အခန်း ၄၄၉

အခန်း (၄၄၉) ကြီးမားလှသော ဆုလာဘ်

"ကောင်းပြီ ကျူးဟောက် မင်းအတွက် တရားမျှတမှုရအောင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ငါ ရှင်းလင်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်..."

"လီလန်ကိုတော့ လောလောဆယ် လွှတ်ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို သွားမနှောင့်ယှက်သေးဘူး..."

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် သူ၏သားဖြစ်သူ ကျူးဟောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဖေ အဖေ ကျွန်တော့်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးရမယ်နော်..."

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျူးဟောက်သည် မျက်ရည်များကျဆင်းနေပြီး သူ၏အသံမှာ ရှိုက်သံများဖြင့် တစ်ဆို့နေလေသည်။

"မငိုနဲ့ မငိုနဲ့တော့ အဖေ မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးမှာပါ..."

"အဖေ မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးမှာပါ..."

မံမီရုပ်အလောင်းတစ်ခုပမာ အဖြူရောင်ပတ်တီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏သားကို ကြည့်ရင်း ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်တိုင် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ဆေးရုံအုပ်ကြီးဝူကို ခေါ်လိုက်ပါ သူက အဖေ့သူငယ်ချင်းဆိုတော့ မင်းကို သေချာစောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်..."

ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ခရိုင်ဆေးရုံမှ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဂျစ်ကားအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ဆေးရုံ၏ လူနာဆောင်အဆောက်အအုံကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခရိုင်ရဲစခန်းကို မောင်း..."

နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ခရိုင်ရဲစခန်းမှ ဒုတိယစခန်းမှူးချန်၏ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ကျူးတာ့ကျွင်းက ရဲစခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ဒုတိယစခန်းမှူးချန် ဒုက္ခမခံပါနဲ့တော့ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့စရာ မလိုပါဘူး..."

ကျူးတာ့ကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။

သူ ဤတစ်ကြိမ် ရဲစခန်းသို့ လာရောက်ရသည့် အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုကြေးငွေထုတ်ပြန်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက်ကို အန္တရာယ်ပြုခဲ့သော တရားခံများအတွက် ဆုကြေးငွေဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို ဖမ်းဆီးနိုင်ပါက ယွမ်တစ်ရာ ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ကြံရာပါတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ပါက ယွမ်ငါးဆယ် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

အားလုံးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ပါက ယွမ်သုံးရာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ယွမ်သုံးရာဆိုသည်မှာ တတိယအဆင့် အလုပ်သမားတစ်ယောက်အတွက် ဆယ်လစာ ဝင်ငွေဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကြီးမားသော မိသားစု ကြီးမားသော စီးပွားရေးနှင့် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် ကျူးတာ့ကျွင်းအတွက်မူ ဤငွေမှာ ပင်လယ်ထဲမှ ရေတစ်စက်ပမာ အရေးမပါလှပေ။

ဂျစ်ကားသည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုပမာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဒုတိယစခန်းမှူးချန်သည် ထွက်ခွာသွားသော ဂျစ်ကားကို ကြည့်နေပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဖူဆုန့်ခရိုင်ရဲ့ ကောင်းကင်ကြီးတော့ ပြောင်းလဲတော့မယ် ထင်ပါရဲ့..."

နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှူး၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သူမှာ ခြေလက်လေးဖက်စလုံး ကျိုးသွားရုံသာမက သားကြောပါ ဖြတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျိုးဆက်ပြတ်သွားလေပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ကြီး မည်သို့လျှင် မပြောင်းလဲဘဲ နေပါမည်နည်း။

ဒုတိယစခန်းမှူးချန်သည် ကျူးတာ့ကျွင်းနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်ဆံဖူးပြီး ဤလူ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

"ယွမ်သုံးရာ ဆုကြေးငွေတဲ့လား..."

"ယွမ်သုံးရာဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ ပမာဏပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လူတွေဆိုတော့ ဒီငွေက ကိုင်တွယ်ဖို့ သိပ်ကို ပူလောင်လွန်းပါတယ်..."

