အခန်း ၃၄၇

အခန်း (၃၄၇) ချူဆွေ ထွက်ပြေးခြင်း

ချန်ပင် တည်းခိုခန်းသည် ဖန်ရှင်းမြို့ရှိ တည်းခိုခန်းငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ချူဆွေနှင့် ကျိုးလျန်တို့ နားခိုရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။

မနေ့က တိရစ္ဆာန်တိုက်ပွဲကွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချူဆွေသည် ကျိုးလျန်ကို လမ်းပေါ်ခေါ်သွားကာ ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ပေးပြီး ဤတည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုခဲ့သည်။

ချူဆွေသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်မှစ၍ သူသည် ကျိုးမိသားစု၏ ကျွန်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကျိုးလျန်နှင့် ထာဝရအတူတူ နေနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ချူဆွေသည် ကျိုးလျန်အား အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်မည်ဟု အမြဲပြောဆိုနေခဲ့သည်။

သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျိုးလျန်မှာ စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘဲ ခေါင်းထဲ တစ်ခုခု တွေးတောနေသည်ကို ချူဆွေ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သူမသည် သူ့စကားကိုပင် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

ချူဆွေသည် မိန်းကလေးများ၏ စိတ်ကို သိပ်နားမလည်သူ ဖြစ်သည်။ ကျိုးလျန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်၍ သူ့ကို သဘောကျနေမည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

သူမ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို ကျိုးလျန် အလွန်ပျော်ရွှင်နေ၍ဟု သူ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးလျန်အတွက် ချူဆွေသည် သူမ၏ ငါးကန်ထဲရှိ ငါးများထဲမှ တစ်ကောင်သာဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံရေးအတွက် အသုံးချရမည့် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

မကြာသေးမီက ကျိုးမိသားစု၏ အကြီးအကဲ ကျိုးထိုင်ဆန်းက ကျိုးလျန်ကို "မင်း ကျိုးမိသားစုဆီ ပြန်လာချင်ရင် ချူဆွေကို သတ်ပစ်လိုက်!" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျိုးထိုင်ဆန်းသည် ချူဆွေကို အရေးမယူပါဟု ကတိပေးထား၍ မည်သူကမျှ ချူဆွေကို ပစ်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျိုးလျန်က သူ့အလိုအလျောက် သတ်ပစ်လိုက်ပါက ကျိုးမိသားစုနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ပေ!

ချူဆွေသည် ဤအကွက်များကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

သူသည် တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းတွင်သာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်များကို နားမလည်ပေ။

ထိုညက ချူဆွေသည် ကျိုးလျန်ကို ဖက်၍ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားသော်လည်း ကျိုးလျန်မှာ တစ်ညလုံး မျက်လုံးပင် မမှိတ်ခဲ့ပေ။

တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်တွင် ချောင်းမိသားစုဝင် အများအပြား ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ချောင်းချင်းမိုနှင့် အကြီးအကဲနှစ်ဦး (အရပ်ရှည်ရှည် တစ်ယောက်၊ အရပ်ပုပု တစ်ယောက်) သည် ချူဆွေတို့၏ အခန်းဘေးတွင် တည်းခိုနေကြသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ချောင်းချင်းမို နောင်တရသွားခဲ့သည်။

‘အဲဒီ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ နှစ်ယောက်က ခဏလောက် ပါးစပ်ပိတ်မနေနိုင်ဘူးလား’

တစ်ခါလုပ်လျှင် နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်စာလောက်သာ ကြာသော်လည်း အကြိမ်အရေအတွက် များပြားလွန်းသဖြင့် ချောင်းချင်းမို၏ စိတ်အခြေအနေ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချောင်းချင်းမို မှန်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ကွင်းညိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှန်ကို ရိုက်ခွဲပစ်ချင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ချူဆွေ၏ ကျင့်စဉ်သည် နံနက်ခင်း ကျင့်ကြံခြင်းကို အဓိကထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နံနက်ခင်းသည် ယန်စွမ်းအင် မြင့်တက်ချိန်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အကျိုးအရှိဆုံး ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးယွမ် ရောက်လာသည်။ သူ၏ ပုံစံသည် ပညာတတ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲထားသည်။

