အခန်း ၃၃၇

အခန်း (၃၃၇) ပြန်လည် အမှတ်ရခြင်း

ခြံဝင်းသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော်လည်း ကျိုးယွမ် မှတ်မိနေသည့်အတိုင်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေခဲ့၏။

အခန်းထဲမှ ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် တံခါးကို မခေါက်ခဲ့ဘဲ လဲလျောင်းကုလားထိုင် တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။

အချိန် မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိဘဲ အခန်းထဲမှ ငိုသံများ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အတွင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တံခါး ပွင့်လာခဲ့၏။

"ဘုန်း!" ဟူသော အသံနှင့်အတူ တံခါးသည် ပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိတ်သွားခဲ့ပြီး လူရိပ်သည် လန့်ဖြတ်နေသော သမင်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"တာဝန်ခံ ကော ထွက်ခဲ့ပါ..."

ကျိုးယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ အမျိုးသမီးကို ပြောလိုက်၏။

မှန်ပါသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ တာဝန်ခံ ကော ဖြစ်၏။ အတိတ်က ရှင်းအန်းမြို့တွင် ကျိုးယွမ်သည် ကျားဖြူဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖေ့ယွမ်ခန်းမ က ခိုးရာပါ ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သူမှာ တာဝန်ခံ ကော ဖြစ်၏။

သူသည် ဖေ့ယွမ်ခန်းမ မှ မှော်ဆေးလုံးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ရရှိခဲ့ပြီး သူ့ကို ခွန်အား လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းနိုင်စေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ကျားဖြူဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ရှင်းအန်းမြို့မှ ထွက်ပြေးကာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးရာ ချင့်လင်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

တာဝန်ခံ ကော သည် သူ့ကို မည်သည့်အရာမျှ မပေးခဲ့ဘဲ သူတို့၏ အရောင်းအဝယ်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးယွမ်က ဤသည်ကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ် ကိုယ်တိုင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူသည် တစ်ဖက်လူနှင့် ဖန်းရှင်းမြို့တွင် တကယ် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက ဤမျှ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေချိန်၌ ဖြစ်၏။

သူသည် သိကျွမ်းသူ တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ကျိုးယွမ်က သဘာဝကျစွာပင် အကူအညီ ပေးချင်နေခဲ့သည်။ အခြား အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ သူ၏ စိတ်ကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။

သူသည် တာဝန်ခံ ကော ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက်မှသာ ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသွင်အပြင် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း တာဝန်ခံ ကော သည် သူ့ကို မှတ်မိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ဟု ခံစားရကာ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျိုးယွမ်က အတော်လေး အကူအညီမဲ့နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ထိုစဉ် တံခါး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး တာဝန်ခံ ကော သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖြန့်ချထားမည့်အစား ပုံသွင်းထားခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်နှာ ဘယ်ဘက်ခြမ်းသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။

သူမ၏ မျက်နှာ ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ ရှည်လျားသော အမာရွတ် တစ်ခုသည် သူမ၏ မျက်နှာ တစ်ဝက်နီးပါးကို ဖုံးလွှမ်းထားရာ အလွန် အရုပ်ဆိုးပုံပေါ်၏။

သူမ၏ မူလ စိတ်အခြေအနေကို ပြန်လည် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တာဝန်ခံ ကော ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်က တစ်ဖက်လူသည် နှစ်များတစ်လျှောက် မည်မျှ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

ကျိုးယွမ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံ ကော မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

တာဝန်ခံ ကော သည် မျက်နှာလွှဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များကို သူမ၏ လက်စွပ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် သုတ်ဖယ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျိုးယွမ် မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

တာဝန်ခံ ကော သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ နှစ်များတစ်လျှောက် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများ အကြောင်းကို စတင် ပြောပြခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်းအပေါ် အချစ်ရေး ခံစားချက်များ မရှိခဲ့သော်လည်း အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူမက သူ့ကို ယုံကြည်နိုင်ခဲ့၏။

တာဝန်ခံ ကော သည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန် ခက်ခဲသော အချိန်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ကျိုးယွမ်က ရှင်းအန်းမြို့တွင် သတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ကျားဖြူဂိုဏ်းကို ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့ရာ အဖွဲ့ဝင် အများအပြားကို ရှင်းအန်းမြို့သို့ စေလွှတ်ခဲ့၏။

