အခန်း ၃၁၄

အခန်း ၃၁၄ - အဆုံးမဲ့ မရဏကမ္ဘာ၊ မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀)

[ကိုယ်ပိုင်တာဝန် - ၂၃]

[တာဝန် ဖော်ပြချက်]: မြို့စောင့်နတ် တစ်ပါးအနေဖြင့် သင်သည် မရဏကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှု ရှိသင့်သည်။ လှည့်လည်သွားလာနေသော မရဏစစ်သည် အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပြီး မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) ထဲမှ တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ပါ။

[တာဝန် ရည်ရွယ်ချက်]: မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) ထဲမှ တစ်ခုရှိ တစ္ဆေစစ်သည် အချို့ကို သတ်ဖြတ်ပါ။

[တာဝန် ဆုလာဘ်များ]: ဆုလာဘ်များကို တာဝန်ထမ်းဆောင်မှု အပေါ် မူတည်၍ တွက်ချက်မည် ဖြစ်သည်။

...

"မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) လား..."

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ..."

"ဒါပေမဲ့ မရဏကမ္ဘာက တကယ်ပဲ ကျယ်ပြန့်ပြီး ထာဝရ နတ်ဘုရားမြို့တော်က သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်စက်လောက်ပဲ ရှိတာ..."

"ချင်ထျန်းရီ ငါ့ဆီ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေအပေါ် အခြေခံရရင်..."

"မရဏကမ္ဘာ…"

"ဒါမှမဟုတ် မဟာမရဏကမ္ဘာလို့လည်း ခေါ်တယ်..."

"ဒါက ကြီးမြတ်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုက မရဏကမ္ဘာတစ်ခုနဲ့ ကိုက်ညီတယ်လို့ ငါ အရင်က ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူး..."

"အဲ့ဒီအစား ကမ္ဘာတစ်ခုစီတိုင်းက ကျယ်ပြောလှပြီး အဆုံးအစမရှိတဲ့ မရဏကမ္ဘာတစ်ခုနဲ့ ကိုက်ညီနေတာပဲ..."

လီယွဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

ဒါပေမဲ့…

ဤတာဝန်က မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) ထဲက တစ်ခုမှာ တစ္ဆေစစ်သည် တွေကို သတ်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား။

ဖြစ်နိုင်တာက…

ဤမရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) စလုံးက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ရန်သူတွေလား။

ဤအချက်က သူ့ကို စကားဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

သူ တကယ်ပဲ မေးချင်နေခဲ့၏။

ရှင်တိုလမ်းစဉ်မှာ ရန်သူ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ။

လူသားတွေကလွဲပြီး တခြားကမ္ဘာအားလုံးရဲ့ ရန်သူတွေများ ဖြစ်နေတာလား။

"ဒါက သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအတွက် တာဝန်တစ်ခုသာပဲ..."

"ငါ လုပ်မယ်... ဒါက လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သင့်တယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အဆင့် (၈) ရဲ့ အကန့်အသတ်မှာပဲ ရှိနေပြီး အစွမ်းအစ အရှိဆုံးသူတွေတောင်မှ အဆင့် (၉) ရဲ့ အထက်ပိုင်း ဒါမှမဟုတ် အဆင့် (၉) ရဲ့ အကန့်အသတ်ကိုပဲ ရောက်နိုင်တာလေ..."

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် ဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့က သဘာဝကျကျပဲ အရမ်း လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပါပဲ..."

သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် တည်ငြိမ်နေပေ၏။

ထို့နောက် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မြို့စောင့်နတ်တံဆိပ်သည် ရင့်ကျက်သော တံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး နံ့သာပေါင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်း စွမ်းအားများကို သန့်စင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားအဖြစ် သန့်စင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်နက်နယ်မြေ ၏ လုံခြုံရေးအတွက်ကော။

ထိုနေရာတွင် အဆင့် ဆယ့်သုံး ၏ အမြင့်ဆုံး ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော နတ်ဘုရားစစ်သည် ကိုးဦး တပ်စွဲထားသဖြင့် ပြဿနာများ လုံးလုံးလျားလျား ရှိလာမည် မဟုတ်ချေ။

...

