အခန်း ၄၆၇
Vol. 47 Ch. 467
အခန်း (၄၆၇) အန်းရှီးတပ်မတော် တရုတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း
ကျောက်ချီက သူ၏ တုန်ယင်နေသော လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပစ်လိုက်၏။ သူ၏ အသံက တစ်ဆို့နေပြီး စကားလုံးများပင် ပီပီသသ မထွက်နိုင်တော့ချေ။ "တန်ပါတယ်... တကယ်ကို တန်ပါပြီ... ငါ ကျောက်ချီလို ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်က ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီမြေပေါ်ကို ခြေချခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး... ပြီးတော့... ဒါရိုက်တာကျန်းပြောခဲ့တဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာနေတဲ့ ခေတ်ကြီးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရဖို့လေ... ငါ သေပျော်ပါပြီကွာ..."
တောင်ဝှေးကို အားပြုပြီးမှသာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်သော ခြေခွင်နေသည့် စစ်မှုထမ်းဟောင်းကြီး တစ်ဦးမှာ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများကိုလည်း မကြည့်သလို၊ တလက်လက် တောက်ပနေသည့် နီယွန်မီးရောင်များကိုလည်း မကြည့်ချေ။
သူ၏ အကြည့်များက လမ်းပေါ်ရှိ အရောင်အသွေးစုံလင်သော စကိတ်ဖိနပ်များ စီးထားပြီး လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများဖြင့် ရယ်မောပြေးလွှား ဆော့ကစားနေကြသည့် ကလေးငယ်အချို့ထံသို့သာ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
သူက ကလေးငယ်များကို ကြည့်ရင်း သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်သော အားကျမှုအရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုက သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားရသည်။
ထို့နောက် ထိုအားကျမှုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ပြင်းထန်သော စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အားယူပြုံးလိုက်ရသည့် အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် တွန့်ကွေးသွားပြီး "ကောင်းလိုက်တာ... သိပ်ကောင်းတာပဲ... ကလေးတို့... ဘာမှ ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူးနော်..." ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။
သူက ရှင်းလင်းစွာ ပြုံးနေခဲ့သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုအပြုံးက မြင်ရသူများကို ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားစေချေသည်။
တန်းစီနေသော လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည့် စစ်သူကြီးကောရှင်းမှာ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်မတ်မတ် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရန်သူများကို အကြောက်တရား သွင်းပေးနိုင်ခဲ့သည့် သူ၏ တစ်ချိန်က စူးရှသော မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ မျက်ရည်များဖြင့် မှုန်ဝါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ညလေညင်းက ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီဖြစ်သော သူ၏ နားထင်မှ ဆံပင်များကို လွင့်ခါသွားစေသော်လည်း သူ၏ ရင်တွင်း၌ ဆူပွက်နေသော ပြင်းထန်သည့် ခံစားချက်များကိုမူ လွင့်စင်မသွားစေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် တစ်ချိန်က ခူချာမြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း အနာဂတ်၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှုများကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် သူ မည်မျှပင် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့စေကာမူ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်း၏ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုကိုပင် မှန်းဆနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။
ဤသည်မှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ မြို့တစ်မြို့ မဟုတ်တော့ချေ။ တကယ့်ကို နတ်ပြည်နတ်ရွာ၊ ဒဏ္ဍာရီထဲက အိပ်စက်ခြင်းမရှိတဲ့ မြို့တော်ကြီး တစ်ခုလိုပင်။
သူ၏ လက်သည်းများက လက်ဝါးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်အထိ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်ပြီး ဤသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုရန်အတွက် နာကျင်မှုကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
သူ၏ ရင်ဘတ်က ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေချေသည်။ အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသည့် တုန်လှုပ်မှု၊ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည့် မျက်စိလည်လမ်းမှားဖြစ်မှုနှင့် သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအတွက် ပူဆွေးသောကများက သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခံစားချက်များ အားလုံးက သူ၏ ရင်တွင်း၌ ဆူပွက်စီးဆင်းနေသော ပူလောင်သည့် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါင်းဆုံသွားလေတော့သည်။
ဒါက သူတို့ အသက်ပေးပြီး ကာကွယ်ခဲ့ကြတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ နောက်ဆုံးပုံစံလား...
ဒါက သူတို့လို လမ်းပျောက်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အံကြိတ်ခံပြီး ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ ဇွဲမလျှော့ဘဲ မျှော်လင့်ခဲ့ကြတဲ့ အနာဂတ်လား...
သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။ သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ထားလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ ပူလောင်သော အရည်များက သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ပါးပြင်ပေါ်မှ စီးကျလာပြီး သူတို့ သေသည်အထိ ကာကွယ်ရန် သစ္စာဆိုခဲ့ကြသော ဤမြေပေါ်သို့... နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကြာပြီးနောက် သူ၏ ခြေအောက်ရှိမြေပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းသွားခွင့် ပြုလိုက်၏။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းမကထက် ပို၍ ကျယ်လောင်နေချေသည်။
ထိုတိတ်ဆိတ်သော မျက်ရည်များက အတိတ်က စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုများအတွက် အလေးနက်ဆုံး ဂါရဝပြုမှုဖြစ်သလို ရှေ့မှောက်ရှိ ကြီးပွားချမ်းသာနေသော ခေတ်ကြီးအတွက် အထိခိုက်နိုင်ဆုံးသော ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုပင်။
ဖန်ဖန်က ဘေးဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်မှ ရောက်ရှိလာကြသည့် စစ်မှုထမ်းဟောင်းကြီးများကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သကြားလုံးရသွားသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ရယ်မောကာ ငိုယိုနေသော ကျောက်ချီကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေခွင်နေသော စစ်သားအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ နက်ရှိုင်းသော အားကျမှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ဖြင့် ကလေးငယ်ကို ကြည့်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် စစ်သူကြီးကောရှင်း၏ ဖြောင့်မတ်သော်လည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော ကျောပြင်နှင့် ညလေညင်းတွင် လွင့်ခါနေသော သူ၏ ဆံဖြူများကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ စကားလုံးများ မရှိသလို ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် လုပ်ရပ်မျိုးလည်း မရှိခဲ့ချေ။ ဖိနှိပ်ထားရန် ခက်ခဲသော်လည်း ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော တိတ်ဆိတ်သည့် မျက်ရည်များနှင့် ရှိုက်ငိုသံများသာ ရှိနေခဲ့၏။
သို့သော် ဤတိတ်ဆိတ်သော ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှု၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော ဤအကြည့်များကပင် ဖန်ဖန်၏ ရင်ဘတ်ကို တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေသည်။
သူမ၏ နှာခေါင်းများက ရုတ်တရက် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာပြီး မျက်ဝန်းများကလည်း အလိုအလျောက် အနည်းငယ် နီရဲလာရသည်။
ဒါရိုက်တာကျန်းက ဤတပ်မတော်အပေါ် ဘာကြောင့် ဤမျှ နက်ရှိုင်းစွာ ရိုသေလေးစားရသလဲ ဆိုသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် နားလည်သွားမိသည်။
ဒီမြေနဲ့ ဒီမြေကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက ဘာလဲဆိုတာ အခုတော့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ အဖြေပေါ်နေချေပြီ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က ဘိုးဘေးတွေဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်မတွေ့နိုင်တော့မယ့် အနာဂတ်မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် သဲကန္တာရထဲမှာ အရိုးဆွေးခံပြီး နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဇွဲမလျှော့ဘဲ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြသည်။
အဲဒီလိုပဲ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း... သူတို့ အသက်ပေး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှုတွေကြားမှာ ရပ်နေတဲ့ ဒီကနေ့ ခေတ်သစ်လူသားတွေဟာ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အထီးကျန်ဆန်ပေမယ့် ကြီးမြတ်လှတဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေကို တွေးပြီး မျက်ရည်ကျရလောက်တဲ့အထိ လေးစားကျေးဇူးတင်နေကြဆဲပင်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကဖြစ်စေ၊ အခု နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက်မှာဖြစ်စေ... ဘိုးဘေးတွေနဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေကြားက ဒီနက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ်နဲ့ တိုင်းပြည်အပေါ် ချစ်မြတ်နိုးစိတ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း မရှိချ
ဒါကြောင့်လည်း ဒီလိုသမိုင်းကြောင်းတွေရှိနေတဲ့ ဒီမြေကို ဘယ်သူကများ မချစ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ချုံကျန်း ငါးနှစ်မြောက်၊ မင်မင်းဆက်၏ မြို့တော်တွင်။
ချန်ချင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကံသိပ်မကောင်းခဲ့ချေ။ အချိန်ခရီးသွား ဘတ်စ်ကားမှာ မြို့တော်၏ အတွင်းပိုင်း၌ မဟုတ်ဘဲ အတော်လေး ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာတစ်ခုတွင် ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့က မြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒေသတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းကာ အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော ဤအင်ပါယာမြို့တော်ကြီးသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ထို့နောက် တားမြစ်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အလွှာလိုက်ထပ်နေသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများနှင့် ဂရုတစိုက်ကိုယ်ရေးအချက်အလက် စစ်ဆေးမှုများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်မှသာ သူတို့က နွေးထွေးသော အဆောင်တော်တွင် ငယ်ရွယ်သော်လည်း မျက်မှောင်များ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးနေပြီဖြစ်သော ချုံကျန်းဧကရာဇ်နှင့် နောက်ဆုံး၌ တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ အကြည့်များက ချန်ချင်းနှင့် အခြားသူများအပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ရင်းနှီးနေသော ထိုပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ အင်ပါယာအရှိန်အဝါဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ဖုံးကွယ်လိုက်၏။
