အခန်း ၄၄၇

အခန်း (၄၄၇) ကျူးဟောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် မည်မျှပင် သဘောမတူချင်စေကာမူ ကျူးဟောက်နှင့် ကျန်းဝေတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူး ဖြစ်နေလျှင်ပင် မတတ်နိုင်တော့ချေ။

အမှန်တကယ်တွင် ကျူးတာ့ကျွင်းနှင့် လီလန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲ၌ အလွန်ရှင်းလင်းနေကြသည်။

ကျူးဟောက်သည် လုံးဝကို သုံးစားမရတော့ပေ။

သူသည် ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်နေလေပြီ။

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ကျန်းဝေနှင့် ကျူးဟောက်တို့၏ စေ့စပ်ထားမှုကို မဖျက်သိမ်းလိုခဲ့ပေ။ သူသည် ကျူးမိသားစုအတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းပေးလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်အတွက်မူ ကျူးဟောက်၏ အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ အနာဂတ်ဂုဏ်သိက္ခာကိုသာ ဂရုစိုက်ခဲ့လေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် အလွန်အရေးကြီးလှသည်။

အကယ်၍ သူမသည် ဒုက္ခိတဖြစ်နေသော ကျူးဟောက်နှင့် ဆက်လက်ပတ်သက်နေပါက စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်သော လီလန်၏ ဝမ်းကွဲအစ်မသည် မည်သို့လုပ် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်မည်နည်း။

အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် လီလန်သည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ရုံးခန်းဧရိယာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် မာလင်းကျီနှင့် သူ၏အဖွဲ့အတွက် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုသူများသည် လူကောင်းများ မဟုတ်သောကြောင့် လီလန်သည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်အတွက် လုံလောက်သော ခရီးစရိတ်ကိုသာ ပေးခဲ့သည်။

ဆူပူအုံကြွမှုများ ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါမှသာ ငွေအနည်းငယ် ထပ်မံပေးမည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် လီလန်၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာကို လျှော့ချ၍ မရနိုင်ပေ။

ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်မှာ ကျေးဇူးတရားနှင့် အာဏာစက် နှစ်ခုစလုံး ပေါင်းစပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသော အတွေးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည့် အခိုက်အတန့်၌ လီလန်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ လျှပ်စီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝုန်း..."

လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းက လီလန်၏ ခေါင်းကို ထူပူသွားစေသည်။

လီလန်သည် အပြာနှင့်မီးခိုးရောင်စပ် ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော အလုပ်သမားများ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည့် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအလုပ်သမားများမှာ အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ လက်ထဲတွင် ထမင်းဘူးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသော လီလန်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံးက သိချင်စိတ်ပြင်းပြသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်သွားကြလေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် လူများ၏ ဘဝမှာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလှသည်ဖြစ်ရာ စက်ရုံပြင်ပမှ လူများကို တွေ့ရခဲလှသည်။

သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသော ထူးဆန်းသည့် အကြည့်များကို ခံစားရရင်း လီလန်သည် စကားမပြောဘဲ အချိန်အတန်ကြာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဟာကွက် ပေါ်သွားလေပြီ။

သူ၏ ဟာကွက် ပေါ်သွားလေပြီ။

သူ ဘာအမှားလုပ်မိသွားသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

စောစောက သူ၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာ မည်သို့ရှိသနည်း။

အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူး ကျူးတာ့ကျွင်း၏ မေးခွန်းများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လီလန်၏ အမူအရာမှာ အလွန်သင့်လျော်ပြီး သူ၏ အဖြေများတွင် မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ကျူးတာ့ကျွင်း၏ မေးခွန်းထောင်ချောက်များ အားလုံးကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် အကြီးမားဆုံး ပြဿနာက ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

လီလန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာရှိ မုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှတည်ငြိမ်နေနိုင်မည်နည်း။

ကျူးဟောက်၏ ဝှေးစေ့များ ကြေမွသွားပြီး ခြေဖနောင့်ကြောများ ပြတ်တောက်သွားသည်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် လီလန်သည် ဤမျှ တည်ငြိမ်နေနိုင်ပါသလား။

ဤသည်မှာ မုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ငယ်တစ်ဦးထံမှ မျှော်လင့်ထားသည့် အပြုအမူမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လီလန်သည် တောသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ရှေ့တွင် ထိုက်တောင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်ပင် မတုန်လှုပ်သည့် အသွင်အပြင်မျိုးကို မပြသသင့်ပေ။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် လီလန်၏ ကျောပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားတော့သည်။

