အခန်း ၄၄၄

အခန်း (၄၄၄) ကယ်ဆယ်ရေး

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လုပ်သွားတာ သေချာလို့လား..."

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လျူတုံသည် ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသည် သာမန်ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထိုနယ်တစ်ဝိုက်တွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသည်။

ဤဂိုဏ်းသည် မကောင်းမှုဒုစရိုက်ပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသော်လည်း လူ့အသက်ကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ မသတ်ခဲ့ဖူးချေ။

ဤရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ကျူးဟောက်သည် သူ၏ ဝှေးစေ့နှစ်လုံး ချေမွခံလိုက်ရပြီး အကြောများ ဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရသော်လည်း အသက်ရှင်လျက်တော့ ရှိနေသေးသည်။

သို့ရာတွင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကသာ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်ခဲ့သည်ဆိုပါက ဤကိစ္စမှာ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်ရပေတော့မည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသည် ကြီးမားလှသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူ၏ သံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနက သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။

ပြဿနာမှာ သူတို့လူများက အလင်းရောင်အောက်တွင် ရှိနေပြီး ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားများကမူ အမှောင်တွင်း၌ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြို့နယ်အတွင်း၌ လုံခြုံရေးဌာန၏ အင်အားက သဘာဝကျကျ ပိုမိုကြီးမားသော်လည်း ကျေးရွာများဘက်သို့ သွားရောက်သည့်အခါ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ နယ်မြေ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

လီလန်၏ သဲလွန်စက လျူတုံကို အံ့အားသင့်သွားစေရုံသာမက သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း လေးလံသွားစေသည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရှိ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းပြီးလျှင် ဒုတိယလိုက်ကာ ဒေသတွင်း အင်အားစုများထဲမှ တစ်ခုလည်းဖြစ်ပေသည်။

လျူတုံသည် လုံခြုံရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဤဂိုဏ်းကို မကြောက်ရွံ့သော်လည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မူ ခက်ခဲလှသည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သည်နှင့် ဒုတိယစက်ရုံမှူး သိရှိသွားသောအခါ လုံခြုံရေးဌာနကို ဦးဆောင်၍ သူတို့၏ တံခါးဝအထိ သွားရောက်ရန် အမိန့်ပေးခံရမည် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့၏ လုံခြုံရေးဌာနသည် မြို့နယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကျေးရွာ သို့မဟုတ် တောင်တန်းများဆီသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ စိုးမိုးမှုအောက်သို့ ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့၏ လုံခြုံရေးဌာနတွင် အများဆုံးမှ လူသုံးဆယ်ခန့် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ခန့်သာရှိသည်။

ဤမျှလူနည်းစုဖြင့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါမည်လော။

လျူတုံ၏ မျက်လုံးထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ကျွန်တော်တို့နယ်မြေထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် ကြားဖူးတာပါ..."

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်တောင် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပုံရတယ်..."

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၊ ဒုခေါင်းဆောင်။

ဤစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းပင်လျှင် သူ့အတွက် အလွန်ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ဒုခေါင်းဆောင်ဆိုသူပါ ရှိနေသေးသည်။

ဤဒုခေါင်းဆောင်က ဘာလုပ်နေသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူ၏အကြောင်းကို အရင်က မကြားဖူးခဲ့ရသနည်း။

ဤတစ်ခေါက် ထိုဒုခေါင်းဆောင်သည် သူတို့၏ မြို့နယ်အတွင်း ခြေကုပ်ယူလိုနေခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျူးဟောက်ကို တမင်သက်သက် ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လော။

မြေအောက်လောကသားများသည် နာမည်ရလာစေရန် အခြားသူများ မလုပ်ရဲသောအရာများကို လုပ်ဆောင်ရလေ့ရှိသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရေတပ်သူရဲကောင်းများ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ယန်ကျီသည် ခရီးသွားတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် စေခိုင်းခံခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရှိ ဤဒုခေါင်းဆောင်ဆိုသူသည်လည်း နေရာတစ်နေရာရရန်အတွက် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူး၏ သားဖြစ်သူ ကျူးဟောက်ကို ပစ်မှတ်ထားရဲခဲ့သည်လော။

