အခန်း ၃၄၆

အခန်း (၃၄၆) မဟာကံကြမ္မာကျင့်စဉ်

ကျိုးယွမ်က ခဏတာမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတာအိုမိတ်ဆွေ တစ်ခုခု ပျောက်နေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်..."

ဆိုင်ရှင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့ပြီး ခဏတာမျှ စဉ်းစားလိုက်ကာ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အပိုင်းသုံးပိုင်း ကွဲနေသော ရွှံ့ရုပ်လေး တစ်ရုပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ငါ ဝယ်တုန်းက ဒီအကျိုးအပဲ့ကို တွေ့ခဲ့တာ တကယ်လို့ မင်း ဝယ်မယ်ဆိုရင် ဒီတစ်ခုကိုပါ ငါ ပေးလိုက်မယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် အပိုင်းသုံးပိုင်း ကွဲနေသော ရွှံ့ရုပ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဆက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မတူညီသော အနေအထား တစ်ခုတွင် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤမတူညီသော ရွှံ့ရုပ်လေး ဆယ်ရုပ်ကို ကြည့်ကာ ကျိုးယွမ်သည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤမတူညီသော လက်သင်္ကေတ ဆယ်ခုက မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူသည် တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု တစ်မျိုးမျိုးကို လေ့ကျင့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ ယခုလေးတင် တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀,၀၀၀ ပါဝင်သည့် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှံ့ရုပ်လေးများကို ယူဆောင်သွားပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။

အရူးတစ်ယောက်က ဝယ်ယူရန် ဆန္ဒရှိနေကြောင်း ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူတို့ အားလုံး ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြပြီး မတန်ဘူးဟု ရှင်းလင်းစွာ ထင်မြင်နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် သဘာဝကျစွာပင် များများစားစား ပြောမည် မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်းက ခေါင်းဆောင်းများ ဆောင်းထားကြသောကြောင့် သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မည်သူကမျှ မသိကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ စကားပြောမည် မဟုတ်ပေ။

ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက် အမျိုးသား တစ်ဦးသည် ဆိုင်ခန်းသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော ရွှံ့ရုပ်လေး ကိုးရုပ်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရုပ်ဆိုးသော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရွှံ့ရုပ်လေးတွေ ရှိသေးလား..."

ရောင်းချသူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေကို ဝယ်သွားပြီ..."

ရောင်းချသူ၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း သူ ဘာမှ မပြောဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားခဲ့၏။

အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်က ရွှံ့ရုပ်လေးများကို မျက်စိကျသွားကြောင်းကို ကျိုးယွမ် သဘာဝကျစွာပင် မသိရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူ သိခဲ့လျှင်တောင် သူ့ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် မှောင်ခိုဈေးကွက် တစ်ဝိုက်တွင် ဆက်လက် လှည့်လည် သွားလာနေခဲ့ပြီး ဆိုင်ခန်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း သူ သဘောကျမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ မတွေ့ရှိရတော့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး တည်းခိုခန်း တစ်ခုကို ရှာတွေ့ကာ ခြံဝင်းပါသော အခန်းတစ်ခန်းကို တောင်းဆိုပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

ကျိုးယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းရန် လေဟာနယ်ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် ရွှံ့ရုပ်လေး ဆယ်ရုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ရွှံ့ရုပ်လေးများကို စားပွဲပေါ်တွင် စီစဉ်ထားလိုက်ပြီး တစ်တန်းတည်း နေရာချကာ သူ၏ အရှေ့ရှိ ရွှံ့ရုပ်လေး ဆယ်ရုပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် ရွှံ့ရုပ်လေးများကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး အတွင်း၌ မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်မျှ မပုန်းကွယ်နေကြောင်း သူ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာနေခဲ့သည်။

ဤရွှံ့ရုပ်လေး တစ်တန်းသည် သာမန် ရွှံ့ရုပ်လေး ဆယ်ရုပ်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ လက်သင်္ကေတများမှာ အတော်လေး ထူးခြားလှ၏။