ပေါ့ဆလိုက်လေခြင်း။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးအနေဖြင့် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် လူပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် တွေ့ဖူးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ စောစောက သူ၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာ ကျူးတာ့ကျွင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန် ဤသို့တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏နောက်ဘက် အပေါ်ယံတစောင်းမှ အေးစက်၍ ပြင်းထန်သော အကြည့်တစ်ခု သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအကြည့်သည် အလွန်ရင်းနှီးနေပြီး ၎င်းမှာ ကျူးတာ့ကျွင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လီလန်သည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဘယ်ညာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဖိနပ်ကြိုး ပြုတ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

လီလန်သည် ဖိနပ်ကြိုးချည်ရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ထိုသို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျူးတာ့ကျွင်း၏ ရုံးခန်းလိုက်ကာများ တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားသည်ကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီးနောက် လီလန်သည် ဖိနပ်ကြိုးကို တည်ငြိမ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ယခု သူသည် ဈေးသို့သွား၍ ကြက်တစ်ကောင် ဝယ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေကို သွားရှာပြီး သေချာစွာ နေရာချပေးရမည် ဖြစ်သည်။

သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မ ကျန်းဝေသာ တောင့်ခံထားနိုင်ပါက ကျူးတာ့ကျွင်း မည်မျှပင် တတ်စွမ်းနိုင်စေကာမူ သူ့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအရေးကြီးသော အချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် လီလန်၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားလေသည်။

ဆေးရုံတွင် လဲလျောင်းနေသော ကျူးဟောက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ လီလန်က လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။

ကျူးဟောက်သည် ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မည်သို့သော ပြဿနာမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် သူက အရင်ဖောက်ပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ ကိစ္စရပ်များ ကြီးထွားလာလျှင်ပင် လီလန်က နောက်ဆုတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ဘက်တွင် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံစွာ ရှိနေသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် လိုက်ကာကြားမှတစ်ဆင့် ကျူးတာ့ကျွင်း၏ အကြည့်သည် လီလန်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး လီလန်သည် အလုပ်ဆင်းလာသော အလုပ်သမား လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ရောနှောပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေသည်။

ဤလီလန်မှာ မရိုးရှင်းပေ။

စောစောက ရုံးခန်းထဲတွင် လီလန်၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာ ပြီးပြည့်စုံနေသော်လည်း ကျူးတာ့ကျွင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော သံသယများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွီ..."

ကျူးတာ့ကျွင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေစဉ်မှာပင် ရုံးခန်းတံခါး ပွင့်လာလေသည်။

"စက်ရုံမှူးကျူး..."

"ဒါက ကျွန်မ အခုလေးတင် ခပ်လာတဲ့ ရေနွေးပါ... ရုံးခန်းထဲမှာ လိုသေးလား..."

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ အတွင်းရေးမှူးသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာပြီး ဓာတ်ဗူးနှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖြစ်ပြီး သူ့တွင် အတွင်းရေးမှူးတစ်ဦး ရှိသည်။

အတွင်းရေးမှူး၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ဝမ်ဖြစ်ပြီး လှပ၍ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လှသော ရဲဘော်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် အလိုအလျောက် ရေစက်များ မရှိသေးဘဲ ရုံးခန်းထဲရှိ ရေသောက်လိုသူများမှာ ရေနွေးရုံသို့ သွား၍ ရေနွေးခပ်ရုံသာ ရှိသည်။

ထို့ပြင် ဒုတိယစက်ရုံမှူး အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အလုပ်သမားများနှင့်အတူ ရေနွေးရုံထဲတွင် သွားရောက်တိုးဝှေ့နေရန် မလိုအပ်ပေ။

သူ၏ အတွင်းရေးမှူးသည် ကျူးတာ့ကျွင်းအတွက် ရေနွေးဓာတ်ဘူး နှစ်ဘူးကို အသိစိတ်ရှိစွာဖြင့် ကူညီခပ်ပေးခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူး ရောက်လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကျူးတာ့ကျွင်းက စကားမပြောခဲ့ဘဲ လီလန် ထွက်ခွာသွားသော ဦးတည်ရာသို့သာ ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူ၏ အလိုအလျောက်သိစိတ်က ဤလီလန်သည် ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးသူ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

သို့သော် လီလန်တွင် ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးရန် အကြောင်းပြချက် သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း သူ၏ အကြောင်းပြချက်က ပြောပြနေပြန်သည်။

သူ၏ ကျူးမိသားစုသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တွင် ထင်ရှားသော မိသားစုဖြစ်ပြီး သူ၊ ကျူးတာ့ကျွင်းသည်လည်း ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးဖြစ်သည်။

