အခန်း ၄၄၃

အခန်း (၄၄၃) လုံခြုံရေးဌာနမှ လူသတ်သမားကို ဖမ်းဆီးခြင်း

"သူ့မျက်နှာထားက တစ်မျိုးပဲ..."

"ပြောစမ်း မင်းတို့ လုပ်တာမလား..."

ကျန်းဝေ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ ဝိုင်းအုံလာသော လူများမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"မင်းတို့က တော်တော်သတ္တိကောင်းတာပဲ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးရဲ့ သားကို အဲဒီလို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့..."

"အဲဒီရဲဘော်မလေးရဲ့ မျက်နှာထားက အရမ်းကို မသင်္ကာစရာကောင်းနေတယ် သူ လုပ်တာ သေချာတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း လူအချို့က ကျန်းဝေကို ဝိုင်းရံကာ အတွင်းဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တွန်းပို့လိုက်ကြသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီလန်ပင်လျှင် ဝိုင်းရံခံလိုက်ရ၏။

သူ့ထံသို့ လှမ်းလာသော လက်များစွာကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်ကာ ချောမွေ့စွာ လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ဝိုင်းရံထားသူများကို ရှောင်တိမ်း၍ နောက်သို့ဆုတ်ကာ လူအုပ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

"ဟင်... သူ့မှာ ကြံရာပါ ရှိသေးတယ်..."

"သူက သိုင်းကျင့်ထားတဲ့ပုံပဲ..."

"ရဲဘော် ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးတာ သူတို့နှစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်..."

"အားလုံးပဲ သတိထားကြ..."

မည်သူက အော်လိုက်မှန်း မသိပေ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်သည် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ထိုလူအချို့မှာ တုတ်များ၊ အချို့မှာ ဂွများ၊ အချို့မှာ သံပိုက်လုံးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

ပြည်သူ့စစ်နှင့်တူသော လူအချို့မှာ သူတို့၏ နောက်ကျောမှ အနီရောင် လက်မောင်းပတ်များကိုပင် ဖြုတ်ချလိုက်ကြသည်။

"ချောက်..."

သေနတ်ကျည်ထိုးသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သေနတ်နှစ်လက်၊ သုံးလက်ခန့်သည် စက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လီလန်ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ချိန်ရွယ်လာကြ၏။

မည်းမှောင်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝများကို ကြည့်ရင်း လီလန်၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါမဆို သေနတ်ပြောင်းဝကို မကြောက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထိုအရာက သတ္တိနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ဘဲ အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခံရချိန်တွင် ခံစားရသည့် စစ်မှန်သော အကြောက်တရားမျှသာဖြစ်သည်။

သေနတ်ပြောင်းဝများ သူ့ထံ ချိန်ရွယ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နက်ရှိုင်းသော အန္တရာယ်ခံစားမှုကြီးတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ လှိုက်တက်လာ၏။

ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာသော လူများမှာလည်း အယောက်နှစ်ဆယ်နီးပါးခန့် ရှိနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကြောက်လန့်နေနှင့်ပြီးဖြစ်သော ကျန်းဝေမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ပျော့ခွေသွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး ပါးစပ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာနိုင်ပေ။

သူမသည် သာမန်ရဲဘော်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးတွင် မငိုဘဲ နေနိုင်ခြင်းကပင် သူမ၏ သတ္တိကို ပြသနေပြီဖြစ်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

သူ့ကို ပစ်ခတ်တော့မည့် အချိန်တွင် လီလန်က ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ခုနကပြောတာ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံက ကျူးဟောက်ဆို ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်က ဘာမျှမသိယောင်ဆောင်၍ မေးလိုက်၏။

သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုလုံးမှာ အံ့ဩမှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် နားမလည်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

အခြားသူများ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးမီ လီလန်သည် ကျန်းဝေဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် ငိုသံပါ ပါဝင်နေတော့သည်။

"အစ်မ... သူတို့ပြောစကားအရဆိုရင် ယောက်ဖတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ ထင်တယ်..."

"ယောက်ဖ" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အထူးသတိထားနေကြသော ပြည်သူ့စစ်များနှင့် လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများအားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့ကြားတွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် ပြောင်းလဲသွား၏။

မကြာမီတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျန်းဝေကို မှတ်မိသွားသည်။

"သူက ကျူးဟောက်ရဲ့ ချစ်သူ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ရဲဘော် ကျူးဟောက်က သူနဲ့ တွဲနေတာ အတန်ကြာပြီလေ..."

