အခန်း ၄၆၃
Vol. 47 Ch. 463
အခန်း (၄၆၃) တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း
သူ၏ အထက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေပြီး ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများက အလွန်အမင်း အကြောက်တရားနှင့် မယုံနိုင်မှုတို့ဖြင့် အေးခဲနေဆဲပင်။
အလွန်ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့ကြီးက လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
"အား..."
ပို၍စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ငိုယိုသံများက လမ်းမတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုများက ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။
ကောင်းဝမ်ဖေး၊ ကျိုးယွီမော့၊ လျိုလင်းလင်းနှင့် အခြားသော ခရီးသွားသုံးဆယ်တို့မှာ ဤမျှ သွေးထွက်သံယိုနိုင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ဖူးကြချေ။
အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက်က သူတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် တုန်လှုပ်မှုက မည်သည့် သရဲကားထက်မဆို များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။
စိတ်ဓာတ်ခွန်အား နည်းပါးသော ခရီးသွားအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် ခါးကိုင်းကာ အော့အန်ကြတော့သည်။ ကျန်သူများမှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားပြီး ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ ကြောက်လန့်နေသော ငုံးလေးများကဲ့သို့ အလိုအလျောက်ပင် သူတို့ကို လုံခြုံမှုပေးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောလူဖြစ်သော ကျန်းယဲ့၏ အနောက်သို့ ဝင်ပုန်းကာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေကြ၏။
ပရမ်းပတာဖြစ်မှုများနှင့် လမ်းမပေါ်ရှိ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေမှုများကြားတွင် ကျန်းယဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ဒေါသတကြီး စီးဆင်းနေသော ရေစီးကြောင်းထဲမှ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ နေရာမှာပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေလေသည်။
သူက သတ်ဖြတ်မှုကို အခုလေးတင် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ဆီသို့ ၎င်း၏ နီရဲနေသော ပေါင်းစပ်မျက်လုံးများကို လှည့်ကာ ခြေတံများ တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်အောင် ပြေးဝင်လာသည့် ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာကို တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသော လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ခံမြင်ကွင်းနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူ၏ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေသော ဟန်ပန်မှာ သိသိသာသာကို ထင်ရှားနေချေသည်။
ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားသည့် သားရဲလူသား အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြောက်လန့်ပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသော ထိုလူစုကို သတိထားမိသွားရာ မနေနိုင်တော့ဘဲ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ပြေးရင်းနှင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
"ဟေး... ရှင်တို့တွေ... ပြေးလေ... ရူးနေကြတာလား... ပြေး..."
ထိုအချိန်၌ ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာနှစ်ကောင်၏ နီရဲနေသော ပေါင်းစပ်မျက်လုံးများက နေရာတွင် ထင်ရှားစွာ ရပ်နေခဲ့သည့် ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်သွားကြသည်။
သူတို့က သူတို့၏ သားကောင်ထံမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော တည်ငြိမ်မှု သို့မဟုတ် ကျန်းယဲ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုခု၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ချေသည်။
ချက်ချင်းပင် သူတို့က ပို၍လွယ်ကူသော အခြားပစ်မှတ်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဦးတည်ရာပြောင်းကာ ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ဆီသို့ ခြိမ်းခြောက်သည့် ဟန်ပန်ဖြင့် အနံ့ဆိုးများကို သယ်ဆောင်လာကာ အပြင်းအထန် ပြေးဝင်လာလိုက်ကြသည်။
၎င်းတို့၏ ချွန်ထက်သော မေးရိုးများက အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်ဖြစ်နေပြီး သွားကျိန်းစရာကောင်းသော ဂျွတ်ဟူသည့် အသံများကို ထွက်ပေါ်နေကာ ၎င်းတို့၏ ခြေတံများက မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြစ်ရာများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။
