အခန်း ၄၅၀

အခန်း (၄၅၀) ဖူဆုန့်ခရိုင်ရှိ ဆေးဆိုင်

အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ မူဝါဒရေးရာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလာပါက အိမ်ထောင်ရေးနှင့် အချစ်ရေးအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာပေသည်။

ကျန်းဝေသည် ကျူးဟောက်၏ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကို သည်းခံနိုင်သော်လည်း သူ၏ ဖောက်ပြန်မှုကိုမူ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ချစ်သူ၏ ဖောက်ပြန်မှုသည် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာအတွက် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာထက် များစွာပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများသည် ကုသပျောက်ကင်းနိုင်ပြီး အမာရွတ်များသည်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာမှာမူ အမြဲတမ်း ကျန်ရစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်နှင့်အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် သနားစရာကောင်းသော ဤမိန်းမငယ်လေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရ စူးဝင်နေသော ဆူးတစ်ချောင်းနှင့် တူနေလေသည်။

ယနေ့ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း အဝင်ဝ၌ ထိုမိန်းမနှင့် ကျူးဟောက်တို့ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ဖြစ်နေခြင်းက ကျန်းဝေ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားကို သေဆုံးသွားစေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကျန်းဝေ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေပြီး ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ကျူးဟောက်၏ ခြေဖနောင့်ကြောများ ပြတ်တောက်သွားခြင်းနှင့် မိန်းမလျာတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းတို့အတွက် သူမ ဂရုမစိုက်တော့သလို သနားစာနာစိတ်လည်း မဖြစ်မိတော့ပေ။

သူမအနေဖြင့် ဝမ်းသာနေသလားဆိုလျှင်လည်း ကျန်းဝေက ထိုသို့မတွေးမိပေ။

သူမ အလွန်မိုက်မဲခဲ့ကြောင်းကိုသာ ခံစားနေရသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် နှစ်ဝက်ကျော်ခန့် တွဲခဲ့ပြီး သူ၏ မိဘများနှင့်ပင် တွေ့ဆုံခဲ့မိသည်မှာ မိုက်မဲလွန်းလှသည်။

တကယ်ကို မိုက်မဲလွန်းလှသည်။

ကုစား၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင် မိုက်မဲခဲ့ခြင်း းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်က သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းဝေမှာ အလွန်တရာ ပြာယာခတ်သွားခဲ့လေသည်။

"လီလန်... ငါ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့..."

"ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောနေသေးတာလား... ခင်ဗျားရဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပခုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး..."

လီလန်သည် ရှေ့သို့တိုး၍ ကျန်းဝေ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ အဝတ်အစားကို ဆွဲချလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင်လည်း ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့်...

"ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တာ သေချာတယ်... အစ်မဝမ်းကွဲရယ်... ခင်ဗျားဗျာ... ဒီလောင်ကြီးတဲ့ ကိစ္စကိုတောင် မိသားစုကို မပြောဘူး..."

ကျန်းဝေက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက်..

"ငါ... ငါ မပြောရဲဘူး..."

"ကျူးဟောက်က ငါသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောပြရင်... သူ... သူ..."

"သူက ခင်ဗျားတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောတယ်မလား..."

လီလန်သည် အံကိုကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"လီလန်... နင်... နင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

"ဟားဟား... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲဟုတ်လား..."

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက်...

"ကျူးဟောက်ရဲ့ စရိုက်နဲ့ သူ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမှာလဲ..."

"ချင်းလုံဂိုဏ်းကိုသွားပြီး သူတို့ရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မေးကြည့်လိုက်..."

"ချင်းလုံဂိုဏ်း... ဒုခေါင်းဆောင်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

သူမသည် မူလကတည်းက ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှ ဖြစ်သောကြောင့် မြို့နယ်အတွင်းရှိ အကြီးဆုံး ဒေသခံဂိုဏ်းအကြောင်းကို သဘာဝကျစွာပင် ကြားဖူးလေသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခု၏ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကာ နေ့စဉ် လူများနှင့် ဆက်ဆံရပြီး အရာအားလုံးကို ကြားသိနေရသူဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် အလုပ်သမားများထံမှ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ သတင်းများကို သူမအတွက် ကြားရလွယ်ကူပေသည်။

"လီလန်... နင်... နင်..."

