အခန်း ၄၄၅

အခန်း (၄၄၅) ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ စွန့်ပစ်ဂိုဒေါင်။

လျူတုံက ဂိုဒေါင်ရှေ့တွင် ခါးထောက်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးက တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ ဂျိမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သံချေးတက်နေသော သံတံခါးကြီး ပွင့်သွားလေသည်။

လီလန်သည် အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

စွန့်ပစ်ဂိုဒေါင်အတွင်း၌ လူကြီး၊ လူငယ်၊ ကျား၊ မ လူတစ်စုကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်နေကြပြီး အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည့်ဟန်ဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးထားကြသည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ လျူတုံနှင့် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များဆီသို့ တညီတညွတ်တည်း ရောက်ရှိသွားကြ၏။

လျူတုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဖြူဆုတ်သွားကြပြီး ဂိုဒေါင်အတွင်းသို့ ထပ်မံဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ အချို့မှာ သံပြားများနှင့် သံတုံးများကို ဝင်တိုက်မိကြသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ဆူညံသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူတို့သည် လျူတုံနှင့် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

လီလန်သည် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လျူတုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ လုံခြုံရေးဌာနကတော့ တကယ့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်ပင်။

ဤလူများမှာ ရိုးသားပြီး ဥပဒေကို လေးစားလိုက်နာကြသော နိုင်ငံသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း တရားမဲ့ ဖမ်းဆီးခံရကာ စွန့်ပစ်ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်။

မင်း လျူတုံကို ဘယ်သူကများ ဤအခွင့်အရေး ပေးထားသနည်း။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လျူတုံမှာ အကောင်းပြောရလျှင် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူး ဖြစ်ပေသည်။

အဆိုးပြောရမည်ဆိုလျှင်မူ သူသည် စက်ရုံခေါင်းဆောင်များအတွက် သီးသန့် ညစ်ပတ်သော အလုပ်များကို လုပ်ပေးရသည့် ရုပ်သေးရုပ်လေး တစ်ရုပ်မျှသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

စွန့်ပစ်ဂိုဒေါင်ထဲမှ လူများမှာ ကြောင်အမ်းနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လျူတုံက အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့... မြန်မြန်ထွက်လာခဲ့ကြ... အခု အဆင်ပြေသွားပြီ..."

"အိမ်ပြန်ကြတော့..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ မမေ့ကြနဲ့ဦး... ဒီနေ့ မင်းတို့ နာမည်တွေ ရှင်းသွားတာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ... သူက ငါတို့ လုံခြုံရေးဌာနကို တရားခံရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးခဲ့တာ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကျဉ်းချခံထားရသူများမှာ ပထမတော့ အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် လီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့မှာ အလွန်အံ့ဩနေကြပြီး ဖြူဆုတ်နေသော မျက်နှာများတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်အချို့ စွန်းထင်းနေ၏။

လီလန်က သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရေးးး..."

"ငါတို့ အိမ်ပြန်လို့ရပြီ... ငါတို့ အိမ်ပြန်လို့ရပြီ..."

"အဆင်ပြေသွားပြီ... ထပ်ပြီး ပိတ်လှောင်မခံရတော့ဘူး... ဒီလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမှာ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ထပ်မနေချင်တော့ဘူး..."

"ငါ တရားခံမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောသားပဲ... အဲဒီ ကျူးဟောက်ဆိုတဲ့လူကို ငါ လုံးဝမသိပါဘူးဆို..."

"လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်ရပြီ... တကယ့်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ..."

"အိမ်ပြန်မယ်... အိမ်ပြန်မယ်... သမီးလေး... ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြစို့..."

"..."

လွတ်လပ်ခွင့်ရပြီဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူများစွာသည် ဂိုဒေါင်ထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြတော့သည်။

မထွက်ခွာမီ လူတိုင်းသည် လီလန်ထံသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ကာ ဦးညွှတ်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"..."

အချို့သော ဒေသခံများမှာ လီလန်ကို ဒူးထောက်၍ ဦးချကန်တော့ရန်ပင် ကြိုးစားကြသော်လည်း လီလန်က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

လီလန်သည် ထိုမျှကြီးမားသော အရိုအသေပေးမှုကို လက်မခံနိုင်ပေ။

"အဆင်ပြေပါတယ်... အားလုံး အိမ်ပြန်ကြပါတော့... သေချာနားပါ... ထမင်းပူပူနွေးနွေးစားပြီး အိပ်ရေးဝဝ အိပ်လိုက်ကြပါ..."