ကျိုးယွမ်၏ စိတ်အာရုံသည် မီတာတစ်ရာအကွာရှိ ချူဆွေနှင့် ကျိုးလျန်တို့ တည်းခိုနေသော အခန်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချန်ပင်တည်းခိုခန်း၏ လေထုက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး လူများစွာက ထိုနေရာကို စိုက်ကြည့်နေသလို ကျိုးယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျိုးမိသားစုက ချူဆွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိနေတာများလား"

ကျိုးယွမ် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်လိုက်သည်။ ဤမိသားစုကြီးများက မျက်နှာပျက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးယွမ် စဉ်းစား၍မရသဖြင့် ဆက်မတွေးတော့ပေ။ သူသည် ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရန်သာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ချူဆွေ၏ ကံကြမ္မာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။

‘အစစ်အမှန် ပြဇာတ်က စတင်တော့မှာလား’

တည်းခိုခန်းထဲတွင် ချူဆွေ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်ကို ကျိုးယွမ်က အာရုံခံမိပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်။

"အား!"

အခန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချူဆွေ၏ ဝဲဘက် ခါးမှ သွေးများ အများအပြား ထွက်ကျလာသည်။

သွေးစွန်းနေသော ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ ကျိုးလျန်သည် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ချူဆွေ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲပေ။

" ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ ကျိုးမိသားစုကနေ မထွက်ချင်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မချစ်ဘူး။ ရှင်နဲ့ ကစားနေရုံပဲ!"

" ကျွန်မ ရှင့်ကို မသတ်ရင် ကျိုးမိသားစုဆီ ပြန်သွားလို့ မရဘူး၊ ဒါကြောင့် သေလိုက်တော့!"

ကျိုးလျန်သည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း စကားပြောရင်း သူမကိုယ်သူမ အားပေးနေသည့်အလား မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း ရက်စက်လာသည်။

သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားများ အဆုံးတွင် သွေးစွန်းနေသော ဓားမြှောင်သည် ချူဆွေ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်လာသည်။

ချူဆွေသည် သူ၏ ဝဲဘက်ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားပြီး လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

ကျိုးလျန် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချူဆွေ၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားသော်လည်း ရုတ်တရက် အမျက်ဒေါသ ထွက်သွားသည်။

ချူဆွေသည် လည်ချောင်းသို့ ထိုးသွင်းလာသော ဓားချက်ကို ခေါင်းယိမ်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ ကျိုးလျန်၏ ဗိုက်ကို ထိုးချလိုက်သည်။

ကျိုးလျန်သည် အော်ဟစ်ကာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး တည်းခိုခန်း၏ တံခါးကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီတာပေါင်းများစွာ လွင့်စင်သွားပြီး လမ်းမပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

ချူဆွေသည် သွေးအန်နေသော ကျိုးလျန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်ကာ မြို့ပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ အမြန်ဆုံး ထွက်မပြေးပါက အလွန် အန္တရာယ်များကြောင်း ချူဆွေ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ချောင်းချင်းမိုနှင့် အခြား ချောင်းမိသားစုဝင်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ကျိုးလျန် လွင့်စင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပုန်းအောင်းနေသော ချောင်းမိသားစုဝင်များအားလုံး ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ချူဆွေသည် သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဟု ထင်ကာ ပိုမို အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည်။

ချောင်းချင်းမိုသည် ဘေးရှိ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

"သူတို့နောက် လိုက်ကြည့်ရမလား"

အရပ်ရှည်ရှည် အကြီးအကဲက မေးလိုက်သည်။

ချောင်းချင်းမိုသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်သွားပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ယိုင်နဲ့နဲ့ မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျိုးလျန်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ထားလိုက်ပါ၊ ဒါက ကျိုးမိသားစုရဲ့ အစီအစဉ်ဆိုရင် ငါတို့ အဲဒီကို အလျင်စလို သွားတာက သူတို့ကို စော်ကားရာ ရောက်လိမ့်မယ်! ပြန်ကြစို့!"