သူသည် ခွန်အားအပြည့်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏သား ကျူးဟောက်သည် အနည်းငယ် လူဆိုးလေး ဖြစ်နေသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ သူရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျူးမိသားစုသည် အမြဲတမ်း ထင်ရှားနေမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျန်းဝေသည် ကျူးဟောက်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး လီလန်က ကျန်းဝေ၏ ဝမ်းကွဲမောင်ဖြစ်ပါက ကျူးတာ့ကျွင်းအနေဖြင့် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ရန် လုံးဝ ပျက်ကွက်မည် မဟုတ်ပေ။

ယနေ့ လီလန်၏ နှိမ့်ချခြင်းမရှိသလို မာနကြီးခြင်းလည်းမရှိသော အမူအရာကို ထောက်ရှု၍ သူသည် လီလန်အား နိုင်ငံပိုင်ဌာနတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ရန်နှင့် နိုင်ငံတော်လစာကို ခံစားခွင့်ရရန် သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးနိုင်သည်။

ပြဿနာ၏ အဓိကအချက်မှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။

လီလန်တွင် ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးရန် အကြောင်းပြချက် လုံးဝ မရှိပေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည်။

သူသည် စနစ်ထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး မုန်တိုင်းကြီးမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့ကိစ္စကသာ သူ့ကို တွေဝေသွားစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤလီလန်သာ ကျန်းဝေ၏ ဝမ်းကွဲမောင် မဟုတ်ပါက သူသည် လုံခြုံရေးဌာနကို စေခိုင်း၍ လီလန်ကို ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးခိုင်းသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက် ဒုက္ခပေးခံရသည့် နေရာကို လီလန် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းကပင် သူ့ကို အလွန် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းစေသည်။

သို့သော် လီလန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှုက သူသည် ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးသူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း ဆုံးဖြတ်ပေးနေသည်။

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ ဦးနှောက်ကြီးနှင့် ဦးနှောက်ငယ်တို့မှာ အဆက်မပြတ် သဘောထားကွဲလွဲနေသဖြင့် သူ့ကို အဆက်မပြတ် ခေါင်းကိုက်စေသည်။

"ရွှမ်း..."

ကျူးတာ့ကျွင်း စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးသည် ကျူးတာ့ကျွင်း၏ စားပွဲဆီသို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး လက်လှမ်းကာ သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ထဲမှ အေးစက်နေပြီဖြစ်သော လက်ဖက်ခြောက်များကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လတ်ဆတ်သော လက်ဖက်ခြောက်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကျူးတာ့ကျွင်း၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ပန်းကန်ကို ရေနွေးဖြင့် ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် လက်ဖက်ရည်နံ့များ ပျံ့နှံ့လာသည့်အခါမှသာ အတွင်းရေးမှူးသည် ရုံးခန်းတံခါးဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားကာ တံခါးကိုဖွင့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

"ခဏစောင့်ဦး..."

အတွင်းရေးမှူးသည် မူလက ရုံးခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်နေသော်လည်း သူမ၏နောက်ကျောဘက်မှ ကျူးတာ့ကျွင်း၏ တင်းမာသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျူးတာ့ကျွင်း ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အတွင်းရေးမှူးဝမ်သည် သူမလုပ်လက်စကို ရပ်တန့်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူမသည် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ကျူးတာ့ကျွင်း၏ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

"စက်ရုံမှူး... ညွှန်ကြားစရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် အတွင်းရေးမှူးကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

သူသည် စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားကာ လေးလံစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

အံဆွဲထဲမှ မီးခြစ်ဆံဘူးတစ်ဘူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်တွင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးတာ့ကျွင်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပြောစမ်း... ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးတာ လီလန်များလား..."

သူသည် သူ၏ လတ်တလော အတွေးများအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ချောင်းများကြားတွင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ညှပ်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားကာ သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက မီးခိုးငွေ့များကြားမှတစ်ဆင့် အတွင်းရေးမှူးဝမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"လီလန်... ဘယ်လီလန်လဲ..."

"ခုနက ရုံးခန်းထဲကို ငါ့ဆီလာတွေ့တဲ့ လူငယ်လေးလေ... သူ့နာမည်က လီလန်... ပြီးတော့ သူက ကျန်းဝေရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်ပဲ..."

"စက်ရုံမှူးကျူး... အဲဒါက လီလန် မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်..."

အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ကျူးတာ့ကျွင်းကို သတိထား၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ဆက်ပြောလေသည်။

"အကယ်၍ ကျန်းဝေနဲ့ ကျူးဟောက်တို့သာ လက်ထပ်လိုက်ရင် လီလန်ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး လျင်လျင်မြန်မြန် တိုးတက်လာနိုင်တယ်လေ..."