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လီလန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီခန့်က ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရှိ လမ်းသွယ်တစ်ခုအတွင်း ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် ကျူးဟောက်၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များ ကျိုးသွားခဲ့သည်ကို မသိစိတ်မှ တွေးမိလိုက်သဖြင့် သူမ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တောက်လျှောက်ဆိုသလိုပင် ကျန်းဝေက ကျူးဟောက်သည် ထိုမိန်းမနှင့် အတူရှိနေစဉ် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်မှ မိသွားသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုမိန်းမနှင့် လူမိုက်ရုပ်ပေါက်နေသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်တို့သည် နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးရှိပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟုပင် ပြော၍ရပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဝေ၏ အမြင်တွင် ကျူးဟောက်သည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ဖောက်ပြန်ခဲ့သဖြင့် လူမိသွားကာ လိုက်လံရှာဖွေခံရပြီး လက်နှင့် ခြေထောက်များ ဖြတ်တောက်ခံရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့သည်။

*လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ မိန်းမကိုတောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထိရဲတယ်ပေါ့... နင် အရိုက်မခံရရင် ဘယ်သူ အရိုက်ခံရမှာလဲ…*

ကျန်းဝေသည် ထိုဖြစ်ရပ်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် သိပ်မတွေးခဲ့ဘဲ ကျူးဟောက်သည် သူနှင့်ထိုက်တန်သော အကျိုးဆက်ကို ခံစားရခြင်းဖြစ်ပြီး ဖောက်ပြန်သော လူယုတ်မာတစ်ယောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရခြင်းဖြစ်သည်ဟုသာ ယူဆခဲ့သည်။

မကောင်းဆိုးဝါး လူယုတ်မာများသည် အမြဲတမ်း သူတို့နှင့်တန်သော ပြိုင်ဘက်များနှင့် တွေ့ရစမြဲပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤကိစ္စသည် သူမထင်ထားသလောက် ရိုးရှင်းမနေသည်မှာ သေချာပေသည်။

အကြောင်းအကျိုးကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားပြီးနောက် ကျန်းဝေသည် လီလန်၏ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်အကြောင်း သူပြောခဲ့သည်ကို မှတ်မိသွားကာ ရုတ်တရက် အလန့်တကြားဖြင့် နားလည်သွားတော့သည်။

"လီလန်... နင်... နင်..."

"ပြောပါဦး... အဲဒီလူတွေက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကလား... ဒါမှမဟုတ် ချင်းလုံဂိုဏ်းကလား..."

ကျန်းဝေက မတုံးအပေ။ စောစောက လီလန်၏ စကားများမှတစ်ဆင့် သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ကျူးဟောက်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော လူများကို သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

"သိချင်လို့လား... ကျွန်တော် အစ်မကို နေရာတစ်ခု ခေါ်သွားမယ်..."

လီလန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"သွားမယ်..."

ကျန်းဝေက လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။

လီလန်သည် သူမ၏ မောင်ဝမ်းကွဲဖြစ်ပြီး အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို ယုံကြည်သည်။

"ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့..."

ထို့နောက် လီလန်သည် ကျန်းဝေကို ခရိုင်မြို့နယ် လမ်းများဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး လမ်းထောင့်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွေ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဖူဆုန့်ခရိုင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့နယ်များစွာကို အုပ်ချုပ်ပြီး သဘာဝကျစွာပင် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်လည်း ပါဝင်လေသည်။ ချင်းလုံဂိုဏ်းသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရှိ နံပါတ်တစ် ဂိုဏ်းကြီးဖြစ်ပြီး ဖူဆုန့်ခရိုင်တွင်လည်း ဌာနချုပ်များ ရှိသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဖူဆုန့်ခရိုင်သည် အနီးနားရှိ မြို့နယ်များစွာအတွက် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ဗဟိုဌာနဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှ စုဆောင်းရရှိသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ဖူဆုန့်ခရိုင်မှ ရထားဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရလေသည်။

လီလန်သည် ကျန်းဝေကို လမ်းထောင့်အချို့တွင် လှည့်လည်ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဆိုင်မှာ ပိတ်ထားပြီး တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကိုလည်း တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

"လီလန်... ဒါက ဘယ်နေရာလဲ..."