ကျိုးယွမ်က အလျင်လိုမနေခဲ့ပေ။ သူသည် ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤရွှံ့ရုပ်လေးများ၏ လက်သင်္ကေတများသည် တစ်ခုချင်းစီ မဟုတ်ဘဲ ဆက်တိုက် လက်သင်္ကေတများ ဖြစ်ပုံရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက ကျိုးယွမ်ကို ပျော်ရွှင်သွားစေခဲ့၏။ သူသည် ရွှံ့ရုပ်လေးများ၏ အစီအစဉ်ကို ပြန်လည် စီစဉ်လိုက်ရာ ကျိုးပျက်နေသော ရွှံ့ရုပ်လေးမှာ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ပဉ္စမနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှံ့ရုပ်လေး ဆယ်ရုပ်၊ လက်သင်္ကေတ ဆယ်ခု၊ တစ်တန်းတည်း စီထားသည်။

အရာအားလုံးကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မတွေ့ရသဖြင့် ကျိုးယွမ်သည် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်များဖြင့် လက်သင်္ကေတ တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကာ ပထမဆုံး လက်သင်္ကေတကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

လက်သင်္ကေတကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထူးခြားပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော စွမ်းအင်တစ်ခု မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ်သည် အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်သင်္ကေတများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ ဒုတိယ လက်သင်္ကေတကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဒုတိယ လက်သင်္ကေတ ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ သူ ယခုလေးတင် ခံစားခဲ့ရသော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပို၍ပင် အားကောင်းလာခဲ့၏။

ကျိုးယွမ် မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ တတိယ၊ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမ လက်သင်္ကေတများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လက်သင်္ကေတ သုံးခု ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ သက်တမ်း တစ်နှစ် လျော့ကျသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ ထူးခြားသော စွမ်းအင်တစ်ခု မြင့်တက်လာကြောင်း ခံစားခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုစွမ်းအင်သည် သက်တမ်းကို ပျက်စီးစေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင် သူတို့သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သေချာပေါက် ထိတ်လန့်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ သက်တမ်း ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်၏။

သို့သော် ကျိုးယွမ်ကတော့ သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ အကြောက်ဆုံး မဟုတ်သော အရာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျိုးယွမ် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏ လက်များသည် လက်သင်္ကေတများကို လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းလိုက်၏။

ဆဋ္ဌမ လက်သင်္ကေတ၊ သတ္တမ လက်သင်္ကေတ... ဒသမ လက်သင်္ကေတ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိပင်။

လက်သင်္ကေတ ဆယ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ ကျိုးယွမ်သည် သက်တမ်း အနှစ်သုံးဆယ် လျော့ကျသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်များကြားတွင် ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အပေါ်တွင် အဖြူရောင် မီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့၏။

"မဟာကံကြမ္မာကျင့်စဉ်!"

အသံတစ်ခုသည် ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဤတိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု၏ နာမည်ကို သူ့အား ပြောပြနေသည့်အလားပင် ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဧရာမ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အရွက်များနှင့် အသက်စွမ်းအင်များ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

ကျိုးယွမ်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကွင်းသည် ပျံထွက်သွားပြီး သစ်ပင်ကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့၏။

ကွင်းသည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သစ်ပင်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပေါင်းစပ်သွားသော အဖြူရောင် မီးတောက်များကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် တက်ကြွနေသော သစ်ပင်၏ အပြင်ဘက်မှာ အပြောင်းအလဲ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသော်လည်း အရွက်များသည် မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာနေခဲ့၏။

ခဏအတွင်းမှာပင် သစ်ပင်ကြီး၏ အရွက်များ အားလုံး ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ကို ထူထဲသော အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်က အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ ဤတိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုသည် အချိန်ဖျက်ဆီးခြင်းကျင့်စဉ်နှင့် ကူမူလက်ညှိုးတို့နှင့် မတူညီကြောင်း သူ သေချာနေခဲ့သည်။ ပြိုင်ဘက်၏ သက်တမ်းကို မလောင်ကျွမ်းစေပေ။

