အခန်း ၃၅၉

အခန်း (၃၅၉) မဟာကံကြမ္မာကျင့်စဉ် ၏ လျှို့ဝှက်ချက်

"မင်းကို သွားခွင့်ပြုလိုက်လို့လား၊ လေဟာနယ်ချိတ်ပိတ်ခြင်း..."

ကျိုးယွမ်သည် သူ့အပေါ် ရန်လိုသူများကို မည်သည့်အခါမျှ သနားညှာတာမှု မပြတတ်ပေ။ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်သည့် အလေ့အကျင့် လုံးဝ မရှိပေ။

ကျိုးယွမ်သည် အဘိုးအိုအား လက်ညှိုးထိုးလိုက်ချိန်တွင် ပေတစ်ထောင်ခန့် အကွာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုသည် သူ၏ ဘေးတွင် နံရံတစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး လုံးဝ ဖြတ်သန်းသွား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သော်လည်း အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးအိုသည် မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အနီရောင် ကင်းခြေများ နှစ်ကောင် ပျံထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝင်တိုက်လိုက်သော်လည်း ရလဒ်မှာ လုံးဝ အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ၊ ငါတို့ မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဆက်ပြီး ဝင်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ တကယ်လို့ ငါတို့ ကျေအေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

အဘိုးအိုသည် ကျိုးယွမ် သူ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်ချိန်တွင် အလျင်အမြန် စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အကြောက်တရား အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ မင်းက ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့မှတော့ သေလိုက်တော့!"

"တကယ်လို့ မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က ငါ့ဆီကို လူတစ်ယောက်လွှတ်ရဲတယ်ဆိုရင် တစ်ယောက် သတ်ပစ်မယ်၊ နှစ်ယောက်လာရင် နှစ်ယောက်လုံး သတ်ပစ်မယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး မှော်အဆောင် တစ်ခုသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ပျံထွက်သွားကာ ဤချိတ်ပိတ်ထားသော လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

မိုးကြိုးနှင့် မီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားသည် လေဟာနယ်ကို ချက်ချင်း ဝါးမျိုသွားပြီး အဘိုးအိုသည် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ကင်းခြေများနှစ်ကောင်သည်လည်း ဆက်လက် ညည်းတွားနေကြသည်။

"မဟာကံကြမ္မာကျင့်စဉ်!"

ကျိုးယွမ်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များသည် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော လက်သင်္ကေတများကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ အဖြူရောင် မီးတောက်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျိုးယွမ်က သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်ကာ လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် တန်ဖိုးပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဆင့် ၆ ကင်းခြေများတစ်ကောင်က သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး အဖြူရောင် မီးတောက်ကွင်းသည် အဆင့် ၆ ကင်းခြေများ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ပေါက်ကွဲစမ်း!"

အဘိုးအိုသည် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် အဆင့် ၆ ကင်းခြေများ တစ်ကောင်သည် မပေါက်ကွဲမီ အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာတော့သည်။

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လေဟာနယ်ချိတ်ပိတ်ခြင်း ၏ လေဟာနယ်သည် အက်ကွဲသွားပြီး အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းယိုင်သွားကာ အဝေးသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်၍ ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"မင်း ထွက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာ! မဟာကံကြမ္မာကျင့်စဉ်..."

အဘိုးအိုသည် ပေတစ်ထောင်ခန့် လွတ်မြောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ ဘေးမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ချက်ချင်း ထသွားတော့သည်။

သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီ အဖြူရောင် မီးတောက်ကွင်းတစ်ခုသည် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"အား!"

အဘိုးအိုထံမှ သွေးပျက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော အမျိုးသားကဲ့သို့ပင် သူ၏ ပါးစပ်မှ အဖြူရောင် မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာသည်။

ထို့နောက် နှာခေါင်း၊ မျက်လုံးများနှင့် နားများပေါ်တွင် အဖြူရောင် မီးတောက်များ ပေါ်လာသည်။

အဘိုးအို၏ အော်ဟစ်သံများသည် ထျန်းရွှေမြို့ တစ်ခွင်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော်လည်း သူသည် အလောင်းတစ်လောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်မှ မကျဆင်းမီ တစ်ခဏမျှသာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ယင်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ သက်တမ်း ကို ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် နှစ် ၄၈၀ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်က ကျိုးယွမ်၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ကို အမှိုက်လို ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ၊ ကိုယ့်ထက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ရန်သူတွေကို သတ်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သဘောကျတယ်..."

ကျိုးယွမ်သည် မဟာကံကြမ္မာကျင့်စဉ် တွင် ကြီးမားသော အားနည်းချက်များ ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း လက်ခံနိုင်ဆဲဖြစ်သည်ဟု တွေးတောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် အလကားရသော အရာဆိုသည်မှာ လုံးဝ မရှိပေ။

ကျိုးယွမ်သည် လူနှစ်ဦး၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်များကြားတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုစဉ် အခြား ကင်းခြေများတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားတော့သည်။

ထျန်းရွှေမြို့တွင် ကြည့်ရှုနေသူ အားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ယနေ့ည သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များမှာ သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။

အဝေးက ကောင်းကင်ရှိ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူများ ပင်လျှင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် စိမ့်ချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခေါင်းဆောင်က လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ဟု ယခုလေးတင် ပြောခဲ့သော်လည်း လူတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို မည်သို့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရဘဲ အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုနိုင်မည်နည်း။

ဦးဆောင်လာသော အမျိုးသားသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့ မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က ဒီကိစ္စကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ ကျေအေးပေးမှာ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က ပိုပိုပြီး မာနထောင်လွှားလာတယ်၊ သူတို့ရဲ့ မာနထောင်လွှားမှုကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက် တကယ် ရှေ့ထွက်လာဖို့ လိုအပ်နေပြီ..."