ရှင်းအန်းမြို့ တစ်ခုလုံး ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တာဝန်ခံ ကော သည် ရှင်းအန်းမြို့မှ ထွက်ခွာရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ဝမ်လင်းသည် သူမနောက်သို့ တစ်ချိန်တည်း လိုက်ပါလာခဲ့၏။

ကော မိသားစု စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် တာဝန်ခံ ကော သည် အိမ်က သူမ ထင်ထားသလောက် မငြိမ်းချမ်းကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဖခင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ကော မိသားစုမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေကာ လူများသည် အာဏာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နေကြ၏။

ထိုအခြေအနေကို နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် အနိုင်နိုင် ထိန်းသိမ်းထားပြီးနောက် ကော မိသားစုအတွင်း ကြီးမားသော ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခ တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဖခင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမ၏ ဖခင်က တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း စောစောစီးစီး သတိမပြုမိခဲ့ဘဲ တာဝန်ခံ ကော ကို ဝမ်လင်းအား ခေါ်ဆောင်သွားရန် အစီအစဉ် မပြုလုပ်ခဲ့ပါက သူတို့ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်၏။

ကော မိသားစုမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် လေလွင့်နေသော ဘဝတစ်ခုကို စတင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမနှင့် ဝမ်လင်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ လှပကြသောကြောင့် သူတို့သည် လူ အများအပြား၏ လိုချင်တပ်မက်မှုကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်မသွားမီ အကြိမ်များစွာ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရ၏။

နာကျင်စွာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် တာဝန်ခံ ကော သည် မိမိကိုယ်ပိုင် မျက်နှာကို ခုတ်ထစ်ကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမအား ထိုလူများ၏ အကြည့်မှ လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်လင်းသည် မိသားစုငယ် တစ်ခုမှ လူငယ်သခင် တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့၏။

သို့သော် ဝမ်လင်းသည် အတော်လေး အဆင်ပြေနေပါသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် အဆင့် ၂ မှော်ဆေးပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်၏။

အဆင့် ၂ မှော်ဆေးပညာရှင် ကို ရောက်တာမကြာသေးပေမဲ့ မိသားစုထဲတွင် အရမ်း လေးစားခံရသည်။

တာဝန်ခံ ကော သည် ဝမ်လင်း လက်ထပ်ပြီး မကြာမီတွင် လေလွင့်နေသော ဘဝတစ်ခုကို စတင်ခဲ့၏။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ပိုင်ယန်နယ်မြေသည် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အလောင်းကောင်တစ်ထောင်ဂိုဏ်းနှင့် အခြား ဂိုဏ်းများ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရ၏။

ကော မိသားစု စံအိမ်ကို မဟာအကြီးအကဲက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ပြီး သူမအတွက် မည်သည့် အိမ်မျှ မကျန်တော့ပေ။

အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ တာဝန်ခံ ကော သည် ပိုင်ယန်နယ်မြေမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်း ရှာခဲ့ရသည်။

အလှည့်အပြောင်း အများအပြားကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံး၌ မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်နယ်မြေတွင် ဘဝမှာ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော သူတို့၏ အဖွဲ့မှ လူအများအပြားသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့သည် ရန်မစသင့်သော သူတစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် လူစုခွဲကာ ထွက်ပြေးရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

တာဝန်ခံ ကော သည် ဖန်းရှင်းမြို့သို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကာ တစ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တာဝန်ခံ ကော က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြခဲ့သော်လည်း ကျိုးယွမ်သည် ပါဝင်သော အခက်အခဲများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သူမသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမှ ယနေ့ သူ ရောက်ရှိနေသော နေရာအထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ရှိ အောင်မြင်မှုကို ရရှိရန် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရေတွက်မရနိုင်သော အလောင်းကောင်များကို နင်းဖြတ်ခဲ့ရ၏။

ပိုင်ယန်နယ်မြေရှိ ကသောင်းကနင်း အခြေအနေ အကြောင်းကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် သားသတ်သမားဟေးကို တွေးမိလိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ ကသောင်းကနင်း အခြေအနေမှာ တစ်ဖက်လူကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိထား၏။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် ပိုင်ယွင်ရှို့ကို တွေးမိလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ တမ်းတမှုသည် ဒီရေကျနေသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ တွေးတောနေခြင်းမှ လျင်မြန်စွာ ရုန်းထွက်လိုက်၏။

ထို့နောက် တာဝန်ခံ ကော က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျိုးယွမ် ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း ဘယ်လို နေခဲ့လဲ၊ ဝမ်လင်းက မင်းကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ မင်း သိလား တာအိုမိတ်ဆွေ..."

