အခန်း ၄၄၁

အခန်း (၄၄၁) မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့

"အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့ မင်းတို့အားလုံး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြတော့..."

"မင်းတို့နေဖို့ ငါစီစဉ်ပေးထားတဲ့ နေရာတွေက မြို့တွေနဲ့ဝေးတဲ့ ခေါင်ဖျားတဲ့အရပ်တွေချည်းပဲ... တချို့နေရာတွေကတော့ ရွာတွေထဲမှာပေါ့..."

"အခြေအနေက နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ..."

အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် လီလန်က နောက်ဆုံးအကြိမ် မှာကြားလိုက်လေသည်။

မာလင်းကျီနှင့် အခြားသူများမှာ မကောင်းမှုလုပ်ရာတွင် ပထမတန်းစားများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ဦးနှောက်မှာမူ ထိုမျှလောက် မကောင်းမွန်လှပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီလန်သည် အရေးမယူမီကပင် ဤကိစ္စများကို မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် ထွက်ပြေးရမည့် နေရာများနှင့် အချိန်များ၊ ငွေကြေးများနှင့် လမ်းခုလတ်တွင် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့် ပြဿနာများကိုပါ အားလုံး စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ထိုအရာကို တွေးမိရင်း လီလန်သည် မာလင်းကျီကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပုန်းအောင်းရမယ့် နေရာတိုင်းမှာ မင်းတို့လိုအပ်တဲ့ မှတ်ပုံတင်အတုတွေနဲ့ ထောက်ခံစာတွေ ရှိတယ်..."

ဤခေတ်ကာလတွင် ခရီးသွားလာရန်အတွက် မှတ်ပုံတင်များနှင့် ထောက်ခံစာများမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှပေသည်။

အဆက်အသွယ်မရှိပါက ခရိုင်မြို့တစ်ခုမှပင် ထွက်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လီလန်သည် ဤအရာအားလုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် မာလင်းကျီနှင့် သူ၏ လူစုသည် ငွေများကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ အခု ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်..."

လူတိုင်း ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် မာလင်းကျီသည် လီလန်ထံသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားပေမဲ့ ခင်ဗျားလည်း သတိထားရမယ်နော် ကျူးဟောက် မိသားစုက ဩဇာအာဏာ အရမ်းကြီးတယ်..."

ကျူးဟောက်သည် အသုံးမကျသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဖခင်မှာ ဤခရိုင်မြို့ငယ်လေးထဲတွင် ဒေသခံ ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ အောက်နှင့် လူသောင်းချီ၏ အထက်တွင်ရှိသော တန်ခိုးဩဇာကြီးမားသူ ဖြစ်ပေသည်။

မာလင်းကျီသည် ရဲများကို သိပ်မကြောက်လှပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ မည်သူ့ကိုမျှ သတ်ဖြတ်ထားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုမှာ ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သံမဏိစက်ရုံတွင် လုံခြုံရေးဌာနတစ်ခုရှိပြီး ထိုလူများတွင် သေနတ်များ ရှိကြသည်။

အဓိကအချက်မှာ ဒုတိယစက်ရုံမှူး၏ သားဖြစ်သူမှာ အရွတ်များနှင့် အကြောများ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသောကြောင့် လုံခြုံရေးဌာနမှ သေချာပေါက် အရူးအမူး စုံစမ်းစစ်ဆေးကြမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကို တွေးမိရင်း မာလင်းကျီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ခင်ဗျားပါ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

မာလင်းကျီ၏ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုချေ။

လီလန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းဝေမှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

လီလန်သည် သူမအား ကျူးဟောက်၏ စရိုက်မှန်ကို မြင်တွေ့စေခဲ့ပြီး ထိုအကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူမသည် လီလန်အား လုံခြုံရေးဌာနမှ ဖမ်းဆီးသွားမည်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် ကျူးဟောက်၏ဖခင်ကသာ ကြိုးဆွဲလိုက်မည်ဆိုပါက လီလန်၏ အသက်အန္တရာယ်ပင် စိုးရိမ်ရနိုင်ပေသည်။

"လီလန် နင် သူတို့နဲ့ ဘာလို့ မလိုက်သွားတာလဲ..."

