အခန်း ၃၃၄

အခန်း (၃၃၄) အဆောင်သခင် စမ်းသပ်မှု

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ထိုသို့သော ဆွဲဆောင်မှုကို လူ အနည်းငယ်သာ ခုခံနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးယွမ် ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့၏။

သွမ့်တ ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး ဖေ့ချင်းက ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတယ်၊ သူမက အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ ကိုင်တွယ်မှုကို ဘယ်လို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ..."

"ဒါ့အပြင် သူမ အပျိုစင်ဘဝ ဆုံးရှုံးသွားတာနဲ့ သူမ သေချာပေါက် သေရမှာပဲ..."

"ဒီကိစ္စကြောင့် အစ်ကို ဖေ့ က စစ်ဟိုင်ဖန်ရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကို အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ရတယ်..."

"မူလကတော့ ငါတို့ မကြောက်ခဲ့ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ဖက်လူမှာ စစ် မိသားစု ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိလို့ပဲ၊ အဆိုးဆုံး အနေနဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ရုံပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ စစ် မိသားစုသာ ဝင်ပါလာရင် ငါတို့ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်လို့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က လုံးဝ အဆင့်တူ မဟုတ်လို့ပဲ..."

သွမ့်တ စကားပြောပြီးနောက် သူသည် အရက်ကို နောက်ထပ် တစ်ငုံ အကြီးကြီး သောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသနှင့် စွမ်းအားမဲ့မှု နှစ်ခုစလုံးကို ပြသနေခဲ့၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဤကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီး အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သွမ့်တသည် ဤကိစ္စကို ထပ်မံ မပြောတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ငါးကျင်း (၂.၅ ကီလိုဂရမ်) နီးပါး အလေးချိန်ရှိသော အရက် တစ်အိုးကို သောက်ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြ၏။

ကျိုးယွမ်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို လက်သင်္ကေတ တစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ရွှေရောင် "တိုက်ပွဲ" စာလုံး တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ယဲ့မိသားစု၏ တိုက်ပွဲစာလုံးကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး ကျိုးယွမ်သည် ဤအချိန်အတွင်း လေ့လာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တိုက်ပွဲစာလုံးကျင့်စဉ်သည် အတော်လေး ထူးခြားလှသည်။ ချီသွေးကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို စုပ်ယူနိုင်ပေသည်။

တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပိုမို ပြင်းထန်လေ တိုက်ပွဲစာလုံးကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားက ပိုမို ကြီးမားလေ ဖြစ်၏။

တိုက်ပွဲစာလုံးကျင့်စဉ်သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များဖြင့် အသက်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန် နည်းပါးသော ချီသွေး ပမာဏကိုသာ လိုအပ်ပေသည်။

တိုက်ပွဲစာလုံးကျင့်စဉ်အရ အကယ်၍ မိမိတွင် လုံလောက်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ရှိပါက တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားသည် နှစ်ဆမှ သုံးဆအထိ တိုးလာနိုင်၏။

ဤတိုးတက်မှုသည် ရေတို ဖြစ်စဉ် တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ခံနိုင်ရည်နှင့် ခွန်အား၏ စစ်မှန်သော ပြသမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် တိုက်ပွဲစာလုံးကျင့်စဉ်နှင့် ယဲ့မိသားစု၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီး တို့ကို မကြာသေးမီက လေ့လာနေခဲ့၏။ သူသည် တိုက်ပွဲစာလုံးကျင့်စဉ်တွင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေသော်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီး တွင် တစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်နေကြောင်း သူ ခံစားရသည်။

ကျိုးယွမ် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရာ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ "တိုက်ပွဲ" စာလုံးလေးသာ တောက်ပနေခဲ့၏။

နောက်နေ့ နံနက်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ဖေ့ယွင်ချိုက်၊ သွမ့်တနှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သွမ့်တက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး မင်းက ဘာလို့ ဝမ်လင်းကို ဆက်နေဖို့ ဘာမှ မပြောရတာလဲ..."

ဖေ့ယွင်ချိုက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီအခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှပဲ အဲဒီအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့..."