"ဌာနမှူးလျူက ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို မှားယွင်းဖမ်းဆီးခဲ့တာဟာ စက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ အမှားပါ... သူတို့က ခင်ဗျားတို့ကို ရှင်းပြပြီး နစ်နာကြေး နည်းနည်းပါးပါး ပေးဖို့ ကြိုးစားပါလိမ့်မယ်..."

"ဌာနမှူးလျူ... မဟုတ်ဘူးလား..."

လီလန်က လှည့်၍ လျူတုံကို ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ လီလန်က ရုတ်တရက် ဤသို့ပြောလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏အမြင်တွင် ဤလူများမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူတို့ ဖမ်းဆီးခံရသည်။ သူ ဖမ်းချင်သည့်အချိန် ဖမ်းနိုင်သည်။ သူတို့က ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီလန်၏ အစ်မဝမ်းကွဲမှာ ကျူးဟောက်၏ စေ့စပ်ထားသူဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသည်ဟု ဆိုလိုပေသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ထိုကိစ္စသာ မဖြစ်ခဲ့ပါက ဤလူသည် ကျူးဟောက်၏ အနာဂတ် ယောက်ဖဖြစ်လာမည်ပင်။

လုံခြုံရေးဌာနမှ ဌာနမှူးငယ်လေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဤယောက်ဖဖြစ်သူကို သဘာဝကျစွာပင် မပြစ်မှားရဲပေ။

လျူတုံမှာ အခက်တွေ့နေလေပြီ။ သဘောတူရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သလို ငြင်းပယ်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ သဘောတူလိုက်လျှင် လူအများအပြားကို နစ်နာကြေးပေးရမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ မိသားစုပိုက်ဆံအိတ်များ ပြောင်တလင်းခါသွားမည် မဟုတ်ပါလော။

သူ့ကို ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးအဖြစ် မကြည့်ပါနှင့်။ သူ၏ လစာမှာ အဆင့် (၄) လုပ်အားခသာဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် ယွမ်သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ခန့်သာ ရှိလေသည်။

ထို့အပြင် သူ့အထက်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို မိခင်တစ်ဦးနှင့် အောက်တွင် ကလေးငယ်များ ရှိနေသေးရာ သူသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားရသည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင် အိတ်ကပ်ထဲမှ နစ်နာကြေးပေးရန် သူ့ကို တောင်းဆိုခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။

သို့သော် သူ မပေးလျှင် မည်သူက ပေးမည်နည်း။

စက်ရုံကလား...။

ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးကလား...။

ယင်းက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးကိုသာ ပေးခိုင်းလိုက်ပါက သူ အလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် လျူတုံမှာ အခက်တွေ့နေလေပြီ။ သဘောတူရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သလို ငြင်းပယ်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဟင်... ဌာနမှူးလျူ... ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ..."

"သဘောမတူဘူးလား..."

လီလန်က လျူတုံကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လျူတုံမှာ ထိုအကြည့်ကြောင့် လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ထွက်သွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... စိတ်ချပါ... လူတိုင်းကို ရှင်းပြမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်... လူတိုင်း နစ်နာကြေး ရစေရမယ်... လူတိုင်း နစ်နာကြေး ရစေရမယ်..."

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျူတုံသည် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားကာ ငိုတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားမိသည်။

ဤမျှများပြားသော လူများကို တကယ်တမ်း နစ်နာကြေး ပေးရမည်ဆိုပါက ငွေမည်မျှ ကုန်ကျမည်နည်း။

"အားလုံး ကြားကြတယ်မလား... လူတိုင်း နစ်နာကြေးရမယ်တဲ့... ဌာနမှူးလျူကို ဘာလို့ ကျေးဇူးမတင်ကြတာလဲ..."

လီလန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဌာနမှူးလျူ..."

"ဌာနမှူးလျူ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ခင်ဗျားက တကယ့်ကို လူကောင်းကြီးပါပဲ..."

"..."

