အခန်း ၃၅၂

အခန်း (၃၅၂) ရွှေရောင်မိုးကြိုးမြွေဟောက်

ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် ကျိုးယွမ်နှင့် ချူဆွေ့တို့မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်သော ပုံရိပ်နှစ်ခု ရပ်နေသည်။

သူတို့၏ ခြေရင်းတွင် နဖူးများ ဖောက်ထွင်းခံထားရသော အလောင်းသုံးလောင်း လဲကျနေသည်။

သူတို့သုံးဦးစလုံးသည် ကျိုးယွမ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင်သည် လုံးဝ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး သူတို့ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် တောအုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ရက်ဝက်ပင် မကြာမီ သူတို့သည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဓားပြတိုက်ခံခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော တတိယမြောက် လူစု ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ သေဆုံးနေသော လူသုံးဦးစလုံးသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ကျိုးယွမ်အား အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

ချူဆွေ့သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လူသုံးဦး၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို စုဆောင်းလိုက်ပြီးနောက် အလောင်းသုံးလောင်းကို မီးရှို့ကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျိုးယွမ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရပြီး သက်သေအထောက်အထားများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိထားသည်။

"စီနီယာကျိုး ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက လူသုံးယောက်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တာ..."

ချူဆွေ့သည် တူညီသော တံဆိပ်ပြားသုံးခုကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။

တံဆိပ်ပြား၏ အရှေ့ဘက်တွင် စပါးကြီးမြွေခေါင်းတစ်ခုကို ထွင်းထုထားပြီး ခေါင်း၏ အထက်တွင် လိမ်ကောက်နေပုံရသော မြွေပုံသဏ္ဌာန် အက္ခရာသုံးလုံး ပါရှိသည်။ ယင်းမှာ မြွေတစ်သောင်းခန်းမ ပင်ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက်တွင်မူ 'ကျန်းကျို' ၊ 'ဝမ်ပင်းချီ' ၊ 'လီခိုင်' ဟု ရေးသားထားသည်။

ဤအမှတ်အသားသုံးခုကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သေတ္တာများထဲရှိ ပစ္စည်းများကို သွန်ချရန် ချူဆွေ့အား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သို့မဟုတ် ဆေးလုံးများကို မကြည့်ဘဲ အမည်းရောင် မြေအိုးအချို့ကိုသာ ကြည့်ရှုနေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ထိုမြေအိုးများ အနက်မှ တစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖွင့်လိုက်ရာ လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိ အမည်းရောင် ပင့်ကူတစ်ကောင် ချက်ချင်း တွားသွားထွက်လာသည်။ ယင်းမှာ အလွန်အဆိပ်ပြင်းသော သတ္တဝါဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အမည်းရောင် ပင့်ကူအား ဖုံးလွှမ်းသွားစေမည့် မီးတောက်တစ်စကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ထွက်လာပြီး အမည်းရောင် ပင့်ကူသည် မီးတောက်များထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျန်ရှိသော မြေအိုးများကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အလွန်အဆိပ်ပြင်းသော အရာများ ပါဝင်နေပြီး ကျိုးယွမ်က မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ဖမ်း ဝင်္ကပါ ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်သုံးခု၏ အကြွင်းအကျန်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ပြဿနာတစ်ခုခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ယခု သူတို့၏ ပထမဦးဆုံး ဦးစားပေးမှာ သူတို့ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ရက်ဝက်အကြာတွင် အနက်ရောင် အဝတ်စဖြင့် ခေါင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူတို့ ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာတွင် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ်လာသည်။

"ငါ မီးတောက်အနံ့နဲ့ အဆိပ်အနံ့ကို ရလိုက်တယ်..."

အဘိုးအိုသည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ သစ်ပင်များ ညှိုးနွမ်းစပြုလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ၊ မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က လူကိုတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ ရှာမတွေ့ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းနေပေတော့၊ တကယ်လို့ တွေ့တာနဲ့ ပိုးကောင်တစ်ရာ ကိုက်ခံရတဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို မင်းတို့ ခံစားရစေမယ်..."

အဘိုးအို၏ ခေါင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသော အနက်ရောင် အဝတ်စသည် ပင့်တင်ခံလိုက်ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးတစ်စုံကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အဘိုးအို၏ ရင်ဘတ်ရှိ အဝတ်အစားများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကလေးငယ်၏ လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိ ကင်းခြေများ နှစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကင်းခြေများ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံပေါက်နေသည်။

သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဘိုးအိုသည် သူ၏ လက်မအရွယ်အစားရှိ ငွေရောင်မြွေနှစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ငွေရောင်မြွေကို မြင်ချိန်တွင် ကင်းခြေများနှစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး အဘိုးအို၏ လက်မောင်းများထဲမှ တိုက်ရိုက် ပျံထွက်သွားကာ တစ်ကောင်လျှင် ငွေရောင်မြွေတစ်ကောင်စီပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ငွေရောင်မြွေနှစ်ကောင်သည် ကင်းခြေများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ကင်းခြေများပေါ်ရှိ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမို အားကောင်းလာပြီး အဆင့် ၆ သားရဲ၏ ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် အလွန် ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် ကင်းခြေများနှစ်ကောင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားသွားကာ အရိပ်အယောင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျိုးယွမ်နှင့် ချူဆွေ့တို့သည် ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားနေကြသည်။ ဤနေရာသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သောကြောင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

ချူဆွေ့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးနီးပါး ဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း ကျိုးယွမ်အပေါ်တွင်မူ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။

"စီနီယာကျိုး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်..."

