်နှာသာ ပေးမှု ကို ရထားတာ က ကျွန်တော်တို့ လူသား မျိုးနွယ် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး မိစ္ဆာနယ်မြေ မှာလည်း နယ်မြေ တွေကို ပေါင်းစည်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ် ဒါ့အပြင် ဆရာ ကျန် တောင်မှ ကြောက်ရွံ့နေရတဲ့ အဲဒီ အရာ လည်း ရှိသေးတယ် ဖိအား တွေ အများကြီး အောက်မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရဲ့ ခွန်အား နဲ့ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော့် မှာ အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး"

ကျန် အဘိုးအိုက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေပြည်လေညင်း များ အလား တည်ငြိမ်မှု များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါဆို မင်း ဘယ်လို လုပ်မလို့လဲ"

"ကပ်ဆိုး ကာလ ကို စောပြီး စတင်လိုက်မယ် ထျန်းယွမ် မပေါက်ကွဲခင် နှစ်ရာနဲ့ချီ စုဆောင်းထားတဲ့ ကပ်ဆိုး ကာလ လက္ခဏာ တွေနဲ့ အဲဒီ အစစ်အမှန် နဂါး ကို အောင်မြင်အောင် ပျိုးထောင်မယ် မိစ္ဆာ ဘေးအန္တရာယ် ကို အပြီးသတ် ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး လောကီ မှာ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာ ငြိမ်းချမ်းရေး ရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"မင်း ပြောတဲ့ အဲဒီ အစစ်အမှန် နဂါး က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာ အတွင်းမှာ လူအိုကြီး မြင်ဖူးသမျှ ထဲမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး သူ ဖြစ်နေပြီ"

ကျန် အဘိုးအိုက လက်ဖက်ရည် ပန်းကန် ကို ချလိုက်ရာ ခွက် နှစ်ခွက် အတွင်းတွင် ရေများ အလိုအလျောက် ပြည့်လာတော့သည်။ ထို့နောက် အခိုးအငွေ့များ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော့် မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စ တွေ ရှိသေးတယ်"

ကျီချန်တောက် က ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း က သေလမ်း ကို ရှာနေတာလား"

ကျန် အဘိုးအို ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပထမဆုံး အကြိမ် အနေဖြင့် ကျီချန်တောက် ကို အတည်တကျ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သေလမ်း ကို ရှာတာ မဟုတ်ပါဘူး ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ လုပ်ရတာပါ ထျန်းယွမ် ရဲ့ အချုပ်အနှောင် တွေ ပျက်စီးသွားရင် လောက တစ်ခုလုံး ကို ကြည့်လိုက် ထျန်းယွမ် ကို ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်သူ ပြန်လည် ပြုပြင်ချင်တဲ့ သူ ဆိုလို့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သာ ရှိတယ်"

ထိုသို့ ကျီချန်တောက် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း စကားလုံး များကြားတွင် မာနကြီးမှု တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"မင်း လို ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး သာ ပြိုလဲသွားရင် တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် မှာလည်း ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိတော့ဘူး"

ကျန် အဘိုးအို က ရုတ်တရက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လောက တစ်ခုလုံး ကို ကြည့်လိုက်လျှင် နတ်အဆင့် ဂိုဏ်းကြီး ငါးဂိုဏ်း၊ မဟာ မိသားစု ကြီး ခြောက်ခု၊ မြောက်ပိုင်း နှင့် တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားကျောင်း နှစ်ခု အားလုံး တွင် ပုန်ကန် သောင်းကျန်းနိုင်သော အင်အား များ ရှိကြသည်။ အင်ပါယာနန်းတော် အနေဖြင့် အခြေအနေ ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခြင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် အင်အား အပြင် ကျီချန်တောက် က ဗဟိုချက် တွင် ထိုင်နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် ၏ စွမ်းအား က မည်သည့် အဆင့် အထိ ရောက်နေပြီလဲ ဆိုသည်ကို မည်သူ ကမျှ ရှင်းလင်းစွာ မသိကြချေ။ သို့သော် မည်သူမဆို ကျီချန်တောက် ၏ စွမ်းအားကို လုံးဝ အထင်မသေးရဲကြချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျီချန်တောက် ၏ ဘွဲ့အမည် ကို လောက လူသားများ အားလုံး က အသိအမှတ် ပြုထားကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ခေါက်ရှန်း ဆိုသော စာလုံး နှစ်လုံးမှာ အင်ပါယာနန်းတော် ၏ ကောင်းကင်ကို ထောက်မထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူ တိုင်ကြီး နှင့် ပင်လယ် ကို ကူးဖြတ်နိုင်သော ရွှေခရမ်းရောင် တံတားကြီး ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် က တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ၏ နှစ်နှစ်ရာ ကံတရား ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း မှာ အခြား အကြံအစည် ရှိနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ကျီချန်တောက် က ဤ နိုင်ငံတော် ၏ အတက်အကျ ကို အမှန်တကယ် ပင် အနည်းငယ်မျှ စိတ်မဝင်စားကြောင်း မြင်တွေ့ရသည်။ ကျီ မိသားစု ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ပူဇော်ရန် နှင့် နိုင်ငံတော် ကို ပူဇော်ရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