သို့သော်လည်း ဒုတိယစခန်းမှူးချန်သည် သူ၏ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ အရာရှိများကို စာလုံးကြီးများပါသော ကြေညာစာရွက်တစ်ခု ချက်ချင်း ရေးခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုကြေညာစာရွက်မှာ အများပြည်သူအတွက်ဖြစ်ပြီး ဆုကြေးငွေထုတ်ပြန်သည့် ကြေညာချက်ပင်ဖြစ်သည်။

ယင်းကို ရဲစခန်း၏ ဝင်ပေါက်နှင့် လူစည်ကားသော စီးပွားရေးရပ်ကွက်ရှိ ကြေညာသင်ပုန်းနံရံတို့တွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လုံခြုံရေးဌာနမှ ဒုတိယဌာနမှူးကျန်းကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေးဌာနမှ ဌာနမှူးလျူတုံမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို စုံစမ်းရန် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ သွားရောက်နေပြီး ပြန်မရောက်သေးပေ။ လက်ရှိတွင် လုံခြုံရေးဌာနကို ကျန်းတာ့ပေါင်က အပြည့်အဝ စီမံခန့်ခွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒုတိယဌာနမှူးကျန်း ဆုကြေးငွေ ကြေညာချက်တစ်ခုရေးပြီး စက်ရုံတံခါးက ကြေညာသင်ပုန်းမှာ ကပ်လိုက်ပါ ငါ့သားကို ဒုက္ခပေးတဲ့ အဓိကတရားခံကို ရှာတွေ့ရင် ယွမ်တစ်ရာ ဆုချမယ် ကြံရာပါကို ရှာတွေ့ရင် ယွမ်ငါးဆယ် ဆုချမယ်လို့ ရေးထားလိုက်..."

"သဲလွန်စ ပေးနိုင်ရင်လည်း လက်ခံတယ် အဲဒီကောင်တွေကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်..."

ကြီးမားသော ဆုလာဘ်ရှိလျှင် ရဲရင့်သူများလည်း ရှိလာမည်သာဖြစ်သည်။ ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းအနေဖြင့် တရားဥပဒေ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို လုံးဝ ယုံကြည်ခြင်း မရှိပေ။

စက်ရုံမှူးကျူး၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းတာ့ပေါင်သည် တစ်မိနစ်ပင် မနှောင့်နှေးရဲဘဲ လူများကိုခေါ်ကာ ချက်ချင်း သွားရောက် ဆောင်ရွက်လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ပင်မဝင်ပေါက်ရှိ ကြေညာသင်ပုန်းတွင် ဆုကြေးငွေ ကြေညာချက်တစ်ခုကို ကပ်ထားလိုက်သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန် အနားယူပြီးနောက် အလုပ်သမားများသည် သူတို့၏ အလုပ်ချိန်များကို စတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းတာ့ပေါင် ကြေညာချက်ကပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဌာနမှူးကျန်း ဘာတွေကပ်နေတာလဲဗျ..."

အလုပ်သမားတစ်ဦးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းဘာသာမင်း ဖတ်ကြည့်လို့ မရဘူးလား မင်းမျက်လုံးတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

ကျန်းတာ့ပေါင်သည် ထိုသူကို မျက်စောင်းထိုး၍ စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လုံခြုံရေးဌာနမှ လူများမှာ ဒေါသကြီးတတ်ကြပြီး ဒုတိယဌာနမှူးဖြစ်သော ကျန်းတာ့ပေါင်သည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ကို ငါပြောပြမယ် ငါတို့ရဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးက သူ့သားကိစ္စကြောင့် လုံးဝကို ဒေါသထွက်နေတာကွ..."

"ကြည့်စမ်း ဒါက ဘာလဲဆိုတာ..."

"ဒါက ဆုကြေးငွေ ကြေညာချက်ပဲ ဒုတိယစက်ရုံမှူးက တရားခံတွေကို ရှာဖွေရာမှာ ကူညီပေးဖို့အတွက် မင်းတို့ကို ငွေကြေးပေးကမ်းမှာ..."