ကျန်းဝေ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပြီး သူမသည် လီလန်ကို အဖမ်းခံရမည်ကို မလိုလားပေ။

သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လီလန်က စကားမပြောခဲ့ချေ။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ကျန်းဝေအား ပိုဝေးသော နေရာသို့ သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ကျန်းဝေသည် သူတို့နှင့် ဆယ်မီတာခန့် အကွာသို့ ရောက်သွားမှသာ လီလန်က မာလင်းကျီကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီလန်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်မိရင်း မာလင်းကျီ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။

ယနေ့ အစီအစဉ်မှာ အလွန်ချောမွေ့လွန်းလှပြီး လီလန်သည် ဤအစီအစဉ်၏ ပင်မကြိုးကိုင်သူနှင့် အဓိက အကောင်အထည်ဖော်သူ ဖြစ်သည်ကိုပင် သူ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လီလန်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း မာလင်းကျီသည် လီလန်၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်မိသည်။

"ဝမ်းကွဲဦးလေး..."

ရုတ်တရက် လီလန်သည် မာလင်းကျီအား တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ မာလင်းကျီသည် မသိစိတ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပြုံးနေသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရ၏။

"ကျုပ် ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား..."

မာလင်းကျီ၏ ရှောင်လွှဲနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လီလန်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

မာလင်းကျီသည် သစ္စာရှိသော်လည်း သူ၏ အရင်းခံ လူယုတ်မာစရိုက်ကိုမူ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

ထိုသို့သော လူမျိုးအတွက် သူ့ကို အသုံးပြုလိုလျှင်ပင် ဦးစွာဆုံးမပဲ့ပြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ကျုပ် သိတဲ့လူတွေက ခင်ဗျားထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိတယ် ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျုပ်က ကျူးဟောက်ကို ထိရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်၍ ပါးစပ်တွင် ကိုက်ကာ မီးခြစ်ကို ဆွဲထုတ်၍ မီးညှိလိုက်သည်။

"ဖူး..."

ထူထဲသော မီးခိုးငွေ့များသည် မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မှုတ်ထုတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."

လုံးဝ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသော မာလင်းကျီမှာ မီးခိုးမွှန်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာတော့သည်။

သူတို့ဘေးရှိ ကျန်းဝေမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လီလန်သည် ဆေးလိပ်သောက်ရန် မည်သည့်အချိန်က သင်ယူခဲ့သနည်း။

လီလန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"မာလင်းကျီ ကျုပ်တို့ အလောင်းအစား လုပ်ကြမလား... ခင်ဗျား အခုချက်ချင်း ရဲစခန်းကို သွားပြီး အရာအားလုံးကို ကျုပ် လီလန်က လုပ်ခဲ့တာပါလို့ ဖွင့်ပြောပြီး ဖမ်းခိုင်းလိုက်လေ..."

အားလုံးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်မှုများက ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

ကျန်းဝေသည် အနည်းငယ် ဝေးသောနေရာတွင် ရပ်နေသဖြင့် လီလန်ပြောသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရသော်လည်း မာလင်းကျီနှင့် သူ၏ဘေးရှိ လူအနည်းငယ်မှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ကျူးဟောက် ဖခင်၏ နယ်မြေထဲ၌ ရောက်နေကြသည်။ ယခုအဖမ်းခံရန် သွားခြင်းမှာ သေလမ်းရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ကျူးဟောက်၏ ဖခင်သည် သံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကို တရားဝင်လမ်းကြောင်းများကိုပင် ကျော်ဖြတ်၍ လုံခြုံရေးဌာနမှ တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့အနည်းငယ်မှာ ပစ်သတ်ခံရမည်ဆိုလျှင်ပင် ပေါ့ပါးသော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မူလက မာလင်းကျီသည် လီလန်အပေါ် အခွင့်ကောင်းယူရန် ဤကိစ္စကို အသုံးပြုလိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကျူးဟောက်ထံမှ ကိုယ်ပိုင်ငွေ ယွမ်နှစ်ရာကျော်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုငွေမှာ ယွမ်နှစ်ရာကျော်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဆယ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ချေ။