အတွင်းရေးမှူး စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ပြာခွက်ထဲတွင် သူ၏ စီးကရက်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျူးတာ့ကျွင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးဝမ်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် စားပွဲကို ပတ်သွားကာ တံခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အင်္ကျီချိတ်စင်မှ သူ၏ ကျုံးရှန်းဝတ်စုံကို ယူ၍ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူးဝမ်... ငါနဲ့အတူ ဆေးရုံကို လိုက်ခဲ့..."

မကြာမီမှာပင် အတွင်းရေးမှူးဝမ်၏ စီစဉ်မှုအောက်တွင် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ဟိန်းဟောက်နေသော အင်ဂျင်သံများကြားတွင် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း မှိတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ အလိုအလျောက်သိစိတ်ကို ယုံကြည်သည်။

သို့သော် လီလန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှုမှာ အတော်လေး ထူးခြားနေသည်။

သူသည် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားများရရှိရန် မျှော်လင့်နေသည်။

ထိုအခါမှသာ သူသည် လူတိုင်းကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးရရှိနိုင်သော သက်သေအထောက်အထားမှာ သူ၏သား ကျူးဟောက်ထံတွင် ရှိနေသည်။

မြို့နယ်ဆေးရုံ၏ လူနာဆောင်တစ်ခုအတွင်း။

ကျူးဟောက်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်မှာ အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်နှင့် စူးရှသော အရက်ပြန်ပိုးသတ်ဆေးနံ့တို့ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အရ နှာခေါင်းကို ညှစ်ထားချင်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏လက်ကို မြှောက်ရန် အလွန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ လက်မောင်းမှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

၎င်းမှာ ပျော့ခွေနေသည်။

မည်သည့် ခွန်အားမျှ မရှိပေ။

ငွေသိမ်းစက်တစ်ခု စက်ရပ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် အမိန့်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျူးဟောက်၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာတော့သည်။

သူ မှတ်မိသွားပြီ။

သူ မှတ်မိသွားပြီ။

သူသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ဒုက္ခပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ သွားများမှာ တင်းကြပ်စွာ စေ့သွားတော့သည်။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သူသည် သူ့ပေါင်ကြားကို အမြန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ပတ်တီးများ စည်းထားပြီး ဖြူကောင်တစ်ကောင်နှင့်တူနေသော သူ၏ လိင်အင်္ဂါကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"မဖြစ်ရဘူး..."

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ..."

"အား... အား... အား... အား..."

ပူနွေးသော မျက်ရည်ကြောင်းနှစ်ခုမှာ ကျူးဟောက်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

သူသည် အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ငိုတော့သည်။

သူ၏ ဝှေးစေ့များ တကယ်ပင် မရှိတော့သည်ကို သူ မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ကျူးဟောက်အတွက် အကြောက်မက်ဆုံး၊ အကြောက်မက်ဆုံးနှင့် အကြောက်မက်ဆုံး အရာမှာ သူ၏ညီလေးသည်လည်း သူ၏ အမိန့်ပေးမှုများကို မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ မိန်းမလျာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်တည်း။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

ကျူးဟောက်သည် သူ၏ခေါင်းကို နံရံနှင့် အကြမ်းပတမ်း ဆောင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူက ငယ်ရွယ်နေသေးသည်။

အိမ်ထောင်လည်း မပြုရသေးပေ။

သူသည် ကျူးမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားလျှင် ကျူးမိသားစုမှာ မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။

ကျူးဟောက်မှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေလေသည်။

သူသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသည်။

"ဝုန်း..."

ကျူးဟောက်က အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသည်။

သူသည် ကုတင်စောင်းသို့ နာကျင်စွာ ရွှေ့သွားပြီးနောက် လိမ့်ဆင်းကာ တည့်တည့် ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ဤတုံးတိတိ အသံသည် နောက်ဆုံးတွင် တာဝန်ကျ သူနာပြုများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။

သူနာပြု အများအပြားသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြပြီး ခူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော ကျူးဟောက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျူးဟောက်... ရှင်က ဒဏ်ရာသက်သာတဲ့ ကာလမှာ ရှိသေးတာမို့... လျှောက်သွားလို့ မရဘူး..."