ကျန်းဝေက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် စကားမပြောဘဲ လက်လှမ်းကာ တံခါးကို အသာအယာ အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်လိုက်သည်။

အိမ်ထဲမှ ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းသော အသံတစ်သံ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆိုင်ပိတ်ပြီ..."

"ငါပါ... လီလန်..."

လီလန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တံခါးမှာ "ကျွီ" ခနဲ ပွင့်သွားပြီး မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက်က မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ..."

"ဝင်ပါ... မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့ပါ..."

ပိန်ပါးသော အမျိုးသားသည် သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လုပ်ရပ်များမှာ တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းဝေမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်..."

"လီလန်... သူက နင့်ကို ဒုခေါင်းဆောင်လို့ ခေါ်လိုက်တယ်..."

"နင်... နင်က..."

ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ လီလန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အဖန်ဖန် ရေရွတ်နေမိသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ချက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်လေ... ကျွန်တော်က ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှာ ဒုခေါင်းဆောင်နဲ့ တစ်ကြိမ်ဆုံဖူးတဲ့ ကံကောင်းမှုမျိုး ရခဲ့တာပါ..."

ဤဆိုင်ရှင်သည် လီလန်၏ နာမည်ကို ကြားဖူးပြီး သူ၏ အသံကို မှတ်မိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးရုံဖြင့် မှတ်မိမည် မဟုတ်ပေ။

"အထဲရောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့အားသင့်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။

လေထုထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ အနံ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်လည်းဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်တွင် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဗီရိုများရှိကာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းပြသထားသည်။

ဆိုင်ထဲတွင် တောင်းကြီးများစွာလည်း ရှိနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အခြောက်လှန်းထားသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဖက်ဝင် အပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဝူဝေကျီ... တရုတ်ဆေးမြစ်... ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်... လင်ဇီးမှို..."

လီလန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဤဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဒီနေ့ မြို့က ကောက်ခံလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေလား..."

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်ကို သတင်းပို့ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... ဒီနေ့မှ ရောက်လာတာပါ... ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှ စုဆောင်းလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ..."

လီလန်သည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး...

"အရည်အသွေးက တော်တော်လေး ကောင်းသေးတာပဲ..."

သူသည် ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ ဝါးတောင်းကြီးတစ်ခုထဲမှ ချို့ယွင်းနေသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရွေးထုတ်လိုက်ပြီး...

"ငါတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းက စီးပွားရေးလုပ်တဲ့နေရာမှာ ရိုးသားရမယ်... အရည်အသွေးမမီတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေနဲ့ အစားထိုးတာက ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်..."

ပြောရင်း လီလန်သည် ချို့ယွင်းနေသော လင်ဇီးမှိုကို ကိုင်ထားကာ မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်ကို အပေါ်ယံကြည့်ရုံဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍မရသော်လည်း ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်ဆိုသည်မှာ စိတ်နှလုံးမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ဖူဆုန့်ခရိုင် ဆေးဆိုင်ရှင်၏ အသွင်အပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤကောင်တွင် မသန့်ရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များရှိပြီး အနည်းငယ် ကောက်ကျစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားလေသည်။

ထိုဝါးတောင်းများထဲရှိ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း အများစုမှာ ချို့ယွင်းနေသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤဆိုင်ရှင်သည် ညံ့ဖျင်းသော ပစ္စည်းများကို ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများအဖြစ် အစားထိုးကာ အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို အရည်အသွေးမြင့် ပစ္စည်းများအဖြစ် ရောင်းချနေသည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။

ဒုခေါင်းဆောင်က သူ၏ အကြံအစည်လေးကို သိရှိသွားကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်လာတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

"တောင်ပိုင်း ဈေးကွက်က ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း ကုန်သည်တွေကို လူအတွေလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဒီလိုယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သူတို့က မသိနိုင်ဘူးလို့များ ထင်နေသလား..."