"အဓိကတရားခံကို ရှာတွေ့ရင် ယွမ်တစ်ရာတဲ့ကွ..."

"ကြံရာပါကို ရှာတွေ့ရင် ယွမ်ငါးဆယ်တဲ့..."

"ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ဖမ်းမိရင် ယွမ်သုံးရာတောင် ရနိုင်တယ်..."

ကျန်းတာ့ပေါင်၏ စကားများကြောင့် အလုပ်သမားများအကြား ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားတော့သည်။

"ဘာ တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ရင် ယွမ်တစ်ရာ..."

"ယွမ်တစ်ရာဆိုတာ ငါ့ရဲ့ သုံးလစာထက်တောင် ပိုများသေးတယ်..."

"ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူး တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေတာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်ရင် ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဆုကြေးငွေကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အားလုံးကို ရှာတွေ့ရင် ယွမ်သုံးရာ ရနိုင်တယ်ပေါ့..."

"ငါ အဲဒီယွမ်သုံးရာကို လိုချင်တယ် ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ တရားခံတွေကို ငါ သွားရှာမယ်..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းလို့ ခေါ်တာလား ငါ ခွင့်ယူပြီး တရားခံတွေကို သွားရှာတော့မယ်..."

"ငါလည်း သွားမယ်..."

"..."

ကြေညာချက်ကို ကပ်ပြီးနောက် ကျန်းတာ့ပေါင်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"စက်ရုံမှူးကျူး ပြောထားတာက တရားခံတွေကို ကူညီရှာဖွေပေးတာရပေမဲ့ ခွင့်ယူတာတို့ အလုပ်ပျက်တာတို့ လုံးဝ မလုပ်ရဘူးတဲ့ မဟုတ်ရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမယ်လို့ ပြောတယ်..."

ကျန်းတာ့ပေါင်၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ဝန်းရံနေသော အလုပ်သမားများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခွင့်ယူမည်ဟု ထပ်မံ မအော်ဟစ်ရဲကြတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ ကျွန်တော် မြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာပဲ တကယ့်ကို ကြီးမားတာပဲနော်..."

စည်ကားနေသော လမ်းမများကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် အံ့သြတကြီး မရေရွတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သည် ဖူဆုန့်ခရိုင်နှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်နေပြီး ယိုယွင်းဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ခရိုင်မှာမူ များစွာ ပို၍ စည်ပင်ဝပြောလေသည်။

ဤသည်မှာ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုနှင့် ခရိုင်မြို့ကြီးတစ်ခုတို့အကြား ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုလည်း မြို့ပေါ်ကို ပြောင်းလာခဲ့လေ နင့်အတွက် အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးမယ်..."

"မပြောင်းချင်ပါဘူး ကျွန်တော်က အမဲလိုက်တာပဲ တတ်တာ..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် တစ်ကြိမ်မျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ မြို့ပေါ်မှာ နေရသည်မှာ ကောင်းသော်လည်း အိမ်နှင့် အရမ်းဝေးလွန်းပြီး အပြန်အလှန်သွားလာရန် အဆင်မပြေပေ။

သူ့လက်ထဲတွင် စက်ဘီးတစ်စီး ရှိနေသော်လည်း နေ့စဉ် ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ စီးရမည်ဆိုပါက ခါးနာလာမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့တွင် ကားတစ်စီးသာရှိပါက လီလန်အနေဖြင့် ခရိုင်တွင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ ကားမောင်း၍ သွားရောက်နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကားများမှာ သာမန်လူများအတွက် မရနိုင်ဘဲ ခေါင်းဆောင်များနှင့် အရာရှိများသာ အသုံးပြုခွင့် ရှိကြသည်။

ထို့အပြင် ကားများမှာ အလွန်တရာမှ များပြားလှသော ငွေကြေးများ ကုန်ကျလေသည်။

ဈေးနှုန်းမှာ စက်ဘီးတစ်စီးနှင့် တစ်တန်းတည်း ထား၍မရနိုင်ပေ။

ကျန်းဝေသည် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"လီလန် ကျူးဟောက်ရဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျူးတာ့ကျွင်းက ငါတို့ကို ရိပ်မိသွားမယ်လို့ နင်ထင်လား..."