"လေနဲ့ မိုး ထဲမှာ ယိမ်းယိုင်နေတဲ့ နိုင်ငံတော် က မူလ ကတည်းက ကပ်ဆိုး ကာလ ကို ရှင်းလင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး ကျွန်တော် ရှိနေရင်တောင် လောကကြီး ကို ငြိမ်းချမ်းအောင် မလုပ်နိုင်သေးဘူး မဟုတ်လား ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်တော် ရှိတာနဲ့ မရှိတာ ဘာများ ကွာခြားသွားမှာလဲ"

ကျီချန်တောက် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့ ကို လာရှာတာ က မင်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ငါ က အင်ပါယာနန်းတော် ကို ထပ်ပြီး ကူညီပေးဖို့လား"

"လမ်းကြုံလို့ ဒီကို ရောက်လာပြီး ဆရာ နဲ့ အတိတ် အကြောင်း တွေ ပြောဖို့ပါ အရင်တုန်းက ကျွန်တော် က ဆရာ ဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု တွေ အများကြီး ရခဲ့တာလေ ဆရာ သာ မရှိရင် ကျီချန်တောက် ရဲ့ ဒီနေ့ ဆိုတာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန် အဘိုးအို က ကျီချန်တောက် ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခုကို အကဲခတ် လိုသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ မှသာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပျိုးထောင်ထားတဲ့ အဲဒီ အစစ်အမှန် နဂါး က တောင်ဘက် က အဲဒီ ကောင်လေး လား"

"နဂါး အဖြစ် မပြောင်းသေးဘူး ရေအောက် က နဂါး တစ်ကောင် လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်"

"ဘာ ဇာစ်မြစ် လဲ"

"မသိဘူး"

"မသိဘူး ဟုတ်လား"

ကျီချန်တောက် က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မသိတာ ကမှ အနာဂတ် ရှိတာလေ အရင်က ကျွန်တော် ထိုက်ရှန်း ပါကျင်း နန်းတော် ရဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာ ယန်ထျန်း မှန် ကို ငှားပြီး ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နိုင်ငံတော် ကံတရား နဲ့ နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်း ကို အဖိုးအခ အဖြစ် ပေးဆပ်ပြီး ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် ကို ချောင်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ် ဝမ်းနည်းစရာ က နောက်ဆုံး အဆင့်မှာ ကျရှုံးသွားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အနာဂတ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အတိုင်းအတာ တစ်ခု အထိ ခံစားသိရှိခဲ့ရတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကောင်လေး ပေါ်ထွက်လာကတည်းက ကျွန်တော် တွက်ချက်ထားတဲ့ အနာဂတ် အတိုင်း တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ အကြိမ်ကြိမ် အခွင့်အရေး တွေနဲ့ တွေ့ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့် က တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာခဲ့တယ် ကျွန်တော် သူ နဲ့ တွေ့တဲ့ အချိန်မှာ ကောင်းကင် မျက်လုံး နဲ့ ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာ ထူးခြားမှု မှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး ဒါကြောင့် ဒီလူ က ဝင်စားတဲ့ သူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သေချာသွားတယ် ဝင်စားတဲ့ သူ မဟုတ်ဘဲနဲ့ သိုင်းလောက မှာ နံပါတ်တစ် နေရာကို ရခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရဲ့ ကံတရား ကို ကိုယ်ပေါ်မှာ စီးဝင်စေနိုင်ခဲ့တယ် ကျွန်တော် တွေးကြည့်တော့ ဒီ ကောင်လေး ကများ အဲဒီ နှစ်နှစ်ရာ နိုင်ငံတော် ကံတရား နဲ့ ပျိုးထောင်ထားတဲ့ အစစ်အမှန် နဂါး ဖြစ်နေမလား လို့"

