အခန်း ၃၅၇

အခန်း (၃၅၇) မြွေတစ်သောင်းခန်းမ နှင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ

"ပြီးသွားပြီ! ကျန်းမိသားစုတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ!"

"ဘိုးဘေး၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ အကြီးအကဲနဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံး သေကုန်ပြီ! ပြေးကြ!"

ကျန်းမိသားစုဝင်များသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြသဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လူစုခွဲ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့သည် ထပ်မံ၍ မနေရဲကြတော့ပေ။

ကြည့်ရှုနေသူများသည်လည်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ကျန်းမိသားစုသည် တကယ့်ကို သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမိသားစုဝင်များ လူစုခွဲ ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လူအများအပြား၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လင်းလက်သွားပြီး ထိုလူများထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ကျန်းမိသားစုမှ အဘိုးကြီးများအားလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ ဘာကို ကြောက်နေရဦးမည်နည်း။ အကယ်၍ ယခု ကျန်းမိသားစုကို မချေမှုန်းလျှင် ဘယ်တော့ ချေမှုန်းတော့မည်နည်း။

ကျန်းမိသားစုသည် သူတို့အား ဖိနှိပ်လာခဲ့သည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ သွေးများဖြင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည့် အချိန် ရောက်လာပေပြီ။

နံရံတစ်ခု ပြိုကျချိန်တွင် လူတိုင်းက ဝိုင်းတွန်းချတတ်ကြသည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မဆို အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဤကိစ္စများကို လျစ်လျူရှုကာ အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျန်းမိသားစု၏ အဆောက်အအုံများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ကျန်းမိသားစု၏ ရတနာခန်းမ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ လက်ညှိုးထောက်လိုက်သည်နှင့် ရတနာခန်းမ အရှေ့ရှိ အတားအဆီးသည် ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြားလှသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ အများအပြားကို သူ မမှတ်မိပေ။

သို့သော် သူ ထပ်မံ၍ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အရှေ့ရှိ ပစ္စည်းတန်းစီများသည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အထပ်သုံးထပ်ရှိသော ရတနာခန်းမကို လုံးဝ လုယက်ရန် သူသည် နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ခန့် ယူလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စနစ်သိုလှောင်ရာနေရာ သည် လုံလောက်စွာ ကြီးမားနေသောကြောင့်သာတည်း။ သို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ နေရာမလုံလောက်လျှင် သူ တကယ် ခေါင်းကိုက်ရပေလိမ့်မည်။

သူသည် ရတနာခန်းမထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းရှိ လေဟာနယ်နယ်မြေ ကို ရုတ်တရက် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကို ရောက်နေမှတော့ ထွက်လာခဲ့လိုက်ပါ..."

ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လေဟာနယ်နယ်မြေ သည် လိမ်ကောက်သွားပြီး အတွင်းမှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုနှစ်ဦးအနက်မှ တစ်ဦးမှာ အသက်ခုနစ်ဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူသည် ကောင်းကင်တံခါးအဆင့် အထွတ်အထိပ် ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အမူအရာရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုသည် ကောင်းကင်တံခါးအဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ၏ ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ အရှေ့ရှိ ကျန်းမိသားစုကို အလွန်အမင်း တင်းမာသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အလောင်းများစွာ မရှိဘဲ တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ဤသူများအားလုံးသည် ကျန်းမိသားစု၏ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ သူတို့အားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းက သူတို့ အားလုံးကို သတ်လိုက်တာလား!"

အေးစက်သော အမူအရာရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ မထုံတတ်သေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို မသတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ဘယ်မျက်လုံးက ငါ သူ့ကို သတ်တာကို မြင်လိုက်လို့လဲ..."

အေးစက်သော အမူအရာရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ကျိုးယွမ်၏ အဖြေကို ရှင်းလင်းစွာ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်မှောင်များ အလိုအလျောက် ကြုတ်သွားသည်။

အလောင်းများကို မီးရှို့ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးရန် ပြာများကို ဖြန့်ကြဲခြင်းကို ကျိုးယွမ် လုံးဝ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အလုပ်ဟောင်းဖြစ်ပြီး သူ လုံးဝ မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်ပေ။

"ကျန်းမိသားစုပိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါ၊ တကယ်လို့ ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က မင်း အသက်ကို ချမ်းသာပေးကောင်း ပေးနိုင်တယ်..."