အလွန်ရဲတင်းလွန်းလှပေသည်။

လုံခြုံရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လျူတုံသည် နေ့တစ်ဝက်ခန့် သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ကျူးဟောက်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်သွားကြောင်းကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားသည်။

ဤအရာအားလုံးသာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်က စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ပါက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေမည်။

သူသည် ကျူးဟောက်၏ မိန်းမလိုက်စားတတ်သော အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အသုံးပြု၍ ကျူးဟောက်အား မြို့ပြင်သို့ မျှားခေါ်ခဲ့ပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ကျူးဟောက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အချိန်းအဆက်ပျက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ချင်းလုံတောင်၏ ဤဒုခေါင်းဆောင်သည် ကျူးဟောက်ကိုပင် ထိပါးရဲသည်ဆိုလျှင် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်အတွင်း သူ မလုပ်ရဲသောအရာ ရှိပါဦးမည်လော။

လျူတုံသည် သူ၏စကားများကို ယုံကြည်သွားပုံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျူးဟောက်က သံမဏိစက်ရုံရဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးရဲ့ သားဆိုတာ မြို့ထဲမှာ ဘယ်သူက မသိဘဲနေမှာလဲ..."

"သူ့မိသားစုရဲ့ သြဇာအာဏာနဲ့ ဖူဆုန့်ခရိုင်မှာရှိတဲ့ အင်အားတွေသာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲအစ်မက သူနဲ့ တွဲခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲကလည်း အရမ်းတော်တဲ့သူပဲလေ... သူ့ကို လက်ထပ်ချင်တဲ့သူတွေဆိုတာ အိမ်တံခါးဝတောင် ပွင့်မတတ်ပဲ..."

"ဟူး... ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲကလည်း ဒီယောက်ဖနဲ့ ရေစက်ပါလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီလောက်ကြာကြာ တွဲခဲ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်၏ အသံတွင် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ဤယောက်ဖကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

သို့သော် သူ၏စကားများသည် လျူတုံ၏ နားထဲတွင်မူ လမ်းပြမီးအိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်..."

"ညီလေး... မင်းပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်..."

"ဒါက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လုပ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံသည် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွာ ကျုံ့ထားသော မျက်မှောင်များမှာလည်း ပြေလျော့သွားတော့သည်။

ကျူးဟောက်၏ ဖခင်သည် အလွန်သြဇာတိက္ကမကြီးမားလှသဖြင့် မြို့ထဲတွင် မည်သူမျှ ကျူးဟောက်ကို မထိပါးရဲကြပေ။

ကျူးဟောက်ကို ထိပါးရဲသူများသည် သဘာဝကျကျပင် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကြောက်ရွံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ကျူးဟောက်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာတတ်သော်လည်း မည်သူနှင့်မျှ ဤမျှနက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးရန်စ ရှိသည်ဟု မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ဝှေးစေ့နှစ်လုံး ချေမွခံရပြီး လက်နှင့်ခြေထောက်များရှိ အကြောများ ဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရသည်။

အမှန်တကယ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများသာ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပေမည်။

သာမန်ရွာသားများဆိုလျှင် အများဆုံးအနေဖြင့် ကျူးဟောက်၏ ခြေထောက်ကိုသာ ရိုက်ချိုးရဲကြမည်

ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို တွေးတောမိသောအခါ လျူတုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မှားတယ်... ငါတို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး သဲလွန်စတွေ လုံးဝမှားယွင်းနေခဲ့တာပဲ..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ကျူးဟောက်ကို အချိန်းအဆက်ပျက်အောင် လုပ်ပြီးတာနဲ့ သူတို့ သေချာပေါက် ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ..."

