အခန်း ၃၄၅

အခန်း (၃၄၅) ရွှံ့ရုပ်လေး ကိုးရုပ်

ချောင်းချင်းမိုသည် ကျိုးယွမ်၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်မှောင်များ ပို၍ပို၍ ကျုံ့လာခဲ့၏။ ကျိုးယွမ် သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင် မှ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချောင်းချင်းမို၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

"သူပဲ!"

ချောင်းချင်းမို အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြီးအကဲများသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားကြပြီး ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်း မသိခဲ့ကြပေ။

ချောင်းချင်းမို ဘာလုပ်နေတာလဲ။

“အကြီးအကဲ မြန်မြန် သူ့နောက်ကို လိုက်သွား! ခုလေးတင် ထွက်သွားတဲ့ လူက အဲဒီနေ့က မင်းတို့ လက်ထဲကနေ လွတ်သွားတဲ့ လူပဲ…”

ချောင်းချင်းမိုက အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြပြီးနောက် သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင် မှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့၏။

ချောင်းချင်းမို၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ အံ့သြသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ဖန်းရှင်းမြို့ကို အထက်အောက် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ထိုပုံရိပ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

တစ်ဖက်လူသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဤမျှ ရဲတင်းစွာ ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသလို သူ့ကိုတောင် မမှတ်မိခဲ့ကြပေ။

လူရိပ် အချို့သည် သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင် မှ ကျိုးယွမ်၏ နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သည် သူ့ကို မျက်ခြေပြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ချောင်းချင်းမိုသည် မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများကို လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ထိုသူမှာ ယခုလေးတင် ကျိုးယွမ် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သော လူလေးယောက်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ပြောစမ်း! မင်းတို့ လိုက်တဲ့သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ…”

ချောင်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်၏ စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို သေလုမတတ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့၏။

"စီနီယာ ချောင်း ကျွန်တော်တို့ မသိပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ကို မသိတာပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ သူ့ နောက်ကနေ သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင် အပြင်ကို လိုက်သွားပေမဲ့ သူက ပျောက်သွားတာပဲ..."

အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်မှ အမျိုးသားသည် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ အကယ်၍ ထိုသူသည် ချောင်းမိသားစုက မျက်စိကျနေသော သားကောင်မှန်း သူသာ သိခဲ့လျှင် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ အားလုံးသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ချောင်းမိသားစုကို ဘယ်လိုများ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

ချောင်းချင်းမိုက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေခဲ့၏။

သူမသည် ချောင်းမိသားစုတွင် နာမည်ကြီး မဟာဗျူဟာပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ စိတ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ အလုပ်လုပ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချောင်းချင်းမိုက အကြံတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့၏။

"အကြီးအကဲ… ချူဆွေ့နဲ့ ကျိုးလျန်တို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ လူတစ်ယောက် စေလွှတ်လိုက်ပါ၊ ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် သူက ချူဆွေ့ကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေတယ်..."

ချောင်းချင်းမိုက စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဉာဏ်ပညာကြီးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သို့သော် အကြီးအကဲ နှစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။

"ချင်းမို… မင်း ဆိုလိုတာက သူက ချူဆွေ့လို သန်မာတဲ့ အမျိုးသားတွေကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

အရပ်ရှည်ရှည် အကြီးအကဲသည် တွန့်ဆုတ်မှု မရှိဘဲ စကားလုံးများကို ထုတ်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တိုက်ကြီး အသစ် တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည့်အလားပင် ဖြစ်၏။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် အရပ်ပုပု အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းမို ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး! ငါတို့ရဲ့ ချောင်းမိသားစုက ဒီလို ယုန်မျိုးကို မလိုချင်ဘူး..."

ချောင်းချင်းမိုသည် အကြီးအကဲ နှစ်ဦးကို ဆွံ့အစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ ဤအကြီးအကဲ နှစ်ဦး၏ တွေးတောပုံက ဘာကြောင့် ဤမျှ လမ်းလွဲနေရသနည်း ဆိုတာကို သူမ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက အဲဒီလို ဆိုလိုတာလား။

ချောင်းမိသားစု၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ထိုလူမှာမူ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ကြက်သီးများ ထလာခဲ့၏။

"အကြီးအကဲတို့၊ အဲဒါ ရှင်တို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါတွေ အားလုံးကို အခုလောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားပြီး လူကိုသာ ရှာကြည့်ရအောင်..."