ကျန် အဘိုးအို က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လူအိုကြီး က လု ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ကို မင်း မျက်စိကျနေတဲ့ သူ လို့ ထင်နေတာ"

"ကျွန်တော် သူ့ ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် ကို ခန့်မှန်းရ ခက်တယ် နောက်ပိုင်း ရောက်လေ ပို ရှုပ်ထွေးလေပဲ သူ့ ရဲ့ အောင်မြင်မှု က အများဆုံး သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ပဲ ဖြစ်မှာ အနာဂတ် ရဲ့ တာဝန် ကြီးကို မထမ်းဆောင်နိုင်ဘူး"

ထိုသို့ ကျီချန်တောက် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အကယ်၍ လုချန်ဖုန်း သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည် ဆိုပါက သေချာပေါက် ထိတ်လန့် အံ့အားသင့် သွားမည်မှာ သေချာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက် ကို ယခုအခါ ကျီချန်တောက် က တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလိုက်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်အစွန်း ကမ်းပါးယံ အပေါ်တွင် လေပြည်လေညင်း များ တိုက်ခတ်နေပြီး တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ကျန် အဘိုးအို က ကျီချန်တောက် ကို သေချာစွာ အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စစ်တုရင်ခုံ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"လာ ကစားရအောင်"

ကျီချန်တောက် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပုံမှန် မျက်နှာထား ဖြင့် စစ်တုရင် ရုပ် တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

"ဆရာ စပါ"

"မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့"

ကျောက်ရှန်းကျီ က လေးနက်သော မျက်နှာထား ဖြင့် စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ချီဝမ်ကျင်း ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ် ကျီ နတ်မင်းကြီး က အမိန့်စာ သုံးစောင် ဆက်တိုက် ပို့ပြီး ရှင် ကို မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့ ကို လာဖို့ ခေါ်ထားတယ် ဒါပေမဲ့ သတင်း ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ နဲ့ အစ်မ ကျောက် က ရှင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလို့ ထွက်လာလို့ မရဘူး လို့ ပြောပြီး တားထားလိုက်တယ် အဲဒီနောက် ကျီ နတ်မင်းကြီး က ကျူးချွဲဌာနခွဲ ရဲ့ အဲဒီ ဝိညာဉ်ရတနာ ကနေ တစ်ဆင့် ရှင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာရင် သွားဖို့ ပြောတယ် သူ က မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့ မှာ ရှင့် ကို စောင့်နေမယ် တဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချဲ့ ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း အတွေးနက် သွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျီချန်တောက် က သူ့ကို မြင့်မြတ်သော ပင်လယ်မြို့ သို့ ဘာကြောင့် ခေါ်ရသနည်း ဆိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် ကို သူ အမှန်တကယ် နားမလည်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ က သိုင်းလောက ၏ သန့်စင်သော နေရာ တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပုံ ရသည်။ ယခုအခါ ဝူအန်း မြို့စားကြီး တစ်ဦး အနေဖြင့် ထိုနေရာ သို့ သွား၍ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ က အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် သံသယ ဝင်နေသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မသွားဘဲ မနေနိုင်ကြောင်း သိရှိထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ကို ခေါ်ဆိုသူမှာ ကျီချန်တောက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

သူ့အပေါ် မြှင့်တင်ပေးခဲ့သော ကျေးဇူး ရှိပြီး ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သော အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခင်က နိုင်ငံတော်ဆရာ ယောင်ယွဲ့ က မြို့တော် အပြင်ဘက် တွင် သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့ခြင်းမှာ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ကျီချန်တောက် နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ မနေနိုင်ကြောင်း ကျန်းချဲ့ အစောကြီး ကတည်းက ရှင်းလင်းစွာ တွေးတောထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ကျေးဇူးတရား အောက်တွင် သူ က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် ထို ကျီချန်တောက် ၏ စွမ်းအား က အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော အမျိုးအစား ပင်ဖြစ်သည်။ သူ က ယခုအခါ ဝူအန်း မြို့စားကြီး အဖြစ် ရောက်ရှိနေပြီး လက်တွေ့တွင် ယွဲ့ပြည်နယ် ဘုရင် ဖြစ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ကျီချန်တောက် ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မည်သည့် ခုခံနိုင်စွမ်း မျှ မရှိသေးချေ။

