အခန်း ၄၆၉
Vol. 47 Ch. 469
အခန်း (၄၆၉) ချုံကျန်းဧကရာဇ် ငိုကြွေးခြင်း
"ကိုယ်တော်တို့ရဲ့ မဟာမင်မင်းဆက်... အာ... မဟုတ်ဘူး... တရုတ်ပြည်ရဲ့ အနာဂတ်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်လေ..."
သူ၏ စကားများတွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး မသိမသာတောင်းဆိုနေသည့် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုပင် ပါဝင်နေချေသည်။
ချန်ချင်းက သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အချိန်တန်ရင်တော့ အရှင်မင်းကြီးလည်း အဲဒီမြေပေါ်ကို ခြေချခွင့်ရပြီး အဲဒီ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့ရမယ့် အခွင့်အရေး သေချာပေါက် ရလာမှာပါလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်"
ဒါရိုက်တာကျန်းက ဘယ်တုန်းကမှ ထုတ်မပြောခဲ့ဖူးပေမယ့် လက်ရှိ အခြေအနေတွေအရ ချုံကျန်းဧကရာဇ်အနေနဲ့ သူတို့ခေတ်ဆီသို့ သွားရောက်ပြီး အနာဂတ်ရဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှုတွေကို မျက်မြင်တွေ့ခွင့်ရဖို့ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းထက်မက သေချာနေပြီ ဖြစ်၏။
ထိုစကားကြောင့် ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာရသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအချို့ ပြေလျော့သွားခြင်းနှင့် ရှင်းလင်းသော မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဝမ်းမြောက်မှုပင်။
သူက အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ နန်းတော်နံရံများကို ဖောက်ထွင်း၍ ထိုမှော်ဆန်သော အနာဂတ်ကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည့်အလားပင်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒါရိုက်တာကျန်းက အရှင့်အတွက် အထူးပြင်ဆင်ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်ကို အရင်ကြည့်လိုက်ပါလား" ချန်ချင်းက အချိန်ကိုက် သတိပေးလိုက်၏။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က တက်ဘလက် မျက်နှာပြင်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
နောက်ခဏ၌ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဗီဒီယိုဖိုင်အိုင်ကွန်တစ်ခုပေါ်လာပြီး ၎င်း၏မျက်နှာဖုံးပုံမှာ နူးညံ့စွာ ပြုံးနေသော ကျန်းယဲ့၏ ရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာပင်။
ကျန်းယဲ့၏ဘေးတွင် ခေတ်သစ်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အာဏာစက်နှင့် ပြတ်သားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေခဲ့သည်။
ထိုပုံရိပ်က ဧကရာဇ်ဘိုးဘေးများ၏ ကျောင်းတော်တွင် ပူဇော်ထားသော ထိုက်ကျူးဧကရာဇ်၏ ပုံတူပန်းချီကားနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များတွင် အနည်းငယ်ကွဲလွဲနေပြီး ပိုမိုအသက်ဝင်ကာ ခန့်ညားနေသော်လည်း ချုံကျန်းဧကရာဇ်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
သူက အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ဒါ ထိုက်ကျူးဧကရာဇ်ပဲ... တကယ်ပဲ ထိုက်ကျူး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပဲ" ဟု အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားမိသည်။
"ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး" ချန်ချင်းက အတည်ပြုပေးလိုက်၏။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ဗီဒီယိုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နှိပ်လိုက်လေသည်။
ဗီဒီယို စတင်လည်ပတ်သွားသည်။ ညဘက်တွင် ရိုက်ကူးထားပုံရပြီး အလင်းရောင် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသော်လည်း ရင်းနှီးနေသော အနီရောင်နံရံများ၊ အဝါရောင် အမိုးကြွေပြားများ၊ ကော့ပျံနေသော ခေါင်မိုးစွန်းများနှင့် ထောက်တိုင်များကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ ယခု သူ လက်ရှိ ရောက်ရှိနေသော တားမြစ်နန်းတော်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းယဲ့က ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားပြီး ဟုန်ဝူဧကရာဇ်က ရှတာ၊ လီရှန်ချန်းနှင့် အခြားသော တိုင်းပြည်တည်ထောင်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သည့် မှူးမတ်များနှင့်အတူ လူသူကင်းမဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေသော နန်းတော်ဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် မတူညီသော ပုံစံတစ်မျိုးဖြင့် ရှိနေမည့် တော်ဝင်နန်းတွင်းကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း သူတို့က တိုးညှင်းစွာ စကားပြောဆိုနေကြလေသည်။