ချောင်းချင်းမို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ခြေဆောင့်လိုက်၏။ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးသည် သူတို့ အထင်လွဲသွားကြောင်း သိရှိသွားကြပြီး အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ချူဆွေ့နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ချူဆွေ့ထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင် စတင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ချူဆွေ့နှင့် ကျိုးလျန်တို့အပေါ် သူ၏ အမှတ်အသားကို တိတ်တဆိတ် ချန်ရစ်ထားခဲ့၏။

သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသော လူရိပ် အချို့ကို မျက်ခြေပြတ်စေရန် သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အရိပ်ခုန်ပျံခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဤမျက်နှာကို ထပ်မံ အသုံးပြု၍ မရတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ထပ်မံ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် လဲလှယ်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ်၏ အဆိုအရ ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကျင့်စဉ်၏ ဟောကိန်းများအပေါ် အခြေခံ၍ ချူဆွေ့သည် ယနေ့ ဖန်းရှင်းမြို့မှ ထွက်ခွာမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အလျင်အလို မဖြစ်ခဲ့ဘဲ ချူဆွေ့နောက်သို့ မလိုက်ခဲ့ပေ။

ကျိုးယွမ်သည် မသိရှိခဲ့ပေ။ ချောင်းချင်းမိုက သူ့ကို မှတ်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသာ သိခဲ့လျှင် သူသည် သူမကို အမှန်တကယ်ပင် လေးစားမိမည် ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန် သူ၏ အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ချိန်မှစ၍ ကျိုးယွမ်သည် သူ လုပ်ဆောင်သမျှ အရာတိုင်းတွင် သူ့ကိုယ်သူ အရိပ်အယောင် အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့၏။

သတင်းအချက်အလက်များကိုပင် လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်သည့် ကိစ္စမျိုး ဖြစ်သည်။ သူ အခြားသူများ၏ အသုံးချခံ မဖြစ်ချင်ပေ။

သားရဲ တိုက်ပွဲ ကွင်းပြင် မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် သွားစရာ နေရာမရှိဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ဖန်းရှင်းမြို့ရှိ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို စူးစမ်းလေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မှောင်ခိုဈေးကွက်သည် မြေအောက် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်သည့် နေရာတစ်ခုနှင့် တူသည်။ ဤနေရာရှိ လူတိုင်းသည် အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားကြကာ မျက်လုံးများကိုသာ ဖော်ပြထားကြ၏။

ဤနေရာတွင် ရောင်းသူရော ဝယ်သူပါ အချင်းချင်း၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာများကို မသိရှိကြပေ။

ဖန်းရှင်းမြို့ရှိ မှောင်ခိုဈေးကွက်သည် အလွန် စည်ကားပြီး လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများသာမက အင်အားကြီးမားသော မိသားစုများမှ အဖွဲ့ဝင်များလည်း ပါဝင်ကြောင်း ဖေ့ယွင်ချိုက်က ကျိုးယွမ်ကို ပြောပြခဲ့ဖူး၏။

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ရန် ပိုနှစ်သက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် ဈေးနှုန်းများ ပိုမို မြင့်မားသောကြောင့်ပင်။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် မှောင်ခိုဈေးကွက် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံ အပြည့်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ မဝင်ရောက်မီ အနက်ရောင် ခေါင်းဆောင်းကို ဆောင်းလိုက်သည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက်သည် အလွန် ရှည်လျားသော လမ်းမကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လုံးဝ သန့်ရှင်းမှု မရှိပေ။ ပစ္စည်း အများအပြားကို အဖြူရောင် အဝတ်စ တစ်ခုပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျပန်း ချထားကြ၏။

မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။ အကယ်၍ ရောင်းချသူက ဈေးတောင်းချိန်တွင် ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို မလိုချင်ရင် ဈေးဆစ်ဖို့ မကြိုးစားသင့်ပေ။

ဈေးဆစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက သဘောတူလိုက်တာနဲ့ အရောင်းအဝယ် ပြီးမြောက်သွားလိမ့်မည်။