တာဝန်ခံ ကော ၏ စကားများကြောင့် ကျိုးယွမ် မှင်တက်သွားခဲ့၏။

ပိုင်ယွမ်ဖန်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သူ တွေးမိလိုက်ပြီး သူ လက်ခံရရှိခဲ့သော ပထမဆုံး မှော်ဆေးလုံးမှာ ဝမ်လင်းထံမှ လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ဝမ်လင်းအပေါ် အနည်းငယ် သဘောကျခဲ့ကြောင်းကို ကျိုးယွမ် မငြင်းဆိုပေ။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အစ်ကို ဝမ်ချန်ကြောင့် ကျိုးယွမ်သည် ဤအတွေးကို သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။

နှစ်များတစ်လျှောက် ထိုကျန်ရစ်နေသော သံယောဇဉ်သည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တာဝန်ခံ ကော ထံမှ ဤအကြောင်းကို ကြားရခြင်းက သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက် အချို့ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ဆဲပင် ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ နှစ်များတစ်လျှောက် အတွေ့အကြုံများကို တာဝန်ခံ ကော နှင့် အကျဉ်းချုံး မျှဝေခဲ့ပြီး ပိုင်ယွင်ရှို့နှင့် လန်ချင်းရွှယ်တို့အကြောင်းကို သူ မည်သည့်အရာမျှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။

မကြာမီနှစ်များအတွင်း တာဝန်ခံ ကော ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ အတွေ့အကြုံများမှာ များစွာ ပိုမို ပေါကြွယ်ဝပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းကာ အတက်အကျများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းမှာ ချဲ့ကားပြောရာ ရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးယွမ်အတွက် ဤအတွေ့အကြုံများသည် ဇာတ်လမ်းများကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ သူမ မထိတွေ့နိုင်သော နယ်မြေများ ဖြစ်၏။

တာဝန်ခံ ကော သည် ပိုင်ယွင်ရှို့နှင့် လန်ချင်းရွှယ်တို့အကြောင်းကို ကြားချိန်တွင် သူမ ရယ်မောခြင်းမှ မအောင့်အည်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျိုးယွမ် မင်းအတွက် ငါ့မှာ အကြံပြုချက် တစ်ခု ရှိတယ်..."

"တကယ်လို့ မင်း သူတို့ကို တကယ် သဘောကျတယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ပြောပြပြီး မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာ သူတို့ကို သိခွင့်ပေးသင့်တယ်..."

"ငါလည်း မိန်းမ တစ်ယောက်ပါပဲ ပြီးတော့ ငါတို့ အမျိုးသား တစ်ယောက်ကို သဘောကျတဲ့အခါ သူတို့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုတာကို ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်..."

"ငါတို့ စောင့်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ် ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ သိဖို့ လိုတယ်..."

တာဝန်ခံ ကော ၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကဲဖြတ်မှုကို သဘောတူလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "တာဝန်ခံ ကော ငါတို့ တွေ့ရတာ ကံကြမ္မာပါပဲ ဒီမှော်ဆေးလုံး နှစ်လုံးက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသတဲ့ အမှတ်အသားလေးပါ..."

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တာဝန်ခံ ကော ၏ အရှေ့တွင် မှော်ဆေးလုံး နှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

မှော်ဆေးလုံး နှစ်လုံးထံမှ မှေးမှိန်သော ဆေးရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ ဖန်ဆင်းခြင်း ဆေးလုံး ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ဖြစ်ကာ နှစ်ခုစလုံးမှာ အဆင့် ၆ မှော်ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြ၏။

ဖန်ဆင်းခြင်း ဆေးလုံးသည် တန်ထျန်း၏ ပျက်စီးမှုကိုပင် ပြုပြင်ပေးနိုင်ရာ စွမ်းအားကြီးမားသော ဆေးဘက်ဝင် အာနိသင်များကို ပြသနေပေသည်။