ထိုအစား သစ်ပင် အတွင်းရှိ သွေးကြောများ အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ရေဓာတ် အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။

အကယ်၍ လူတစ်ယောက်အပေါ် အသုံးပြုမည်ဆိုပါက ဘာဖြစ်လာမည်ကို ကျိုးယွမ် မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် သစ်ပင် ညှိုးနွမ်းသွားခြင်း ဥပမာကို လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ပြိုင်ဘက်၏ အတွင်းကလီစာများကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု ဆိုလိုပေသည်။

အတွင်းပိုင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး အပြင်ပိုင်းကို ပကတိအတိုင်း ချန်ထားရစ်ခြင်သည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ပစ္စည်းကို ရောင်းချသူသည် ထိုကျင့်စဉ် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သေချာပေါက် သိထားရမည်ဟု သေချာနေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက ရောင်းချရန် တင်ထားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့သည် မကျင့်ကြံရဲသလို မသိမ်းထားရဲသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို အနားတွင် ထားရှိခြင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုကို လူ အနည်းငယ်သာ ခုခံနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အသုံးပြုလိုက်တိုင်း သက်တမ်း အနှစ်သုံးဆယ် ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်ရာ လုံးဝ မတန်ပေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေပြီး သေသည့်အထိ တိုက်ခိုက်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါက မည်သူကမျှ ထိုသို့သော အရာမျိုးကို လုပ်ရန် ရဲဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးယွမ်သည် ထိုနည်းစနစ်ကို အစမှ အဆုံးအထိ နောက်တစ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်လိုက်ရာ သက်တမ်း နောက်ထပ် အနှစ်သုံးဆယ် လျော့ကျသွားပြန်၏။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကွင်းသည် ပျံထွက်သွားပြီး ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ကျောက်တုံးကြီးမှာ အပြောင်းအလဲ မရှိသော်လည်း ကျိုးယွမ်၏ ဝိညာဉ်အာရုံက စစ်ဆေးလိုက်ချိန်တွင် ကျောက်တုံးကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသည် အပေါက်အပြဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ်က အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်လိုက်ရာ သက်တမ်း နောက်ထပ် အနှစ်သုံးဆယ် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးယွမ် ခြံဝင်းထဲတွင် မစမ်းသပ်ခဲ့ပေ။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုဖြင့် သူသည် မီတာ ရာပေါင်းများစွာ အကွာရှိ အိမ်တစ်လုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ပေါင်ရာပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသော ဝက်ဆူကြီး တစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားသည်။

ကွင်း ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဝက်ဆူကြီးသည် အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ၎

အသံမထွက်နိုင်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ပါးစပ်ထဲမှ အဖြူရောင် မီးတောက်များပင် ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဝက်ဆူကြီး လဲကျသွားပြီး သေဆုံးသွားခဲ့၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ဓားသွား တောက်ပသွားပြီး ဝက်ဆူကြီးကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ဝက်ဆူကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသည် မည်းနက်နေပြီး လုံးဝ မီးသွေး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်၏ ဝိညာဉ်အာရုံ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဝက်ဆူကြီး၏ အလောင်းပေါ်တွင် ငွေတုံး တစ်တုံးကို ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။ ဤငွေတုံးသည် ဤအရွယ်အစားရှိ ဝက်ဆူကြီး အတော်များများကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မချန်ထားခဲ့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှုန်ဝါးသွားခဲ့၏။

သူသည် မဟာကံကြမ္မာကျင့်စဉ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို အပြည့်အဝ နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ထပ် ဖဲချပ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ပျင်းရိမှုကြောင့် မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်းက ဤမျှ ကြီးမားသော ဆုလာဘ်ကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု ကျိုးယွမ် ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှ၏။