"သူ... သူတို့ ကျွန်တော်တို့ဆီ လာနေပြီ..." တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွီမော့၏ အသံများ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်များက အကြောက်တရားကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။
"သောက်ကျိုးနည်းပဲ..." လီကျန့်လင်းက မနေနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိသည်။
"ဒါရိုက်တာကျန်း..." ဒေးဗစ်က စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးများတွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေချေသည်။
"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..." အယ်လန်မှာ လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် စကားပင် ရေရေရာရာ မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကြမ်းတမ်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာနှစ်ကောင်ထံတွင်သာ စူးစိုက်နေပြီး "ငါတော့ သေပြီ... ငါတော့ သေပြီ" ဟူသော စကားကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။
လျိုလင်းလင်း၊ ဆိုဖီယာနှင့် အခြား မိန်းကလေးအချို့က ဤနည်းဖြင့်သာ သူတို့ လုံခြုံမှုကို ခံစားရနိုင်မည်အလား ကျန်းယဲ့၏ အနောက်သို့ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက် ပုန်းခိုလိုက်ကြ၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လွန်ကဲနေသည့် အကြောက်တရားက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှားတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်မည့် သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များပေါ်ရှိ မျိုးဗီဇလက်ကောက်များအကြောင်းကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားစေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော ကျန်းယဲ့ကမူ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်သေးချေ။
သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငဲ့ကာ သူ၏အနောက်တွင် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေကြသော ခရီးသွားများကို စိတ်အေးစေမည့် အကြည့်တစ်ချက်ပင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေသည်မှာ သွေးဆာနေသော မိစ္ဆာကောင်နှစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ အရေးမပါသော ခြင်နှစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။
ထွက်ပြေးနေကြသော သားရဲလူသားများနှင့် သာမန်လူများက ဤမြင်ကွင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ လှည့်ကြည့်မိသွားကြပြီး သူတို့၏ အသည်းများက လည်ချောင်းဝအထိ ခုန်တက်လာကြရသည်။
သူတို့က ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသည့် ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာ၏ သံမဏိကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလှသော ကြောက်မက်ဖွယ် မေးရိုးကြီးက နေရာတွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေသော ကျန်းယဲ့ထံသို့ စူးရှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ခုတ်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
"ပြီးပြီပဲ..."
ဤအတွေးက လူများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အချို့ဆိုလျှင် မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် မျက်လုံးများကိုပင် မှိတ်ထားလိုက်ကြသည်။
သို့သော် တောက်ပနေသော ချွန်ထက်သည့် မေးရိုးကြီးက ကျန်းယဲ့၏ ဆံပင်များနှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားချိန်မှာပင်...
"ချွင်..."
တုံးတိတိနိုင်သော်လည်း ထူးထူးခြားခြား ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသော အသံကြီးတစ်ခု...... နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော သံမဏိနက်ကို တူကြီးတစ်ခုဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
မျှော်လင့်ထားသလို သွေးများပန်းထွက်လာခြင်း သို့မဟုတ် အသားစများ လွင့်စင်လာခြင်းမျိုး မရှိခဲ့သလို သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် မီးပွားများ လွင့်စင်လာခြင်းမျိုးလည်း မရှိချေ။
သံမဏိကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားလှသော ထိုမေးရိုးကြီးက ကျန်းယဲ့၏ ခေါင်းနှင့် တစ်လက်မပင် မကွာတော့သည့် နေရာ၌ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လုံးဝ မြင်ကွင်းတွင် မရှိသော်လည်း ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ပင်။
ဧရာမ တန်ပြန်သက်ရောက်မှု အားကြောင့် ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရသည်။
"ရွှီး..."
ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာက ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။
၎င်းကိုမြင်သောအခါ အခြားသော ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာကလည်း ၎င်း၏ ကြမ်းတမ်းသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ရာ အတွင်းပိုင်းရှိ ဖွဲ့စည်းပုံများက စက်ယန္တရားတစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်သွားလေသည်။
နောက်စက္ကန့်မှာပင် အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြာရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည့် ဆံပင်မွေးမျှသာရှိသော အဆိပ်ဆူးပေါင်းများစွာက ကျန်းယဲ့ထံသို့ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရွာကျလာကြသည်။
ဤသိပ်သည်းလှသော တိုက်ခိုက်မှုက ဆင်တစ်ကောင်ကိုပင် အပေါက်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေပြီး ချက်ချင်း အဆိပ်သင့်သေဆုံးသွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။
သို့သော် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။
ပစ်ခတ်လိုက်သော အဆိပ်ဆူးများက ကျန်းယဲ့၏ ပတ်လည် ခြေငါးလှမ်းခန့် အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မယုံနိုင်လောက်အောင် စေးပျစ်နေသော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် ကော်ရည်တစ်ခုထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်ရသကဲ့သို့ အရှိန်နှေးကွေးသွားကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့အားလုံး အပြည့်အဝ ရပ်တန့်သွားကြပြီး လေထဲတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေကြရာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်ကို ရပ်တန့်ထားလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ထိုအခါကျမှသာ ကျန်းယဲ့က နောက်ဆုံးတွင် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူက မည်သည့် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မလုပ်သေးဘဲ သူ၏ မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် အေးစက်နေကာ အချည်းနှီးရုန်းကန်နေကြသော ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာ နှစ်ကောင်ကို ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
သူ၏ အကြည့်များ သူတို့ပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာနှစ်ကောင်က စူးရှပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော၊ နာကျင်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးက အသက်ဝင်လာပြီး မမြင်နိုင်သော်လည်း ဒြပ်ရှိနေသော သံမဏိတံတိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့ကို အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှနေ၍ ခုခံ၍မရနိုင်သော၊ နှေးကွေးသော်လည်း မယိမ်းယိုင်သော အင်အားတစ်ခုဖြင့် ဖိချေနေကြောင်း သူတို့ ခံစားလိုက်ကြရ၏။
"ဂျွတ်... ဂျွတ်..."
ဖိအားကြောင့် အခွံများကြွေမွသွားသည့် ကြက်သီးထဖွယ် အသံကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ကြရသည်။
နောက်ခဏ၌ ဓားသံချပ်ကာပိုးတောင်မာ၏ မာကျောသော အခွံများပေါ်တွင် အက်ကြောင်းငယ်လေးများ စတင်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့က လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့ကာ ကြီးထွားလာလေသည်။
သူတို့က ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေကြပြီး သူတို့၏ ချွန်ထက်သော မေးရိုးများနှင့် အဆစ်ပါသော ခြေတံများက မမြင်ရသော အတားအဆီးကို အချည်းနှီး ကုတ်ခြစ်ကာ ခုတ်ပိုင်းနေကြသော်လည်း လှိုင်းဂယက်လေးတစ်ခုကိုပင် မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ချေ။
သူတို့၏ နီရဲနေသော ပေါင်းစပ်မျက်လုံးများက ခြေငါးလှမ်းအကွာရှိ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော ကျန်းယဲ့၏ ပုံရိပ်ထံတွင် စူးစိုက်နေကြပြီး သေလုဆဲဆဲ သားရဲတစ်ကောင်၏ အကြောက်တရား၊ ဒေါသနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
ထို့နောက် အဝေးရှိ သူတို့၏ အဖော်များကို ခေါ်ယူနေသည့်အလား ပို၍ သနားဖွယ်ကောင်းသော အူသံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာပင်။
သုံးစက္ကန့်။
သုံးစက္ကန့် အကြာမှာပင်...
"ဖွပ်..."
တစ်စုံတစ်ခု လုံးဝကို ကြိတ်ချေခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
ကြမ်းတမ်းလှသော ဓားသံချပ်ကာပိုးတောင်မာ နှစ်ကောင်နှင့်တကွ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သော ၎င်းတို့၏ အဆိပ်ဆူးများအားလုံးပါ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
မမြင်ရသော ဧရာမလက်ကြီးတစ်ခုမှ ကြိတ်ချေလိုက်သည့် သဲပန်းပုရုပ်များကဲ့သို့ သွေးတစ်စက် သို့မဟုတ် အပိုင်းအစလေး တစ်ခုမျှပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ဘဲ သူတို့က လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား လေထဲတွင် အစအနဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြချေသည်။
ထိုအခိုက်တန့်၌ အဝေးမှ ပင်မစစ်မြေပြင်၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူနေသံများမှလွဲ၍ လမ်းမတစ်ခုလုံးမှာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကြီးစိုးသွားသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသော ထွက်ပြေးနေသူအားလုံးမှာ သားရဲလူသားဖြစ်စေ၊ သာမန်လူဖြစ်စေ ဂါထာမန္တန်တစ်ခုဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည့်အလား နေရာတွင် အေးခဲသွားကြရသည်။
သူတို့က ပါးစပ်များ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကာ အဝတ်အစား အစွန်းအစလေး တစ်ခုမျှပင် တွန့်ကြေခြင်းမရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ ဆက်လက်ရပ်နေသည့် ခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အခန်း ၄၆၃ပြီး၏။