လူသူကင်းမဲ့သော မြေရိုင်းတစ်ခု။

ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှိုင်းညို့နေပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လျှင် မည်သည့် သစ်ပင်ပန်းမန်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"ဒါက မရဏကမ္ဘာရဲ့ မြေနေရာလား..."

"ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ကောင်းစေတာပဲ..."

"မရဏကမ္ဘာမှာ သက်ရှိတွေ ရှိနေမလားလို့ ငါ သိချင်မိတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) ရှိနေမှတော့ အဲ့ဒီမှာလည်း သက်ရှိတွေ ရှိရမှာပဲ..."

"ငါ မသိတာက…"

"မရဏကမ္ဘာက သက်ရှိတွေက ဘာတွေလဲ ဆိုတာကိုပဲ..."

လီယွဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုချိန်တွင်…

သူသည် ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် ဝိညာဉ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဝိညာဉ်ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် သူ့ကို ပို၍ အေးစက်စက်နိုင်သော အသွင်အပြင်မျိုး ဖြစ်စေ၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"ဒါက မရဏကမ္ဘာက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဓားသမား လား..."

"ဒီ [ကိုယ်ပိုင်တာဝန်] က ငါ့ကို မရဏကမ္ဘာရဲ့ လှည့်လည်သွားလာသူ အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပေးထားပေမယ့် ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုတော့ လုံးလုံးလျားလျား မထိခိုက်စေဘူး..."

"အကယ်၍…"

"ငါက နတ်ဘုရား မှော်ပညာတစ်ခုကို အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် ဒါက ရက်စက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မှော်ပညာတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"သူတို့က တကယ်ပဲ ရုပ်ဖျက်ဖို့ လိုအပ်နေတာ…"

"အဲ့ဒီ မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) က ရိုးရှင်းပုံမရဘူး..."

"ကံမကောင်းတာက ချင်ထျန်းရီ ငါ့ဆီ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေထဲမှာ မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) နဲ့ ပတ်သက်တာ ဘာမှ မပါခဲ့ဘူး..."

လီယွဲ့သည် တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်၏။

အဝေးတွင်…

မီးခိုးရောင် တိမ်မည်းများအောက်၌ ဧရာမ မြို့တော်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး အဝေးမှနေ၍ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပေသည်။

သူသည် ထိုမြို့တော်နှင့် မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော်မျှ ဝေးကွာသော်လည်း ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်ခြင်းက ထိုမြို့တော်ကြီး မည်မျှ ကျယ်ဝန်းကြောင်း ပြသနေ၏။

"အဲ့ဒါက မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) ထဲက တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်..."

သူသည် ထိုဧရာမ မြို့တော်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ၎င်းဆီသို့ စတင် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်။

သူသည် ထိုဧရာမ မြို့တော်ကြီးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသော သက်ရှိများ ပေါ်လာပေ၏။

မဟုတ်သေးချေ…

သူတို့ကို သက်ရှိများဟု မခေါ်ဆိုသင့်ဘဲ သေဆုံးပြီးသော သူများဟုသာ ခေါ်ဆိုသင့်သည်။

လီယွဲ့သည် မနီးမဝေးရှိ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်၊ ခေါင်းပေါ်တွင် ဦးချိုတစ်ခု ပါရှိပြီး အလွန် လေးလံသော ယင်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်ဖက်လူသည်လည်း သူနှင့် ဆင်တူစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မီးခိုးရောင် ဝိညာဉ်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း အခြားတစ်ဦးက ဝိညာဉ်အလင်းများ တောက်ပနေသည့် ပုဆိန်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းသာ ကွာခြားပေသည်။

"သေဆုံးပြီးသော သူများ..."

"သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်က သက်ရှိတွေနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား မတူဘူး..."