"ငါတို့ အခု မြို့ထဲမှာ လျှောက်ဖမ်းနေတာတွေက အချည်းနှီးပဲ..."

"အခု အရေးအကြီးဆုံးက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားတွေကို ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းကို အမြန်ရှာရမယ်..."

လျူတုံသည် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ပိုမိုတောက်ပလာတော့သည်။

သူတို့၏ ကနဦး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး သဲလွန်စများမှာ မှားယွင်းနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး တွေ့ရာလူကို လိုက်ဖမ်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသည် ကျူးဟောက်ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် မြို့နယ်ထဲသို့ မည်သို့ ပြန်လာနိုင်မည်နည်း။

ထိုအရာက အသက်ကြီးအိုမင်းနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ကြိုးဆွဲချကာ သေကြောင်းကြံသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ သို့မဟုတ် မုန်တိုင်းစဲသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် ကျေးရွာတစ်ရွာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လျူတုံက မိမိကိုယ်ကို ဝက်ဦးနှောက်ဟု ကျိန်ဆဲလျက် သူ၏ခေါင်းကို အားကုန်ရိုက်ချလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူသည်လည်း အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြို့အဝင်ဝ၌ အစောင့်ချကာ ကျပန်းဖမ်းဆီးမှုများ ပြုလုပ်နေရခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး၏ အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက်၏ ဖခင်ဖြစ်သော ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက သူတရားခံကို နှစ်ရက်အတွင်း ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

နှစ်ရက်တည်း။ နှစ်ရက်တောင်။

ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သူ တရားခံကို မည်သို့ ရှာဖွေနိုင်မည်နည်း။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသော မြို့နယ်များစွာ ရှိသေးသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျူးဟောက်အား အချိန်းအဆက်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့သော တရားခံကို ရှာဖွေခြင်းမှာ သမုဒ္ဒရာထဲ၌ အပ်ကျရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေမည်။

လီလန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံလျူ... မြို့ထဲဝင်လာတဲ့လူတိုင်းကို ဖမ်းနေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ..."

လီလန်က သူ့အား ဆက်လက်လမ်းညွှန်ပြသလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားတွေက ထွက်ပြေးသွားကြလောက်ပြီ... ခင်ဗျား ဖမ်းနေတဲ့ လူတွေက အနီးနားရွာတွေက လူတွေချည်းပဲ..."

"သူတို့အကုန်လုံးက မကြာခဏ တွေ့နေကျ ရွာသားတွေချည်းပဲ..."

"အကယ်လို့ ခင်ဗျားက သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းနေမယ်ဆိုရင် ပြည်သူတွေ ဒေါသထွက်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား... သူတို့ ပြဿနာရှာပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ တံခါးဝကို လာပိတ်ကြလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ် လီလန်သည် လျူတုံ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်နေခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။

သူသည် သူတော်စင်တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း သူ၏လုပ်ရပ်များကြောင့် အပြစ်မဲ့ပြည်သူများ ပါဝင်ပတ်သက်သွားခြင်းမျိုးကိုလည်း မလိုလားပေ။

သူသည် ဤခေတ်ကြီးက ပိုမိုရိုးရှင်းမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင်ပင် မှောင်မိုက်သော ဖြစ်ရပ်များ အဆက်မပြတ် သတင်းထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲရေး အရာရှိများသည် သူတို့၏ အာဏာကို အသုံးပြုကာ အသက်ရှစ်ဆယ် ကိုးဆယ်အရွယ် လမ်းဘေးဈေးသည် အဘိုးအို အဘွားအိုများကို အနိုင်ကျင့်ကြခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