"ပြောရခက်တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ကျူးတာ့ကျွင်းက နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံရဲ့ ဒုတိယစက်ရုံမှူးလေ အဲဒီရာထူးကို ရယူနိုင်ဖို့ဆိုတာ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်တွေက ထူးခြားနေရမှာ သေချာတယ်..."

"သူ သိနေပြီလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ် ကျွန်တော် သူ့ရုံးခန်းထဲ မဝင်ခင်ကတည်းက သူက ကျွန်တော့်ကို စကားလှည့်ပတ်မေးပြီး ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ သက်သေမရှိဘူးလေ..."

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံရှိ ဒုတိယစက်ရုံမှူးရုံးခန်းအတွင်း သူတို့၏ ပထမဆုံး စကားပြောဆိုမှုတွင် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ခြယ်လှယ်တတ်သော မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း လီလန် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်စိအောက်တွင် သူ့ကို လှည့်စားရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း လီလန်သည် အကြောက်တရား မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဤကိစ္စကို အပြစ်အနာအဆာမရှိ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး မာလင်းကျီကိုလည်း မြို့ပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးဖြစ်သည်။ ကျူးတာ့ကျွင်းနှင့် သူ၏လူများက မာလင်းကျီကို ရှာမတွေ့သရွေ့ ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားမရှိဘဲ အဘယ်အရာကို ကြောက်ရွံ့စရာ လိုမည်နည်း။

"အစ်မဝမ်းကွဲ စိတ်လျှော့ထားပါ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် အရပ်ရှည်တဲ့လူတွေက ထောက်ထားပေးလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် ကျူးဟောက် ဒဏ်ရာရတာက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လုပ်သွားတာပဲလေ..."

လီလန်သည် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ကျန်းဝေထံမှ အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မာလင်းကျီသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း တမင်သက်သက် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို မိမိကိုယ်တိုင်သာ သိထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ သိသောလူ နည်းလေလေ ပို၍ လုံခြုံလေလေဖြစ်သည်။

"လီလန် ဟိုမှာကြည့်စမ်း လူတွေအများကြီး စုရုံးနေကြတယ် ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် လူစည်ကားသော လမ်းဆုံရှိ ကြေညာသင်ပုန်းတစ်ခုအနီးတွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေသည်ကို ကျန်းဝေက သတိပြုမိသွားသည်။

"စာလုံးကြီးတွေနဲ့ရေးထားတဲ့ ကြေညာစာရွက်တစ်ခုကို ဖတ်နေကြပုံရတယ်..."

အဝေးမှလှမ်းကြည့်ရင်း ကျန်းဝေက မသေချာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လာ သွားကြည့်ရအောင်..."

လူအများအပြား ချောင်းကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီလန်သည်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကျန်းဝေကို ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီလန်သည် နံရံတွင် ကပ်ထားသော ကြေညာချက်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါက..."

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"တကယ်ပါပဲလား..."

"ဒါက ကျူးတာ့ကျွင်းရဲ့ အရန်အစီအစဉ်ပဲ..."

"ကျွတ်.. ကျွတ်…. ကျူးတာ့ကျွင်းက တကယ့်ကို ငွေအများကြီး သုံးရဲတာပဲ တစ်ကြိမ်တည်းကို ယွမ်သုံးရာတောင်ပေးတယ်..."