အကယ်၍ ဧကရာဇ် ကျီဝမ်ဟောင် က သူ့ကို မြို့တော် သို့ ဆင့်ခေါ်မည် ဆိုပါက ပူဇော်ပစ္စည်း ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူ က သေချာပေါက် ငြင်းဆန်မည်သာ ဖြစ်သည်။ ယွဲ့ပြည်နယ် တွင် အခြေချပြီး အဆင့်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း က ပြောင်းရွှေ့ခံရခြင်း ထက် ပို၍ မကောင်းဘူးလား။

၎င်းအပြင် အခြား အကြောင်းရင်း တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

ထိုအရာမှာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မြင့်မြတ်သော ကြာပန်း က ကျီချန်တောက် ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ယင်ယန် တာအိုသစ်သီး ကလည်း ကျီချန်တောက် ၏ အကူအညီ မပါဘဲ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ မသွားပါက နောက်ဆုံး ပူဇော်ပစ္စည်း နှစ်ခု ကို သေချာပေါက် ရရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ကျီချန်တောက် က သူ့ကို ဒုက္ခပေးမည်ဟု ကျန်းချဲ့ မထင်မှတ်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျီချန်တောက် ၏ စွမ်းအား နှင့် ဩဇာအာဏာ အရ သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုပါက ယွဲ့ပြည်နယ် သို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက် ရပ်နေလိုက်ရုံ နှင့် အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်မှာ တစ်ဖက်လူ က သူ့အတွက် ပူဇော်ပစ္စည်း ကို ပြင်ဆင်ပေးလိုခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ကိုယ် သိပါပြီ"

ကျန်းချဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ရှင်းလင်းစွာ တွေးတော ပြီးနောက် ဤကိစ္စကို ယာယီ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ ကျီချန်တောက် က သူ့ကို တိကျသော အချိန် သတ်မှတ်ပေးထားခြင်း မရှိရာ သူ က သဘာဝကျစွာပင် သေချာစွာ အနားယူ ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ ဤ ယွဲ့ပြည်နယ် က သူ၏ နယ်မြေ ဖြစ်ရာ အနည်းငယ်တော့ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဝါ ပြသသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

အဆင့်ဆင့်သော ကိစ္စရပ် များကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ က ညစာစားပွဲ ကို လျင်မြန်စွာ ကျင်းပလိုက်သည်။ ယန်ဖျင်ဂိတ် အတွင်းတွင် ကြီးကျယ် ခမ်းနားစွာ ကျင်းပခဲ့ပြီး ယန်ဖျင်ဂိတ် တစ်ခုလုံး ကလည်း သူ၏ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာခြင်း ကြောင့် လျင်မြန်စွာ စည်ကား သိုက်မြိုက်သွားတော့သည်။

၎င်းအပြင် ကျန်းချဲ့ က ကျောက်ရှန်းကျီ နှင့် အခြား သူများကို ကျင့်ကြံခြင်း တွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဆရာတပည့် နှင့် ညီအစ်မ များ ရောနှော တိုက်ခိုက်မှု ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားခဲ့ရသေးသည်။ ချင်းချင်း အတွက်မူ သူ က ယခုလောလောဆယ်တွင် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်သေးချေ။

သူမ ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကို အနှံ့ စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ယုံချွမ် သွေးကြော အမှတ် လမ်းကြောင်း ကိုပင် အကြိမ်ကြိမ် နှိပ်နယ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူမ ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အချုပ်အနှောင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ တွင် သိုင်းသူတော်စင် ချန်ထားခဲ့သော အချုပ်အနှောင် ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။

ထို့အပြင် မွေးရာပါ တာအို အငွေ့အသက် ကလည်း ချင်းချင်း နှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေသည်။ သူမ ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလေလေ တာအို အငွေ့အသက် ၏ အာနိသင် က ပို၍ ကောင်းမွန်လေလေ ဖြစ်သည်။

ယန်ဖျင်ဂိတ် တွင် ကျန်းချဲ့ ပျော်ရွှင်နေသော ရက်အနည်းငယ် ကို မပြောဘဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အပြည့်အဝ အနားရသွားပြီးနောက် သူ က ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့ရေး အစီအစဉ် ကြီးကို စတင် အကောင်အထည် ဖော်လိုက်သည်။ ယွဲ့ပြည်နယ် ၏ အမာခံ အင်အားစု များကို ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော် သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာ က ပြည်နယ် တစ်ခု ၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်ပြီး အရေးပါသော နေရာ လည်း ဖြစ်သည်။