ယွမ်နှစ်ရာကျော်ဆိုသည်မှာ ဧရာမ ပမာဏကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီလန်သည် သူတို့အား ယွမ်တစ်ရာကျော်သာ ပေးခဲ့သည်။ မာလင်းကျီက သူတို့ ထွက်ပြေးတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ယွမ်တစ်ရာကျော်ကို လီလန်ထံမှ ရယူရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာသင့်သည်ဟု တွေးခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်က ထိုခြိမ်းခြောက်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့သည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

သူက ချက်ချင်းပင် ရန်လိုလာခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံး လီလန်၏ စွမ်းရည်များကို သိထားကြသည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရန်မှာ အားကောင်းသော စွမ်းရည်များမရှိဘဲ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လီလန် သိကျွမ်းသော အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း လီလန်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော ဟန်ပန်အရ သူတို့ လုံးဝ အလောင်းအစား မလုပ်ရဲကြပေ။

လီလန်သာ ဖမ်းဆီးခံရပါက အများဆုံး နှစ်အနည်းငယ်သာ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ အကောင်အထည်ဖော်သူများမှာမူ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကို တွေးမိရင်း မာလင်းကျီ၏ အူများမှာ နောင်တရမှုဖြင့် စိမ်းပြာသွားတော့သည်။

သူ၏ ညစ်ညမ်းသော ပါးစပ်ပင်။

သူသည် အဘယ်ကြောင့် လီလန်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ရုတ်တရက် တွေးမိသွားရသနည်း။

"မဟုတ်ပါဘူး…မဟုတ်ပါဘူး…မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုလန်..."

"ဒုခေါင်းဆောင်..."

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို နောက်ပြောင်နေတာပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ ဖမ်းဆီးခံရရင်တောင်မှ ခင်ဗျားကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"သေရမယ်ဆိုရင်တောင် စကားတစ်ခွန်းမှ ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန် တကယ် ရန်လိုလာသည်ကို မြင်သောအခါ မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

သူသည် လီလန်၏ ဘေးသို့ အမြန်သွားကာ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်၍ လီလန်အား အာမခံချက်များ ဆက်တိုက်ပေးလေသည်။

မာလင်းကျီအပြင် သူ၏ အခြား ညီအစ်ကိုများကလည်း လီလန်၏ ဘေးသို့ အမြန်လာကာ စကားကောင်းများကို အတူတကွ ပြောဆိုလာကြသည်။

မာလင်းကျီ၏ ငွေမက်မောမှုမှာ သူတို့နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။

သူတို့သည် ကျူးဟောက်အား ရှင်းလင်းရန် လီလန်၏ အမိန့်ကိုသာ လက်ခံရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။

မာလင်းကျီ တွေးနေသည့်အရာမှာ သူတို့နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ချေ။

"ဒုခေါင်းဆောင်..."

"ကျွန်တော်တို့ ဒါကိုအပြစ်အနာအဆာမရှိ လုပ်ခဲ့တာပါ..."

"ညီအစ်ကိုတွေအားလုံးက ခင်ဗျားကို အရမ်းလေးစားကြတာပါ မာလင်းကျီက စောစောက နောက်ပြောင်နေတာပါ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့..."

လူတစ်စုသည် လီလန်ကို ဝိုင်းရံကာ စကားကောင်းများကို ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း လီလန်၏ မျက်နှာမှာမူ အမူအရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

"ဒီကိုပေးစမ်း..."

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စကားသံများကို လျစ်လျူရှုကာ လီလန်သည် သူ၏လက်ကို မာလင်းကျီထံသို့ တိုက်ရိုက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျူးဟောက်အား ထိုမျှလောက် သနားစရာကောင်းအောင် ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ မည်သို့သော လူများကို အသုံးပြုနေသည်ကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤလူများမှာ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းကာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိသော လူရမ်းကား တစ်စုသာ ဖြစ်ပေသည်။

လောကကြီးထဲတွင် သွားလာလှုပ်ရှားသည့်အခါ အမှန်တကယ် သစ္စာရှိသူ ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရှိမည်နည်း။

ဤလူများမှာ ယနေ့အတွက် အသက်ရှင်ရန်၊ အရက်ရှိသည့်အခါ သောက်ရန်နှင့် သူတို့၏ အချိန်ရောက်လာသည့်အခါ သေဆုံးရန်သာ ယုံကြည်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကို တွေးမိရင်း လီလန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."