"ဒီချို့ယွင်းနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန် လဲလှယ်လိုက်... ပြီးတော့ ကောင်းတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ရွေးထုတ်လိုက်စမ်း..."

လီလန်က အေးစက်စွာ ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ဆိုင်အကူများကို ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ခွဲခြားရန် အလျင်အမြန် ညွှန်ကြားလိုက်တော့သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် သွားငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... စိတ်အေးအေးထားပါ... ဒါက ကျွန်တော့်အမှားပါ... ကျွန်တော့်အလုပ်မှာ ပေါ့ဆသွားလို့ပါ..."

လီလန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ…

"အလုပ်မှာ ပေါ့ဆတယ်ဟုတ်လား... ကြည့်ရတာ အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘူး ထင်တယ်နော်..."

"တမင်တကာ လုပ်တာက တမင်တကာ လုပ်တာပဲ... ဘာလို့ အလုပ်မှာ ပေါ့ဆတယ်တို့ သတိလွတ်သွားတယ်တို့ ပြောနေရတာလဲ..."

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းအတွက် အမြတ်အစွန်းနည်းနည်း ရဖို့အတွက် အရည်အသွေးညံ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အစားထိုးတဲ့ ဒီလှည့်ကွက်လေးကို အသုံးမချဘဲ မနေခဲ့ဘူးမလား..."

လီလန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဒုန်း..." ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူက လီလန်၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ပိုက်ဆံကို လောဘမတက်ဘဲ ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မချိုးဖောက်သင့်ခဲ့ပါဘူး..."

လီလန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး…

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ဆိုင်ရှင်ရာထူးကနေ နှုတ်ထွက်ရမယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဂိုဏ်းကနေ တာဝန်ယူဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်မယ်..."

"ဒီခရိုင်မြို့နယ်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက မင်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူး... အဲဒီအစား မင်းက ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူဖို့ ကျေးလက်ဒေသကို သွားသင့်တယ်..."

သူက နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤမေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်သည် ဂိုဏ်း၏ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများမှ လာဘ်စားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် သူ့ကို ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ သူ၏ ကောက်ကျစ်သော စရိုက်အရ သူသည် ဂိုဏ်းအတွက် အနည်းဆုံးတော့ အမြတ်အစွန်း အချို့ကို ခွဲဝေယူနိုင်ပြီး ဝယ်ယူမှုဈေးနှုန်းကို အနည်းငယ် သက်သာစေနိုင်လေသည်။

မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ဆန္ဒမရှိသော်လည်း ဒုခေါင်းဆောင်၏ အာဏာကြောင့် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့ရလေသည်။

ကျန်းဝေသည် ဘေးမှနေ၍ ဆွံ့အစွာ ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်ကိုအုပ်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ လီလန်ကို ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံစံဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒါက လီလန် ဟုတ်သေးရဲ့လား...။

ဒါက သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ သူမနောက်ကို အမြဲတမ်း လိုက်နေတတ်တဲ့ မောင်ဝမ်းကွဲလေး ဟုတ်သေးရဲ့လား...။

ဒါက သူမသိတဲ့ လီလန် တကယ်ပဲ ဟုတ်ရဲ့လား...။

သူမရဲ့ မောင်ဝမ်းကွဲ လီလန်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဤမျှလောက်တောင် အစွမ်းထက်သွားခဲ့တာလဲ...။

ခရိုင်မြို့နယ်က ဆေးဆိုင်ရှင်တောင် သူ့ရဲ့ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ကြည့်ရတယ်ပေါ့...။

ပြီးတော့ သူက ဤသူဌေးကို အလုပ်ဖြုတ်မယ်လို့ ပြောပြီး တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြုတ်ပစ်လိုက်တာလား...။

ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အာဏာရှင်စနစ်ပဲ...။

ကျန်းဝေမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်နေပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက လီလန်ကိုသာ အဆက်မပြတ် စိုက်ကြည့်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"လီလန်... နင်... နင်က တကယ်ပဲ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်လား..."

