အခန်း ၃၄၂

အခန်း (၃၄၂) သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင်

သူ၏ သွားရမည့် နေရာကို သိသွားပြီဖြစ်သော ကျိုးယွမ်သည် ဖန်းရှင်းမြို့တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူသည် ဖန်းရှင်းမြို့တွင် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ခန့် နေထိုင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာကာ မြင့်မြတ်မှော်အဆောင်မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းမြို့၏ သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင်သည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ဖန်းရှင်းမြို့ရှိ အကြီးမားဆုံးသော သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင် ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် သားရဲ တိုက်ပွဲများကို နေ့စဉ် ကျင်းပလေ့ရှိကာ တက်ကြွပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသော လေထုကို ဖန်တီးပေးသည်။

မထွက်ခွာမီ ကျိုးယွမ်သည် ဤနေရာရှိ သားရဲ တိုက်ပွဲ ဖျော်ဖြေမှုကို ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ ဖန်းရှင်းမြို့၏ ထူးခြားသော အင်္ဂါရပ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ အမြင်ကိုလည်း ကျယ်ပြန့်စေပေသည်။

သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင်သည် အလွန် ကြီးမားပြီး လူ ၂၀,၀၀၀ ကျော်ကို တစ်ချိန်တည်း လက်ခံနိုင်ပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် မူလက နေရာ ပြည့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ဖန်းရှင်းမြို့ရှိ လူများ၏ သားရဲ တိုက်ပွဲအပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုကို အထင်သေးခဲ့မိ၏။

ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုမီ လူတိုင်းသည် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံး ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း လူအရေအတွက်မှာ ဆက်လက် တိုးပွားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်၏ နေရာမှာ မကောင်းမွန်ပေ။ အတော်လေး နောက်ဘက်တွင် ရှိ၏။

ဘာမှ လုပ်၍မရပေ။ လူများလွန်းနေပြီး ကျိုးယွမ်က ရောက်လာသည်မှာ အတော်လေး နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာသည် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သားရဲ တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ရှုခြင်းအပြင် သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင်တွင် လောင်းကစားရုံ တစ်ခုလည်း ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

လောင်းကစားရုံက လူအများအပြားကို ဆွဲဆောင်ထား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ လောင်းတာ ကောင်းကောင်း အလုပ်ဖြစ်ပါက ကြီးကျယ်သော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရနိုင်ခြေ ရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် လောင်းတာ မှားသွားပါက ဒေဝါလီခံရတာက ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဤအရာကို လုံးဝ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လုံးဝ မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ အနိုင်ရရင်ကော ဘာဖြစ်မှာလဲ။

သူသည် သားရဲ တိုက်ပွဲများကို ဘယ်လို ကျင်းပသလဲဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုစဉ် နောက်ထပ် လူတစ်စုသည် သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျိုးယွမ်သည် သူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤလူအုပ်စုသည် ချောင်းမိသားစုမှ ဖြစ်နေကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို သားမက်အဖြစ် ယူချင်ခဲ့သော ချောင်းမိသားစုပင် ဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ချောင်းချင်းမိုပင် ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် ချောင်းမိသားစုမှ ဤတတိယ သခင်မလေး၏ နာမည်ကို အခြားလူများထံမှ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသောကြောင့် သူမ ဘယ်လို ပုံပေါက်သလဲ ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ကျိုးယွမ်သည် ချောင်းမိသားစုမှ ဤသခင်မလေး အကြောင်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းချိန်တွင် အချို့က သူမသည် ကောင်းကင်နတ်သမီးလေး ကဲ့သို့ လှပကြောင်း ပြောကြပြီး အချို့ကမူ သူမသည် သာမန် ရုပ်ရည်မျိုးသာ ရှိကြောင်း ပြောကြသည်။ သူမ ဘယ်လို ပုံပေါက်သလဲ ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျိုးယွမ်က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူ ဘယ်လို ပုံပေါက်သလဲ ဆိုတာက သူနဲ့ မသက်ဆိုင်ပေ။