လီလန်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။

"နှမြောစရာကောင်းတာက ဒါက ကြေညာချက်သက်သက်ပဲ တရားခံတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တိကျတဲ့ အချက်အလက်တွေတောင်မပါဘဲ ဆုကြေးငွေကိုပဲ ရေးထားတာ ငါတို့က ဘယ်ကနေ သွားရှာရမှာလဲ ဒါက ပင်လယ်ထဲ အပ်ကျတာကို ရှာနေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီလန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်များတွင်ပင် အားနည်းချက်ရှိကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော်လည်း ဤဆုကြေးငွေထုတ်ပြန်ရာတွင် ကျူးတာ့ကျွင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ခန့်မှန်းမိနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အမှောင်ထဲတွင် ကျောက်ခဲပစ်ကြည့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤဆုကြေးငွေ ကြေညာချက်ကို မြင်တွေ့သွားပြီး မာလင်းကျီက ကျူးဟောက်ကို ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်နေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရပါက မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့သည် ဆုကြေးငွေ ယွမ်သုံးရာကို တောင်းခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဒီငွေတွေကို တခြားလူတွေ ရသွားမယ့်အစား ငါ့အတွက်ပဲ အကျိုးရှိသွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်..."

ဆုကြေးငွေ ကြေညာချက်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာသည်။

ယွမ်သုံးရာ။

ယွမ်သုံးရာ။

ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ ဤငွေများကို ရရှိပါက ဂျုံမှုန့် ဆန် ဝက်ခေါင်းများနှင့် ကြက်ဥများ မည်မျှအထိ ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်း။

"ဒါပေမဲ့ ဒါကို အစစ်အမှန်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စတင်တွေးတောလေတော့သည်။

ကျန်းဝေသည် ဆုကြေးငွေ ကြေညာချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"မကြည့်နဲ့တော့ မကြည့်နဲ့တော့..."

"လီလန် မြန်မြန်သွားရအောင်..."

ကျန်းဝေသည် လီလန်ကို အလျင်စလို ဆွဲခေါ်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့ပြီး လူစည်ကားသော လမ်းဆုံရှိ လူအုပ်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ မကြောက်ပါနဲ့ အဲဒီမှာ ဘာမှမရေးထားပါဘူး..."

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် မကြောက်ဘဲနေမှာလဲ အဲဒီလူမိုက်တွေက ကျူးဟောက်ကို ဒုက္ခသည်ဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်နေတာကို ငါတို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာလေ ငါတို့က သူတို့ရှာနေတဲ့ သက်သေတွေပဲ..."

ကျန်းဝေက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်ကမူ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏အသံကို နှိမ့်ကာ ကျန်းဝေ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ ဒီဆုကြေးငွေကို လိုချင်လား..."

"ဘာ..."

ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လီလန် နင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."

"လျှောက်မလုပ်နဲ့နော် ငါတို့ ဒီငွေကို ယူလို့မဖြစ်ဘူး ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ရန်စဖို့ ငါတို့မှာ အင်အားမရှိဘူး..."

ကျန်းဝေက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လီလန် တဇွတ်ထိုးလုပ်ကာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို သွားရောက်ရှာဖွေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ ထိုလူမိုက်များသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြပြီး အမြဲတမ်း ထက်မြက်သော ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ရက်စက်သော အင်အားဖြင့် တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။ ကျူးဟောက်၏ လက်နှင့် ခြေထောက်ရှိ အရွတ်များကို သူတို့က ဖြတ်တောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေသည် အကယ်၍ လီလန်သာ ဤအဖွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ပြီး ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားလာပါက သူတစ်ယောက်တည်း ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို မည်သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်းဟု ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

လက်သီးဆုပ် နှစ်ဆုပ်က လက်လေးဖက်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ ဆိုးရွားသော တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ကျန်းဝေအနေဖြင့် ဦးလေးကို မည်သို့ ရှင်းပြမည်နည်း။

ဦးလေးတွင် လီလန်ဟူသော သားတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ ကျွန်တော် လျှောက်မလုပ်ပါဘူး စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီကိစ္စက ဘေးကင်းလုံခြုံမှုရှိဖို့ အာမခံပါတယ်..."

လီလန်က ပြုံးပြကာ ကျန်းဝေကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမှာ သံသယဖြစ်နေပြီး တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ..."

