အခန်း ၄၆၄

အခန်း (၄၆၄) ထူးဆန်းသော အတွေ့အကြုံ

​ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာ နှစ်ကောင်က ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ခရီးသွားများ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများက နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားပြီး အများစုမှာ ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြရသည်။

​လျိုလင်းလင်းက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်လိုက်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူရင်း ကြောက်ရွံ့မှု မပြေသေးသည့်လေသံဖြင့် "ငါတော့ အရမ်းကြောက်သွားတာပဲ... အဲဒီပါးစပ်ကြီးက ငါ့မျက်နှာနားကို ကပ်နေတော့... သေပြီလို့တောင် ထင်လိုက်တာ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ကောင်းဝမ်ဖေးက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်ကာ ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် "ကျွန်တော်က အရမ်းစိုးရိမ်သွားလို့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ကာကွယ်ရေးဒိုင်းလွှားရှိတယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မေ့သွားတာဗျ..."

​"ဟုတ်ပါ့ဗျာ" လီကျန့်လင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ကျန်းယဲ့၏ ကျောပြင်ကို စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် လေးစားမှုတို့ ရောယှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အမိုက်ဆုံးကတော့ ဒါရိုက်တာကျန်းပဲ... ကျွန်တော်တို့က အတိုက်ခိုက်ခံရတာကိုပဲ ကာကွယ်လိုရတာလေ... ဒါရိုက်တာကျန်းကတော့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လို့ရတယ်... ဒီစနစ်ကြီးက တကယ်ကို စိတ်ချရတာပဲ"

​သူ၏စကားက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း သဘောတူသွားစေပြီး အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ကာ ကျန်းယဲ့အား ပိုမိုကြီးမားသော ယုံကြည်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

​ထိုအခါမှသာ ဒါရိုက်တာကျန်းက အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခရီးသွားလမ်းညွှန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့ကဲ့သို့သော သာမန်ခရီးသွားများထက် များစွာသာလွန်သော အခွင့်အာဏာများနှင့် စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြရသည်။

​သူတို့တွင် ခံစစ်သက်သက်ဖြစ်သော ဒိုင်းလွှားသာ ရှိသော်လည်း ဒါရိုက်တာကျန်းတွင်မူ တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်နိုင်သော လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားချေသည်။

​ဤအချက်က ဤအန္တရာယ်များသော ကမ္ဘာကြီးတွင် သူတို့၏ ခရီးစဉ်အတွက် ကြီးမားသော လုံခြုံမှုနှင့် ယုံကြည်ချက်ကို တိုးပွားလာစေသည်။

​ကျန်းယဲ့က ပုန်းကွယ်နေသော နေရာများမှ သူ့ထံသို့ စူးစမ်းချင်စိတ်များ၊ အံ့အားသင့်မှုများနှင့် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများ ပါဝင်နေသော အကြည့်များ ပိုမိုရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ဤနေရာတွင် ဆက်မနေသင့်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

​ထို့ကြောင့် သူက လှည့်ကာ ကြောက်လန့်မှု မပြေသေးသော လူစုကို "ဒီမှာက ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီဆိုတော့ ပြဿနာတွေ ထပ်တက်လာနိုင်တယ်... ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​"ရှင်းပါတယ်"

​"ဒါရိုက်တာကျန်း စကားကို နားထောင်ကြ"

​"မြန်မြန်... မြန်မြန်သွားရအောင်"

​ခရီးသွားများက ကျန်းယဲ့၏ စကားကို အမိန့်တစ်ခုကဲ့သို့ နာခံလိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားကာ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ပင်မစစ်မြေပြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ကျန်းယဲ့၏ နောက်မှနေ၍ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြ၏။

​ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ လမ်းထောင့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အကာအကွယ်များနောက်တွင်၊ ဆိုင်များထဲတွင် သို့မဟုတ် ပြတင်းပေါက် အက်ကွဲကြောင်းများမှ ချောင်းကြည့်နေခဲ့ကြသော သားရဲလူသားများနှင့် သာမန်လူများမှာ သတိထားကာ အပြင်သို့ ထွက်လာရဲကြတော့သည်။

​အန္တရာယ်က ယာယီကင်းစင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လမ်းမများပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ထားသော ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများက ဒီရေတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

​"ဘုရားရေ... မင်းတို့ အဲဒါကို မြင်လိုက်ကြလား... အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ..."

​"သူ ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်လိုက်လဲဆိုတာကို ငါ မြင်တောင် မမြင်လိုက်ရဘူး... အဲဒီ ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာ နှစ်ကောင်က အဲဒီလိုပဲ ဖွပ်ဆိုပြီး ပျောက်သွားတာပဲ..."

​"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... သားရဲအသွင်တောင် မပြောင်းဘဲနဲ့ မတ်တပ်ရပ်နေရင်းနဲ့ အဆင့်သုံး ညစ်ညမ်းကိုယ်ထည်နှစ်ကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာနော်... အဲဒါက မယုံနိုင်စရာ စွမ်းအားပဲ..."

