အခန်း ၃၃၆

အခန်း (၃၃၆) မိတ်ဆွေဟောင်းများ

မီယွမ်ဖုန်းသည် ကျိုးယွမ်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေဝေနေခဲ့၏။

‘ဒီကောင် လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို လုယက်ထားတာလဲ…’

မီယွမ်ဖုန်းသည် တံတွေးကို အားပြင်းပြင်း မြိုချလိုက်ပြီးနောက် ရှက်ရွံ့နေပုံပေါ်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ငါတို့ ဖေ့ယွမ်ခန်းမ မှာ ငွေကြေး အရင်းအမြစ်တွေ ကန့်သတ်ချက် ရှိလို့ တစ်ချိန်တည်းမှာ ဒီလောက် အများကြီးကို ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မီယွမ်ဖုန်းသည် အလွန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့၏။ ဤနေရာတွင် ပစ္စည်းများ များပြားလွန်းနေသည်။

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဝေစု၏ တစ်ရာခိုင်နှုန်း အောက်သာ ပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အားလုံးကို မမျိုချနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူသည် တစ်ဝက်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် မီယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျန်တာတွေကော ဘယ်လိုလဲ..."

မီယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် ထိုင်ပါ ငါ စာရင်းလုပ်ပါရစေ..."

မီယွမ်ဖုန်း စာရင်း ပြုလုပ်ရန် တစ်နာရီတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရ၏။ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ထုံကျဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားတို၊ ဓားရှည်၊ လှံ၊ တုတ်၊ ကတ်ကြေး၊ လှံရှည်၊ တူ၊ ပုဆိန် နှင့် ဒိုင်းကာ စသည့် လက်နက် အမျိုးမျိုး အပါအဝင် မှော်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် လက်နက် ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်သည်။

ဤလက်နက်များသည် အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

မီယွမ်ဖုန်းက ချွေးများ ပြန်လာခဲ့၏။ နောက်ဆုံး စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူသည် ကျိုးယွမ်ကို ဈေးနှုန်းတစ်ခု ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းပေါင်းများစွာအပြင် သူတို့သည် ဖေ့ယွမ်ခန်းမ ကို လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားစေရန် သူတို့၏ အကြွေးများကို ပေးဆပ်ရန် မှော်ဆေးလုံး အများအပြားကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့ကြ၏။

ကျိုးယွမ်သည် မည်သည့် ဈေးဆစ်ခြင်းမျှ မရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

မီယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့ပြီး အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် အချိန်ကြာပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာကာ ကျိုးယွမ်ကို သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်း ကမ်းပေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်အရာမျှ မှားယွင်းမှု မရှိကြောင်း တွေ့ရှိပြီးနောက် မီယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး အပါအဝင် ဧည့်သည် အနည်းငယ်က ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့၏။

သူနှင့် မီယွမ်ဖုန်း အထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

စီးပွားရေး ဆွေးနွေးရန် ဤအခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူ အားလုံးသည် ဖောက်သည်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။

ကျိုးယွမ်၏ အကြည့်သည် လူအုပ်ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝါးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီးအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဤလူသည် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်ဟု သူ ခံစားရသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို သူ မမြင်နိုင်သောကြောင့် သူ လောလောဆယ် ကောက်ချက် မချနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် မကြာမီတွင် အမျိုးသမီးသည် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်ကာ ဖေ့ယွမ်ခန်းမ မှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်၏။

အမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖေ့ယွမ်ခန်းမ မှ အမျိုးသား နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

ကျိုးယွမ်၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်ဟု သူ အမှန်တကယ် ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မီယွမ်ဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ဖေ့ယွမ်ခန်းမ မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် မူလက ဧရိယာကို စူးစမ်းရှာဖွေရန် ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီးနောက် သူ မပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

‘ငါ့မှာ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိလို့ သူတို့နဲ့အတူ သွားကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်…’

ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီးသည် အလျင်အမြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမနောက်သို့ လိုက်နေကြောင်း အာရုံခံမိသည့်အလား သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်၏။

သို့သော် သူမနောက်မှ လိုက်လာသော လူနှစ်ဦးသည်လည်း သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီတွင် သူတို့သည် နောက်ဆုံး၌ အဓိက လမ်းမကြီးမှ ခွဲထွက်ကာ လမ်းသွယ်လေး တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အမျိုးသား နှစ်ဦးသည် ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီးကို တားဆီးလိုက်ကြ၏။

အမျိုးသား နှစ်ဦးသည် အမျိုးသမီး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးတစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီးသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်အထိ တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားခဲ့၏။

အမျိုးသား နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ မမြင့်မားလှပေ။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ပို၍ပင် နိမ့်ကျပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိ၏။

"ဟားဟား…ငါ မကြာသေးခင်က တော်တော် ပျင်းနေတာ အခုတော့ ပျော်စရာ လူတစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးမှာ ရှာတွေ့သွားပြီ..."

အမျိုးသား တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အမျိုးသမီးကို ဆက်တိုက် ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

"ရှင်တို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ၊ ကျွန်မရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ပေးလို့ရပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို သွားခွင့်ပြုပါ..."