ညအမှောင်ထု လွှမ်းခြုံထားသော တားမြစ်နန်းတော်အတွင်း ဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းနေကြသည့် မင်းဆက်တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးနှင့် သူ၏ မှူးမတ်များ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူက ချန်ချင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "သခင်လေးကျန်းက ထိုက်ကျူးဧကရာဇ်တို့ အဖွဲ့ကို တားမြစ်နန်းတော်ထဲ ညဘက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခွင့် ပေးထားတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး" ချန်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင်တော့ တားမြစ်နန်းတော်က ခရီးသွားတွေနဲ့ ဆူညံနေတတ်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ပိုပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း ခံစားကြည့်ရှုနိုင်ဖို့အတွက် ညဘက်လည်ပတ်ရေး အစီအစဉ်ကို အထူး စီစဉ်ပေးခဲ့တာပါ"
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဗီဒီယို မြင်ကွင်းပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေချေသည်။
ဘိုးဘေးက ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော စကျင်ကျောက်ဖြူလက်ရန်းများကို ပွတ်သပ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ရှတာက ခန့်ညားလှသော ထောင့်စွန်းမျှော်စင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ လီရှန်ချန်းက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ရင်ပြင်ကြီးကို အတွေးနက်စွာ ငေးကြည့်နေသည်ကိုလည်းကောင်း သူ မြင်တွေ့နေရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တူညီစွာ တိတ်ဆိတ်နေသော နန်းတော်ဥယျာဉ်မှာ ပို၍ပင် လေးလံမှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့ကို သယ်ဆောင်ထားရပုံပေါ်သည်။
တွေဝေမှုများကြားတွင် သူသည် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။
သူသည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး သူနှင့် မင်မင်းဆက်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် ဘိုးဘေးတို့သည် တူညီသော ကြယ်ရောင်လင်းသည့် ကောင်းကင်အောက်နှင့် တူညီသော အုတ်ရိုးကျောက်သား မြေပြင်ပေါ်တွင် အတူတကွ ရပ်နေကြသည့်အလားပင်။
တစ်ယောက်က အစမှတ်တွင် ရှိနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က အဆုံးသတ်သို့ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းယဲ့ သယ်ဆောင်လာသော ဤနတ်ဘုရားပစ္စည်း ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် ဤတိတ်ဆိတ်သော လရောင်အောက် ညဉ့်ယံတွင် သူသည် သူ၏ဘိုးဘေးနှင့်အတူ အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်ကာ ရင်ဘတ်ချင်း နီးစပ်သွားသော ဖလှယ်မှုတစ်ခုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ကြသည်။
ဗီဒီယိုကို ဂရုတစိုက် တည်းဖြတ်ထားလေသည်။ မြင်ကွင်းက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူ၍ မေ့စန်းတောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။
မြင်ကွင်း ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ ရင်ဘတ်က အလိုအလျောက် တင်းကျပ်သွားရသည်။ ထိုလမ်းကို သူ အလွန် ကောင်းကောင်း သိနေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က တောင်စောင်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ညလေညင်းတွင် လှုပ်ခတ်နေကာ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် မှုန်ဝါးနေသော တောင်ထိပ်ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ ထို့နောက် တက်ဘလက် ကွန်ပျူတာမှတစ်ဆင့် တည်ငြိမ်သော်လည်း အချိန်ကာလကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်သည့် အသံဖြင့် သူ၏ဘေးရှိ ထိုက်ကျူးဧကရာဇ်ကို ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... အရှင့်ရဲ့ မျိုးဆက်မြေးတော် ချုံကျန်းဧကရာဇ်ဟာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ရက်တွေအထိ လက်မြှောက်အရှုံးမပေးခဲ့ပါဘူး"
"သူက အခြေအနေတွေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ သူ အထီးကျန်ပြီး အကူအညီမဲ့နေတဲ့ အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေမှာတောင် သူက အံကြိတ်ပြီး ပြိုကျလာတော့မယ့် ကောင်းကင်ကြီးကို သူ့ရဲ့ ပိန်ပါးတဲ့ ပခုံးလေးနဲ့ ထမ်းတင်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... မင်မင်းဆက်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရလာဖို့ သူ ကြိုးစားခဲ့တာပါ"
ကျန်းယဲ့ ထုတ်ပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းက ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားကို ထုနှက်လိုက်သည့် လေးလံသော တူထုချက်များကဲ့သို့ပင်။
တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ညီလာခံခန်းမဆောင်ကြီးကို မျက်နှာမူရင်း တောင်အလား ပုံနေသော သတင်းဆိုးများ၏ ဖိစီးမှုအောက်တွင် ကြီးမားလှသော ဖိအားနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားနေရသော သူ၏ကိုယ်သူ ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
ဒါဆို... သူ ငါ့ကို နားလည်ပေးတာပဲ....
ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ ဉာဏ်မမီတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို.....
အခြေအနေတွေကို မပြောင်းလဲချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို.....