"သံမဏိစက်ရုံက လူတိုင်း သူတို့ ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတာကို မြင်ဖူးကြတယ် သူတို့ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းပါတယ်..."

မကြာမီတွင် မျက်စိရှင်သူများက ကျန်းဝေ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မှတ်မိသွားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျူးဟောက်သည် သံမဏိစက်ရုံတွင် အမြဲတမ်း ထင်ရှားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အလုပ်သမားများက စောင့်ကြည့်နေတတ်ကြသည်။

ယခင်က သူတို့သည် သံသယရှိသူကို ဖမ်းဆီးရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခု တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါ နားလည်မှုလွဲနေကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

"မင်းက ကျန်းဝေလား..."

လူတိုင်း တွေဝေနေချိန်တွင် ပခုံး၌ အနီရောင် လက်မောင်းပတ်ကို ပတ်ထားပြီး မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် လူတစ်ယောက်သည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ငါက ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူးအသစ်လျူတုံပဲ..."

"ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် မြို့ပြင်ကို ဘာသွားလုပ်ကြတာလဲ..."

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးအသစ်ဖြစ်သော လျူတုံသည် ယခုအခါ ကျန်းဝေကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းဝေနှင့် လီလန်တို့ မြို့ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် တစ်ခဏမျှသာ ရပ်တန့်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်မျိုးဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျန်းဝေနှင့် လီလန်တို့ကို လုံခြုံရေးဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းဝေမှာ ကျူးဟောက်၏ ချစ်သူဖြစ်နေမည်ဟု မည်သူက သိမည်နည်း။

လျူတုံသည် ကျန်းဝေကို မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းကာ ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သဲလွန်စတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေ၏။

သို့သော် လျူတုံ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကျန်းဝေမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှိုက်ငိုနေရုံမှလွဲ၍ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဌာနမှူးလျူ..."

"ကျွန်တော်က ရွှမ်းရွှေရွာ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် လီလန်ပါ..."

"ကျွန်တော့်အစ်မက စိတ်သဘောထား နူးညံ့တယ် ခင်ဗျားတို့ ခြောက်လှန့်လိုက်လို့ သူ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး တစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော့်ကို တိုက်ရိုက် ပြောလို့ရပါတယ်..."

ကျန်းဝေက သူတို့ကို ဖွင့်ချတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီလန်သည် သူမရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရပ်လိုက်ကာ လူတိုင်း၏ အာရုံကို သူ့ထံသို့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

လျူတုံ စကားမပြောနိုင်မီ လီလန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်ယောက်ဖ ကျူးဟောက်က ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ..."

"ဘာလို့ ဒီလောက် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေကြတာလဲ..."

လီလန်က ကျူးဟောက်ကို "ယောက်ဖ" ဟု အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

သူတို့အားလုံး လက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီး ယခုလေးတင် ကျည်ထိုးထားသော ဘာယီရိုင်ဖယ်၏ ပြောင်းဝမှာလည်း အောက်သို့ ကျသွားလေပြီ။

မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိသည့်ပုံစံဖြင့် လီလန်၏ တွေဝေနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူတုံသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ လီလန်ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"ကျူးဟောက်က ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှာ အင်္ဂါချို့တဲ့သွားပြီလို့ သံမဏိစက်ရုံကနေ ငါ အခုလေးတင် အကြောင်းကြားစာ ရထားတယ်..."

"သူ့ရဲ့ ဝှေးစေ့နှစ်လုံးစလုံး ကြေမွသွားခဲ့တယ်..."

"သူ့ရဲ့ အရွတ်တွေနဲ့ ခြေသလုံးကြွက်သားအရွတ်တွေတောင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့တာ..."

"အခု သူက လုံးဝကို ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ..."

လုံခြုံရေးဌာနမှူး လျူတုံသည် စကားပြောနေရင်း လီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လီလန်၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာလည်း အလွန်ပီပြင်လှပြီး ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ ထိတ်လန့်မှု ငါးပုံ၊ အံ့ဩမှု သုံးပုံနှင့် ဒေါသထွက်မှု နှစ်ပုံတို့ ပေါ်လွင်နေသည်။

"နေပါဦး ဌာနမှူးလျူ... ကျွန်တော့်ယောက်ဖက ကျွန်တော်တို့ မြို့နယ်ထဲမှာတင် အန္တရာယ်ပြုခံရတာလား ခင်ဗျားတို့မှာ သဲလွန်စ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူးလား..."