ယန်ဖျင်ဂိတ် က နောက်ဆုံးတွင် နယ်စပ် အရေးကြီး မြို့ တစ်မြို့ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ရန်သူကို ခုခံရန် သင့်တော်ပြီး ယာယီ ပြည်နယ် ဗဟိုချက် အဖြစ် အသုံးပြုရန် လည်း သင့်တော်သော်လည်း အမြဲတမ်း ယွဲ့ပြည်နယ် ၏ ဗဟိုချက် အဖြစ် ထားရှိရန်မူ အနည်းငယ် မသင့်တော်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့်။

ကျန်းချဲ့ က စစ်သည် တစ်သိန်း ကို ခွဲဝေလိုက်ပြီး ယန်ဖျင်ဂိတ်၊ ထျန်းနန်ဂိတ် နှင့် အရေးပါမှု အနည်းဆုံး ဖြစ်သော ကျိုးဖျင်ဂိတ် ကဲ့သို့သော နယ်စပ် အရေးကြီး မြို့ သုံးမြို့ တွင် အသီးသီး လက်ရွေးစင် စစ်သည် သုံးသောင်း နှင့် မဟာသိုင်းသခင်ကြီး တစ်ဦး စီကို ထားရစ်ခဲ့သည်။

ဤကိစ္စရပ် များကို ပြီးစီးပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ က အစစ်အမှန် အမာခံ အင်အားစု များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော် သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းရွှေ့သွားတော့သည်။ ဤနေရာ တွင် ရှင်းလင်းရေး တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ယခင်ကဲ့သို့ သိုင်းပညာ ထွန်းကားမှု မရှိတော့သော်လည်း ရှင်သန် တက်ကြွမှု များ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ က ဆုချီးမြှင့်ပွဲ ကြီးကို တရားဝင် ကျင်းပလိုက်သည်။ ယွဲ့ပြည်နယ် ရှိ အမာခံ ခေါင်းဆောင် အားလုံး နီးပါးကို ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော် သို့ စုစည်းကာ အစစ်အမှန် ဆုချီးမြှင့်ပွဲ တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင် တစ်ကြိမ် က ထောက်ပံ့ကြေး နှင့် ဆုလာဘ် များ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ထိုအချိန်က စွမ်းအားရှင် အများစု မှာ ဒဏ်ရာ ကုသနေကြရပြီး ယွဲ့ပြည်နယ် ကလည်း မငြိမ်းချမ်းသေးရာ ထိုအချိန်က ဆုချီးမြှင့်ခြင်း က အနည်းငယ် မသင့်တော်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မှသာ အစစ်အမှန် အချိန်အခါကောင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဆုချီးမြှင့်မည့် နေ့တွင် ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော် အတွင်း၌ ယွဲ့ပြည်နယ် ၏ စွမ်းအားရှင် အများစု နီးပါး စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ လူအနည်းငယ် မှလွဲ၍ မည်သူ ကမျှ ယခုလက်ရှိ ကျန်းချဲ့ ၏ အလိုကို မဆန့်ကျင်ရဲကြချေ။

သူ ကလည်း အခွင့်အရေး ယူ၍ ဆုချီးမြှင့်ပြီးနောက် လက်အောက်ရှိ အာဏာ များကို တစ်ကြိမ် ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိသူမှာ သဘာဝကျစွာပင် မြောက်ပိုင်း ပေလင် ချီမိသားစု ပင်ဖြစ်သည်။

ချီထျန်းကျုံ့ နှင့် ချီထျန်းဟယ် တို့ အားလုံးက သူ၏ ညာလက်ရုံး များ ဖြစ်ကြသည်။ ကျောက်ရှန်းကျီ၊ ကျိုးရွှမ် နှင့် အခြား သူများ ကလည်း အာဏာ ကို ကိုင်စွဲထားကြသည်။ ကွာခြားချက် မှာ ကျိုးရွှမ် က ယခုအခါ အနက်ရောင်ရုံးတော် ကျူးချွဲဌာနခွဲ ၏ ဒုတိယ အကြီးအကဲ အဖြစ် ပူးတွဲ တာဝန် ထမ်းဆောင်နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ ကလည်း အခွင့်အရေး ယူ၍ ကျူးချွဲဌာနခွဲ ကို တစ်ဖက်လူ ထံသို့ ကိုယ်စား အုပ်ချုပ်ရန် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