လူကောင်းကြီးတဲ့လား... ဘယ်လို လူကောင်းကြီးမျိုးလဲ။

လျူတုံသည် သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ကျူးဟောက်၏ ယောက်ဖကိုသာ သူ မကြောက်ခဲ့လျှင် ဤနစ်နာကြေးကိစ္စကို သူ ကြွားဝါပြီး သဘောတူခဲ့မည် မဟုတ်ပေ... ဟူး...။

ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော သာမန်ပြည်သူများမှာ ယခုအခါ လွတ်မြောက်သွားကြပြီဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် လူစုခွဲ၍ အိမ်ပြန်သွားကြတော့သည်။

လျူတုံသည် ထိုလူများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... သွားကြစို့... ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးဆီ ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးမယ်..."

လျူတုံက လီလန်ကို ပြောလိုက်သည်။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် အစ်မဝမ်းကွဲက ဒီကိစ္စကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာရသွားတယ်... ဒါကြောင့် သူ ဝင်မလာသင့်ဘူးလို့ ထင်တယ်..."

လီလန်သည် ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေသည် လီလန်၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးတော့သည်။ သူမမှာ အလွန်ဝမ်းနည်းနေပုံရ၏။

လျူတုံသည် ဤပြကွက်ကို မြင်သောအခါ ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

"ရဲဘော်ကျန်းဝေ... မငိုပါနဲ့တော့... ဒါက မတော်တဆဖြစ်မှုတစ်ခုပါ... ရှောင်လွှဲလို့မရနိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ..."

ကျူးဟောက်၏ ဒဏ်ရာများနှင့် ပတ်သက်၍ လျူတုံ သိထားသည်။ သူ၏ ဝှေးစေ့နှစ်ခုလုံးမှာ ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရသော ဥများကဲ့သို့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုမျှမက သူ၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ကျိုးသွားသဖြင့် ဒုက္ခိတတစ်ဦး ဖြစ်သွားလေပြီ။

ဒုက္ခိတတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကလေး မယူနိုင်တော့ပေ။ နောင်တွင် ရဲဘော်ကျန်းဝေက ကျူးဟောက်နှင့် အတူနေလျှင်ပင် သူမ၏ဘဝမှာ သနားစရာကောင်းနေမည်ဖြစ်သည်။

"ကျူးဟောက်..."

"အိုး.. ရဲဘော်ကျန်းဝေ... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့... ကျူးဟောက် သူ... သူ သက်သာလာမှာပါ..."

လျူတုံက ကျန်းဝေကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကျူးဟောက် တကယ်ပဲ သက်သာလာနိုင်ပါ့မလား..."

"သက်သာလာမှာပါ... သူ သေချာပေါက် သက်သာလာမှာပါ..."

လီလန်မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲမှာ အလွန်ယုံကြည်ရလောက်အောင် သရုပ်ဆောင်ကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... အပြင်မှာ ခဏစောင့်နေဦး... ကျွန်တော် ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်..."

လီလန်က ကျန်းဝေကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

လီလန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝေမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားတော့သည်။ သူမသည် လျူတုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လီလန်... နင် တစ်ယောက်တည်း... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ငါ လိုက်ခဲ့ပေးရမလား..."

ကျန်းဝေသည် ကျူးဟောက်၏ စေ့စပ်ထားသူဖြစ်ပြီး ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးနှင့် တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်ခန့် တွေ့ဖူးသည်။

သို့သော် မာလင်းကျီက ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်ကို သူမကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူမသည် ကျူးဟောက်၏ ယခင်စေ့စပ်ထားသူဖြစ်သည်။ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးသာ သတိမထားပါက သူမ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် တစ်ခုခု လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားနိုင်သည်။

နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခု၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူး ဖြစ်လာနိုင်သူတစ်ဦးသည် မည်သို့များ ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ကောက်ကျစ်မှုမျိုး မရှိဘဲ နေမည်နည်း။

သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးခွန်းအနည်းငယ်ဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်ယူနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းဝေ ကြောက်ရွံ့နေသောအရာ ဖြစ်သည်။

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အစ်မ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...ကျွန်တော် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်..."

လီလန်က ကျန်းဝေကို စိတ်သက်သာရာရစေမည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါ စက်ရုံအပြင်ဘက်ကနေ နင့်ကို စောင့်နေမယ်..."