ကျန်းဝေက သူတို့ဘေးတွင် တုန်ယင်နေသော ဆေးဆိုင်ရှင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အံ့သြနေသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

လီလန်က အနည်းငယ်မျှသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... ဂိုဏ်းထဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူးအကြောင်းကို အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးကို မပြောပြပါနဲ့... သူတို့ လန့်သွားမှာစိုးလို့ပါ..."

လီလန်က ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ကျန်းဝေကို ကြည့်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

အချို့သော ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားများကို ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများက သိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိစ္စမရှိပါဘူးဟု ပြောလျှင်ပင် ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများ၏ အမြင်တွင် သင်သည် ကွဲပြားသွားပြီဖြစ်သည်။ အပေါ်ယံတွင် သင့်အပေါ် သူတို့၏ သံယောဇဉ်သည် မပြောင်းလဲဟု ထင်ရသော်လည်း တိတ်တဆိတ်တွင်မူ သူတို့က သင့်ကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေကြပြီး ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အရင်လို လုံးဝပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

၎င်းသည် ဤမိသားစု သံယောဇဉ်က ရှင်းလင်းစွာ ရင်းနှီးနေသော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားရပြီး များစွာပို၍ ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ..

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ဘာမှမပြောပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်..."

ထို့နောက် လီလန်သည် စိတ်အေးသွားကာ စောစောက သူ၏ တင်းမာသော အမူအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကျန်းဝေကို ပြုံးပြကာ...

"အစ်မဝမ်းကွဲ... စောစောက ကျွန်တော် အစ်မကို လန့်အောင်လုပ်မိသေးလား..."

"မလုပ်ပါဘူး... မလုပ်ပါဘူး..."

ကြောက်လန့်နေတာထက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနေသလိုပါပဲ။

ကျန်းဝေမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

*လီလန်က ဘယ်အချိန်က ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ..ပြီးတော့ ဘာအကြောင်းကြောင့် ဒုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားရတာလဲ*

ကျန်းဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း အပြင်လူများ ရှိနေသဖြင့် သူမအတွက် မေးရန် အဆင်မပြေပေ။ သူမသည် ထိုအတွေးကို မြိုသိပ်ထားပြီး သူတို့ ပြန်ရောက်မှသာ လီလန်ကို မေးရန် စောင့်ဆိုင်းရတော့သည်။

ကျန်းဝေသည် မူလကတည်းက ကိစ္စရပ်များ၏ အောက်ခြေအထိ လိုက်လံစုံစမ်းတတ်သည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ ညဘက်တွင် အိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်သည် ကျန်းဝေကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။ အစပထမတွင် ဤမိန်းမသည် ဒုခေါင်းဆောင်၏ ချစ်သူဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ဒုခေါင်းဆောင်၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

၎င်းကို တွေးမိသောအခါ ဆေးဆိုင်ရှင်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ဤအစ်မဝမ်းကွဲကို အကျိုးအမြတ်အချို့ပေးကာ ဒုခေါင်းဆောင်ထံတွင် သူ၏ကိုယ်စား စကားကောင်းလေး ပြောပေးရန် တောင်းဆိုရန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆွေမျိုးအရင်းဖြစ်သော အစ်မဝမ်းကွဲ၏ စကားများက အပြင်လူဖြစ်သော သူ၏ စကားများထက် သေချာပေါက် ပို၍ ထိရောက်မည်ဖြစ်ပြီး ဒုခေါင်းဆောင်ကလည်း နားထောင်ပေလိမ့်မည်။

"ဟေ့... မင်းက ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ... ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ..."

လီလန်သည် မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် ချက်ချင်း ထလိုက်ပြီး အလုပ်ကို အသည်းအသန် လုပ်ကာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ရွေးချယ်ရာတွင် ဆိုင်အကူများနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရင်း ဝါးတောင်းများထဲမှ အရည်အသွေးညံ့သော ပစ္စည်းများကို ခွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

အလုပ်များနေသော ဆေးဆိုင်အကူများကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"လီလန်... ငါတို့က ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ..."