ချောင်းချင်းမိုသည် အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမ တွက်ချက်မှု မှားသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ချောင်းမိသားစုဝင် များစွာသည် သူမနှင့်အတူ အချိန်အတော်ကြာ ခိုးနားထောင်နေခဲ့ကြသည်။

“ ဒီမနက်က ကြီးမားတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ရတော့ သိပ်လည်း မဆိုးလှပါဘူး”

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အရပ်ပုပု ချောင်းမိသားစု အကြီးအကဲများသည် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ချောင်းမိသားစုသည် အလွန် အစွမ်းထက်သော်လည်း ကျိုးမိသားစုနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး နိမ့်ကျနေသေးပြီး သူတို့ကို မစော်ကားရဲပေ။

ကျိုးယွမ်သည် ချောင်းမိသားစုကို မျက်လုံးကျဉ်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အရပ်ပုပု အဘိုးအိုနှစ်ဦး ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူ နားလည်သွားပြီး ခေါင်းခါကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

‘ ပြဿနာမဖြစ်အောင် ပိုပြီး သတိထားသင့်တယ် ထင်တယ်။’

ချူဆွေနောက်ကို လိုက်ရန် သူ မလောပေ။ ချူဆွေတွင် သူ၏ အမှတ်အသား ရှိနေသေးပြီး ထွက်ပြေး၍ မလွတ်နိုင်ပေ။

ချောင်းမိသားစု ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် ချူဆွေနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ချူဆွေ မြို့ပြင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဖန်ရှင်းမြို့က တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ။

“ဘာ ကျိုးမိသားစုလဲ ! ဘာ ကျိုးလျန် လဲ! သူတို့ ငါ့ကို လုံးဝ အသုံးချသွားကြတာပဲ!”

"ငါ ချူဆွေက အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်တယ်လို့ မင်းတို့ တကယ် ထင်နေတာလား! "

"ဒီနေ့ ငါ ကတိပေးတယ်၊ ငါ ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ပြန်လာပြီး ကျိုးမိသားစုကို မြေမြှုပ်ပစ်မယ်!"

"ကျိုးလျန်! မင်း မိန်းမယုတ်! မင်း ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်!"

ချူဆွေ ပြေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာသည် ထူးထူးခြားခြား ဆိုးရွားနေသည်။

ချူဆွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် သန်မာကြောင်း ပြောရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ပြေးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခါးမှ ဒဏ်ရာသည် သွေးတိတ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း စတင် ကျက်လာသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အဝေးမှ လိုက်လာပြီး ချူဆွေသည် ဖန်ရှင်းမြို့မှ ကျင်းထျန်း နယ်မြေ သို့ မည်သို့ သွားမည်ကိုသာ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးယွမ်၏ စိတ်အာရုံသည် အနောက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လူလေးယောက်က ချူဆွေဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤလူများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များသည် ချူဆွေနှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။

ခဏအကြာတွင် လူလေးယောက်သည် ချူဆွေကို တွေ့သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ လက်ဖြာသွားသည်။

"ချူဆွေ၊ လျိုမိသားစုရဲ့ ကျားလေးကောင် ကို မှတ်မိသေးလား"

"အဲဒီတုန်းက မင်းက ကျိုးမိသားစုရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို အားကိုးပြီး ငါတို့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်လေ။”

"မနေ့က မင်း ကျိုးမိသားစုကနေ ထွက်လာတယ်လို့ ငါတို့ ကြားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ညီအစ်ကို လေးယောက်က မင်းအသက်ကို ယူဖို့ ဒီကို အထူးတလည် လာခဲ့တာ!"

အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ရှေ့ရှိ ချူဆွေကို အော်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချူဆွေသည် လူလေးယောက်ကို မြင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ဖြာသွားသည်။ ဤလူလေးယောက်ကို ကျိုးမိသားစုမှ စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သေချာပေါက် သူ့ကို သတ်ဖို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက ထိုလူလေးယောက်နှင့် ရန်ငြိုးရှိနေသည့်အတွက် သူ အသတ်ခံရရင်တောင် ကျိုးမိသားစုကို မည်သူမှ အပြစ်တင်လို့ မရပေ။