အေးစက်သော အမျိုးသားသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း! မင်းက ဘာမို့လို့ ငါ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လို လာဟောင်ရဲတာလဲ၊ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ပြောကြည့်၊ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် တစ်ဖက်လူအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။

အေးစက်သော အမျိုးသားသည် ကျိုးယွမ်၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကြောင့် သိသာထင်ရှားစွာ အံ့အားသင့်သွားပြီး နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့ကို ဒီလို စကားပြောရဲတဲ့သူကို ကြားဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ မင်းမှာ ဘာစွမ်းရည်တွေ ရှိလို့ ဒီလောက် မာနတက်ပြီး စကားပြောရဲတာလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

အေးစက်သော အမျိုးသား၏ အရှိန်အဝါသည် ပိုမို အားကောင်းလာပြီး သူ လှုပ်ရှားတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လေထဲတွင် ပုံရိပ်ခြောက်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားကာ သူတို့၏ ခါးများတွင် ဓားရှည်များ ချိတ်ဆွဲထားပြီး မျက်နှာများတွင် ကြေးညိုရောင် မျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ထားကြသည်။

ဦးဆောင်လာသော အမျိုးသားသည် ကောင်းကင်တံခါးအဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှ ဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူငါးဦးစလုံးသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်များ ဖြစ်ကာ အားအနည်းဆုံးသူမှာ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်သည်။

ဤအုပ်စု ပေါ်လာသည်နှင့် အေးစက်သော အမျိုးသားနှင့် အဘိုးအို နှစ်ဦးစလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ အား အလန့်တကြား ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

"ကျန်းမိသားစု ရဲ့ နေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

အထက်မြင့်မားသော နေရာမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ စကားပြောသူမှာ အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် အမျိုးသား ဖြစ်သည်။

ဤလူ၏ အသံသည် အလွန်တရာ ကျယ်လောင်ပြီး ထျန်းရွှေမြို့ တစ်ခုလုံးနီးပါး ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထျန်းရွှေမြို့ နေရာအနှံ့အပြား၌ တိုက်ပွဲများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော ကျန်းမိသားစုဝင်များသည် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများတွင် သားကောင်များ ဖြစ်လာကြသည်။

ယခင်က သူတို့သည် ကျန်းမိသားစု၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို အမြဲ ခံခဲ့ရပြီး သူတို့၏ ဒေါသများကိုသာ မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသည်။

ယခုမူ အခြေအနေများ မတူညီတော့ပေ။ သူတို့သည် လူများကို သတ်ဖြတ်လိုကြပြီး ကျန်းမိသားစုကို သတ်ဖြတ်လိုကြသည်။

ထွက်ပြေးသွားသော ကျန်းမိသားစုဝင် ရာပေါင်းများစွာအနက် အနည်းဆုံး ထက်ဝက်ခန့်သည် ယခုအခါ အလောင်းများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူများ အသတ်ခံရပြီးနောက် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်ကာ သူတို့၏ သေဆုံးသွားသော ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများကို ဂါရဝပြုရန် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ အုပ်စု ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်နေကြသူများသည် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အကြောက်တရားများ ပေါ်လာသည်။

ကျန်းမိသားစုသည် ထျန်းရွှေမြို့ရှိ ဒေသခံ အနိုင်ကျင့်သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ မှာမူ မတူညီပေ။ သူတို့သည် ကျင်းထျန်းနယ်မြေ ရှိ မတူညီသော အင်အားစုများမှ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအင်အားစုများသည် သူတို့၏ တပည့်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ အတွင်းသို့ ထည့်ကြသည်။

ဤလူများအကြားတွင် ထျန်းမိုဂိုဏ်း နှင့် ထျန်းနွီဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော အဆင့်ရှစ် ကျင့်ကြံခြင်း အင်အားစုများမှ အဖွဲ့ဝင်များပင် ပါဝင်သည်။