လီလန်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ ယခုလေးတင် ဝိုင်းအုံလာသော လူများထဲမှ ထက်ဝက်ကျော်မှာ လူစုကွဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဤလူများ မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြမှန်း သူ မသိပေ။

ကျန်းဝေမှာမူ ရဲဘော်အချို့၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံထားရပြီး သူတို့က အဆက်မပြတ် နှစ်သိမ့်စကားများ ပြောဆိုနေကြသည်။

သူတို့က ကျန်းဝေသည် သူမ၏ချစ်သူ အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသည်ဟု ထင်နေကြပုံရသည်။

ကျန်ရှိနေသော လူများမှာမူ လမ်းသွားလမ်းလာများအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မြို့ဝင်ပေါက်ဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ဤမျှကြီးမားသော ပြင်ဆင်မှုကြီးလော။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က ရေရေရာရာ ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

ကျူးဟောက် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ထဲတွင် လဲကျနေခြင်းကို သူတို့ တွေ့ရှိသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။

"သူက မြို့ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အန္တရာယ်ပြုခံရတာလဲ..."

လီလန် ထိုသို့ မေးလိုက်သည်ကို ကြားသည့်အခါ လျူတုံလည်း ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် ဘယ်ညာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် လီလန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှာ ကျူးဟောက် မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေတာကို လူတစ်ယောက် မြင်လိုက်တယ်တဲ့..."

"ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာတင် လူတစ်ယောက်က လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းသွယ်ကို ဖြတ်သွားရင်း သူ့ကို တွေ့ခဲ့တာ..."

"အဲဒီနေရာက အရမ်းခေါင်တယ် ငါတို့ မြို့နယ်နဲ့ နည်းနည်း ဝေးတယ်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လျူတုံသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"အဲဒီကိစ္စကြောင့် ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက ရူးမတတ် ဖြစ်နေတာ..."

"သူက အရင်လုံခြုံရေးဌာနမှူးကို တိုက်ရိုက်ပဲ ရာထူးချလိုက်တယ်..."

"ညီလေး... ငါက ရာထူးတက်ခါစပဲ ရှိသေးတယ် ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ အလွှတ်ခံရတာ..."

လျူတုံ၏ အသံတွင် ခါးသီးမှုအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရာထူးတိုးခြင်းမှာ ဂုဏ်ပြုရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက အလွန်အမင်း ဖိအားပေးနေလေသည်။

သူသည် လီလန်၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ နတ်ပူးနေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"သုံးရက်အတွင်း ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့သူကို မဖမ်းနိုင်ရင် ငါလည်း ရာထူးချခံရမယ်လို့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက ပြောတယ်..."

လျူတုံ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က ရုတ်တရက် နားလည်သွားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ဒါကြောင့်ကိုး။

ထို့ကြောင့်ပင် ဤလူများက အရူးများကဲ့သို့ မြို့ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက်သည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတွင် အန္တရာယ်ပြုခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ထိုလူများက မြို့ထဲသို့ ပြန်လာမည်ဟု သူတို့က ထင်နေကြခြင်းလော။

လီလန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လူငယ် သုံးယောက်၊ ငါးယောက်ခန့်သည် ပခုံးဖက်လျက် မြို့ဝင်ပေါက်မှ ဝင်လာကြသည်။

"မင်းတို့က ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့သူတွေပဲ..."

"မင်းတို့က မြို့ထဲပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့..."

လီလန် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးမီ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော လျူတုံသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားလေသည်။

သူက စကားပြောရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်သည် ချောင်ချိုချောင်ကြား အသီးသီးမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ထိုလူငယ် သုံးယောက်၊ ငါးယောက်ခန့် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးမီမှာပင် သူတို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြတော့သည်။

"ချောက်..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သေနတ်ကျည်ထိုးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

မည်းမှောင်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝ သုံးခု၏ ချိန်ရွယ်မှုအောက်တွင် မြို့ထဲသို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော လူငယ်များမှာ သေမတတ် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

"နားလည်မှုလွဲနေတာပါ..."

"ကျူး... ကျူးဟောက်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မသိပါဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့က အနီးအနားရွာကပါ စားစရာ သောက်စရာ လာဝယ်ကြတာပါ..."

"ခင်ဗျားတို့ လူမှားနေပြီ..."

ထိုလူငယ်များ တောင်းပန်စကား မဆိုနိုင်မီ လျူတုံသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငြင်းနေတုန်းပဲလား..."

"သူတို့အားလုံးကို လုံခြုံရေးဌာနကို ခေါ်သွားကြ..."

"အားလုံးကို ချုပ်ထားလိုက်..."

"ဒီနေ့ည သူတို့အားလုံးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရမယ်..."