၎င်းအပြင် အညံ့ခံလာသော စစ်သူကြီး များနှင့် စစ်သား များလည်း ရှိသေးသည်။ ဥပမာ အားဖြင့် လီချန်ကော ၏ မွေးစားသား သုံးဦး ဖြစ်သော လီခွမ့်၊ လီရှန်း နှင့် အခြား သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ ၏ တာဝန် မှာ သဘာဝကျစွာပင် ချီမိသားစု အကြီးအကဲ နှစ်ဦး နှင့် အတူ တောင်ပိုင်းစောင့်တပ် ကို အုပ်ချုပ်ရန် ပင်ဖြစ်သည်။

သွေးပင်လယ်ဂိုဏ်း မှ ဖေဟုန်ရိ လည်း ရှိသေးသည်။ ယခုအခါ သူမ က ကျန်းချဲ့ ယခင်က တည်ထောင်ခဲ့သော ထျန်းယာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အနက်ရောင်ရုံးတော် နှင့် ကွဲပြားသော သူ၏ လက်အောက်ရှိ သတင်း အချက်အလက် အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ တစ်ဦးတည်း ကိုသာ သစ္စာရှိသော သတင်း အချက်အလက် အင်အားစု တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်း ပေလင် ချီမိသားစု၊ လင်ယွမ် ဝေ့မိသားစု၊ ထျန်းနန် ကောင်းမိသားစု၊ ယဉ်ချွမ်း ကော်မိသားစု အစရှိသော မဟာမိသားစု ဝင် များနှင့် အစောပိုင်းက ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ခိုလှုံလာသော သိုင်းလောက အင်အားစု များစွာ ၏ အကူအညီ များ ကြောင့် တောင်ပိုင်းစောင့်တပ် က အင်အား အဆပေါင်းများစွာ တိုးချဲ့လိုက်သော်လည်း ပုန်ကန် အုံကြွမှု များ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့်အပြင် တည်ငြိမ်သော အချိုးအစား သစ် တစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက ကျန်းချဲ့ ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သော လူဟောင်း အချို့ ဖြစ်သည့် ချီဟွမ် ကဲ့သို့သော သူများ က ယခုအခါ သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိသော စစ်သူကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရွှမ်တန်အဆင့် သိုင်းသခင် ကျင့်စဉ် သာ ရှိသော်လည်း အဆင့်အတန်း က ရှန်ရှန်းအဆင့် မဟာသိုင်းသခင်ကြီး နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်ပေသည်။

သူ၏ ယုံကြည်ရဆုံးသော ညာလက်ရုံး များထဲမှ တစ်ဦး ပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက် မှာ ကျင့်စဉ် ပင်ဖြစ်သည်။

မူလက ကျန်းချဲ့ က ချီဆန်းကျား ကိုပါ သူ၏ ဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ တစ်ဖက်လူ ၏ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သော ကျေးဇူး ကို လေးလေးနက်နက် ပြန်ဆပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာ က နောက်ပိုင်း မှသာ သူ သိလိုက်ရသည်မှာ ယခင်က ယွဲ့ပြည်နယ် ၏ ပုန်ကန်မှု ကိစ္စ ကြောင့် ချီဆန်းကျား မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ပြီး တာဝန် ထမ်းဆောင်ရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် ယခုအခါ မြောက်ပိုင်း ပေလင် ချီမိသားစု တွင် အနားယူ ကုသနေရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အစောပိုင်းက ကျန်းချဲ့ မသိရှိခဲ့သည့် အချိန်တွင်ပင် ကျောက်ရှန်းကျီ နှင့် ချီဝမ်ကျင်း တို့ က တိုင်ပင် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ချီဆန်းကျား ထံသို့ တန်ဖိုးကြီးမားသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် များနှင့် ဝိညာဉ် ဆေးစွမ်းကောင်း များစွာကို ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။

ကန်းတာပြောင် နှင့် အခြား သူများ လည်း ရှိသေးသည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့ အားလုံးက ဝူအန်း မြို့စားကြီး အိမ်တော် တွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ က မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ကိုယ်ပိုင် အကန့်အသတ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ရွှမ်တန်အဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ က သဘာဝကျစွာပင် ၎င်းတို့ ကို မျိုးဆက် ပြန့်ပွားစေပြီး ၎င်းတို့၏ ဘဝ လက်ကျန် အချိန်များကို ချမ်းသာစွာ ဖြတ်သန်းခွင့် ပြုကာ ယခင်က သစ္စာရှိမှုကို အပြည့်အဝ တုံ့ပြန်ပေးခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။