"တကယ်လို့ ငါတို့ ဒီအခက်အခဲကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် တစ်ဖက်လူ ဆက်နေတာ မနေတာက ငါတို့အတွက် အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် သွမ့်တ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ဖန်းရှင်းမြို့သည် နံနက်ပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် သရေစာ အမျိုးမျိုးကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အစားအသောက် စားသောက်ခြင်းကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရပ်တန့်ထားခဲ့သော်လည်း ဆန်းသစ်သော သရေစာ အချို့ကို သူ ထပ်မံ ကြည့်ရှုခြင်းမှ မအောင့်အည်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု သူ၏ သွားရမည့် နေရာမှာ မှော်အဆောင်ဆရာများ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှော်အဆောင်ဆရာ ဖြစ်ချင်သောကြောင့်ပင်။

ကျိုးယွမ်သည် ဖန်းရှင်းမြို့တွင် မည်သူကမျှ သူ့ကို မထိတွေ့နိုင်ကြောင်း ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

သူက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် လာခြင်း ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန် မဟုတ်ပေ။

ဖန်းရှင်းမြို့သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိရန် သူ တစ်နာရီကျော် အချိန်ယူခဲ့ရ၏။

မှော်အဆောင်ဆရာများ အဖွဲ့အစည်း။

မှော်အဆောင်ဆရာများ အဖွဲ့အစည်း အဆောက်အအုံသည် အလွန် မြင့်မားသည်။ သူ ရေတွက်ကြည့်ရာ အထပ် ဆယ်ထပ် အပြည့် ရှိ၏။

ကျိုးယွမ် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထိုမျှ မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများကို ရှားရှားပါးပါးသာ မြင်တွေ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

လူအုပ်စု တစ်စုသည် မှော်အဆောင်ဆရာများ အဖွဲ့အစည်း၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကြပြီး လူရိပ်များသည် အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြ၏။

လူအချို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်ရှိ လူများသည် သူတို့ထံသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုကြသည်။

ကျိုးယွမ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သဲလွန်စကို ချက်ချင်း မြင်သာသွားခဲ့၏။ ဤသည်မှာ နောက်မျိုးဆက်များတွင် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည့် အလေ့အကျင့်နှင့် တူညီသည် မဟုတ်လော။

မိဘများ သို့မဟုတ် မိသားစုဝင်များသည် အတူတကွ လိုက်ပါလာပြီး အခြားသူ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးစီးမည့်အချိန်ကို အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် မှော်အဆောင်ဆရာများ အဖွဲ့အစည်း၏ အဝင်ဝသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် သူ၏ ရင်ဘတ်၌ အဆင့် ၅ အဆောင်သခင် တံဆိပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသော အဘိုးအို တစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ် ရောက်ရှိလာခြင်းက အဘိုးအို၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အနည်းငယ်မျှပင် မနှိုးဆွနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက စက်ရုပ်လို မေးလိုက်သည်။

"မင်းမှာ မိတ်ဆက်စာ ရှိလား..."

ကျိုးယွမ် မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မရှိဘူး..."

အဘိုးအို မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခု သွားလို့ ရပြီ ဒီမှာ ပထမအဆင့် အဆောင်သခင် စမ်းသပ်မှုတွေကို ငါတို့ မလုပ်ဘူး၊ အနိမ့်ဆုံး စမ်းသပ်မှုက ဒုတိယအဆင့် အဆောင်သခင် ပဲ..."

ကျိုးယွမ်သည် အဘိုးအို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ သူ သိထား၏။ သူ အထင်သေးခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျိုးယွမ်သည် အဘိုးအို၏ အရှေ့တွင် မှော်အဆောင် တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။ အဆင့် ၄ မီးအဆောင် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မှော်သင်္ကေတ လေးခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

အဘိုးအို အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း ကျိုးယွမ် မှော်အဆောင်ကို အသက်မသွင်းထားကြောင်း မြင်ချိန်တွင် သူ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့၏။

သို့သော် ထို့နောက် သူ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်၏ အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

အဘိုးအို၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့ အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ဒီမှော်အဆောင်ကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာ၊ ကျွန်တော် ဒီကို လာတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်အဆောင် စွမ်းရည်တွေကို စမ်းသပ်ဖို့ လာတာပါ..."

ကျိုးယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အဘိုးအို၏ လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါကြောင့် လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးအို မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ လက်လှမ်းကာ အဆင့် ၄ မီးအဆောင်ကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။

အဘိုးအို၏ အရှိန်အဝါ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးယွမ်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ငယ်ရွယ်သည့် အဆင့် ၄ အဆင့်မြင့် အဆောင်သခင် သည် သေချာပေါက် ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပေမည်။

"မင်းက အဆင့် ၅ အဆောင်သခင် စမ်းသပ်မှုအတွက် လာတာလား..."