ဖေ့ယွင်ချိုက်သည် ကျိုးယွမ်က ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် ထိုအရာများကို အထူး အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် လူအုပ်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ လူတိုင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး ဆိုင်ခန်း တစ်ခုစီတိုင်းကို သူ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် စကားပြောနေသူ အလွန် နည်းပါးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အချို့လူများသည် ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရန် ထိုင်ချကြည့်လေ့ရှိသော်လည်း သူတို့သည် ဈေးနှုန်းအကြောင်း မကြာခဏ မေးမြန်းလေ့ မရှိကြပေ။

ကျိုးယွမ်သည် ယခု မိမိကိုယ်ကိုသာ အားကိုးနိုင်တော့၏။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က စနစ်သည် စွမ်းအင် အများအပြား စုပ်ယူခဲ့ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို မကူညီနိုင်တော့ပေ။

ကျိုးယွမ်တွင် အမှန်တကယ် ဝယ်ယူလိုသော ပစ္စည်း တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သူက ဒီအတိုင်း လာကြည့်ရုံသာ ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဆိုင်ခန်း တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားရာ အပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း စာအုပ် တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်း စာအုပ်မှာ အခြား မဟုတ်ဘဲ "ရှေးဟောင်း ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တစ်ရာ ကျင့်စဉ်" ပင် ဖြစ်၏။

ဤကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျိုးယွမ်ထက် ပိုမို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ မရှိပေ။ ပထမ အဆင့် ကိုးဆယ်မှာ အမှန်တကယ်တွင် လက်နက် ကိုးခုကို သန့်စင်ရန်အတွက် ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံး အဆင့် ဆယ်ဆင့်မှာ တကယ့် ချီသန့်စင်ခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် မယုံနိုင်လောက်အောင် များပြားသော အရင်းအမြစ်များ၏ အထောက်အပံ့ မပါဘဲ ဤကျင့်စဉ်သည် အမှိုက်သာ ဖြစ်၏။

ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ၏ သက်တမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိပြီး အနှစ်တစ်ရာကျော်မျှသာ ရှိသည်။

နောက်ဆက်တွဲ အဆင့်တစ်ခုစီသည် ယခင် အဆင့်ထက် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမို လိုအပ်ပြီး စုဆောင်းလိုက်ချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရေအတွက် တစ်ခု ဖြစ်လာပေသည်။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ်တွင် စနစ်သာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးရန် ရဲဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုစစ်သည်တော် ကိုးပါးသည် အနာဂတ်တွင် သန့်စင်သော လက်နက်များ အဖြစ်သို့ ကြီးထွားလာမည်ကို သူ သိထားလျှင်တောင် သူသည် ကျင့်ကြံရန် ရဲဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခံစားခွင့်ရရန် သူ့အတွက် ကံမပါသောကြောင့်ပင်။

ကျိုးယွမ်က ခဏတာမျှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်ခန်းမှ အကြည့်လွှဲကာ နောက်တစ်ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

ဆိုင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ရွှံ့ရုပ်လေး တစ်တန်းကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ စုစုပေါင်း ကိုးရုပ် ရှိပြီး တစ်ရုပ်စီတိုင်းမှာ မတူညီသော အနေအထားများတွင် ရှိနေကြ၏။

ကျိုးယွမ်သည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဤရွှံ့ရုပ်လေး တစ်တန်းသည် ကျင့်စဉ် တစ်မျိုး ဖြစ်ပုံရကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ဒါက ဘာလဲ..."

ကျိုးယွမ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ဆိုင်ရှင်သည် ကျိုးယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်း တစ်ခုကနေ တွေ့ခဲ့တာ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ မသိဘူး..."

ဆိုင်ရှင်၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားခဲ့၏။

“ဘယ်လို ရောင်းမလဲ…”

ဤရွှံ့ရုပ်လေးများသည် ထူးခြားကြောင်း သူ အာရုံခံမိသောကြောင့် သူ မေးလိုက်၏။

"ပုံသေဈေး အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀,၀၀၀ ဈေးဆစ်လို့ မရဘူး..."

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားခဲ့ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြကာ မတန်ဘူးဟု ထင်မြင်နေကြကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေ၏။