"ဒီယွမ်တစ်ရာကျော်လုံး ဒီမှာရှိပါတယ်..."

"စောစောက ခင်ဗျား ပေးထားတဲ့ ဆယ်ယွမ်တောင် ဒီမှာ ရှိပါတယ်..."

လီလန် အမှန်တကယ် ရန်လိုရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မာလင်းကျီက ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

သူသည် လီလန်၏ ပြိုင်ဘက် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သူ ယခုလေးတင် ရထားသော ယွမ်တစ်ရာကျော်ကို နာခံမှုရှိစွာ ထုတ်ယူကာ လီလန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

"ခင်ဗျားက ကောင်းကောင်းပြောလို့ မရဘူးပဲ..."

မာလင်းကျီ၏ လက်ထဲမှ ယွမ်တစ်ရာကျော်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရင်း လီလန်သည် သူ့ကို တိုက်ရိုက် ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး မာလင်းကျီအား မျက်နှာသာ လုံးဝမပေးခဲ့ပေ။

မာလင်းကျီသည် ချင်းလုံတောင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လီလန်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ညီအစ်ကိုများစွာ၏ ရှေ့တွင် ခံရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သူသည် ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်လိုသော်လည်း ယနေ့ သူလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်မှာ အမှန်တကယ် မှားယွင်းနေခဲ့သည်။

အသက်ရှူရ ကြပ်သွားကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေတစ်ဝက် ပိတ်ဆို့နေတော့သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ အနီရောင်မှ အစိမ်းရောင်သို့ ထို့နောက် အစိမ်းရောင်မှ အမည်းရောင်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လီလန်၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံရပြီးနောက် မာလင်းကျီသည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ စကားမပြောရဲတော့ဘဲ အခြား ညီအစ်ကိုများကလည်း အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲကြတော့ပေ။

သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် မာလင်းကျီ၏ လက်ထဲရှိ ငွေများကိုသာ လိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုငွေများအားလုံး လီလန်ထံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလာတော့သည်။

သူတို့သည် ထိုမျှကြီးမားသော ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို ယခုလေးတင် လုပ်ခဲ့ကြပြီး ယခုအချိန်မှာ သူတို့ ထွက်ပြေးရန် အတိအကျ လိုအပ်နေသော အချိန်ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးသည့်အခါ အလိုအပ်ဆုံးအရာက ဘာဖြစ်မည်နည်း။

ငွေပင်ဖြစ်သည်။

ဤလူများသည် ယနေ့အတွက် အသက်ရှင်ကာ အရက်ရှိသည့်အခါ သောက်တတ်ကြပြီး သူတို့၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေဟူ၍ လုံးဝ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးရန် ငွေမရှိပါက သူတို့သည် နှစရက်အတွင်း ဖမ်းဆီးခံရပြီး ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လီလန်ထံမှ ငွေအချို့ တောင်းခံလိုသော်လည်း လီလန် မျက်လုံးများကို မှေးထားကာ စကားပြောရဲသူ မည်သူ့ကိုမဆို အရေးယူတော့မည့်ပုံစံကို မြင်သောအခါ ထိုလူစုမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသူများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောရဲကြတော့ပေ။

လူတိုင်း ခေါင်းငုံ့ကာ နောင်တရနေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေမှသာ လီလန်က စကားစပြောလေသည်။

"မာလင်းကျီ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ဝမ်းကွဲဦးလေးလို့ ခေါ်တယ် ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို မဖျက်ပါနဲ့..."

လီလန်သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ယွမ်သုံးဆယ်ကို ရေတွက်၍ မာလင်းကျီအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီငွေက ခင်ဗျားတို့ လမ်းခုလတ်မှာ စားဖို့ သောက်ဖို့နဲ့ စီစဉ်ဖို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်..."