အဘိုးအိုက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ မိတ်ဆက်စာ မရှိဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးအိုသည် သူ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အဆင့် ၄ မီးအဆောင်ကို ကျိုးယွမ်ထံ ပြန်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် အဘိုးအိုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ငါ ခုလေးတင် အထင်လွဲသွားတာပါ၊ ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လင် ဖြစ်ပြီး နာမည်က ရှောင် ပါ ၊ မင်းကို အခု ငါ ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် နာမည် ဝမ်လင်း ပါ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေ လင်..."

လင်ရှောင်သည် ကျိုးယွမ်က သူ့ကို တာအိုမိတ်ဆွေ လင် ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းအပေါ် မသက်မသာ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ကျိုးယွမ်သည် အဆင့် ၄ အဆင့်မြင့် မီးအဆောင် တစ်ခုကို သန့်စင်နိုင်မှတော့ အဆင့် ၅ မှော်အဆောင် တစ်ခုကို သန့်စင်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် အဆင့် ၅ အဆောင်သခင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အချင်းချင်း တာအိုမိတ်ဆွေ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ပို၍ သင့်လျော်ပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စကားသိပ်မပြောတတ်သော လင်အဆောင်သခင် က လူငယ်တစ်ဦးအပေါ် ဤမျှ ယဉ်ကျေးလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ကျိုးယွမ်နှင့် လင်ရှောင်တို့သည် ကျယ်လောင်စွာ စကားမပြောခဲ့ကြသလို လူအများအပြားသည် သူတို့ ပြောခဲ့သည်များကို ရှင်းလင်းစွာ မကြားခဲ့ရပေ။ အကယ်၍ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှု တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် လင်ရှောင်သည် ကျိုးယွမ်ကို မှော်အဆောင်ဆရာများ အဖွဲ့အစည်း အတွင်းသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအများအပြားသည် လင်ရှောင်ကို အရိုအသေပေးခဲ့ကြရာ သူသည် ထိုနေရာတွင် ရာထူးမြင့်မားကြောင်း ပြသနေ၏။

လင်ရှောင်သည် ကျိုးယွမ်ကို ဆဋ္ဌမထပ်ရှိ စမ်းသပ်ခန်း တစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီးနောက် အလျင်အမြန် မထွက်ခွာမီ ကျိုးယွမ်ကို ခဏ စောင့်ဆိုင်းရန် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် စမ်းသပ်ခန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤနေရာတွင် ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပြီး အဆင့် ၅ မှော်အဆောင် ပေါက်ကွဲမှုကို တားဆီးနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာပေသည်။

ခဏအကြာတွင် လင်ရှောင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်တွင် အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့၏။

အမျိုးသမီး၏ ရင်ဘတ်ရှိ အဆောင်သခင် တံဆိပ်တွင် မှော်သင်္ကေတ ခြောက်ခု ပါရှိပြီး သူမသည် အဆင့် ၆ အဆောင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဤနေရာရှိ အဆောင်သခင် တံဆိပ်သည် အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေရှိ တံဆိပ်နှင့် မတူညီကြောင်း ကျိုးယွမ် တွေ့ရှိသွားခဲ့၏။ အပေါ်ရှိ ပုံစံသည် အလင်းရောင်စက်ဝန်း တစ်ခုဖြင့် ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

" တာအိုမိတ်ဆွေ ဝမ်လင်း၊ မှော်အဆောင်ဆရာများ အဖွဲ့အစည်း ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ အဆင့် ၅ အဆောင်သခင် တစ်ယောက်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုဟာ အဆင့် ၆ အဆောင်သခင် တစ်ယောက်နဲ့ အဆင့် ၅ အဆောင်သခင် နှစ်ယောက် တစ်ချိန်တည်း ရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"မင်းအတွက် ငါ သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီးပြီ၊ မင်း အခု စမ်းသပ်မှုကို စတင်လို့ ရပြီ..."

လင်ရှောင်က ပြုံးကာ ကျိုးယွမ်ကို ပြောလိုက်၏။ သူ့အတွက်တော့ ဤသည်မှာ သူ ကူညီပေးနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ငယ်ရွယ်သည့် အဆောင်သခင် တစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရခြင်းကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေမည်နည်း။