သူသည် ဤသခင်မလေး ချောင်း ၏ နောက်ရှိ လူများကို မှတ်မိခဲ့၏။ အဘိုးအို နှစ်ဦး၊ အရပ်ရှည်ရှည် တစ်ဦးနှင့် အရပ်ပုပု တစ်ဦး၊ ထို့နောက် အရင်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လူလေးဦးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ကျိုးယွမ် ရှိရာဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

သူတို့က ကျိုးယွမ်ကို မှတ်မိလို့ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဘက်တွင် နေရာလွတ် အချို့ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင်တွင် သီးသန့် အခန်းများ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာများ မရှိပေ။ အောက်ခြေမှ အထက်သို့ တဖြည်းဖြည်း အရေအတွက် တိုးလာသော ခုံတန်းများ ရှိသည့် အားကစားကွင်း တစ်ခုနှင့် ပိုတူ၏။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ချောင်းမိသားစုသည် ကျိုးယွမ် ရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက် ဒုတိယတန်းတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူတို့ကို မသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘဲ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူက အခြားသူများကို မကြည့်တာကြောင့် အခြားသူတွေက သူ့ကို မကြည့်ဘူးလို့ မဆိုလိုပေ။

ချောင်းချင်းမိုနှင့် အခြားသူများ ထိုင်ပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။

ကျိုးယွမ်၏ နောက်ကျောကို မြင်ချိန်တွင် ချောင်းချင်းမို အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ကျောသည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

ချောင်းချင်းမိုသည် နက်နဲသော တွေးတောခြင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဘက်ရှိ ပုံရိပ်သည် မည်သူနှင့် တူသနည်း ဆိုတာကို သူမ ခဏတာမျှ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

ချောင်းချင်းမိုကး နက်နဲစွာ တွေးတောနေစဉ် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားသွားခဲ့ပြီး ချောင်းချင်းမို၏ အတွေးများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့၏။

ဧရာမ ကြားသွားကျား နှစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

ကြားသွားကျားသည် အလွန် ကြီးမားပြီး အရွယ်ရောက်ပြီး ဆင်တစ်ကောင်ထက် မနည်းပေ။

ဧရာမ စွယ်ကြီး နှစ်ခုသည် အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံရပြီး ခြေသည်း လေးခုမှာ ဇလုံများလောက် ကြီးမားသည်။ ရှည်လျားသော အမွေးများ အောက်တွင် မည်းနက်ပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းများ ရှိနေ၏။

ကြားသွားကျား နှစ်ကောင်စလုံးသည် အဆင့် ၃ သားရဲ၏ လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ကြသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ကြားသွားကျား နှစ်ကောင်ကို မြင်ချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ပင်လျှင် ဤသားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ကျိုးယွမ်သည် မူလက ဤပြိုင်ပွဲသည် ကြားသွားကျား နှစ်ကောင်ကြားရှိ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဆင့် ၃ သားရဲများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ အရွယ်အစားမှာလည်း ဆင်တူသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးအို တစ်ဦး လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ သန္ဓေပြောင်းဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

"အဲဒါ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ပဉ္စမအကြီးအကဲ ကျိုးထိုက်ဆန်းပဲ၊ ပထမပွဲက ကျိုးမိသားစုရဲ့ သားရဲ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပုံရတယ်..."

လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျိုးထိုက်ဆန်းကို မှတ်မိသွားပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ကျိုးထိုက်ဆန်းကို နောက်တစ်ချက် ကြည့်ခြင်းမှ မအောင့်အည်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤလူတွင် နီမြန်းသော အသားအရေ ရှိပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိကာ သူ့ကို ပြုံးနေသော ကျားတစ်ကောင်နှင့် အနည်းငယ် တူစေ၏။

ကျိုးယွမ်က မသိခဲ့သော်လည်း ကျိုးထိုက်ဆန်း၏ နာမည်ပြောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြုံးနေသောကျား ဖြစ်ပေသည်။

ဤလူသည် အမြဲတမ်း ရင်းနှီးဖော်ရွေပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် တိုက်သည်။

ကျိုးထိုက်ဆန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့ ကျွန်တော်က ကျိုးမိသားစုက ကျိုးထိုက်ဆန်း ပါ၊ ကျိုးမိသားစုက ဒီနေ့ရဲ့ ပထမဆုံး သားရဲ တိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်မှာပါ..."

