အခန်း ၃၅၄

အခန်း (၃၅၄) အရေခွံဆုတ်ပြီး နေရာအနှံ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း

အဘိုးအို၏ ပေါ်လာမှုကြောင့် မြို့တံခါးဝရှိ ကြည့်ရှုနေသူများသည် ကြားညပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ချူဆွေ့၏ မျက်နှာသည် သေလုမတတ် ဖြူလျော့သွားသည်။ သူသည် ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါကို မခံနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ အဘိုးအိုထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်ထားသည့် အရှိန်အဝါသည် ရေခဲနှင့် နှင်းများကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချူဆွေ့သည် ချက်ချင်း သက်သာရာရသွားတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာသည် အေးစက်သွားသည်။

ဤအဘိုးအို၏ အမည်မှာ ကျန်းယွီယို ဖြစ်ပြီး ထျန်းရွှေမြို့ရှိ ကျန်းမိသားစု၏ ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမိသားစုသည် ထျန်းရွှေမြို့ရှိ အကြီးဆုံးသော မိသားစု ဖြစ်သည်။

ကျန်းမိသားစုသည် ထျန်းရွှေမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းမိသားစု၏ ပင်မအကိုင်းအခက်သည် ကျင်းထျန်းနယ်မြေတွင် အလွန်မြင့်မားသော ရာထူးနေရာကို ရယူထားပြီး အဆင့်ခုနစ် ကျင့်ကြံခြင်း မိသားစု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျင်းထျန်းနယ်မြေတွင် ထားရှိသော တပည့်အချို့မှာ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ ကျန်းမိသားစုမှ တမင်သက်သက် စေလွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ကောင်းကင်ချောက်နက်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး ပေါကြွယ်ဝသော သယံဇာတများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမိသားစုသည် သူတို့၏ ပင်မမိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ကောင်းကင်ချောက်နက်မှ များပြားလှသော သယံဇာတ အမြောက်အမြားကို ရရှိနိုင်သည်။

ကျန်းမိသားစု၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ကောင်းကင်ချောက်နက်တွင် အားမကောင်းသော်လည်း သူတို့သည် ကောင်းကင်ချောက်နက်ရှိ ကြီးစိုးသော အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်သည့် မြွေတစ်သောင်းခန်းမ နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိသောကြောင့် ထိုနေရာတွင် အတော်လေး လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းမိသားစုသည် ထျန်းရွှေမြို့ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ချောက်နက်သို့ အသစ်ဝင်ရောက်လာသူ မည်သူမဆိုအတွက် အမှောင်မိုက်ဆုံးသော အခိုက်အတန့်တစ်ခု ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ ဒေသခံ အင်အားစုများ၏ ငွေညှစ်ခြင်းကို ခံရပြီး နောက်ဆုံးအစက်အထိ ညှစ်ထုတ်ခံရခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

ကောင်းကင်ချောက်နက်တွင် ယင်းကို 'ကောင်းကင်ချောက်နက်၏ ပထမဆုံး သင်ခန်းစာ' ဟု ရှင်းလင်းစွာ ခေါ်ဆိုကြသည်။

"ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ၊ ဒီနှစ်ယောက်က မျက်နှာစိမ်းတွေပဲ၊ သူတို့ကို ကောင်းကင်ချောက်နက်ဆီ မကြာသေးခင်ကမှ ပို့လိုက်တာ သေချာတယ်..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး အကြီးအကဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပါ၊ ချောက်နက်ဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘာလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြသလိုက်ပါ..."

"ကျင်းထျန်းနယ်မြေမှာ မင်းက နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်ရင်တောင် ကောင်းကင်ချောက်နက်ကို ရောက်လာရင်တော့ ခွေနေရမှာပဲ..."

သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးမည့်သူ ရှိနေသဖြင့် ကျန်းကန်းသည် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအားလုံးကို ချက်ချင်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပြီး ကျိုးယွမ်အား တိုက်ရိုက် စကားပြောလိုက်ကာ သူ၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်အမင်း မာနထောင်လွှားနေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဤလူပြက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကျန်းယွီယိုအား အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ မြို့ထဲဝင်လို့ ရမလား..."