ကျန်းဝေက ရုတ်တရက် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီလန်သည် ဤဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းဆိုင်သို့ သူတို့ ဘာကြောင့် ရောက်လာခဲ့သလဲဆိုတာကို ရုတ်တရက် မှတ်မိသွားသဖြင့် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် မှတ်ဉာဏ်ကိုပဲ ကြည့်ပါဦး... ဂိုဏ်းရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲရတာနဲ့ပဲ နစ်မြုပ်သွားလို့ပါ..."

"ဟေ့... မင်း... ဒီနေရာကို လာခဲ့စမ်း..."

လီလန်သည် မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆေးဆိုင်ရှင်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ခိုင်းစရာရှိလို့လား..."

မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆိုင်ရှင်သည် ခလုတ်တိုက်မိမတတ် ကမန်းကတန်း ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဒီဖူဆုန့်ခရိုင်မှာ ငါတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းက လူဘယ်နှယောက်ရှိလဲ..."

ဆိုင်ရှင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီခရိုင်မြို့မှာ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းက ဆိုင်သုံးဆိုင် ဖွင့်ထားပါတယ်... ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ လကုန်ရင် လူလေးငါးယောက် ရှိတတ်တော့ ဆိုင်သုံးဆိုင်အတွက်ဆိုရင် လူဆယ်ယောက်လောက် ရှိပါတယ်..."

"လူဆယ်ယောက်လောက် ဟုတ်လား..."

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လူဆယ်ယောက်ခန့်ဆိုသည်မှာ မလုံလောက်ပေ။

"ထားလိုက်တော့... ဒီလိုလုပ်... ဂိုဏ်းချုပ်ဆီကို စက်ဘီးစီးပြီး ပြန်သွားဖို့ လူတစ်ယောက်ရှာလိုက်... ရှောင်နျူးကို ရှာပြီး ဒုခေါင်းဆောင်ကဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်..."

လီလန်က အသံကိုနှိမ့်ကာ ဆေးဆိုင်ရှင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါ့အတွက် စက်ဘီးနှစ်စီး ယူလာခဲ့..ငါ့အစ်မဝမ်းကွဲကို ဒီခရိုင်မြို့နယ်ထဲ လည်ပတ်ဖို့ ခေါ်သွားမလို့..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းနှင့် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတို့မှ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများကို ဆေးဆိုင်ထဲတွင် ထားခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ငါနဲ့ ငါ့အစ်မဝမ်းကွဲအတွက် ဒီပစ္စည်းတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးထားကြ... တစ်ခုခု ပျောက်သွားရင် မင်းတို့ တာဝန်ယူရမယ်..."

မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် သူဌေးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ကမန်းကတန်း သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စက်ဘီးငှားရန်အတွက် အလုပ်သင်အချို့ကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဆေးဆိုင်အဝင်ဝ၌ စက်ဘီးနှစ်စီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ... သွားရအောင်... ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး လည်ပတ်ကြတာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ ခရိုင်မြို့နယ်က ကြီးပြီး သာယာလှပတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်... အဲဒီနေရာတွေအားလုံးကို သွားပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး လည်ကြမယ်..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်လှမ်းကာ စက်ဘီးထိုင်ခုံပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေက မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ရှေ့ တစ်ယောက်နောက်ဖြင့် သူတို့၏ ရှေးဟောင်းစက်ဘီးများကို စီးနင်းကာ ဆေးဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မေးစေ့ချွန်ချွန်၊ မျောက်ပါးပြင်နှင့် ဆေးဆိုင်ရှင်သည် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးသီးချွေးပေါက်များကို သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီဒုခေါင်းဆောင်ကတော့..."

"သူက တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့လူပဲ... သူဌေးက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးထားပြီး ချော့မော့နေရတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူဌေး၏ အနောက်ဘက်တွင် အလုပ်သင်အချို့ကလည်း တံခါးဆီသို့ သိချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းပြူကြည့်နေကြသည်။

သူဌေးက သူတို့ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး

"မင်းတို့တွေ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ... သွား... စက်ဘီးသွားစီးကြစမ်း..."

"ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ကို ပြန်သွားပြီး အစ်ကိုနျူးကို သွားရှာကြ..."