သူ တကယ်ပဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် တကယ်ကိုပဲ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီသင်္ဘောကြီးကို မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ဘူး ဆိုတာကို နားလည်ပေးတဲ့လူတွေ ရှိနေသေးတာပဲ....
ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခါးသီးမှုတစ်ခုက သူ၏ နှာခေါင်းဆီသို့ ရုတ်တရက် ဆောင့်တက်လာပြီး ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းများက ချက်ချင်း နီရဲသွားရသည်။
သူက ခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးများက ထိန်းမရအောင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေချေသည်။ တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများကြားမှ ဖိနှိပ်ထားသည့် တဝက်တပျက် ရှိုက်ငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူက ဧကရာဇ်တစ်ပါး၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သားတော်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူက တည်ငြိမ်မှုကို အပျက်ခံ၍ မရသလို အသံထွက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုကြွေး၍လည်း မရချေ။ သူက အစွမ်းကုန် အားယူပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားရသည်။ သူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းမှာ ဖြူရော်ကာ သွေးထွက်လုနီးပါး အကိုက်ခံထားရလေသည်။
သို့သော် မင်မင်းဆက်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေသော ထိုက်ကျူးဧကရာဇ်က ဗီဒီယိုထဲတွင် ဩရှရှနှင့် နက်ရှိုင်းသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား ရှင်းလင်းကာ အားမာန်ပါသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ...
"ကောင်းတယ်..."
"သူက ကျူး မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကျည်းတန်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး..."
"ဟန်အမျိုးသားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း သူမပျောက်ပျက်စေခဲ့ဘူး..."
ဤတိုတောင်းသော မှတ်ချက်လေးက နောက်ဆုံး အပြစ်လွတ်ခွင့်ပေးသည့် အင်ပါယာအမိန့်တော်တစ်ခုကဲ့သို့... သို့မဟုတ် သွေးကြောဆက်နွယ်မှု အရင်းအမြစ်ထံမှရသည့် အမြင့်မားဆုံးသော အသိအမှတ်ပြုမှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ချုံကျန်းဧကရာဇ် အခက်အခဲပေါင်းများစွာဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ရသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံတပ်ကြီးအားလုံးကို ချက်ချင်း ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။
"ဝါး... အီး... ဟင့်..."
သူ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ မတရားမှုပေါင်းများစွာကို ခံစားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူကြီးမိဘများထံမှ နားလည်မှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိသွားသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ အေးစက်ပြီး တောက်ပနေသော လမင်းကြီးရှေ့တွင် အသံထွက်၍ သည်းထန်စွာ ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။
ထိုငိုကြွေးသံတွင် နာကြည်းမှုများစွာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများ၊ အုပ်စုကွဲပြိုင်ဆိုင်မှုများ၏ အဟန့်အတားများနှင့် တစ်လောကလုံး၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုများပင်။
၎င်းတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာလည်း ပါဝင်နေချေသည်။ နိုင်ငံတော်ကြီး ပြိုကွဲပျက်စီးနေသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရပြီး ၎င်းကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် နာကျင်မှုပင်။
၎င်းက ကြီးမားလွန်းလှသော ဖိအားများကိုလည်း လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့သည်။ ပြိုလဲတော့မည့် အင်ပါယာကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးထားရပြီး သူ့ကို ကြိတ်ချေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားရသည့် အသက်နှစ်ဆယ်စွန်းစွန်း လူငယ်လေး တစ်ယောက်...
ဤအခိုက်အတန့်တွင် မာကျောသော အခွံများ အားလုံး ကွဲအက်သွားပြီး ခေါင်းမာမှုများ အားလုံးလည်း ကျိုးပဲ့သွားရသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး ရင်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း... မဟုတ်ဘူး... ထီးနန်းတက်ကတည်းက ခံစားခဲ့ရသော ဖိနှိပ်ခံရမှုများ၊ အခက်အခဲများ၊ အထီးကျန်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ အားလုံးကို ဤမျက်ရည်ပေါက်ကြီးများမှတစ်ဆင့် လွှတ်ချပစ်ချင်နေသည့်အလားပင်။
လရောင်က အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်နေသော ဤ ဘိုးဘေးနှင့် မြေးတော်နှစ်ယောက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ဗီဒီယိုထဲတွင် နောက်ဆုံး အသိအမှတ်ပြုမှုကို ပေးနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က စင်မြင့်အောက်တွင် သူတို့၏ နာကြည်းမှုများ အားလုံးကို ငိုယိုထုတ်ဖော်နေချေသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော နန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထိုငိုကြွေးသံများက အထူးသဖြင့် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းနေသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား လက်တွေ့ဆန်နေခဲ့လေသည်။
အခန်း ၄၆၉ပြီး၏။