ကျန်းယွီယိုသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ပေးရင် မင်း ဝင်သွားလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် သေရမယ်..."

"ပြီးသွားပြီ ဒီနှစ်ယောက်တော့ ကျန်းမိသားစု ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို လုံးဝ ခံလိုက်ရပြီ တကယ်လို့ မပေးဘူးဆိုရင်တော့ ဒီမြို့ရိုးနံရံမှာ နောက်ထပ် အလောင်းနှစ်လောင်း ဆွဲချိတ်ခံရတော့မှာပဲ..."

"ကျန်းမိသားစုက မြွေတစ်သောင်းခန်းမ ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုထားလို့သာ ဒီလောက် မာနထောင်လွှားနေတာ..."

"အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ ကျန်းမိသားစုက အပြင်ဘက်မှာလည်း အဆင့်ခုနစ် ကျင့်ကြံခြင်း အင်အားစု ဖြစ်ပြီး အိမ်မှာ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်အဆင့် က ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ကြီးကြပ်နေတာ မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က အပြင်ပစ္စည်းတွေ လိုအပ်ရင် အားလုံးကို ကျန်းမိသားစုကတစ်ဆင့် သယ်ဆောင်လာရတာပဲ..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများသည် ကျိုးယွမ်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကိစ္စရပ်များ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

များသောအားဖြင့် သူသည် ပြဿနာကို တကယ် မရှာချင်သော်လည်း ပြဿနာက သူ့ကို ရှာဖွေလာဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ယင်းကို တွေးတောမိချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အလင်းတန်းတစ်စ ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ပြဿနာကို မကြောက်ပေ။ သူသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် လျှပ်စီးများ လျှံတက်လာပြီး ကျန်းယွီယို၏ လည်ပင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

ကျန်းယွီယိုသည် အပြည့်အဝ သတိထားနေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက တိုက်ရိုက် လှုပ်ရှားရဲလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူသည် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လုံးဝ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ အခြားလူ၏ လက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်ကို အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

"အဘိုးကြီး၊ မင်းက ပြဿနာကို ကိုယ်တိုင် ရှာနေတာပဲ၊ မင်း အသိအမှတ်မပြုဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

ကျိုးယွမ်သည် ကျန်းယွီယိုအား အပေါ်သို့ မတင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ မြေပြင်တုန်ခါသွားပြီး ကြေမွနေသော ကျောက်တုံးများသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လွင့်စင်သွားကာ မြို့တံခါးဝတွင် ဧရာမ ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းယွီယို၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

ထိုသူသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ နယ်ပယ်သည် သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း ယခုမှသာ သူ သိလိုက်ရသည်။

"ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲက အစွမ်းထက်တယ်..."

ကျန်းကန်းသည် သူ အော်ဟစ်လိုက်ချိန်တွင် ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ၏ လည်ပင်းတွင် တစ်ခုခု ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စကား လုံးဝ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အလင်းတန်းတစ်စ လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းယွီယိုအား ကောက်မလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ မြို့တံခါးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကြက်သေသေ ရပ်နေခဲ့ကြသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လာကြပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လူစုခွဲ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

"ဒါက အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်၊ ကျန်းမိသားစု ရဲ့ ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲကို အရုပ်တစ်ရုပ်လို သဘောထားပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ဆောင့်ချခံရတာပဲ..."

"ဒါက အရမ်းကို ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီခွေးမသားတွေကို အရေးယူပေးလိုက်ပြီ..."

"ငါ ဒီနေ့ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက အရမ်း အားနည်းနေတယ် မဟုတ်ရင် ကျန်းမိသားစုဝင် အားလုံးကို ငါ သတ်ပစ်တာ ကြာပြီ..."

ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲမှ လူအများအပြား ပျံသန်းထွက်လာကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ချိန်တွင် သူတို့အချင်းချင်း စတင် ဆွေးနွေးလာကြသည်။

"မင်းလို ခွေးကောင်လေး! တကယ်လို့ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်း! မဟုတ်ရင် မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ပြီး အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရစေမယ်..."