ထိုသူများ၏ မျက်နှာဖုံးများ အောက်တွင် မည်ကဲ့သို့သော မျက်နှာမျိုး ဖုံးကွယ်ထားသည်၊ သို့မဟုတ် သူတို့ မည်သည့် အင်အားစုမှ ဖြစ်သည်ကို မည်သူကမျှ မသိကြပေ။

သူတို့အထဲတွင် ကျန်းမိသားစုဝင်များပင် ပါဝင်ကောင်း ပါဝင်နိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်က စိတ်ပျက်အားငယ်နေခဲ့သော ကျန်းမိသားစု တပည့်များသည် ဤ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တစ်ခုကို ပြန်လည် ရရှိသွားကြသည်။

သူတို့သည် အချိန်မဆွဲရဲဘဲ အုပ်စုလိုက် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ရှိ လူအုပ်စုကို ကြည့်နေစဉ် ကျိုးယွမ်သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မာနထောင်လွှားသော သဘောထားကြောင့် သူ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ သတ်လိုက်တာပဲ..."

ကျိုးယွမ်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ချူဆွေ့အား အရင်ထွက်သွားရန် တွေးတောခြင်းဖြင့် သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ချူဆွေ့၏ သွားမည့်နေရာကို တွက်ချက်ရန် ယခင်က ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူ အန္တရာယ် မရှိနိုင်ကြောင်း သိထားသည်။ သူသည် ထျန်းမိုဂိုဏ်း သို့ သေချာပေါက် ဝင်ရောက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ချူဆွေ့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။ အကယ်၍ မိုးကောင်းကင်ဘုရင် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလျှင်ပင် ကျိုးယွမ်သည် ကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို မည်သူကမျှ မတားဆီးနိုင်ပေ။

"စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေ ရောက်လာပြီ၊ ဒီကောင်တော့ ပြီးပြီပဲ၊ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေ ရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကနေ ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်သွားတယ်ဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

"စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေ မရှိရင်တောင် သူ ပြီးသွားပြီ၊ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က လူတွေလေ..."

လူအုပ်ကြားထဲတွင် လူတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် အမျိုးသားသည် ကျိုးယွမ်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထက်မြက်သော အစွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးလေးစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သွားကြစို့!"

သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အမျိုးသားသည် အခြားလူငါးဦးကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လူတိုင်းကို လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ သည် အလျင်အမြန် လာရောက်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြရာ လူအများအပြားကို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ နောက်ထပ် လူအများအပြားသည် စတင် ခန့်မှန်းပြောဆိုလာကြသည်။

"ဒီကောင် ဒီလောက် မာနထောင်လွှားနေတာ၊ ငါ သိသားပဲ၊ သူက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေ နဲ့ သိနေတာကိုး မဟုတ်ရင် သူတို့က သူ့ကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟုတ်တယ် ဒီလို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေ မျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ သူတို့က အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုပြီး ထွက်သွားကြတာပဲ..."

မိမိကိုယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ထင်နေကြသူအချို့သည် အဖြေကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသည်။

မြွေတစ်သောင်းခန်းမ ပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ အေးစက်သော အမျိုးသားသည် တစ်ခဏမျှ ကျိုးယွမ်အား မတိုက်ခိုက်ရဲတော့ပေ။

ဤ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ အနက် မည်သူ့ကိုမျှ သူ မသိကြောင်းနှင့် သူတို့ ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို နားမလည်ကြောင်း ကျိုးယွမ်ကိုယ်တိုင်သာ သိပေသည်။

တစ်ခုတည်းသော ရှင်းပြချက်မှာ တစ်ဖက်လူသည်လည်း ကျန်းမိသားစုကို မနှစ်သက်ဘဲ ကျန်းမိသားစု ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အမှန်တကယ် ကျေနပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ ပြဿနာဖြစ်လျှင် လွတ်မြောက်ရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီအရင် ကို အသုံးပြုရကောင်း အသုံးပြုရလိမ့်မည်။