မာလင်းကျီနှင့် သူ၏လူများမှာ ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီလန်သာ ဤငွေကို လိုချင်ပါက သူတို့ကို ပြန်ရှာရမည်ဖြစ်ပြီး ကျူးတာ့ကျွင်းထံ လိပ်စာတစ်ခု ဖွင့်ဟပြောပြရမည်ဖြစ်သည်။

"နောက်ကျရင် သိလာလိမ့်မယ်..."

လီလန်က မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လာ ခရိုင်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ကြည့်ရအောင် ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို လာခဲတယ်ဆိုတော့ အနည်းဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်သင့်တယ်..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေကို ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင် ခဏတာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူပြီးနောက် သူတို့သည် ကုန်တိုက်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

ခရိုင်နှင့် မြို့နယ်အကြား ကွာခြားချက်မှာ ခရိုင်တွင် နိုင်ငံပိုင် ကုန်တိုက်တစ်ခုရှိပြီး ယင်းတွင် သာမန်ပြည်တွင်းဖြစ် ကုန်ပစ္စည်းများအပြင် နိုင်ငံခြားဖြစ် ပစ္စည်းများလည်း ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ငွေအနည်းငယ်သုံးကာ ကျန်းဝေအတွက် ဆိုဗီယက် ခြေအိတ်တစ်စုံ ဒေသထွက်ကုန်အချို့ စည်သွပ်ဘူးများ ပေါင်မုန့်ကြီးများနှင့် ဝက်အူချောင်းများကို ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။

ဆိုဗီယက် ဝက်အူချောင်းများမှာ အသားစစ်စစ်များဖြစ်ပြီး အလွန်အရသာရှိလှသည်။

နိုင်ငံပိုင် ကုန်တိုက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးက ပင်မဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

"လီလန် ငါတို့ ဘယ်လိုပြန်ကြမလဲ..."

ကျန်းဝေက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေသည် ပစ္စည်းအချို့ကို သယ်ဆောင်ထားသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန် အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့လာတဲ့လမ်းအတိုင်း ပြန်ကြတာပေါ့..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် လျူတုံ၏ ကားကြုံဖြင့် မြို့နယ်သို့ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ကို ပြန်ပို့ပေးရန် လျူတုံကို အကူအညီတောင်းရမည် ဖြစ်သည်။

"လျူတုံက ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ကို သွားလောက်ပြီ အစ်မဝမ်းကွဲ ငါတို့ ခဏစောင့်ပြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ စားကြရအောင် စားပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

စောစောက ကျူးတာ့ကျွင်း၏ ရုံးခန်းတွင် တရားခံများမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှဖြစ်ကြောင်း ကျူးတာ့ကျွင်း ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လျူကျွင်းကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှာ ခရိုင်နှင့် ကီလိုမီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသဖြင့် လျူတုံမှာ သဘာဝကျစွာပင် ဂျစ်ကားဖြင့် သွားခဲ့ရာ လျင်မြန်ပြီး အချိန်မီ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ကျန်းဝေက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ ကျူးဟောက်နဲ့ မကြာခဏ သွားစားလေ့ရှိတဲ့ စီချွမ်းဟင်းလျာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သိတယ် နင့်ကို လိုက်ကျွေးမယ်..."

ကျန်းဝေက ပြုံးလျက်ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပမာ လှပနေလေသည်။

သူမ လက်ကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် အင်္ကျီလက်မှာ အောက်သို့ကျသွားပြီး သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများစွာကို လီလန်က မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခုပြီးတစ်ခု အနည်းဆုံး သုံးခု သို့မဟုတ် လေးခုခန့် ရှိသည်။

လီလန်က သူမ၏ လက်မောင်းကို အဆက်မပြတ် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး လီလန်ကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

လီလန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လှမ်းကာ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကျန်းဝေ၏ လက်မောင်းကို ဖော်လိုက်သည်။

လီလန်ကို သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများကို မမြင်စေချင်သဖြင့် ကျန်းဝေမှာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူမ၏ ခွန်အားမှာ လီလန်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ လီလန်၏ လက်ကြီးက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဆွဲယူလိုက်ရာ ကျန်းဝေမှာ မခုခံနိုင်တော့ပေ။

"အစ်မဝမ်းကွဲ လက်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက သူ ရိုက်ထားတာလား..."