လျူတုံ၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် ပြည်သူ့စစ်အချို့မှာ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကာ လူငယ်များ၏ လက်မောင်းများကို ဖမ်းဆွဲ၍ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

ထိုလူငယ်များ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်မှစ၍ ခေါ်ဆောင်သွားခံရချိန်အထိ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ဆယ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

လီလန်မှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသနည်း။

စကားပြောသူများက ကျူးဟောက်ကို အန္တရာယ်ပေးသူများ ဖြစ်သည်။

စကားမပြောသူများက ကျူးဟောက်ကို အန္တရာယ်ပေးပြီး အပြစ်ရှိစိတ် ခံစားနေရသူများလော။

ဤလူများ၏ လုပ်ပုံကိုင်ပုံမှာ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် "ပြတ်သားလွန်းလှသည်" ဟုသာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

လျူတုံက လီလန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် လီလန်၏ အနည်းငယ် အံ့ဩနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။

"ညီလေး... သတိထားဦးလေ..."

လျူတုံသည် လီလန်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လီလန်၏ လည်ပင်းသည် လျူတုံဘက်သို့ ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာ၏။

ထို့နောက် လီလန်က "နေပါဦး ဌာနမှူးလျူ... ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ယောက်ဖကို ဒုက္ခပေးတဲ့ လူသတ်သမားကို ဒီလိုမျိုး ဖမ်းတာလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသောကြောင့် လီလန်သည် သူ၏ အတွေ့အကြုံများ အလွန်ကြွယ်ဝနေပြီဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုလေးတင် ပြုလုပ်သွားသော လျူတုံ၏ လုပ်ရပ်က သူ့ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေဆဲပင်။

လူများကို ဤနည်းဖြင့် ဖမ်းဆီး၍ ရပါသလော။

အမှုများကို ဤနည်းဖြင့် ဖြေရှင်း၍ ရပါသလော။

လီလန်၏ အနည်းငယ် အံ့ဩနေသော အကြည့်ကို မြင်သည့်အခါ လျူတုံက အနေရခက်စွာဖြင့် လက်လှမ်းကာ သူ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့လည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ..."

"ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက အသေအမိန့် ပေးထားတာ..."

"သုံးရက်အတွင်း အမှုကို ဖြေရှင်းရမယ်တဲ့..."

"အမှုကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ကလေးပဲ ထိန်းရတော့မှာ..."

ဤအချိန်တွင် လျူတုံသည် လီလန်အပေါ်ထားရှိသော သံသယများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အကောင်းဆုံး မုဆိုးဟူသော လီလန်၏ နာမည်ကို သူ ယခင်က ခပ်ရေးရေး ကြားဖူးခဲ့သည်။

ဤလူသည် စားစရာ၊ သောက်စရာ မရှားပါးပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေမှာလည်း ကျူးဟောက်၏ ချစ်သူအစစ် ဖြစ်နေသည်။

ဤအချက်နှစ်ချက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူက မိမိ၏ ယောက်ဖအရင်းကို အန္တရာယ်ပေးစရာ မည်သည့်အကြောင်းပြချက် ရှိမည်နည်း။

ကျူးဟောက်၏ ဖခင်မှာ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖြစ်ပြီး တစ်ဦးတည်း၏ အောက်၊ လူထောင်သောင်းမက၏ အထက်တွင် ရှိသူဖြစ်သည်။

မိသားစုနှစ်စုသာ အမှန်တကယ် ဆွေမျိုးများ ဖြစ်သွားပါက လီလန်၏ ဘဝမှာလည်း တိုးတက်လာမည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့ တွေးမိသည့်အခါ လီလန်အပေါ်ထားရှိသော လျူတုံ၏ အကြည့်တွင် သနားဂရုဏာသက်မှုအချို့ မပါဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ရနိုင်သော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေသာ ကျူးဟောက်နှင့် လက်ထပ်လိုက်ပါက လီလန်နှင့် သူ၏ မိသားစုပါမကျန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာမည် ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းလိုက်လေခြင်း။

လျူတုံ၏ မျက်လုံးထဲမှ နှမြောတသဖြစ်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်သည် ရင်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ကျူးဟောက်မှာ မည်သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်းကို သူ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။

ကျန်းဝေက ကျူးဟောက်ကို လက်မထပ်လိုက်သည်မှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက သူမမှာ ရိုက်သတ်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

ကျူးမိသားစု၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ခံစားခွင့်ရမည်ဆိုသည်မှာမူ ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။

မိမိ၏ ဇနီးသည်ကိုပင် သေသည်အထိ ရိုက်နှက်တတ်သော ကျူးဟောက်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူက လီလန်၏ မိသားစုကို မည်သို့ တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးမည်နည်း။

လီလန်သည် ရင်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်၌မူ နှမြောတသဖြစ်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုအချို့ကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူတုံ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော သံသယအစအနလေးမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"မြန်မြန် အိမ်ပြန်ကြတော့..."

သူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့ အိမ်ပြန်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ယနေ့ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသူတိုင်းသည် ကျူးဟောက်ကို အန္တရာယ်ပြုသည်ဟု သံသယရှိပါက လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ ထိုသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုံးဝ လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိသူများ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သူတို့၏ ခြောက်လှန့်ခံလိုက်ရရုံဖြင့်ပင် မျက်နှာဖြူရော်သွားကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စကားမပြောနိုင်သည်အထိ ဖြစ်နေသည်။

လျူတုံမှာ လူကဲခတ်ကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်းဝေ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ နှလုံးသားထဲမှ စစ်မှန်သော ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်သည်။

ဤမျှသတ္တိနည်းသော ရဲဘော်မလေးတစ်ဦးက ဤမျှရက်စက်သော အလုပ်ကို မည်သို့ လုပ်နိုင်မည်နည်း။

လီလန်မှာလည်း သူ၏ အနာဂတ် ယောက်ဖဖြစ်လာမည့်သူကို မည်သို့ အန္တရာယ်ပြုမည်နည်း။

ဤအရာကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် လျူတုံသည် လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာခွင့်ပြုကြောင်း အသိပေးချက်ကို ရရှိပြီးနောက် လီလန်သည် နေရာတွင်ပင် ဆက်လက်ရပ်နေခဲ့၏။

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောရန် အခက်အခဲရှိနေသကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသည်။

လီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူတုံ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သဲလွန်စတစ်ခု ရှိနေပြီဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် လီလန်၏ ဘေးသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲ၍ လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး "ညီလေး... မင်း တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိလို့လား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

လျူတုံသည် လီလန် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီလန်၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့၏။

ယခုအခါ သူသည် ပူလောင်နေသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေလေပြီ။

သူ့လက်အောက်ရှိ လုံခြုံရေးဌာနမှူး ရာထူးမှာ နွေးပင် မနွေးသေးသောကြောင့် သူ ထပ်မံ၍ ရာထူးချမခံလိုတော့ပေ။

ဤအရာကို တွေးမိသည့်အခါ လျူတုံ၏ မျက်လုံးထဲမှ ထက်သန်မှုအကြည့်များမှာ ပိုမို အားကောင်းလာတော့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး အနီးအနားတွင် မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် "ညီလေး... မင်းဆီမှာ အတွင်းရေး သတင်းတစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကို တိုက်ရိုက် ပြောပြလို့ရပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျူတုံက ထိုသို့ပြောရင်း သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေငါးယွမ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်၍ လီလန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

"ဒီသတင်းက ငါ့အတွက် အထောက်အကူဖြစ်သရွေ့ ဒီငွေငါးယွမ်က မင်းအတွက်ပဲ..."

လျူတုံသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဤစကားကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤငွေမှာ ငါးယွမ်တောင်ဖြစ်၏။

သူသည် တစ်လလုံး စုဆောင်းလျှင်ပင် ထိုမျှလောက်သော ငွေကို ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လျူတုံ၏ နှမြောနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်သည် ချက်ချင်းပင် ငွေများကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ဌာနမှူးလျူ... ဒီနေ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မတို့ သားရေသွားကောက်ဖို့ တောထဲသွားတုန်းက ရွာထဲက လူတစ်ယောက် ပြောတာကို ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရတယ်..."

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီလန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး "ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာကြပြီတဲ့..." ဟု ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းလား။

ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျူတုံ၏ မျက်မှောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသည် သူတို့၏ ဒေသတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလေသည်။

ထိုသူများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကြပြီး ယုတ်မာသော လုပ်ရပ်ပေါင်းစုံကို ကျူးလွန်တတ်ကြ၏။

သူတို့သည် အစစ်အမှန် ဓားပြများနှင့် လူရမ်းကားများ ဖြစ်ကြသည်။

ယခင်က အစိုးရအနေဖြင့် သူတို့ကို ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းရန် စီစဉ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုသူများမှာ သတင်းအချက်အလက် အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း မည်သူ သိမည်နည်း၊ သူတို့သည် အကြိမ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသော်လည်း တစ်ကြိမ်မျှ အဖမ်းမခံခဲ့ရပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ လက်ချက်များ ဖြစ်နေမလား။