"တကယ်လို့ သေဆုံးပြီးသား သူတွေက မရဏကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားပြီး သက်ရှိတွေရဲ့ ကမ္ဘာကို သွားမယ်ဆိုရင် သူတို့က မီးဖိုတစ်ခုထဲ ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားရနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ မသိတာက…"

"မရဏကမ္ဘာက နတ်ဆရာတွေက တကယ်တော့ ဘယ်လို ပေါ်ပေါက်လာတာလဲ..."

"ဒါက သက်ရှိတွေ သေဆုံးပြီးရင် ဝင်စားခြင်း သံသရာထဲ မဝင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား..."

"ဒါမှမဟုတ် မရဏကမ္ဘာထဲမှာ သဘာဝအတိုင်း သန္ဓေတည်ခဲ့တာလား..."

လီယွဲ့သည် သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

သူသည် မရဏကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေပေသည်။

ထို့အပြင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် မရဏကမ္ဘာနှင့် သဘာဝအလျောက် ရင်းနှီးမှု ရှိနေ၏။

မရဏကမ္ဘာထဲတွင် ရှိနေချိန်၌ သူသည် ရေထဲရောက်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ…

မရဏကမ္ဘာထဲတွင် သူသည် နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်များ၏ အရိပ်အယောင်များကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်

ဤနတ်ဘုရား လမ်းစဉ် အငွေ့အသက်သည် ရှေးဟောင်းခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်ထားပြီး နတ်ဘုရားများသည် လွန်ခဲ့သော အလွန်ကြာမြင့်လှသည့် အချိန်ကာလက မရဏကမ္ဘာထဲတွင် ထူးခြားသော အရာတစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကာ မရဏကမ္ဘာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ခွန်အားများသည် မရဏကမ္ဘာထဲတွင် အားနည်းသွားမည် မဟုတ်ချေ။

ဤမျှ ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးအစမရှိသော နေရာမျိုးကို သူ ယခင်က နတ်ဘုရားများ ကျဆုံးရာ လမ်းကြောင်း ပေါ်တွင် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးခဲ့ပေသည်။

ခဏအကြာတွင်။

အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံရသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ထူးဆန်းသော သားရဲတစ်ကောင်ကို စီးလျက် ရောက်ရှိလာ၏။

ဤအမျိုးသမီးသည်လည်း သေဆုံးပြီးသော သူတစ်ဦးဖြစ်ကာ သူမထံမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အရေပြား ရှိကာ သားရဲပေါ်တွင် အနက်ရောင် လှံရှည်တစ်လက်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ထားပေသည်။

"ဟင်..."

"မင်းက ဘယ်မျိုးနွယ်စုကလဲ..."

"ငါတို့ မင်လင် မရဏမြို့တော် ကို ဘာသွားလုပ်ကြမလို့လဲ..."

အမျိုးသမီးက လီယွဲ့ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လူသားများ

လီယွဲ့က ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သူသည် ယခင်က သေဆုံးပြီးသော သူများကို အများအပြား တွေ့ဖူးသော်လည်း ထိုသူများအားလုံးမှာ သူ မသိသော ဂြိုဟ်သား သေဆုံးသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးသည့် လူသား သေဆုံးသူပင် ဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်စု

ဤမရဏကမ္ဘာတွင် လူသား သေဆုံးသူများသည် မျိုးနွယ်စု အုပ်စုများအဖြစ် နေထိုင်ကြသည်များလား။

ဒါမှမဟုတ်…

ကွဲပြားခြားနားသော လူမျိုးစုများမှ သေဆုံးသူအားလုံးသည် မျိုးနွယ်စု အသိုင်းအဝိုင်းများအဖြစ် နေထိုင်ကြသည်လား။

ပိုးကောင်၏ မရဏမြို့တော် …

ထိုအရာသည် ရှေ့ရှိ ဧရာမ မရဏမြို့တော် ဖြစ်သင့်ပေသည်။

အမျိုးသမီးက အဘယ်ကြောင့် ထိုမေးခွန်းကို မေးခဲ့ကြောင်း သူ သိပ်ပြီး နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

မင်လင် မရဏမြို့တော် သို့ သွားသော လူသား သေဆုံးသူ အလွန်နည်းပါးသောကြောင့်များလား။

မှန်ပေသည်။

"မင်းက လေလွင့်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ... ပြီးတော့ မင်းက မွေးစားသားတွေရဲ့ မရဏမြို့တော်မှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုမှ တစ်ကြိမ်လုပ်တဲ့ ယင်စစ်သည် ရွေးချယ်ပွဲ အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာပဲ..."