ယခု ၁၉၆၀-၇၀ ခုနှစ်များကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများသည် ကျူးဟောက်၏ ဖခင်ထံမှ ဖိအားများကြောင့် ကျပန်းဖမ်းဆီးမှုများကို သေချာပေါက် ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဖိအားပေးခံရသဖြင့် တိုက်ရိုက်ဝန်ခံလိုက်ပါက ကျူးဟောက်သည်လည်း အတန်ငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်လောက်ဆိုလျှင် မာလင်းကျီနှင့် သူ၏ လူစုမှာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ယခုမှ မြို့နယ်က ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားများကို ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ပြန်ခဲ့လျှင်တောင် မည်သူ့ကိုမျှ ရှာတွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် မာလင်းကျီနှင့် သူ၏ လူစု ဤနယ်မြေတွင် လှုပ်ရှားနေသည့် သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားများသည် ဂိုဏ်းအတွင်း မေးမြန်းကြည့်ပါက အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားကြပေမည်။ ထို့အပြင် မာလင်းကျီသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ သူသည် ပုဆိန်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သည်။

လီလန်က လျူတုံကို သတိပေးရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းနှစ်ရပ် ရှိသည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ခရီးသွားများနှင့် ရွာသားများကို မထိခိုက်စေလိုခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ လျူတုံနှင့် သူ၏လူများအတွက် မျက်လှည့်ပြကာ အာရုံလွှဲလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွာသားများစွာ ဒုက္ခရောက်ရခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် လီလန်သည် လုံခြုံရေးဌာနကို မှားယွင်းသော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤခေတ်တွင် တရားဝင်အလုပ်များ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသည်။

လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားမှသာ လူတိုင်းက တင်းမာသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

စကားစပ်မိ၍ ပြောရလျှင် မာလင်းကျီတို့ အဖွဲ့၏ ကျွမ်းကျင်မှုအကြောင်းကိုလည်း ထည့်သွင်းပြောဆိုရပေမည်။

သူတို့၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူတို့သည် ကျူးဟောက်၏ အသက်ကို မယူခဲ့သော်လည်း သူ၏ နောက်ပိုင်း ဘဝတစ်ဝက်မှာ သေလူတစ်ယောက်နှင့် ခြားနားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် အသက်မသတ်ဘဲ အလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

ဤအချက်သည် ပုဆိန်ဂိုဏ်းက ချင်းယန်မြို့နယ်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုးမိုးထားနိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အရ မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။

သို့ရာတွင် ညစ်ပတ်သော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်း၌ သူသည် ပုဆိန်ဂိုဏ်းသားများထက် နိမ့်ကျနေဆဲဖြစ်သည်။

လီလန် စဉ်းစားခန်းဖွင့်နေစဉ် သူ့ဘေးနားမှ လျူတုံ၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"တပ်ခွဲတစ်... တပ်ခွဲနှစ်... တပ်ခွဲသုံး..."

"အားလုံး မြို့အဝင်ဝမှာ အစောင့်ချတာကို ရပ်လိုက်တော့..."

"အားလုံး တန်းစီကြ..."

"မင်း... မင်း... မင်း... နဲ့ မင်း... ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့... ကျန်တဲ့သူတွေ

လူစုခွဲလို့ရပြီ..."

လျူတုံသည် လူအုပ်ထဲမှ လူအနည်းငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် ပြောလိုက်သည်။

ဤလူငယ်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး လူစုခွဲသွားကြသည်။

"တာဝန်ခံလျူ... ကျွန်တော်တို့ အမှုမစစ်တော့ဘူးလား..."

"ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက အသေအမိန့်ပေးထားတာလေ... အကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ လုံခြုံရေးဌာနက နှစ်ရက်အတွင်း ကျူးဟောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေကို ရှာမတွေ့ရင် ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်တယ်..."

"တာဝန်ခံလျူ... သေချာ ထပ်စဉ်းစားဦးမလား..."

လျူတုံ လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သော ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင် အနည်းငယ်မှာ လျူတုံနှင့် လီလန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာကြပြီး တွေဝေနေသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် လုံခြုံရေးဌာနသို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မိသားစုများကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန် ဤအလုပ်ကိုသာ မှီခိုနေရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် သံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးကို ပြစ်မှားမိပါက သူတို့၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး ငတ်ပြတ်သွားနိုင်သည်။

"ငါတို့က အမှုမစစ်တော့ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."