သူနာပြုခေါင်းဆောင်က အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျူးဟောက်သည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူး ကျူးတာ့ကျွင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်ရာ ခရိုင်ဆေးရုံတွင် သူ့အတွက် တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက သူနာပြုခေါင်းဆောင်အဖြစ် သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင်ဘဝမှာ ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆေးရုံအကြီးအကဲများက ညွှန်ကြားချက်များ ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက်သည် သူတို့ဆေးရုံတွင် မည်သည့် မတော်တဆမှုမျှ လုံးဝမဖြစ်စေရပေ။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေသော ကျူးဟောက်ကို ကြည့်ရင်း သူနာပြုခေါင်းဆောင်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် သူမ၏ လက်အောက်ခံ သူနာပြုများကို ကျူးဟောက်အား ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ရန် အမြန်ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ကျူးဟောက်သည် စဉ်းတီတုံးပေါ်တွင် ကြိုးချည်ခံထားရသော ဝက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေလေသည်။

သို့သော် သူနာပြုများစွာကို အလွယ်တကူ ခါထုတ်ပစ်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ထားသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူနာပြု အများအပြားက သူ့ကို ကိုင်တွယ်ကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် တွန်းတင်လိုက်သဖြင့် သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။

ကျူးဟောက်သည် သူ၏ခေါင်းကို ဆေးရုံခေါင်းအုံးထဲတွင် ဖွက်ထားပြီး မျက်ရည်များက သူ၏မျက်လုံးများမှ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာသည်။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

"အား... အား... အား..."

"ငါ အသက်ရှင်နေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ..."

"ငါ့ကို သေခွင့်သာ ပေးလိုက်ကြပါတော့..."

ဤအချိန်တွင် ကျူးဟောက်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သူ၏ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးထဲတွင် အတင်းဖွက်ထားပြီး တကယ့်ကို အသက်ရှူကြပ်၍ သေချင်နေမိသည်။

ကျူးဟောက်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုသော အပြုအမူကို မြင်သောအခါ သူနာပြုခေါင်းဆောင်သည် ကျူးဟောက်ကို ပက်လက်လှန်ပေးရန် သူနာပြုများကို အမြန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျူးဟောက်ကို သူနာပြုများစွာက ပက်လက်လှန်ပေးလိုက်သော်လည်း သူက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သူသည် လည်ပင်းကို တောင့်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိ နံရံထောင့်ဆီသို့ ထပ်မံပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားကာ ချွန်ထက်သော ထောင့်စွန်းကို အသုံးပြု၍ သူ၏လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်ချင်နေသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် ကျူးဟောက်သည် လုံးဝ ရူးသွပ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

တစ်ခဏတွင် သူသည် သူ၏ခေါင်းကို နံရံနှင့် ဆောင့်နေပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ရေနစ်သေရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

အခြားတစ်ခဏတွင်မူ သူနာပြုတစ်ဦးကို လှည့်စားကာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ခိုင်းပြီးနောက် သူမသတိလစ်ဟင်းနေခိုက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ နာကျင်စွာ ရွှေ့သွားကာ အပြင်သို့ ခုန်ချချင်နေပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျူးဟောက်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် သူနာပြုများမှာ လုပ်စရာလမ်းစ ကုန်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် ကြိုးများကို အသုံးပြု၍ ကျူးဟောက်ကို ကုတင်တွင် လုံခြုံစွာ တိုက်ရိုက် ချည်နှောင်ထားလိုက်ကြသည်။

ကျူးဟောက်က သူ၏လျှာကိုကိုက်၍ သတ်သေမည်ကို ကာကွယ်ရန် သူတို့သည် သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ အဝတ်စတစ်စကိုပင် ဆို့ထားလိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူနာပြုများက ကျူးဟောက်အား နေရာချပေးနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် မကြာမီ အပြင်ဘက် စင်္ကြံမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စက်ရုံမှူးကျူး... ခင်ဗျားရဲ့သားက ဒီလူနာဆောင်မှာပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံဝန်ထမ်းတွေကို အကောင်းဆုံး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်တွေ အသုံးပြုဖို့ အခုလေးတင် ပြောပြီးပါပြီ..."

"သူနာပြုတွေအတွက်တောင် အဆိုင်းသုံးဆိုင်း စီစဉ်ထားပြီး တစ်ဆိုင်းကို သူနာပြုသုံးယောက်စီနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့သားကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်..."

စင်္ကြံအပြင်ဘက်မှ ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် မြို့နယ်ဆေးရုံ၏ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းများနှင့်အတူ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျူးတာ့ကျွင်း ဝင်လာလေသည်။

"..."

လူနာဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ကြိုးချည်ခံထားရပြီး ခူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုတင်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်နေသော ကျူးဟောက်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်လိုက်ရသည်။

ခရမ်းပြာရောင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ကျူးတာ့ကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။