"မင်းက ကပ်ပါး တစ္ဆေစစ်သည် ဖြစ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား..."

"တစ္ဆေစစ်သည်တွေကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားတယ်..."

"တချို့က သမိုင်းဝင် ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်ပြီး တချို့ကတော့ အိမ်ပြန်လာတဲ့ လေလွင့်သူတွေပဲ..."

"မင်းကို ပြန်သွားဖို့ ငါ အကြံပေးမယ်..."

"မွေးစား တစ္ဆေစစ်သည် တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မွေးစား တစ္ဆေစစ်သည် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းက သမိုင်းဝင် ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ..."

အမျိုးသမီးက သူမ၏ မြင့်မားသော နေရာမှနေ၍ လီယွဲ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

အို…

ရာစုနှစ်တစ်ခုမှ တစ်ကြိမ်လုပ်သည့် တစ္ဆေစစ်သည် ရွေးချယ်ပွဲလား။

ထူးချွန်သော ပါရမီရှိသည့် သမိုင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်လား။

လီယွဲ့သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေပုံရပြီး တည်ငြိမ်စွာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့ လုပ်နိုင်မယ် မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မွေးစားငှက်များ၏ မရဏမြို့တော်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

စကားများလွန်းလျှင် အမှားများတတ်ပေသည်။

သူသည် မရဏကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် သိရှိမှု နည်းပါးလှ၏။

ယခင်က သူသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာ ဟူသော နတ်ဘုရား မှော်ပညာကို အသုံးပြု၍ သေဆုံးပြီးသော သူတစ်ဦး၏ စိတ်ထဲမှ အချက်အလက်များကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်…

ထိုသေဆုံးသူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ် လုံးလုံးလျားလျား မရှိခဲ့ပေ။

မီးခိုးရောင် မြူခိုး အနည်းငယ်သာလျှင် အိပ်မက်ကမ္ဘာ ဖြင့် လွှမ်းခြုံခံရပြီးနောက် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားခဲ့၏။

ထိုသေဆုံးသူသည်လည်း လုံးဝ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ လေထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ခေါင်းမာပြီး တဇွတ်ထိုးနိုင်လွန်းတယ်..."

အမျိုးသမီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လီယွဲ့ကို ကျော်ကာ သားရဲကို စီးနင်းသွားရင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

မကြာမီမှာပင်။

လီယွဲ့သည် မွေးစားငှက်များ၏ မရဏမြို့တော်အောက်တွင် ရပ်နေပေသည်။

"အရမ်းထူးခြားတဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုကို ငါ ခံစားမိတယ်..."

"ဒီနေရာမှာ…"

"ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့်က အဆင့် ခုနစ်အထိ ဖိနှိပ်ခံထားရတယ်..."

"အဲ့ဒီ သေဆုံးသူတွေရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကလည်း အဆင့် (၈) ရဲ့ အကန့်အသတ်အထိ ဖိနှိပ်ခံထားရတယ်..."

ဖြစ်နိုင်တာက…

"ဒီ ပိုးကောင်တွေရဲ့ မရဏမြို့တော်မှာဆိုရင် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ရဲ့ အဆင့် ခုနစ် ဒါမှမဟုတ် ရှစ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကိုပဲ ထုတ်လွှတ်နိုင်တာလား..."

သူ့မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

အကယ်၍ အဲဒါက တကယ်ပဲ ဆိုရင်ပေါ့။

ဒါဆိုရင် သူကရော…

မရဏမြို့တော် (၇၂၀၀) ထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ မင်လင် မရဏမြို့တော်ကို သူ သိမ်းပိုက်နိုင်မှာလား။