ကျိုးထိုက်ဆန်းသည် ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက လူအတော်များ သိကြမယ်လို့ ထင်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာက ငါ့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုက အစေခံ တစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်..."

"ဒီလူကို အခု ပြန်ခေါ်လာပြီ..."

"ငါ့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ပါဘူး၊ ငါတို့က အစေခံ တစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကိုတောင် ချမ်းသာပေးမှာပါ..."

"တကယ်လို့ သူက ဒီကြားသွားကျား နှစ်ကောင်ကို ဒီနေ့ အနိုင်ယူနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုက သူ့ကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျိုးမိသားစုက အနာဂတ်မှာ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုက သူ့ကို ပြဿနာရှာဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ညွှန်ကြားမှာ မဟုတ်ပြီး လူတိုင်း ဒါကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့နိုင်ပါတယ်..."

ကျိုးထိုက်ဆန်း စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော အမျိုးသား တစ်ဦးကို အဝေးမှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

အမျိုးသား၏ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာ တစ်ဝက်နီးပါးကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူ၏ ဆံပင်များကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် တောရိုင်း သားရဲ တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများနှင့် တူသော မျက်လုံး တစ်စုံကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး သူ၏ ထွက်ပေါ်နေသော ကြွက်သားများမှာ ဖောင်းကြွနေကာ သူ့ကို ကြီးမားသော ခွန်အားရှိသူ တစ်ဦးနှင့် တူစေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ အများအပြား ရှိနေပြီး သွေးများ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ ချူဆွေ့ မဟုတ်လား၊ သူက ကျိုးမိသားစုရဲ့ ဘေးထွက် မျိုးဆက်က အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ကိုယ်ဝန်ရအောင်လုပ်ခဲ့တာ၊ အဲ့အကြောင်းကို လူတွေသိသွားတော့ ကျိုးမိသားစုကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တာလို့ ကြားတယ်..."

"ဒီလူက တကယ်တော့ အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ၊ သူက ကျိုး ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည် မရှိတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ကျိုးမိသားစုရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုနဲ့ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ..."

လူအုပ်ကြားမှ တီးတိုး စကားပြောသံများသည် ကျိုးယွမ်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"ချူဆွေ့ ငါ အကြီးအကဲ က ပြောပြီးပြီ၊ မင်း ဒီနေ့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မင်း လွတ်လပ်ပြီ ပြီးတော့ ကျိုးမိသားစုက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးထိုက်ဆန်းသည် ချူဆွေ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချူဆွေ့က ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာ တစ်ဝက်နီးပါးကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဆံပင်များကို သူ၏ မည်းနက်နေသော လက်များဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အောက်တွင် ကြံ့ခိုင်သော မျက်လုံး တစ်စုံကို ဖော်ပြနေခဲ့၏။

"လျန်အာကို လွှတ်ပေးပြီး ငါနဲ့အတူ ထွက်သွားခွင့် ပြုပါ..."

ချူဆွေ့ စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ကျိုးထိုက်ဆန်းကို အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်ပြီး မျိုချရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

"ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြောလိုက်၊ ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြောလိုက်..."

ချူဆွေ့၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောလာကြသည်။

အစပိုင်းတွင် လူတစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်သာ ရှိသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း လူပိုများလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခြားလူတိုင်း၏ အသံများကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။

ကျိုးထိုက်ဆန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သက်သာသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ ကျိုးလျန်ကို မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်..."

ကျိုးထိုက်ဆန်း၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် ချူဆွေ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး သူ ယိမ်းယိုင်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပေါင်ရာပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသော သံကြိုးများသည် တချွင်ချွင် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ချူဆွေ့၏ မျက်လုံးများသည် ကြားသွားကျား နှစ်ကောင်အပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များသည် မြင်တွေ့နိုင်လောက်အောင်ပင် ထွက်လာသည်။