​"သူတို့မှာ သားရဲလက္ခဏာတွေ လုံးဝ မရှိကြဘူး... သူတို့က သူတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ရမယ်... သူတို့က သေချာပေါက် အနည်းဆုံး အဆင့် B တိုက်ခိုက်ရေး သားရဲလူသားတွေပဲ"

​"အဆင့် B ဟုတ်လား... ငါကတော့ အနည်းဆုံး အဆင့် A လို့ ထင်တယ်... မင်းတို့ကော အဆင့် B တစ်ယောက်က ဓားသံချပ်ကာ ပိုးတောင်မာနှစ်ကောင်ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်လေး သတ်ပစ်တာကို မြင်ဖူးလို့လား"

​"အဆင့် A လား... သူက အဆင့် S အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်... မင်းတို့ သတိမထားမိကြဘူးလား... သူက အခုလေးတင် ဘာစွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုကိုမှတောင် မထုတ်လွှတ်ခဲ့ဘူးလေ"

​"အဆင့် S ဟုတ်လား... အဲဒီလို အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ငါတို့ရဲ့ F-နယ်မြေကို ဘာလာလုပ်တာလဲ... ပြီးတော့ သူနဲ့အတူ ပါလာတဲ့လူတွေကလည်း သာမန်လူတွေနဲ့ တူနေတယ်..."

​"ဘယ်သူသိမှာလဲ... သူက အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုက တပည့် ဒါမှမဟုတ် သက်တော်စောင့် ဖြစ်ပြီး ဒီကို လေ့ကျင့်ရေးဆင်းဖို့ ရောက်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

​"ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ငါတို့ သွားစလို့ရတဲ့ လူတွေမဟုတ်တာ သေချာတယ်..."

​တီးတိုးပြောဆိုသံများတွင် ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းချက်များနှင့်အတူ သူတို့၏ စွမ်းအားအပေါ် အံ့ဩမှင်သက်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများလည်း ပြည့်နှက်နေကြသည်။

​ကျန်းယဲ့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ ခန့်မှန်းရခက်သော တိုက်ခိုက်ရေးစတိုင်နှင့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာတို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဒေသခံများ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားသော ဤသူစိမ်းအဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားစေချေသည်။

​စနစ်မှ ပေးထားသော မြို့ပြလမ်းညွှန်ကို လိုက်၍ ကျန်းယဲ့က အဖွဲ့ကို အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သော လမ်းကြားအချို့မှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး များမကြာမီမှာပင် ပို၍ကျယ်ဝန်းကာ စည်းကမ်းတကျရှိသော ပင်မလမ်းမကြီးတစ်ခုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

​လမ်းမကြီး၏ အထက်တွင် ယာဉ်ပျံအနည်းငယ်သာ သွားလာနေသည်မဟုတ်ဘဲ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ခပ်သဲ့သဲ့ထုတ်လွှတ်နေသည့် အထက်လေဟာပြင် ရထားလမ်းကြောင်းများစွာကလည်း ယှက်နွယ်နေချေသည်။

​ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အမိုးပါသော အများပြည်သူသုံး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သားရဲလူသား အများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး အချို့က ထင်ရှားသော လက္ခဏာများ ရှိကြသော်လည်း အချို့ကမူ သာမန်လူများနှင့် ကွာခြားမှု မရှိချေ။

​မကြာမီမှာပင် ဧရာမအများပြည်သူသုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တစ်စီးက ရထားလမ်းကြောင်းအတိုင်း မှတ်တိုင်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

​မြို့၏ နီယွန်မီးရောင်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ငွေဖြူရောင်နှင့် ချောမွေ့သည့် ၎င်း၏ကိုယ်ထည်မှာ တွဲဆိုင်းခြောက်ခုဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး အံ့မခန်း ရှည်လျားကာ သတ္တုစပါးကြီးမြွေကြီး တစ်ကောင်နှင့် တူနေချေသည်။

​ထို့အပြင် ၎င်းက မြေပြင်နှင့် ကပ်မနေဘဲ ပလက်ဖောင်းနှင့် တစ်ပြေးတည်းဖြစ်အောင် မြေပြင်အထက် မီတာဝက်ခန့်အကွာ လေထဲတွင် မျောလွင့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

​ကားတံခါးများမှာ အာရုံခံစနစ်ဖြင့် အလိုအလျောက် ပွင့်လာသော ကျယ်ဝန်းသည့် လျှောတံခါးများဖြစ်ပြီး မည်သည့် စက်ယန္တရားအသံမှ မထွက်ပေါ်လာချေ။

​"ကပ်လိုက်ခဲ့ကြ... တိတ်တိတ်နေပြီး အရမ်း ထင်သာမြင်သာရှိတာမျိုးတွေ မလုပ်ကြနဲ့" ကျန်းယဲ့က ကားတံခါးဆီသို့ မသွားမီ သီးသန့်လိုင်းမှတစ်ဆင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးလိုက်သည်။