လီလန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဌာနမှူးလျူ... သံမဏိစက်ရုံကို သွားကြစို့..."

လျူတုံက "ကောင်းပြီလေ..." ဟု ပြောပြီးနောက် လီလန်နှင့် ကျန်းဝေကို ခရိုင်မြို့ရှိ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

လျူတုံသည် အမှုကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန်နှင့် တရားခံကို ဖမ်းဆီးရန် ကားမောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ဂျစ်ကားတစ်စီးဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး၏ အထူးခွင့်ပြုထားသော ယာဉ်ဖြစ်သည်။

မူလက လျူတုံမှာ ကားစီးခွင့်မရှိပေ။ ကျူးဟောက်သာ ဤမျှ ကြီးမားသော ပြဿနာမဖြစ်ခဲ့ဘဲ သူတို့ တရားခံကို အလျင်စလို ရှာဖွေနေရခြင်း မဟုတ်ပါက သူသည် ဤဂျစ်ကားကို စီးခွင့်ရလောက်အောင် ကံကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။

လျူတုံက ကားမမောင်းတတ်ပေ။ ယာဉ်မောင်းမှာ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး၏ ယာဉ်မောင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဂျစ်ကားတွင် ထိုင်ခုံလေးခုံ ပါရှိပြီး လူလေးယောက်သာ ဆံ့လေသည်။

ယာဉ်မောင်း၊ လျူတုံ၊ လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့ဖြစ်ကြသည်။

ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ လျူတုံက ဂရုမစိုက်ပေ။ ဂျစ်ကားထဲတွင် သူတို့အတွက် နေရာမဆံ့သဖြင့် သူတို့ဘာသာသူတို့ အပြန်လမ်းကို ရှာဖွေကြရန်သာ လွှတ်ထားလိုက်သည်။

ကားစက်သံမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၏ လမ်းများပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာလာကာ ဖူဆုန့်ခရိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

၎င်းမှာ လီလန်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ကားစီးဖူးခြင်းဖြစ်ရာ ထိုအတွေ့အကြုံမှာ အတော်လေး ဆန်းသစ်နေသည်။

"ဒီဘီးလေးဘီးက ဘီးနှစ်ဘီးထက်တော့ အများကြီး ပိုမြန်တာပဲ..."

သူက လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ လေကို ခံစားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူသည် စက်ဘီးတစ်စီးပင် မဝယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤဘဝတွင်မူ သူသည် မိသားစု၏ ဘဝကို သာယာဝပြောအောင် ဖန်တီးပေးနိုင်ရုံသာမက စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ် တစ်စောင်ကိုပါ ရရှိခဲ့ပြီး အသစ်စက်စက် ထာဝရတံဆိပ် ၂၈-လက်မ စက်ဘီး တစ်စီးကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့လေပြီ။

သို့သော် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးမှာ ဘီးနှစ်ဘီးသာရှိပြီး ခြေထောက်အားကိုသာ အားကိုးရသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ဓာတ်ဆီဖြင့် မောင်းနှင်ရသော ဘီးလေးဘီးတပ် ဂျစ်ကားလောက် မမြန်နိုင်ပေ။

သို့ရာတွင် ဂျစ်ကားကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်များကို ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ရာထူးရှိသော ခေါင်းဆောင်များသာ တတ်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း လီလန်လည်း သိထားသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းပြောတာကို ကြည့်ပါဦး... ဘီးလေးဘီးတပ် ကားက ဘီးနှစ်ဘီးတပ်ထက် သေချာပေါက် ပိုမြန်တာပေါ့..."

"ဒီဂျစ်ကားက အတွင်းမှာ စက်ယန္တရားတွေချည်းပဲ... သော့ဖွင့် လီဗာနင်းလိုက်တာနဲ့ ရွေ့သွားတာပဲ..."

ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော လျူတုံက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လီလန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း တိတ်တဆိတ်သာ နေလိုက်သည်။

လျူတုံ၏ စကားထဲမှ တပ်အပ်သေချာသော အဓိပ္ပာယ်ကို သူ ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူ့အနေဖြင့် ဂရုစိုက်နေရန် မလိုပေ။

ဤသည်က ကားတစ်စီးမျှသာ ဖြစ်သည်။ ယခု မရနိုင်ခြင်းက နောင်တွင် မရနိုင်ဘူးဟု မဆိုလိုပေ။

စောင့်သာကြည့်နေလိုက်။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှ ဖူဆုန့်ခရိုင်သို့ ကီလိုမီတာ ငါးဆယ်မှ ခြောက်ဆယ်ခန့်သာ ကွာဝေးသည်။ ဂျစ်ကားဖြင့် မောင်းနှင်ပါက တစ်နာရီကျော်လေးဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင် ဂျစ်ကားလေးမှာ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများက အလျင်အမြန် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး၏ ကားဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သဘာဝကျစွာပင် မှတ်မိကြသည်။

"ဌာနမှူးလျူ... ခင်ဗျား ပြန်ရောက်လာပြီလား..."

"ရဲဘော်ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ တရားခံကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီလား..."

"..."

ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းပင် အလုပ်သမား အတော်များများ ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြတော့သည်။

ဤသူများမှာ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှ အလုပ်သမားများချည်း ဖြစ်ကြသည်။ ကျူးဟောက်မှာ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး၏ သားဖြစ်ပြီး သံမဏိစက်ရုံအလုပ်ရုံမှ အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များ ကျိုးသွားပြီး သင်းကွပ်ခံလိုက်ရသည်။ ဤမျှကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်ကို သူတို့ သဘာဝကျစွာပင် ကြားသိထားကြလေသည်။

အခြေခံအားဖြင့် အတင်းအဖျင်းစကားများ ရှိပါက နာရီဝက်အတွင်း သံမဏိစက်ရုံရှိ လူတိုင်း သိသွားကြမည်သာဖြစ်သည်။

"မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... သွား... အလုပ်သွားလုပ်ကြ..."

လျူတုံက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

သူသည် လီလန်ကို ပြုံးပြနိုင်သော်လည်း ဤအလုပ်သမားများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သဘောကောင်းလိမ့်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။

လုံခြုံရေးဌာနသည် တစ်စက်ရုံလုံး၏ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ရှိပြီး ၎င်း၏ ဩဇာအာဏာမှာ သာမန်အလုပ်သမားများထက် အများကြီး သာလွန်လေသည်။

ထို့အပြင် ဌာနမှူးလျူတုံမှာ စက်ရုံတွင်း၌ ဒေါသကြီးသူအဖြစ် နာမည်ကြီးလေသည်။

သူတို့၏ နွေးထွေးသော နှုတ်ဆက်မှုများမှာ အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်ခံလိုက်ရပြီး ကံဆိုးမှုများနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ဤအလုပ်သမားများမှာ ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ရွှင်လန်းသော အပြုံးများကို ရုပ်သိမ်းကာ ရှောင်ထွက်သွားကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသော လီလန်နှင့် ကျန်းဝေကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းဝေသည် ကျူးဟောက်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးနှင့် တွေ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ကျူးဟောက်၏ အိမ်တွင်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံသို့ သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူမသည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံကို အကဲခတ်ကာ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို လိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

လီလန်ကတော့ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်နေလိုက်သည်။ သူက သံမဏိစက်ရုံကို စိတ်မဝင်စားပေ။

နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံဆိုသည်မှာ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံသာဖြစ်ပြီး သံမဏိထမင်းပန်းကန်ဆိုသည်မှာ သံမဏိထမင်းပန်းကန်သာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ခေါင်းဆောင်မှုအောက်တွင် ရှိနေရမည်သာဖြစ်သည်။ သစ်တောထဲတွင် အမဲလိုက်ရသကဲ့သို့ မည်သို့များ လွတ်လပ်နိုင်မည်နည်း။

"ရဲဘော်ကျန်းဝေ... အဝင်ဝမှာ ခဏလောက် စောင့်နေပေးပါ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို အတွင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်..."

လျူတုံက ကျန်းဝေကို ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရဲဘော်နှစ်ယောက်က ငါတို့ စက်ရုံရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်တော်တွေပဲ... သူတို့ကို သေချာဆက်ဆံကြ... လစ်လျူရှုဖို့ မကြိုးစားကြနဲ့..."