ချန်ချင်းက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လေဟာပြင်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ဖန်တီးယူသည့် သူ၏ စွမ်းရည်အပြင် ကျန်းယဲ့နှင့် ပတ်သက်သည့် သူ၏ အသိပညာများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပြသလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သေချာစွာအတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီး ချန်ချင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ကျန်းယဲ့နှင့် ခေတ်တစ်ခေတ်တည်းဖြစ်သော နောင်နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသည့် အနာဂတ်မှ လာသည့် ခရီးသွားများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရိုးသားပြီး နွေးထွေးသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ကာ ချန်ချင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်ပြုမှုများဖြင့် ဧည့်ခံရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။
နောင်လာနောက်သားများ၏ ရောက်ရှိလာမှုက နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးကို ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရွှင်လန်းတက်ကြွမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
ကျန်းယဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးကတည်းက ဤနိုင်ငံတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေသော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ၊ ဓားပြများ ပြန်လည်သောင်းကျန်းလာမှုနှင့် တံတိုင်းကြီး၏ အပြင်ဘက်ရှိ ပိုမိုတင်းမာလာသော အခြေအနေများပင်။
ယခင်က ကျန်းယဲ့ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သော အရင်းအမြစ်များ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ဤမင်းဆက်ကြီးအတွက်တော့ ပင်လယ်ထဲသို့ ရေတစ်စက် ချလိုက်သကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေရသည်။
ပြည့်စုံသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုဆိုသည်မှာ ညတွင်းချင်း အောင်မြင်နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ချေ။
ကျန်းယဲ့၏ ကာလရှည်ပျောက်ကွယ်နေမှုက လူအများစုကို ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော မသေချာမှုများကို ခံစားရစေပြီး အချို့ဆိုလျှင် ထိုအံ့ဖွယ်တွေ့ဆုံမှုကြီးမှာ လူတိုင်း အတူတကွ မက်ခဲ့ကြသည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိပ်မက်တစ်ခုများသာ ဖြစ်နေမလားဟု တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိသည်အထိပင်။
ယခုအခါ အနာဂတ်မှ ဤနောင်လာနောက်သားများကို ပြန်လည် မြင်တွေ့ရပြီး မင်မင်းဆက်နှင့် သူတို့၏ တူညီသော အမွေအနှစ်များကို ခံစားလိုက်ရခြင်းက ယိမ်းယိုင်နေသော မင်မင်းဆက်အတွက် အသက်ကယ်ဆေး တစ်လုံး ထိုးပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
၎င်းက အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး မင်မင်းဆက်တွင်... မျှော်လင့်နိုင်မည့် အနာဂတ်တစ်ခု တကယ်ပဲ ရှိနေသေးကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။
ထို့ကြောင့် ချုံကျန်းဧကရာဇ်နှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးများ အားလုံးက ချန်ချင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာမှုအပေါ် လွန်စွာ စိတ်အားထက်သန်မှု ပြသခဲ့ကြသည်။
ထိုညနေခင်းတွင် ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ချန်ချင်းအပါအဝင် လူသုံးဆယ့်တစ်ဦးကို ဧည့်ခံရန်အတွက် နန်းတော်အတွင်း၌ စားပွဲသဘင်တစ်ခုကို ကျင်းပပေးလေသည်။
နိုင်ငံ၏ ဘဏ္ဍာရေးအခက်အခဲများကြောင့် စားပွဲသဘင်မှာ အလွန်အမင်း ခမ်းနားကြီးကျယ်ခြင်း မရှိသော်လည်း ၎င်းက လက်ရှိအချိန်တွင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည့် အမြင့်မားဆုံးအဆင့်အတန်းဖြစ်ပြီး လေထုမှာလည်း အတော်လေး သဟဇာတဖြစ်ကာ နွေးထွေးနေချေသည်။
စားပွဲသဘင် ပြီးဆုံးပြီးနောက် ချန်ချင်းက ချုံကျန်းဧကရာဇ်နှင့် သီးသန့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒါရိုက်တာကျန်းက အရှင့်အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါတယ်... ပြီးတော့ အဲဒါကို အရှင့်ဆီ ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုထားပါတယ်" ချန်ချင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
၎င်းကိုကြားသောအခါ ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းများက သိသိသာသာ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် မသိမသာ မျှော်လင့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာရသည်။ "မစ္စတာကျန်းက ကိုယ်တော့်အတွက် တစ်ခုခု ပေးလိုက်တာလား..."
သူက အနားရှိ အစေခံများကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ညနက်ပိုင်း၏ တိတ်ဆိတ်နေသော နန်းတော်ဥယျာဉ်ထဲတွင် ချန်ချင်းနှင့်အတူ နှစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းလိုက်ကြသည်။
ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော လရောင်က အနီရင့်ရောင် နန်းတော်နံရံများနှင့် ပြောင်လက်နေသော အမိုးကြွေပြားများပေါ်သို့ လွင့်ကျနေပြီး ၎င်းတို့ကို အေးမြကာ ကြည်လင်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။
လေတိုက်၍ သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သံနှင့် သူတို့၏ ဖွဖွလေး လျှောက်လှမ်းနေသော ခြေသံများကိုသာ ကြားနေရ၏။ နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ ထူးထူးခြားခြား ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အထီးကျန်မှု အငွေ့အသက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားချေသည်။
အခန်း ၄၆၇ပြီး၏။