လီလန်က မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူက ငါ့အပေါ် တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်..."

ကျန်းဝေက ခေါင်းငုံ့ကာ ခြင်တစ်ကောင်ပမာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ ရိုက်ထားတာလားလို့ မေးနေတယ်..."

လီလန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို သွားပြောမယ်ဆိုတာ မယုံဘူးလား..."

"မလုပ်ပါနဲ့ လီလန် မလုပ်ပါနဲ့ ငါ့အဖေနဲ့ အမေကို သွားမပြောပါနဲ့ သူတို့ကို စိတ်မပူစေချင်ဘူး..."

ကျန်းဝေက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော ခါးသီးသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျူးဟောက် ငါ့ကို ရိုက်တာပါ အဲဒါက အကျင့်ဟောင်းတစ်ခုပါပဲ သူ အရက်အလွန်အကျွံ သောက်မိရင် ဒေါသထွက်တတ်တယ် ပြီးတော့ ငါက သူ့ကို တားလို့မရဘူးလေ အဲဒီအခါကျရင် သူက ငါ့ကို ရိုက်တာပဲ..."

ကျန်းဝေ၏ အသံမှာ ငိုသံပါနေသည်။

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"အဲ့လိုလူယုတ်မာမျိုးကို အစ်မက လက်ထပ်ဖို့ တွေးနေသေးတယ်ပေါ့..."

"ကျန်းဝေ အစ်မက ရူးနေတာလား..."

"သူ ရိုက်သတ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

လီလန်သည် မူလက ထိုလူရိုင်းကျူးဟောက်မှာ သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို လက်ထပ်ပြီးမှသာ သူ၏ စရိုက်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲသည် သူတို့ လက်မထပ်မီ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက သူ့ထံတွင် အနိုင်ကျင့်ခံနေရပြီး ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူမက မိမိဖာသာ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သဖြင့် သူတို့ မသိခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အဲ့လူရိုင်းရဲ့ ခြေလက်တွေကို ချိုးပြီး မျိုးဆက်ပြတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာတောင် သိပ်ပေါ့သေးတယ်..."

"အဲ့လိုလူမျိုးက မျက်လုံးတွေ အဖောက်ခံရပြီး လျှာအဖြတ်ခံရသင့်တယ် တစ်သက်လုံး သေချင်စိတ်ပေါက်သွားအောင် လုပ်ပစ်ရမှာ..."

လီလန်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ယခုအခါ မီးတောက်တစ်ခုပမာ ပူလောင်နေပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေပုံပေါက်စေသည်။

သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ကျန်းဝေသည် သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့သည် မွေးချင်းညီအစ်ကို မောင်နှမများထက်ပင် ပို၍ ရင်းနှီးကြသည်။

ယခု သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲမှာ ထိုလူရိုင်း၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း သူ မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ စောစောက သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲသည် အင်္ကျီလက်ကို မမြှောက်မိဘဲ လက်မောင်းကို မမြင်ခဲ့ရပါက...

"လီလန် စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့..."

"သူလည်း အပြစ်ပေးခံရပြီးပြီပဲ ငါနဲ့လည်း သူနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ပါဘူး အဲ့လိုလူမျိုးအတွက် ဒေါသထွက်နေရတာ မတန်ပါဘူး..."

ကျူးဟောက် ဖောက်ပြန်ပြီးနောက် ကျန်းဝေသည်လည်း ကိစ္စရပ်များကို နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကျူးဟောက်၏ လက်သီးများကို သည်းခံနိုင်သော်လည်း အခြားမိန်းမများကို ဖက်တွယ်နေခြင်းကိုမူ သူမ သည်းမခံနိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ မူဝါဒဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

မူဝါဒဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များသည် လူတစ်ယောက်၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် အချစ်ရေးအတွက် လှပသော မျှော်လင့်ချက်များကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။