ချူဆွေ့သည် ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေပြီး ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးက သူ့အပေါ် ဖိချထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပြဿနာကို အတိအကျ မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ရှေ့ကို နည်းနည်း ထပ်လျှောက်ကြည့်၊ တကယ်လို့ အဆင်မပြေသေးဘူးဆိုရင် မင်းကို ငါ ခေါ်သွားမယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချူဆွေ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ ရှေ့ဆက်သွားလေလေ ဖိအားက ပိုမို ကြီးမားလာလေလေဖြစ်ပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ စီးကျလာသည်။

ချူဆွေ့ တောင့်ခံရန် ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။

ချူဆွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အထူးတားမြစ်ချက်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ လေဟာနယ်ချိတ်ပိတ်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ချူဆွေ့သည် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဧရာမ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ကျိုးယွမ်အား အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်ရှိ ဖိအားများသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီးနောက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရာ ကျိုးယွမ်အား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

"ဒီနေရာက တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများ မလင်းလက်လာမီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားသွားပြီး ချူဆွေ့သည် နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။

ကျိုးယွမ်သည် မြန်ဆန်သော်လည်း ချူဆွေ့က နောက်မှ အမီလိုက်နိုင်ရုံသာ သွားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချူဆွေ့သည ပြဿနာ တက်သွားပေလိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် အရှေ့မှ တိုက်ခိုက်နေသံများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးနှင့် ပေတစ်ထောင်အကွာတွင် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်

အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ဦးသည် လူသုံးဦးအား တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်နေပြီး တိုက်ပွဲမှာ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေသည်။

ဤသုံးဦးစလုံးသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်

အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် သုံးဦးပူးပေါင်းကာ အနက်ရောင်ဝတ်လူအား သရေကျရုံသာ တိုက်ခိုက်နိုင်ကြသည်။

"ကျန်းကျန်း၊ ငါတို့သုံးယောက်က မင်းရဲ့ မြွေတစ်သောင်းခန်းမ နဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး၊ ဘာလို့ ငါတို့ကို ဒီလောက်တောင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေရတာလဲ..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးက ပြောလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းသည် ကြမ်းကြုတ်သော ကျားတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်လူထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

အခြားနှစ်ဦးသည်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားချက်တစ်ခုစီ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သူတို့၏ ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခုသည် အလင်းတန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်လူထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်လူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ လူသုံးဦး ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဓားအလင်းတန်းများကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပေါ်လာလို့ ငါ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ ရွှေရောင်မိုးကြိုးမြွေဟောက် ကို လန့်သွားစေပြီး ထွက်ပြေးသွားစေတယ်လေ၊ အခုများတော့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူးလို့ မင်းတို့က ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"မင်းတို့ ရွှေရောင်မိုးကြိုးမြွေဟောက်ကို ရှာပေးဖို့ ငါနဲ့ နေရစ်မလား ဒါမှမဟုတ် မြွေတစ်သောင်းခန်းမ ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်တာကို ခံမလား ရွေး..."

ကျန်းကျန်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သုံးပိုင်းကွဲသွားပြီး လူသုံးဦးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကာ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူတို့သုံးဦး တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သူတို့၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက တစ်ဖက်လူ၏ ပြင်ဆင်မှုများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့မှန်း မသိခဲ့ကြပေ။

"ကျန်းကျန်း ငါတို့ ရွှေရောင်မိုးကြိုးမြွေဟောက် ကို မဖမ်းနိုင်ဘူးလေ၊ ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ငါတို့ သုံးယောက်က မင်းရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်စီ ထည့်ဝင်ပေးပါ့မယ်..."

စောစောက စကားပြောခဲ့သော အဘိုးအိုသည် ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းလိုသည့်ပုံစံဖြင့် ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဤဖရိုဖရဲနယ်မြေတွင် စစ်မှန်သော အုပ်စိုးရှင်အဆင့် အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်သည့် မြွေတစ်သောင်းခန်းမ နှင့် တကယ်ကို မပတ်သက်လိုကြပေ။

ကျန်းကျန်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သဘောမတူသလို ငြင်းလည်း မငြင်းဘဲ သူတို့သုံးဦးအား ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေသည်။

ထိုစဉ် သေးငယ်သော ရွှေရောင်မြွေတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။

ဤမြွေငယ်လေးသည် ကလေးငယ်၏ လက်မောင်းခန့် တုတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှေရောင်အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အဖြစ် မြင်တွေ့နေရသည်။

သေးငယ်သော ရွှေရောင်မြွေကို မြင်ချိန်တွင် ကျန်းကျန်းသည် သူတို့သုံးဦးအား ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး မြွေအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းကျန်း မြန်ဆန်သကဲ့သို့ ရွှေရောင်မြွေသည်လည်း ပို၍ပင် မြန်ဆန်ပြီး လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုလို ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားသည်။ ဤသတ္တဝါငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အတောင်ပံတစ်စုံပင် ရှိနေသေးသည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက် လာမကူကြတော့ဘူးလား၊ တကယ်ပဲ ငါနဲ့ သူသေကိုယ်သေ တိုက်ခိုက်ချင်နေကြတာလား..."

ကျန်းကျန်းသည် သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာလျက် အဝေးရှိ လူသုံးဦးအား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် အကူအညီမဲ့စွာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ရွှေရောင်မြွေငယ်လေးအား တားဆီးရာတွင် ကျန်းကျန်းကို ကူညီရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြတော့သည်။