အမျိုးသမီးသည် စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး ထောင့်ထဲသို့ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

အခြား အမျိုးသား တစ်ဦးက ရယ်မောကာ သူမကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။ ဧရာမ စုပ်ယူသည့် အင်အားတစ်ခုသည် သူ၏ လက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မူလက ရှိနေသော ကောက်ရိုးဦးထုပ်သည် ပျံထွက်သွားကာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ကောက်ရိုးဦးထုပ် ပျံထွက်သွားပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော အနက်ရောင် ဆံပင်များကို ဖော်ပြနေခဲ့၏။ သူမ၏ ထူထဲသော အနက်ရောင် ဆံပင်များ အောက်တွင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော မျက်လုံး တစ်စုံကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှည်လျားသော အမာရွတ် တစ်ခု ရှိသည့် မျက်နှာတစ်ခုသည် အမျိုးသား နှစ်ဦးရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အမျိုးသား နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို သူမ၏ ဆံပင်များက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ရှည်လျားသော အမာရွတ် တစ်ခုတည်းကပင် သူတို့၏ ရမ္မက်ဆန္ဒများကို ငြှိမ်းသတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

"သေစမ်း! ဘယ်လို ကံဆိုးမှုမျိုးလဲ၊ သူက ရုပ်ဆိုးတဲ့ မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်နေတာပဲ၊ မင်းရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ပေးစမ်း! မဟုတ်ရင် မင်း သေပြီ..."

အမျိုးသား တစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျိန်ဆဲတော့၏။ ရက်ပေါင်းများစွာ ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီးနောက် အရာအားလုံးသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အခြား အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သူတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို စားသုံးရန် အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး သူမ၏ ညာဘက်လက်မှ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖယ်ရှားရန် ဘယ်ဘက်လက်ကို တုန်ယင်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဖျောက်..."

ကျယ်လောင်သော အသံ နှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရား အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။

သူမကို ယခုလေးတင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော အမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ ယခုအခါ သူတို့၏ လည်ပင်းများ ကျိုးသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေခဲ့သည်။

ဤသူနှစ်ဦးသည် သူတို့ ဤနေရာတွင် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ကြဖူးပေ။

လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သူမှာ သဘာဝကျစွာပင် ကျိုးယွမ် ဖြစ်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အေးစက်နေခဲ့သည်။ လူနှစ်ဦး၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ယူပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးလုံး နှစ်လုံးသည် လူနှစ်ဦး၏ အလောင်းများကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် လှည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အမာရွတ် တစ်ခု ရှိသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

သူ ဤနေရာတွင် ထိုလူနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အမျိုးသမီးသည် သိုလှောင်လက်စွပ် ဖယ်ရှားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ယခင်က ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ မယုံနိုင်မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

မျက်ရည်များသည် ကမ်းပါးပြိုကျနေသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး တားဆီး၍ မရနိုင်တော့ပေ။

တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည့်အလား အမျိုးသမီးသည် လန့်ဖြတ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကိုပင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့၏။

ကျိုးယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မြေပြင်မှ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ကောက်ယူကာ အမျိုးသမီး၏ နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ယောက်က ရှေ့မှ ပြေးသွားပြီး တိုက်မိကာ လဲကျသွားချိန်တွင် အခြားတစ်ယောက်က နောက်မှ လိုက်သွားကာ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ခံစားနေရ၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းသွယ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြပြီးနောက် အဓိက လမ်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် အမျိုးသမီး ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချခြင်းမှ မအောင့်အည်းနိုင်တော့ပေ။

ကျိုးယွမ်သည် အဝေးရှိ "ယွင်ချိုက်ခန်းမ" ဟူသော စာလုံး သုံးလုံးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။

ကံကြမ္မာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မနေ့က သူ ယွင်ချိုက်ခန်းမ သို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် ဘေးအိမ်မှ ထွက်လာသော မှော်ဆေးလုံး ရနံ့ကို သူ ရရှိခဲ့သော်လည်း သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူ ဤနေရာသို့ ပြန်လာချိန်၌ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူမှာ သူ သိကျွမ်းသူ ဖြစ်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ် အလျင်စလို မဝင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားပြီး ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို သူ ကြားနေရသည်။

တစ်ဖက်လူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များတစ်လျှောက် ဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး သူတို့ ရင်ဖွင့်ထုတ်လိုက်ခြင်းက ကောင်းမွန်ပေသည်။

ဤမျှ နိမ့်ကျသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိသည့် အားနည်းသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ရှင်းအန်းမြို့မှ မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်နယ်မြေ ဖန်းရှင်းမြို့အထိ ဘယ်လိုများ ခရီးသွားနိုင်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ဖို့ ခက်ခဲလှ၏။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှည်လျားသော အမာရွတ်သည် အခြားသူ တစ်ဦးက ပြုလုပ်ထားပုံ မပေါ်ကြောင်း ကျိုးယွမ် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ထားသည်နှင့် ပိုတူပေသည်။

အတိတ်က မြင်ကွင်းများသည် ရုပ်ရှင်ကား တစ်ကားကဲ့သို့ ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရာ သူ၏ အမူအရာကို ပို၍ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့၏။

ကျိုးယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ ကူညီပေးသင့်ပေသည်။

သူ၏ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူ ထပ်မံ အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုဖြင့် သူသည် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။