"မင်းတို့အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ..."

လျူတုံသည် လီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ လူအားလုံး၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကောင်တွေ အခုချက်ချင်း လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ ဂိုဒေါင်ကိုသွားပြီး ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက ဖမ်းထားတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်..."

"ငါက ညီလေးလီလန်နဲ့အတူ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးရဲ့ ရုံးခန်းကို သွားတော့မယ်..."

"အမှုအတွက် သဲလွန်စတွေ ရနေပြီ... မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ လုပ်စရာရှိတာသာ သွားလုပ်ကြ..."

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် လျူတုံက လီလန်ကို သံမဏိစက်ရုံဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားချင်နေသည်။

"ညီလေးလီလန်... ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးရဲ့ ရုံးခန်းကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ..."

"မင်း ခုနက ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးကို ပြောပြလိုက်..."

လျူတုံက လီလန်ကို ရှေ့သို့ဆွဲခေါ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ယိုင်ကျသွားလေသည်။

သူသည် လီလန်၏ လက်မောင်းကို မည်မျှပင် အားစိုက်၍ ဆွဲငင်စေကာမူ လီလန်မှာ ထိုနေရာတွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လီလန်၏ ခြေထောက်များသည် မြေကြီးထဲတွင် အမြစ်များ ပေါက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ကောင်းမွန်လှသော သိုင်းပညာပင်တည်း။

လျူတုံမှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

သူသည် လီလန်၏ နာမည်ကို အရင်က ခပ်ရေးရေးမျှသာ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း သူ၏ သိုင်းပညာမှာ ဤမျှအထိ ထက်မြက်နေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော မတ်တတ်ရပ် သိုင်းပညာမျိုးမှာ ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ထက်မနည်း လေ့ကျင့်မှသာ ကျွမ်းကျင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လျူတုံသည် သူကိုယ်တိုင် ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာစွမ်းရည်များ မရှိသော်လည်း ဗဟုသုတတော့ တော်တော်လေး ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ ဤတစ်ကွက်တည်းနှင့်ပင် သူသည် တောင်ဘက်ရှိ မြို့ကြီးတစ်မြို့တွင် လက်ဝှေ့ရုံတစ်ခု ဖွင့်နိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျှစွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော လူတစ်ယောက်သည် တောင်တန်းများပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းကာ အမဲလိုက်နေရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

လျူတုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ကမူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"ညီလေးလီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပါဦး..."

"လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ ငါ့နေရာက မတည်ငြိမ်သေးဘူး... အကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် မင်းရဲ့ကျေးဇူးကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်..."

"နောင်ကျရင် မင်း ငါ့အကူအညီလိုတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ငါ ဘယ်တော့မှ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဆွဲခေါ်၍ မရနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူတုံသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများရှေ့တွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကျယ်လောင်စွာ ပုတ်၍ လီလန်အား တိုက်ရိုက်ပင် အာမခံချက် ပေးလိုက်သည်။

လျူတုံ၏ အပြုအမူက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား အနည်းငယ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

လျူတုံသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်အောက်တွင် လူသုံးဆယ်မှ ငါးဆယ်ခန့်အထိ ရှိပြီး သံမဏိစက်ရုံရှိ လူတစ်ထောင်၏ နေ့စဉ် စည်းကမ်းပိုင်းကို စီမံခန့်ခွဲနေရသူ ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သံမဏိစက်ရုံရှိ ခေါင်းဆောင်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ လုံခြုံရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင် လျူတုံသည် သြဇာအာဏာ အကြီးမားဆုံးဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လျူတုံသည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးတစ်ဦးကို အာမခံချက်များ ပေးနေခဲ့သည်။

ဤအရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် နားလည်ရခက်လှပေသည်။

"မင်းတို့ကောင်တွေ ဘာသိလို့လဲ..."

"ညီလေးလီက သိုင်းဆရာတစ်ယောက်ကွ..."