"သူက မြွေတစ်သောင်းခန်းမ က ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး..."

ခေါင်းဆောင် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် အဝေးသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး အခြားသူများကလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကာ အရိပ်အယောင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ကျန်းမိသားစုကို ကြည့်ရှုနေကြသူများသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြူလျော့သွားကြပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လူစုခွဲ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ကျိုးယွမ်၏ အကြည့်များ ကျရောက်ရာ နေရာတိုင်းရှိ လူများသည် သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ သူတို့၏ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ထပ်မံ၍ မနေရဲကြတော့ဘဲ အုပ်စုလိုက် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် မထွက်ခွာမီ အလောင်းများအားလုံးကို ပြာအဖြစ်သို့ မီးရှို့ရန်နှင့် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်များအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ မထွက်သွားသေးတာလဲ..."

သူသည် ကျန်းမိသားစု၏ အိမ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် ချူဆွေ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တစ်ဖက်လူအား ထွက်သွားရန် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ တစ်ဖက်လူက ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချူဆွေ့သည် ကျိုးယွမ်အား ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ဖက်လူက ထိုနေ့တွင် ကျိုးထိုက်ဆန်း ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် အလုံအလောက် ဖြစ်နေပေသည်။

ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် စီနီယာကျိုး ၏ အရှေ့တွင် အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

စီနီယာကျိုး အသုံးပြုခဲ့သော လှည့်ကွက် အရေအတွက်များကပင် သူ့အား တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ တကယ်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်ပေသည်။

"စီနီယာကျိုး ကျွန်တော် သေရမှာကို မကြောက်ပါဘူး၊ စီနီယာက ကျွန်တော့်အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ..."

ချူဆွေ့သည် ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အကယ်၍ ဤစီနီယာကျိုးက သူ့အား လမ်းညွှန်မှု အနည်းငယ် ပေးနိုင်ပါက အနာဂတ်တွင် သူ သေချာပေါက် များစွာ အကျိုးအမြတ် ရရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ချူဆွေ့ကို အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျမိသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အမည်းရောင် သံကြိုးတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။

ဤသံကြိုးသည် နှစ်ကျန်း ရှည်လျားပြီး အထူး အက္ခရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေရာ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ဤအရာမှာ ကျန်းမိသားစု၏ ရတနာတိုက်မှ သူ ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးယွမ်သည် အချိန်အနည်းငယ်ကြာ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို လုံးဝ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သံကြိုးများကို အသုံးပြုနိုင်သူ အလွန်နည်းပါးပြီး ချူဆွေ့သည် ဤလက်နက်ကို အသုံးပြုရန် နှစ်သက်သူ ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် မူလက မပေးမီ ချူဆွေ့အား စမ်းသပ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အချိန်မတိုင်မီ ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းအတွက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်..."

ချူဆွေ့သည် သံကြိုးကို လက်ခံရယူချိန်တွင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်သွားပြီး သူ၏ ဝမ်းသာမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"စီနီယာကျိုး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောပါ၊ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်..."

ချူဆွေ့သည် ရိုသေစွာ လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလျက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ အရမ်း လွယ်ပါတယ် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ပို့ပေးရုံပါပဲ..."

"ငါ အခုလေးတင် လူအများကြီးကို သတ်လိုက်တော့ လက်စားချေတာကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်မိမှာပဲ၊ မင်း ငါ့ဘေးမှာ နေရင် အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်..."

"ဒါကြောင့် မင်း အရင်ထွက်သွားသင့်တယ်၊ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် မင်းကို ထိခိုက်မိမှာ ငါ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

"မင်း ထျန်းမိုဂိုဏ်း ကို ဝင်မယ်ဆိုတာ ငါ မှတ်မိတယ်၊ ဒီ ကျောက်စိမ်းပြား ကို သိမ်းထားလိုက်၊ ထျန်းမိုဂိုဏ်း ကို ရောက်ပြီးတဲ့အခါ လန်ချင်းရွှယ် လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်..."

"ပြီးတော့ သူမကို စကားတစ်ခွန်း ပါးလိုက်ပါ၊ ငါ သူမကို လာရှာမယ်လို့..."

ကျိုးယွမ်သည် ပြုံးလျက် ချူဆွေ့အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် သူ့အား ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချူဆွေ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် အရမ်းနိမ့်ကျလွန်းပြီး စီနီယာကျိုး၏ ဘေးတွင် နေခြင်းက သူ့ကို နောက်ဆွဲနေရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချူဆွေ့သည် အမြန်ဆုံး အစွမ်းထက်လာစေရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူသည် စီနီယာကျိုး ကဲ့သို့ပင် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလိုပေသည်။

ချူဆွေ့သည် စကားမရှည်တော့ဘဲ ကျိုးယွမ်အား ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာကျိုး စိတ်ချပါ၊ ဒီ ကျောက်စိမ်းပြား ကို စီနီယာလန် ဆီကို သေချာပေါက် ပို့ပေးပါ့မယ်..."

"တကယ်လို့ စီနီယာကျိုးက ဒီလောက် အံ့မခန်းဖြစ်နေရင် အဲ့ဒီ စီနီယာလန် ကလည်း ထူးကဲနေမှာ သေချာတယ်၊ သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘာများလဲလို့ တွေးနေမိတယ်..."

ချူဆွေ့သည် သူ့ဘာသာ တွေးတောလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ချူဆွေ့အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။