"ကျုပ် စီစဉ်ထားတဲ့ ပထမဆုံးနေရာကို ရောက်တဲ့အခါ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ အစားအစာတွေနဲ့ ငွေအချို့ ရှိလိမ့်မယ်..."

"ဌာနချုပ်တိုင်းမှာရှိတဲ့ငွေက ခင်ဗျားတို့ နောက်ဌာနချုပ်တစ်ခုဆီ သွားဖို့အတွက် လုံလောက်လိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ထွက်ပြေးရမည့် အခန်းများတွင် ငွေများ ထားရှိခဲ့ကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် စကားမပြောရဲဘဲ ဖြစ်နေသော မာလင်းကျီက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လာတော့သည်။

ဤငွေဖြင့် သူတို့သည် ချောမွေ့စွာ ထွက်ပြေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုခေါင်းဆောင်..."

မာလင်းကျီမှာ မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လီလန်အား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူတို့သာ လုံခြုံရေးဌာန၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်ရဲပေ။

ငွေရှိနေသရွေ့ ဤဝါရင့်သူများမှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေသည်။

ထို့အပြင် လီလန်က အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း..."

ထိုအရာကို တွေးမိရင်း မာလင်းကျီသည် မိမိကိုယ်ကို ပါးအကြိမ်ရေ အနည်းငယ် ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်..."

"စောစောက အရာအားလုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ..."

"ကျွန်တော်… ကျွန်တော်… ကျွန်တော်..ကျွန်တော် ငွေမက်ပြီး မျက်ကန်းဖြစ်သွားခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော်…ကျွန်တော်..

ကျွန်တော် ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေကို မစောင့်ထိန်းခဲ့မိဘူး..."

လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ထဲတွင် မာလင်းကျီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ မိမိကိုယ်ကို ပါးတစ်ဒါဇင်ကျော်မျှ ရိုက်လိုက်သည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း လီလန်သည် စကားမပြောဘဲ မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာ တဖြည်းဖြည်း ဖူးရောင်လာသည်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖူးရောင်လာမှသာ လီလန်သည် မာလင်းကျီအား မိမိကိုယ်ကို ဆက်ရိုက်နေခြင်းမှ တားဆီးလိုက်တော့သည်။

လီလန်က အလျင်စလို မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီငွေကို လောလောဆယ် ငါ့ဆီမှာပဲ ထားထားမယ်... ငါ့ကို ကူညီပြီးမှ မင်းတို့ကို လက်ဗလာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လွှတ်ရက်ပါ့မလဲ..."

"ဒီယွမ်တစ်ရာကျော်က မင်းတို့ ရထိုက်တဲ့အရာပါ..."

ဤနေရာတွင် လီလန်၏ အသံနေအသံထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အပေါ် ဘာလှည့်ကွက်မှ လာမသုံးနဲ့နော်..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းတို့ ဒီငွေကို မရတဲ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေပါ ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် လီလန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့ကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

လီလန် ပေးလိုက်သော ယွမ်သုံးဆယ်ကြောင့် အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်ကာ မာလင်းကျီနှင့် အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် လီလန်က ကျန်းဝေကို အနားသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ထဲတွင် လဲကျနေသော ကျူးဟောက်ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ ရွှမ်းရွှေရွာဘက်သို့ လျှောက်သွားကြတော့သည်။

သေချာပေါက် သူတို့သည် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွား၍ မရနိုင်ပေ။ သူတို့သည် ဦးစွာ လမ်းကြမ်းတစ်ခုကို ကွေ့ပတ်သွားရန် လိုအပ်သည်။

သူတို့သည် ဇာတိရွာသို့ အရင်ပြန်သွားပြီးမှ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ ပြန်သွားနိုင်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ကျူးဟောက်သည် ဒုက္ခိတဖြစ်ကာ စွန့်ပစ်ခံရပြီးနောက် သူတို့သည် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားပါက တိုက်ဆိုင်လွန်းရာ ကျနေပေလိမ့်မည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့သည် စကားမပြောခဲ့ကြပေ။

ထိုအချိန်က ရွာရှိ လမ်းများအားလုံးမှာ မြေသားလမ်းများဖြစ်ကြပြီး ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးသည်နှင့် လူများသည် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတတ်ကြသည်။

သူတို့ လမ်းဆုံတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်ရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်ချိန်တွင် ကျန်းဝေသည် နောက်ဆုံး၌ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"လီလန် ကျူးဟောက် သေသွားမယ်လို့ နင် ထင်လား..."