​ခရီးသွားများက သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ကြပြီး ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်ရန် ကြိုးစားကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အခြားသားရဲလူသားများ၏ နောက်တွင် တန်းစီလိုက်ကြပြီး ဤအခြားကမ္ဘာမှ အများပြည်သူသုံးရထားပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်လိုက်ကြသည်။

​ကျန်းယဲ့က ကားတံခါးဘေးရှိ အလင်းရောင်ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသော အာရုံခံဧရိယာတစ်ခုတွင် ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လူတိုင်းအတွက် ယာဉ်စီးခကို ငွေပေးချေမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပုံရသည်။

​ခရီးသွားများက အလျင်အမြန်နှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး ထိုင်ရန် ခုံလွတ်များကို ရှာဖွေလိုက်ကြ၏။

​ထိုင်ခုံများမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ကျယ်ဝန်းကာ အထောက်အပံ့ကောင်းကောင်း ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။ ရှေ့တွင် မြို့ပြသတင်းများနှင့် ကြော်ငြာများကို ပြသပေးနေသည့် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသော ဟိုလိုဂရမ် မျက်နှာပြင်ငယ်လေး တစ်ခုပင် ရှိနေသေး၏။

​နောက်ဆုံးခရီးသည် တက်ရောက်သွားသောအခါ တံခါးများက တိတ်ဆိတ်စွာ ပိတ်သွားခဲ့သည်။

​ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အနောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည့် ခံစားချက်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရထားတစ်ခုလုံးက ချောမွေ့စွာ အရှိန်မြှင့်ကာ အထက်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော လေဟာပြင် ရထားလမ်းကြောင်းကွန်ရက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

​နောက်တစ်ခဏ၌ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

​ရထားကြီးက သွက်လက်သော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သံမဏိ၊ မှန်များနှင့် ဟိုလိုဂရမ် အလင်းရောင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့ပြတောအုပ်ကြီးထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားချေသည်။

​၎င်းက မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများ၏ မှန်နံရံများအနီးသို့ တစ်ခါတစ်ရံ ကပ်၍ပျံသန်းသွားရာ စီးဆင်းနေသော ကြော်ငြာစာသားများနှင့် ရုပ်ပုံများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

​တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပုံစံမျိုးစုံရှိသော ကိုယ်ပိုင်ယာဉ်ပျံများ အဆက်မပြတ် သွားလာနေသည့် ဧရာမတံတားကြီးများ၊ အထပ်မြင့် ခုံးကျော်တံတားများ အောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

​တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြို့၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ တက်သွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ အရုပ်ပုံစံ အဆောက်အအုံလေးများနှင့် အဝေးမှ တိုက်ပွဲအသံများ ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရဆဲဖြစ်သော F-နယ်မြေကို ငုံ့ကြည့်နိုင်လေသည်။

​အခြားအချိန်များတွင် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသော နီယွန်မီးရောင်များဖြင့် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဥမင်နံရံများပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည့် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အနုပညာ ပုံရိပ်ယောင်များကို မြင်တွေ့ရသည်။

​ကားက အလွန်မြန်ဆန်စွာ သွားနေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းများက မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင်။

​ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသည်မှာ ရထားလမ်းကြောင်း၏ ဒီဇိုင်းက ရုတ်တရက် ကွေ့ကောက်မှုများနှင့် အနိမ့်အမြင့်များ အပြည့်ရှိနေခြင်းပင်။

​ကားက အခြားအဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ထောင့်ကို တည့်တည့်ဝင်တိုက်မိတော့မည့် အခြေအနေများ သို့မဟုတ် မျက်နှာချင်းဆိုင်လမ်းကြောင်းမှ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်လာသော ယာဉ်တစ်စီးနှင့် သီသီလေး လွတ်သွားသည့် အကြိမ်များစွာ ရှိခဲ့ရာ ကမ္ဘာမြေမှ ခရီးသွားများ၏ အသည်းများကို လည်ချောင်းဝအထိ ခုန်တက်သွားစေခဲ့သည်။

​သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် ရထားက နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်၌ မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့သော အကွေ့လေးဖြင့် အတားအဆီးကို သီသီလေး ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ထည်ပင် ယိမ်းယိုင်သွားခြင်းမရှိဘဲ ပြန့်ပြူးသော မြေပြင်ပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေရသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေချေသည်။

​အလွန်အမင်း ရင်ခုန်စရာကောင်းသော အမြင်အာရုံနှင့် လုံးဝကို တည်ငြိမ်နေသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်တို့ကြားရှိ ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်ဘက် အနေအထားက ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ဆန်းသစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့သည်။

​ကောင်းဝမ်ဖေး၊ ကျိုးယွီမော့၊ လျိုလင်းလင်းနှင့် အခြား လူသုံးဆယ်တို့မှာ မြို့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် အလည်လာသည့် တောသားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများက အနာဂတ်ဆန်သော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်နှင့် မြို့ပြရှုခင်းတို့ကြောင့် အံ့ဩလွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံနေကြရတော့သည်။

အခန်း ၄၆၄ပြီး၏။