အမြင်တိုသော သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် လျူတုံသည် လီလန်ကို တောင်းပန်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လုပ်ခဲ့သည်ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေများသော်လည်း သူ၏ ပြောဆိုနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အတည်ပြုချက်တစ်ခု လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ လုံခြုံရေးဌာနမှ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် မြို့အဝင်ဝကို မွန်းလွဲပိုင်းတစ်ပိုင်းလုံး စောင့်ကြပ်ကာ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသည် လက်ချည်းသက်သက်ဖြင့် သူ၏ စကားများကိုသာ ယူဆောင်ကာ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးထံသို့ သွားခဲ့ပါက ထိုအရာက သေလမ်းကို ရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

လျူတုံ ငိုတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံလျူ... မလောပါနဲ့... အရင်ဆုံး ခင်ဗျားတို့ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက ဖမ်းလာတဲ့ အပြစ်မဲ့ ရွာသားတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြရအောင်..."

လီလန် ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံသည် အနည်းငယ် ကြက်သေရိုက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ညီလေးလီက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ..."

"လုံခြုံရေးဌာနကိုသွားပြီး သူတို့ကို အခုပဲ သွားလွှတ်ပေးကြရအောင်..."

"သွားကြစို့... သွားကြစို့... ညီလေးလီ... လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ အချုပ်ခန်းက ဒီဘက်မှာ..."

လျူတုံသည် လီလန်၏ရှေ့မှ လျှောက်သွားကာ ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် လီလန်လည်း ခြေလှမ်းစတင်လိုက်လေသည်။

လီလန်၏နောက်တွင် လုံခြုံရေးဌာနမှ လူငယ်အနည်းငယ် ရှိနေကြသည်။

သူတို့ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ခရီးသွားများက သူတို့ကို မြင်သောအခါ အမြန်ဖယ်ပေးကြလေသည်။

မြို့နယ်ထဲရှိ လူများသည် ဤနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက မြို့ထဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်များအကြောင်းကို ခပ်ရေးရေး ကြားသိထားကြသည်။

လုံခြုံရေးဌာန၏ ကြီးမားလှသော သြဇာအာဏာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မည်သူက ပြဿနာရှာရဲမည်နည်း။

လမ်းပေါ်တွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိသောကြောင့် ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိရန် ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

"ညီလေးလီ... ဒီဂိုဒေါင်ကြီးက အရင်က ငါတို့ သံမဏိစက်ရုံက စွန့်ပစ်သံမဏိတွေကို သိမ်းဆည်းတဲ့နေရာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ လုံခြုံရေးဌာနက ဒါကို ပြန်လည်မွမ်းမံပြီး အချုပ်ခန်းအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲလိုက်တာ..."

ဂိုဒေါင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ဘာယီရိုင်ဖယ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်နှစ်ဦး ရပ်နေပြီး အခြားတစ်ဦးက ထိုင်ခုံငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ထန်းရွက်ယပ်တောင်ဖြင့် ယပ်ခတ်နေလေသည်။

လျူတုံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"တာဝန်ခံလျူ... ဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ..."

လျူတုံက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဂိုဒေါင်ကို ဖွင့်ပြီး လူအကုန်လုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်..."

မကြာမီမှာပင် လျူတုံ၏ အမိန့်အောက်၌ အစောင့်နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ရိုင်ဖယ်များကို လွယ်ထားလိုက်ပြီး ဂိုဒေါင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

"ကျွီ..."

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် လီလနက တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

သူ ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အနံ့အသက်ဆိုး မျိုးစုံနှင့် ရောနှောနေသော အပူလှိုင်းတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာတော့၏။

လီလန် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လျူတုံသည် အပြစ်မဲ့ရွာသားများကို ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးလီရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် မင်းတို့ အားလုံး သံသယကင်းရှင်းသွားပြီ..."

“မင်းတို့အကုန်လုံး အခုအိမ်ပြန်လို့ရပြီ..."