အထက်လူကြီးက ပြောလာသောအခါ ဤလက်အောက်ငယ်သားများက မည်သို့များ လစ်လျူရှုရဲမည်နည်း။ ဉာဏ်ကောင်းသူများက ချက်ချင်းပင် ကြွေရည်သုတ်ခွက်များကို ယူကာ လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးကြပြီး လက်သွက်သူများက ကျန်းဝေအတွက် ထိုင်ခုံတစ်လုံး ယူလာပေးကြသည်။

လျူတုံသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီလန်ကို ဦးဆောင်ကာ ခေါင်းဆောင်များ ရှိရာ အုပ်ချုပ်ရေးအဆောက်အအုံသို့ ဝင်သွားလေသည်။

"တတိယထပ်က ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးရဲ့ ရုံးခန်းပဲ..."

မကြာမီမှာပင် ထိုနှစ်ယောက်က ရုံးခန်းတစ်ခုရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

လီလန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးပေါ်တွင် 'ဒုတိယစက်ရုံမှူးရုံးခန်း' ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လျူတုံက တံခါးကို လက်ဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့..." ဟူသော ပြတ်သားပြီး ဩဇာပါသော အသံတစ်ခု အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး လီလန်က အနောက်မှ ကပ်ပါလာသည်။

ဆေးတံကို ကိုင်ထားသော ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မှုန်ကုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။

"စက်ရုံမှူးကျူး..."

လျူတုံက အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ ဖားယားလျက် ပြောလိုက်သည်။

လျူတုံကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဌာနမှူးလျူ... ဘယ်လိုလဲ... ငါ့သားကို ဒုက္ခပေးတဲ့ တရားခံကို ရှာတွေ့ပြီလား..."

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး၏ အကြည့်များက လီလန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ဌာနမှူးလျူ... ဒါက..."

လျူတုံက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"စက်ရုံမှူးကျူး... ရဲဘော်ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ တရားခံကို ရှာတွေ့ပါပြီ... ဒီအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက မျက်မြင်သက်သေပါ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... သူက မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး လီလန်လို့ ခေါ်ပါတယ်..."

လျူတုံက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခု၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦး၏ အောက်၊ လူတစ်သောင်း၏ အထက်တွင်ရှိသော ဒုတိယအာဏာပိုင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လျူတုံသည် ထိုသို့သော ရာထူးကြီးမားသည့် ခေါင်းဆောင်ကို မပြစ်မှားရဲပေ။ သူ့အနေဖြင့် ဂရုတစိုက် အလုပ်အကျွေးပြုရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးနှင့် စကားပြောရာတွင် လျူတုံ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မသိမသာပင် ပိုမိုကျိုးနွံသွားတော့သည်။

သူ၏ သဘောထားမှာ စောစောက အဝင်ဝရှိ အလုပ်သမားများနှင့် စကားပြောဆိုခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပြီး သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

လီလန်သည် လျူတုံကို မသိမသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် အံ့ဩသွားတော့သည်။ ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးရှေ့တွင် ဖားယားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး အလုပ်သမားများရှေ့တွင်မူ မာနကြီးကာ ဗိုလ်ကျနေသော ဤလျူတုံမှာ တကယ့်ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"လုံခြုံရေးဌာနဆိုတာ ခေါင်းဆောင်တွေ မွေးထားတဲ့ ခွေးတွေလို့ လူတိုင်းပြောကြတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး... ဒါက တကယ်ပဲ..."

"အိုး... သူက မျက်မြင်သက်သေလား..."

ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက လီလန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လျူတုံနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ဤလီလန်ဟုခေါ်သော သူမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ခါးကိုမတ်ကာ ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် စက်ရုံမှူးကျူးရှေ့တွင် မျက်နှာချိုသွေးခြင်း မရှိသလို မောက်မာခြင်းလည်း မရှိဘဲ လျူတုံထက် များစွာသတ္တိရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... သူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပါ..."

"တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ရဲဘော်ကျန်းဝေရဲ့ မောင်ဝမ်းကွဲလည်း ဖြစ်နေပါတယ်..."

"ကျန်းဝေရဲ့ မောင်ဝမ်းကွဲလား..."

ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး လန့်သွားသည်။

သို့သော် သူ အမြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အိုး... ကျူးဟောက်နဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူရဲ့ မောင်ဝမ်းကွဲပေါ့..."

ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လီလန်ကို ထပ်မံ၍ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ တရားခံအုပ်စုကို မင်း မြင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာလား..."

"သူတို့က... ဘယ်သူတွေလဲ..."