ကျန်းယွီယိုသည် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုနှင့် အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ကျိုးယွမ်အား ကျိန်ဆဲရန် မမေ့သေးပေ။

ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာသည် ထူးထူးခြားခြား အေးစက်နေပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက လူတွေကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ရတာ ကြိုက်တယ်မလား၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်..."

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးချိန်တွင် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းယွီယို၏ ညာဘက် လက်ညှိုးကို ထောက်လိုက်သည်။

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းယွီယိုသည် ကျိုးယွမ်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးသည်။ ကျိုးယွမ်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျန်းယွီယိုအား လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားငယ်နှစ်လက် ပျံထွက်လာပြီး ကျန်းယွီယို၏ ညာဘက်ခြမ်းကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ခုတ်ပိုင်းသွားသည်။

ကျန်းယွီယို၏ ပါးစပ်မှ သွေးပျက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လက်မဝက်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျန်းယွီယို၏ အရေခွံအားလုံးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကွာကျသွားတော့သည်။

ပြည့်စုံသော လူ့အရေခွံတစ်ခု ကွာကျသွားကာ သွေးရွှဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ရာ မြင်ရသူအား အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ကြည့်ရှုနေသူများအား ထိတ်လန့်သွားစေပြီး တစ်ဖက်လူက ကျန်းယွီယိုအပေါ် အရေခွံဆုတ်သည့် နည်းစနစ်ကို တကယ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သိရ၍ အားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးပေ။ ဓားငယ်နှစ်လက်သည် ကျန်းယွီယို၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ခုတ်ပိုင်းသွားကာ သူ၏ အရွတ်များနှင့် သွေးကြောများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် လေဟာနယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကျိုးယွမ်က သူ၏ အရွတ်များကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ကျန်းယွီယိုသည် အလွန်အမင်း စူးရှသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယွီယို၏ မျက်လုံးများတွင် အဆုံးမဲ့ အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ရှူသွင်းသည့် လေထက် ရှူထုတ်သည့် လေက ပိုများနေပေပြီ။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အကောင်းပကတိရှိနေသော လူ့အရေခွံကို မြို့ရိုးနံရံဆီသို့ လွင့်မျောသွားစေပြီး ကပ်ထားလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းသည် တံတွေးမြိုချလိုက်ကြသည်။ ကျိုးယွမ်၏ အကြည့်များ သူတို့အပေါ် ဝေ့ဝဲလာချိန်တွင် အားလုံး ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ကျန်းကန်းသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။ ကျိုးယွမ် သူ့အား ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် နောက်ဆုတ်ရန် လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းကန်းအား ဆွဲယူလိုက်သည်။ ကျန်းကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျံတက်သွားပြီး ကျိုးယွမ်၏ အရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

ကျန်းကန်း၏ မျက်နှာသည် အဆုံးမဲ့ အကြောက်တရားများကို ပြသနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှ အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကာ သေးထွက်၊ ချေးထွက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကျိုးယွမ်၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ ကျန်းကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြို့ရိုးနံရံသို့ ဝင်တိုက်သွားပြီး သွေးမြူများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျိုးယွမ်၏ ဓားငယ်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ ကျန်ရှိနေသော ကျန်းမိသားစုဝင်များ အားလုံး လုံးဝ သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။

သူက ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူ တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားပြီးသွားလျှင် ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ သူသည် ကျန်းမိသားစုကို လုံးဝ သုတ်သင်ပစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက အကယ်၍ သူတို့က ပြဿနာ ဆက်ရှာနေမည်ဆိုလျှင် ဖြေရှင်းရန် အချိန် အလုံအလောက် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်ချောက်နက် ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းကသာ သော့ချက်ဖြစ်သည်။

‘အကယ်၍ မင်း မရက်စက်ဘူးဆိုရင် မင်း အခိုင်အမာ ရပ်တည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’