ဒေါသများ ပြေပျောက်သွားပြီးနောက် အသိတရားမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျူးဟောက်ကို ယခုလေးတင် ထိုမျှ သနားစရာကောင်းအောင် ရှင်းလင်းလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းဝေက ကြီးမားသော သက်သာရာရမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကျူးဟောက်၏ ဝှေးစေ့နှစ်ခုလုံးမှာ ကြေမွသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အရွတ်များနှင့် အကြောများပင်လျှင် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ကျူးဟောက်အား လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ထဲတွင် ထိုအတိုင်း စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရာ သူ တကယ်ပဲ မသေနိုင်ဘူးလော။

ကျန်းဝေ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"မသေပါဘူး…”

လီလန်၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော မာလင်းကျီ၏ ကြောက်ရွံ့နေသည့် အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး မလှည့်စားခံလိုက်ပါနှင့်။

သူသည် စစ်မှန်သော ပုဆိန်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အရွတ်များကို ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် သားသမီး မရနိုင်တော့အောင် ပြုလုပ်ခြင်းမှာ သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ဖူးသည့် အရာများဖြစ်ပြီး သူက အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ကျူးဟောက်သည် သနားစရာကောင်းလှသော်လည်း သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ် ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ကျူးဟောက်တွင် အလွန်ဩဇာကြီးမားသော ဖခင်တစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။

ထိုအရာကို တွေးမိရင်း လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

ကျူးဟောက် ခရိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက်၏ ဖခင်သည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်းကို သတိပြုမိသင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးဌာနမှ ကျူးဟောက်အား နေရာအနှံ့ ရှာဖွေကြမည့် အချိန်မှာ များစွာကြာမည် မဟုတ်တော့ပေ။

ထိုအရာကို တွေးမိရင်း လီလန်သည် ဖြူလျော့နေသော ကျန်းဝေကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်မ မကြောက်ပါနဲ့..."

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းဝေ၏ အခြေအနေမှာ မကောင်းလှပေ။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလားပင်။

ကျန်းဝေ၏ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်ကို သတိပြုမိသော လီလန်သည် ကျန်းဝေ၏ လက်မောင်းကို အမြန်ဆွဲကာ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းဝေ၏ ပခုံးများပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားပေးကာ သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျူးဟောက်က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ အစ်မ ရင်ထဲမှာ သိသင့်တယ်..."

"ငါသာမရှိခဲ့ရင် အစ်မ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်ရမလဲ ဆိုတာကိုရော တွေးကြည့်ဖူးလား..."

ကျန်းဝေ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကိုကြည့်ရင်း လီလန်က အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယနေ့ ကျူးဟောက် အဖမ်းခံရချိန်တွင် သူသည် အခြားသူများအား သူမကို စော်ကားစေလိုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့သော လူမျိုးမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ အလွန်ယုတ်မာလှပေသည်။

သူ့ကို လက်ထပ်ရခြင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် အဆိုးရွားဆုံးသော ကံဆိုးမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မမှာ နားထောင်နေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က ဆက်ပြောလေသည်။

"အစ်မ ဒီလို တွေးကြည့်သင့်တယ် ဒီနေ့ အစ်မက ကျူးဟောက်ရဲ့ စရိုက်မှန်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ တခြားမိသားစုတွေက အဲဒါကို မသိကြဘူးလေ..."

"နှလုံးသားကင်းမဲ့ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားနေတဲ့ ဒီလူယုတ်မာ ကျူးဟောက်ကို ငါတို့သာ ရှင်းလင်းမပစ်ခဲ့ရင် တခြားမိသားစုတွေဆီက ကောင်းမွန်တဲ့ မိန်းကလေး ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို သူ ဒုက္ခပေးဦးမလဲ..."